What do you think?
Rode zomer
In een gelaagde vertelling maakt Arns in prachtige
taal de verwevenheid van verschillende
levens invoelbaar.
Een elfjarig meisje wordt door haar ouders in
een Toscaans zomerhuis overgelaten aan de zorg
van een oppas. Waar aanvankelijk eenzaamheid
en onzekerheid om voorrang strijden, brengen
haar oppas en de schoonheid van de Italiaanse
zomer een ongekende warmte in haar leven.
Op een dag vinden ze een antiek medaillon, en
daarmee komt plotseling een einde aan de aangename
sluimer.
Bijna een eeuw eerder maakt een door oorlogstrauma’s
geplaagde jonge Italiaanse fotograaf
zich op voor een belangrijke opdracht. Hij voelt
de druk om zijn zwangere echtgenote een beter
leven te schenken en wil zijn beste werk afleveren.
De ontmoeting met zijn modellen – een
moeder, een dochter en windhond Tito Velluto – mondt uit in een drama.
taal de verwevenheid van verschillende
levens invoelbaar.
Een elfjarig meisje wordt door haar ouders in
een Toscaans zomerhuis overgelaten aan de zorg
van een oppas. Waar aanvankelijk eenzaamheid
en onzekerheid om voorrang strijden, brengen
haar oppas en de schoonheid van de Italiaanse
zomer een ongekende warmte in haar leven.
Op een dag vinden ze een antiek medaillon, en
daarmee komt plotseling een einde aan de aangename
sluimer.
Bijna een eeuw eerder maakt een door oorlogstrauma’s
geplaagde jonge Italiaanse fotograaf
zich op voor een belangrijke opdracht. Hij voelt
de druk om zijn zwangere echtgenote een beter
leven te schenken en wil zijn beste werk afleveren.
De ontmoeting met zijn modellen – een
moeder, een dochter en windhond Tito Velluto – mondt uit in een drama.
184 pages, Kindle Edition
Published June 1, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
July 11, 2026
Wat een fijn boek. Vooral het eerste verhaal van het tweeluik trok me helemaal mee - terwijl er niet eens zoveel 'plot' in zit. De schrijfstijl van Frouke Arns voelt als een zomervakantiedag uit je jeugd; warm, zonnig, ogenschijnlijk simpel, maar bijzonder goed. In het tweede verhaal verloor ik richting het einde mijn aandacht een beetje, maar het slot was verbluffend en deed me nog lang nadenken.
June 19, 2026
Rode Zomer is een boek dat je in één ruk uitleest, maar dat nog lange tijd bij je blijft. De scènes die Arns schetst zijn zoals die in een film van Luca Guadagnino (Io Sono Amore). Zoals een goede film laat dit boek veel over aan de eigen verbeelding, want er is niks saaiers dan een auteur die alle verbanden, personages en situaties tot in de details uitlegt, dat houdt de lezer dom. Ik raad dan ook iedereen aan om dit boek te lezen (al dan niet in Italië), en jezelf te verrijken met de prachtige en poëtische taal waarmee Arns dit verhaal vertelt.
August 10, 2026
Met Rode zomer levert Frouke Arns een zeer mooie, gevoelige roman af. Het boek is opgebouwd uit twee afzonderlijke verhaallijnen die zich in verschillende tijdsperioden afspelen.
Je herkent in beide delen veel details van de Italiaanse omgeving en de verhaalelementen, waardoor de twee werelden heel dicht bij elkaar komen te liggen.
Het ene verhaal neemt ons mee naar de zomer van 2006. In het zonovergoten Toscane verblijft een elfjarig Nederlands meisje, dat door haar ouders wordt toevertrouwd aan een lokale Italiaanse oppas. Tijdens dit eerste deel had ik echt het gevoel alsof ik er zelf bij was. De schrijfstijl is zo beeldend dat de omgeving en de sfeer direct tot leven komen. Het is bewonderenswaardig hoe je tevens volledig wordt meegenomen in de belevingswereld van het kind; je ervaart de broeierige zomer écht door haar onschuldige ogen.
Wat deze tijdlijn extra fascinerend maakt, is dat het geschreven is vanuit het perspectief van de hoofdpersoon als volwassen vrouw. Zij blikt terug op haar jeugd en laat de lezer treffend zien hoe onbetrouwbaar het menselijk geheugen eigenlijk is. Ze vertelt hoe herinneringen door de jaren heen ongemerkt veranderen, worden overschreven, ingekleurd en aangepast aan de tijd.
De band met haar oppas brengt veel warmte, maar hun zorgeloze dagen in het gehuurde landhuis veranderen zodra zij samen een antiek, gouden medaillon vinden. Uit een diep verlangen naar haar moeder neemt het meisje het medaillon stiekem mee, in de hoop dat een wens bij de fontein haar moeder zal terugbrengen. Deze actie zet echter ongewild een reeks dramatische gebeurtenissen in gang, die de zomer wreed verstoren. Je voelt het intense schuldgevoel van het meisje hierdoor.
Het andere verhaal start bijna een eeuw eerder, kort na de Eerste Wereldoorlog. Dit deel draait om de jonge fotograaf Dante, die kampt met een gigantisch en diepgaand oorlogstrauma. Gedreven door de wens om zijn zwangere vrouw een stabiele toekomst te geven, reist hij af naar exact hetzelfde statige landhuis voor een foto-opdracht. De schrijfster weet de psychologische spanning hier meesterlijk op te bouwen. Wanneer een kind hem terloops vraagt of hij in de oorlog weleens iemand heeft vermoord, ontkent hij dit, terwijl de waarheid hem vanbinnen volledig verteert. Deze interne worsteling met zijn verleden vormt de motor voor het noodlot dat in dit deel toeslaat. Tegelijkertijd draagt ook zijn echtgenote een zwaar, verborgen trauma met zich mee.
De titel Rode zomer weerspiegelt deze verhalen op een schitterende, gelaagde manier. Het verwijst allereerst naar de zinderende, lome hitte en de snijdende zon van het Toscaanse landschap. Daarnaast verwijst het naar het moment waarop het meisje een vrouw wordt. Maar bovenal is rood in dit boek de kleur van gevaar en misstappen; het staat symbool voor het sluimerende noodlot en de diepe emotionele wonden die beide zomers onherroepelijk tekenen.
Het sterke aan dit boek is de voelbare en melancholische 'literaire echo' tussen het verleden en het heden. Arns weeft parallelle trauma's door het boek heen die de twee verhalen pijnlijk, maar prachtig samenbrengen. Het landhuis fungeert hierin als een stille, gedeelde getuige van de geschiedenis, waarin de grens tussen feiten en de subjectieve verbeelding van de volwassen verteller op een mooie manier vervaagt.
Het meest treffende voorbeeld van deze spiegeling is hoe ze de houding van een slapende vrouw omschrijft. In het eerste deel kijkt het meisje vol tederheid naar haar slapende oppas, een beeld dat in de historische verhaallijn een echo krijgt. Arns doet dit zo beeldend en stijlvol dat de scène je direct bijblijft. Dat ditzelfde specifieke beeld in allebei de tijdlijnen terugkeert, zorgt voor een schitterende, betekenisvolle en emotionele eenheid.
Rode zomer is een compacte en ontroerend gelaagde roman die laat zien hoe pijnlijk geschiedenissen ongemerkt met elkaar verbonden blijven. Een absolute aanrader die na het lezen nog lang in je hoofd blijft hangen.
Je herkent in beide delen veel details van de Italiaanse omgeving en de verhaalelementen, waardoor de twee werelden heel dicht bij elkaar komen te liggen.
Het ene verhaal neemt ons mee naar de zomer van 2006. In het zonovergoten Toscane verblijft een elfjarig Nederlands meisje, dat door haar ouders wordt toevertrouwd aan een lokale Italiaanse oppas. Tijdens dit eerste deel had ik echt het gevoel alsof ik er zelf bij was. De schrijfstijl is zo beeldend dat de omgeving en de sfeer direct tot leven komen. Het is bewonderenswaardig hoe je tevens volledig wordt meegenomen in de belevingswereld van het kind; je ervaart de broeierige zomer écht door haar onschuldige ogen.
Wat deze tijdlijn extra fascinerend maakt, is dat het geschreven is vanuit het perspectief van de hoofdpersoon als volwassen vrouw. Zij blikt terug op haar jeugd en laat de lezer treffend zien hoe onbetrouwbaar het menselijk geheugen eigenlijk is. Ze vertelt hoe herinneringen door de jaren heen ongemerkt veranderen, worden overschreven, ingekleurd en aangepast aan de tijd.
De band met haar oppas brengt veel warmte, maar hun zorgeloze dagen in het gehuurde landhuis veranderen zodra zij samen een antiek, gouden medaillon vinden. Uit een diep verlangen naar haar moeder neemt het meisje het medaillon stiekem mee, in de hoop dat een wens bij de fontein haar moeder zal terugbrengen. Deze actie zet echter ongewild een reeks dramatische gebeurtenissen in gang, die de zomer wreed verstoren. Je voelt het intense schuldgevoel van het meisje hierdoor.
Het andere verhaal start bijna een eeuw eerder, kort na de Eerste Wereldoorlog. Dit deel draait om de jonge fotograaf Dante, die kampt met een gigantisch en diepgaand oorlogstrauma. Gedreven door de wens om zijn zwangere vrouw een stabiele toekomst te geven, reist hij af naar exact hetzelfde statige landhuis voor een foto-opdracht. De schrijfster weet de psychologische spanning hier meesterlijk op te bouwen. Wanneer een kind hem terloops vraagt of hij in de oorlog weleens iemand heeft vermoord, ontkent hij dit, terwijl de waarheid hem vanbinnen volledig verteert. Deze interne worsteling met zijn verleden vormt de motor voor het noodlot dat in dit deel toeslaat. Tegelijkertijd draagt ook zijn echtgenote een zwaar, verborgen trauma met zich mee.
De titel Rode zomer weerspiegelt deze verhalen op een schitterende, gelaagde manier. Het verwijst allereerst naar de zinderende, lome hitte en de snijdende zon van het Toscaanse landschap. Daarnaast verwijst het naar het moment waarop het meisje een vrouw wordt. Maar bovenal is rood in dit boek de kleur van gevaar en misstappen; het staat symbool voor het sluimerende noodlot en de diepe emotionele wonden die beide zomers onherroepelijk tekenen.
Het sterke aan dit boek is de voelbare en melancholische 'literaire echo' tussen het verleden en het heden. Arns weeft parallelle trauma's door het boek heen die de twee verhalen pijnlijk, maar prachtig samenbrengen. Het landhuis fungeert hierin als een stille, gedeelde getuige van de geschiedenis, waarin de grens tussen feiten en de subjectieve verbeelding van de volwassen verteller op een mooie manier vervaagt.
Het meest treffende voorbeeld van deze spiegeling is hoe ze de houding van een slapende vrouw omschrijft. In het eerste deel kijkt het meisje vol tederheid naar haar slapende oppas, een beeld dat in de historische verhaallijn een echo krijgt. Arns doet dit zo beeldend en stijlvol dat de scène je direct bijblijft. Dat ditzelfde specifieke beeld in allebei de tijdlijnen terugkeert, zorgt voor een schitterende, betekenisvolle en emotionele eenheid.
Rode zomer is een compacte en ontroerend gelaagde roman die laat zien hoe pijnlijk geschiedenissen ongemerkt met elkaar verbonden blijven. Een absolute aanrader die na het lezen nog lang in je hoofd blijft hangen.
August 29, 2026
“vergeet nooit dat alles er al is, ook al is het niet altijd zichtbaar voor de wereld”
Zoals Frouke Arns schrijft vind ik zo mooi, dit is ook weer zo’n ingenieus verhaal. Ze neemt je echt mee in de gedachten van het meisje, de vrouw inmiddels, die terugkijkt naar die laatste zomer in het vakantiehuis in Italië. Hoe haar vader-die-haar-vader-niet-is haar brengt en haar achterlaat bij een oppas. Zelf vertrekt hij voor zaken met zijn assistent (die niet naar hem lacht als een assistent) Haar moeder is elders.
Toch wordt het de mooiste zomer ooit daar. Dankzij deze bijzondere oppas die haar meeneemt en leert en lief is.. en zacht..
Op een van hun uitstapjes vinden ze een gouden amulet. Een amulet dat in het tweede verhaal in dit boek terugkomt en de twee delen verbindt.
Dat tweede verhaal speelt zich een eeuw eerder af, als een jonge fotograaf voor een belangrijke opdracht op pad gaat. Zijn oorlogstrauma speelt hem geregeld parten. Hij kwam niet ongeschonden uit de strijd.. maar wel levend. Hij wel..
Hij komt aan bij een afgelegen huis vol vreemde schatten.. een beeldschone maar afstandelijke vrouw met een angstaanjagende windhond en een norse dochter.
Het loopt uit op een drama.
Dit is weer zo’n verhaal dat grote indruk maakt, net als haar eerste roman ~De gelijktijdigheid der dingen. Ze won hiermee de publieksprijs van de Bronzen Uil.
~Vonkie vond ik ook leuk om te lezen maar die had een andere sfeer. Minder poëtisch.
Ik denk dat Frouke Arns met Rode zomer zichzelf nog weer heeft overtroffen! Het is teer, dromerig, magisch..het voelbare geluk... Het ontroerde me.
De unheimische situatie in het tweede deel....
De schrijver zet zo’n bijzondere sfeer neer..
Verder ga ik er niks over zeggen, beleef dit boek zelf!
Ik ga deze zeker nog eens herlezen, dat doe ik niet vaak.
Zoals Frouke Arns schrijft vind ik zo mooi, dit is ook weer zo’n ingenieus verhaal. Ze neemt je echt mee in de gedachten van het meisje, de vrouw inmiddels, die terugkijkt naar die laatste zomer in het vakantiehuis in Italië. Hoe haar vader-die-haar-vader-niet-is haar brengt en haar achterlaat bij een oppas. Zelf vertrekt hij voor zaken met zijn assistent (die niet naar hem lacht als een assistent) Haar moeder is elders.
Toch wordt het de mooiste zomer ooit daar. Dankzij deze bijzondere oppas die haar meeneemt en leert en lief is.. en zacht..
Op een van hun uitstapjes vinden ze een gouden amulet. Een amulet dat in het tweede verhaal in dit boek terugkomt en de twee delen verbindt.
Dat tweede verhaal speelt zich een eeuw eerder af, als een jonge fotograaf voor een belangrijke opdracht op pad gaat. Zijn oorlogstrauma speelt hem geregeld parten. Hij kwam niet ongeschonden uit de strijd.. maar wel levend. Hij wel..
Hij komt aan bij een afgelegen huis vol vreemde schatten.. een beeldschone maar afstandelijke vrouw met een angstaanjagende windhond en een norse dochter.
Het loopt uit op een drama.
Dit is weer zo’n verhaal dat grote indruk maakt, net als haar eerste roman ~De gelijktijdigheid der dingen. Ze won hiermee de publieksprijs van de Bronzen Uil.
~Vonkie vond ik ook leuk om te lezen maar die had een andere sfeer. Minder poëtisch.
Ik denk dat Frouke Arns met Rode zomer zichzelf nog weer heeft overtroffen! Het is teer, dromerig, magisch..het voelbare geluk... Het ontroerde me.
De unheimische situatie in het tweede deel....
De schrijver zet zo’n bijzondere sfeer neer..
Verder ga ik er niks over zeggen, beleef dit boek zelf!
Ik ga deze zeker nog eens herlezen, dat doe ik niet vaak.
August 9, 2026
Een warme zomerdag, te warm voor veel, ook om een dik zwaarwegend boek op te pakken. In de geleende stapel ligt Rode zomer – niet dik, fijn formaat én van Arns waarvan meer in huis is. En vooral: het léést.
'Als je terugdenkt aan bepaalde momenten in je leven, haalt je brein dan de originele gebeurtenis op? Of zijn daar nieuwere, veranderde versies voor in de plaats gekomen die elke keer als je de herinnering ophaalt de oudere overschrijven?'
Rode zomer bestaat uit uit twee delen. In het eerste wordt vanuit het heden teruggeblikt op de zomer van 2006. Veel herinneringen staan zo de verteller aangeeft nog ‘haarscherp voor de geest, al was ik destijds pas elf.’ en beschrijft hoe ze haar oppas /huishoudster voor die zomer met vader-die-mijn-vader-niet-is stond op te wachten, hoe poederig de oppas rook, hoe ze gebaarde en meer. Haar moeder is die zomer ‘elders’, haar vader-die-mijn-vader-niet-is vertrekt voor de rest van de zomer met zijn assistent.
In het tweede deel, ook in Italië maar dan in 1920, is Dante Lucio Fiori aan het woord. Hij is fotograaf, onlangs getrouwd, zal binnenkort emigreren naar Amerika, met vrouw en haar dan geboren kind en vooral is hij oorlogsveteraan. Voor een opdracht moet hij vroeg op pad. Nog weinig verkeer, wel een gevaarlijke weg. Eenmaal aangekomen bij het landhuis met opmerkelijke modellen komen de herinneringen in volle hevigheid naar boven.
'Je hebt geluk gehad, zeiden ze later. Het geluk van een overlevende. De dans ontsprongen. Ontredderd. Ontluisterd. Ontmand.'
Voor meer over deze mooie gelaagde met zorgvuldigheid geschreven roman de link naar het hele stuk: https://lezersgoud.nl/frouke-arns-rod...
'Als je terugdenkt aan bepaalde momenten in je leven, haalt je brein dan de originele gebeurtenis op? Of zijn daar nieuwere, veranderde versies voor in de plaats gekomen die elke keer als je de herinnering ophaalt de oudere overschrijven?'
Rode zomer bestaat uit uit twee delen. In het eerste wordt vanuit het heden teruggeblikt op de zomer van 2006. Veel herinneringen staan zo de verteller aangeeft nog ‘haarscherp voor de geest, al was ik destijds pas elf.’ en beschrijft hoe ze haar oppas /huishoudster voor die zomer met vader-die-mijn-vader-niet-is stond op te wachten, hoe poederig de oppas rook, hoe ze gebaarde en meer. Haar moeder is die zomer ‘elders’, haar vader-die-mijn-vader-niet-is vertrekt voor de rest van de zomer met zijn assistent.
In het tweede deel, ook in Italië maar dan in 1920, is Dante Lucio Fiori aan het woord. Hij is fotograaf, onlangs getrouwd, zal binnenkort emigreren naar Amerika, met vrouw en haar dan geboren kind en vooral is hij oorlogsveteraan. Voor een opdracht moet hij vroeg op pad. Nog weinig verkeer, wel een gevaarlijke weg. Eenmaal aangekomen bij het landhuis met opmerkelijke modellen komen de herinneringen in volle hevigheid naar boven.
'Je hebt geluk gehad, zeiden ze later. Het geluk van een overlevende. De dans ontsprongen. Ontredderd. Ontluisterd. Ontmand.'
Voor meer over deze mooie gelaagde met zorgvuldigheid geschreven roman de link naar het hele stuk: https://lezersgoud.nl/frouke-arns-rod...
September 15, 2026
2.5 ⭐️ prima boek, maar het deed me niet veel. Ik vind het een beetje nikszeggend en weinig plot. Ik snap het verhaal en het idee ook niet echt. Dat hoeft niet erg te zijn maar het pakte me gewoon niet echt helaas.
June 15, 2026
Je voelt de zomer zinderen in Toscane. Door de ogen van een elfjarig Nederlands meisje rond een vakantiehuis in 2006, tijdens het WK-voetbal. En vanuit het perspectief van een jonge fotograaf, door oorlogstrauma’s getekend, bijna een eeuw eerder.
Frouke Arns verweeft in ‘Rode zomer’ twee bijzondere, ontroerende verhalen met elkaar. Een tastbare link hiertussen is een medaillon met een fotootje van een vrouw met een hond, en dat van een meisje. Maar ook tussen de regels door ontdekte ik allerlei vormen van verbondenheid tussen de twee levens van de hoofdpersonen. Heel mooi.
Daarnaast heb ik genoten van de prachtige, beeldende taal in de roman. Net als bij haar eerdere romans ‘De gelijktijdigheid der dingen’ en ‘Vonkie’ merk je voortdurend dat Arns dichter is. ‘Rode zomer’ is echt zo’n boek dat nog lang blijft nazingen in je hoofd.
Frouke Arns verweeft in ‘Rode zomer’ twee bijzondere, ontroerende verhalen met elkaar. Een tastbare link hiertussen is een medaillon met een fotootje van een vrouw met een hond, en dat van een meisje. Maar ook tussen de regels door ontdekte ik allerlei vormen van verbondenheid tussen de twee levens van de hoofdpersonen. Heel mooi.
Daarnaast heb ik genoten van de prachtige, beeldende taal in de roman. Net als bij haar eerdere romans ‘De gelijktijdigheid der dingen’ en ‘Vonkie’ merk je voortdurend dat Arns dichter is. ‘Rode zomer’ is echt zo’n boek dat nog lang blijft nazingen in je hoofd.
September 25, 2026
Fakste boekomslag ooit
Displaying 1 - 8 of 8 reviews