Camélia está sentada num banco. Ao seu lado, encontra-se um livro lá pousado, abandonado. Ela começa a folheá-lo. No interior do livro, uma palavra, pela mão de um desconhecido, convida-a a levá-lo…
Em sua casa, Camélia descobre que algumas palavras parecem estar rodeadas, formando frases… O desconhecido diz sentir-se entediado com a sua vida quotidiana, sonhando com uma vida amorosa intensa e desconcertante, como só se lê nos romances. “Mas quantos de nós não sonham com uma vida igual à dos romances?” Camélia rodeia seis palavras em resposta: “nós”, “somos”, “dois”, “você”, “e”, “eu… E volta a pousar o pequeno livro sobre um banco…
Na época das mensagens de telemóvel e dos e-books, “Um Livro Esquecido num Banco” é uma história encantadora entre dois apaixonados por livros… Uma conexão epistolar terna e cativante, em contracorrente do mundo digital contemporâneo.
Camelia encontra um livro num banco de jardim e, apesar de não achar o enredo genial, fica obcecada e quer descobrir quem o terá deixado lá esquecido. Enquanto investiga, vai-se apercebendo que a sua relação com o namorado não é assim tão boa e o seu emprego também não é melhor. O livro, com as suas dedicatórias e mensagens, abre os horizontes de Camila e fá-la pensar no rumo que quer para a sua vida. Temos uma história de descoberta que só acontece por causa dos livros e da forma como eles "falam" connosco.
PT Quando vi este livro pela primeira vez, fiquei imediatamente cativado pelo título e por toda a atmosfera da obra. Parecia exatamente o tipo de leitura que procuro. No entanto, ao ver as classificações, perdi algum do entusiasmo inicial — talvez não fosse tudo aquilo que eu imaginava.
Camélia encontra um livro num banco de jardim e, a partir daí, desenrola-se um enredo marcado por uma crescente obsessão em descobrir quem está por detrás das mensagens escondidas nas suas páginas. A sua vida pessoal não atravessa a melhor fase, e esta pequena aventura acaba por despertar nela algo adormecido, levando-a a uma introspeção profunda. Aos poucos, percebe que a sua “chama” já estava apagada há algum tempo — e que foi este mistério que a reacendeu.
Depois de ler a obra, posso dizer que correspondeu totalmente às minhas expectativas — talvez até as tenha superado. Não consegui descansar enquanto não cheguei à última página, e quando um livro provoca esse efeito, é sempre um excelente sinal. Já nem me lembro da última vez que senti algo assim. Fico, por isso, a questionar os ratings mais baixos: será pelo desfecho? Ou porque esperavam algo diferente? Não sei.
No sé cuál pretendía ser el objetivo de esta novela. Los autores perdieron el rumbo hacia la mitad y tuvieron el acierto de darle un buen final, pero no perdono las vueltas innecesarias que no aportaban nada a la trama. Hay escenas que podrían eliminarse y la historia ganaría sin ellas, y si eso pasa es malísima señal. Lo mejor son las ilustraciones, son preciosas y animan lo suficiente a seguir hasta el final.
Lo que me ha molestado sobremanera es el machismo que se deja ver a lo largo de la trama; empezando por una protagonista muy estereotipada y terminando por el trato que diversos personajes masculinos le dan. Los autores habrían hecho bien en aprender un par de cosas sobre género antes de atreverse a presentar una historia protagonizada por un personaje femenino. Para saber escribir en la piel de una mujer no hace falta serlo, solo se necesita ser persona. A estas alturas de la vida cansa encontrar OTRA protagonista histérica y dramática que convive con un ser repugnante que dice ser su novio mientras no hace nada en casa, no tiene empatía hacia su pareja y solo se mira las narices. De verdad, no es tan difícil darle una vuelta a esto y presentar otro modelo de personaje.
Cuando leí la sinopsis me pareció buenísima idea pero Camelia, la prota, se encarga de destrozar con sus acciones el acto tan bonito de dejarle a un desconocido un mensaje en un libro para invitarle a la lectura. Y luego hay cosas que quedan sin explicación, como la dirección que encuentra oculta entre las páginas. No, no me convence nada.
Verdaderamente, esta historia me cautivó personalmente. 'Un libro olvidado en un banco' entreteje con enigmas cautivadores, evoca una riqueza de sentimientos, se adorna con frases de belleza sublime y despierta el deseo de embarcarse en una aventura literaria paralela. Una narración que sutilmente teje su lección moral y convoca a los lectores de sensibilidad a una pausa reflexiva.
História de um livro deixado num banco de jardim e da sua leitora. Dividido em duas partes em que a leitora começa por procurar quem deixou o livro no banco, na primeira e na segunda parte ficamos a conhecer o seu autor e as suas motivações, bem como as consequências da leitura. Uma homenagem aos leitores, aos livros e ao poder das palavras.
Un libro olvidado sobre un banco · Novel·la gràfica
Aquesta novel·la gràfica no la coneixia. Passejant per una llibreria especialitzada en còmics la vaig veure dalt de tot d'una prestatgeria. Em va cridar l'atenció el títol i la il·lustració de la portada, i vaig demanar que me'l baixessin. En dos segons vaig saber que me l'enduia.
En els còmics les il·lustracions són una part molt important, i en aquest són precioses. Molt detallades i amb una personalitat que a mi m'ha atrapat. I l'altra part rellevant és el relat. Aquest també m'ha atrapat molt.
Una noia troba un llibre en un banc del parc. I amb aquest fet començarà una profunda aventura per saber qui hi ha rere aquest gest. Un llibre, d'autor desconegut, amb paraules marcades que emeten missatges. Un llibre que pot anar de mà en mà, però que la protagonista no deixa volar perquè vol saber amb qui s'està intercanviant missatges...
Una història bonica, d'introspecció, de literatura, d'amor als llibres, i de llibres que són motor de vida per a les persones.
La premisa es buena: una chica se encuentra un libro olvidado en un banco, pero resulta que el autor va dejando mensajes, que todo indica van dirigidos a ella específicamente, por lo que se da a la tarea de tratar de encontrar a quienquiera que sea. Por momentos trata muy bien el tema de la soledad, de como reflejamos nuestras necesidades en lo que vemos y en lo que leemos, y en lo que nos puede cambiar la vida el libro adecuado, no necesariamente porque sea bueno, sino porque dice lo que necesitamos escuchar. Sin embargo las cosas se complican innecesariamente, muchas situaciones se van sintiendo forzadas, las decisiones de la protagonista empiezan a perder sentido, y resulta cansado llegar a la parte final. Termina bien, y rescata un poquito el mal sabor de boca de toda la parte media. El arte es muy bello y expresivo, y eso ayuda mucho a llegar al final.
Un cómic precioso, recomendado a todos los que disfrutamos de los libros, a esas personas que preferimos el placer de la lectura por delante de otras muchas cosas que ofrece el siglo XXI. Fantástico dibujo, excelente guion, ritmo narrativo perfecto. Qué gustazo.
3.5/5 "Los desconocidos son gente cercana que aún no conocemos" Una historia con una premisa y arranque muy intrigantes cuyo unico defecto es cierta resolucion casi a un paso del final. Tengo la sensación de que podría haber sido aún mejor de lo que termina siendo pero no deja de ser un final emotivo y una historia que agradara a todos los que amen la lectura con verdadera pasión y fervor. Lectura recomendable.
Sacado de la biblioteca, aunque lo empecé con muchas ganas me deja con una sensación de historia bastante desaprovechada, ains. Me ha dado sensación de que además al tema de género ya le podrían haber dado una vuelta (o siete), creo que igual es eso lo que me ha chirriado bastante sin dejarme disfrutar mucho de una historia que hubiera sido mucho mejor con menos tópicos.
Me ha decepcionado, esperaba mucho más. La verdad es que la ilustración es de mucha calidad, demasiada incluso, es tan perfecta que tiene poca "vida", se echa de menos alguna pincelada, algún borrón. La historia es buena idea pero termina aburriendo, solo al final repunta un poquito pero no lo suficiente como para dejar buen regusto.
Ok, ahora que me he desahogado. Es una historia corta, intensa, maravillosa y arrebatadora. Una carta de amor a los libros, la lectura y al amor en si. El arte es precioso, tiene una calidez y una familiaridad que hacen inevitable tomarle cariño inmediatamente.
Simple, pero entretenido. Me gustó mucho la idea principal aunque el desarrollo me pareció muy exagerado. En lo personal, habría elegido eliminar varias escenas de relleno u omitir diálogos groseros... pero bueno, el final fue inesperado y lo compensó bastante.
Una historia entretenida, carente de pretenciones. El dibujo es espectacular. Le doy mucho valor a los finales, y este me ha dejado con ganas de un desenlace más interesante. Está bien para leer un fin de semana.