Hverjum getur maður treyst? Sumarið er á næsta leiti og Stokkhólmur fegurri en nokkru sinni fyrr. Snemma morguns finnst unglingsdrengur látinn í skóglendi í úthverfinu Bromma. Líkið er illa útleikið og drengurinn virðist hafa verið rændur. Spennan magnast í annars friðsælu hverfinu og grunur beinist að öðrum drengjum í nærliggjandi hverfi. Emma Sköld og félagar hennar í lögreglunni standa frammi fyrir flókinni ráðgátu þar sem fordómar setja strik í reikninginn. Í kapphlaupi við tímann reyna þau að leysa málið áður en morðinginn lætur aftur til skarar skríða.
Lygarinn er sjálfstætt framhald af bókunum um Emmu Sköld. Líkt og í fyrri verkum tekst höfundurinn á við þau málefni samtímans sem eru ofarlega á baugi hverju sinni. Bókaflokkurinn hefur verið þýddur á 17 tungumál og selst í milljónum eintaka um allan heim. Lygarinn var vinsælasta bók ársins 2020 á Storytel í Svíþjóð.
Of löng saga, full af útúrdúrum sem koma málinu ekkert við og virka frekar hjárænulegir og fjölga blaðsíðum um of. Samanber krókurinn sem hún Emma tók út á flugbraut til að leika hetju og hljóta að launum klapp og lof frá öllum sem biðu eftir flugi á vellinum í það skiptið. Hann þjónaði engum öðrum tilgangi en styrkja hetjuímynd sögupersónunnar, það tókst það ekki sérlega vel og gerði ekkert annað en slíta söguþráð og flæði sögurnnar. Persónurnar eru yfirborðskenndar og kannski líður persónusköpunin fyrir það hvað höfundur reynir að halda mörgum boltum á loft er ferst það óhöndulega. Ég las bók 9 óvart á undan þessari, fannst hún skárri en þarf að fletta henni aftur. Ég er nokkuð viss um að þar sé sagt að Tomas hafi leitað til Noru að ráðum Emmu en ekki að skipun yfirmannsins. Það var ýmislegt þarna sem mér fannst stinga í stúf við framhaldið. Þetta var ekki spennandi páskalestur og það er ekkert sem fær mig til að lesa bækurnar um Emmu Sköld nema út úr neyð.