Isola's testament

by Tatiana de Rosnay

In Isola’s testament verweeft De Rosnay haar fascinatie voor Oscar Wilde met een verhaal over intense vrouwenvriendschap en de dunne lijn tussen waarheid en fictie.
Als de Britse Audrey Nash hoort dat Marlo von Graf, een gevierde bestsellerauteur, is verdronken, is ze geschokt. Hun korte, intense vriendschap tijdens een project over Oscar Wilde in hun studententijd eindigde in ruzie. Audrey blijkt in Marlo’s testament te zijn opgenomen. Ze moet ervoor naar Annecy, waar ze oog in oog komt te staan met Laszlo, Marlo’s echtgenoot – en Audreys eerste liefde. Marlo’s laatste wens is dat Audrey haar manuscript afmaakt.
Maar dat blijkt een verontrustend verhaal over hun verleden, dat Audrey zich heel anders herinnert. Schreef Marlo de waarheid of is dit fictie? En waarom heeft ze het aan Audrey toevertrouwd?

288 pages, Paperback

Published July 1, 2026

About the author

New book !
"The Rain Watcher"
Saint Martins Press USA
October 2018

"Sentinelle de la Pluie"
Editions Héloise d'Ormesson
and in Norway, Holland, Sweden and Germany.

Follow me on Twitter at
http://twitter.com/tatianaderosnay

Instagram
https://www.instagram.com/tatianadero...


My website :

http://www.tatianaderosnay.com/

Facebook page :
http://www.facebook.com/tatianaderosnay



TATIANA DE ROSNAY was born in the suburbs of Paris and is of English, French and Russian descent. She is the author of 8 French novels. Tatiana de Rosnay is married and has two children. She lives in Paris with her family.

She is the author of several novels, Sarah's Key, A Secret Kept (Boomerang) and The House I Loved (Rose) The Other Story (A L'Encre Russe) and "Manderley Forever', a biography of Daphne du Maurier.

Reviews

[clara]

« — Pensez-vous vraiment que tout ce que nous écrivons soit vrai ? »

ma première lecture de 2026, et un livre assez différent de ce que je lis habituellement, découvert en avant-première grâce à mon stage marketing chez Albin Michel 🌟

pour être totalement honnête, je ne m’attendais pas à autant apprécier ce roman. plus j’avançais dans l’histoire, plus j’avais envie de comprendre, de découvrir ce qui se cachait derrière cette rivalité et ce manuscrit

puisque le livre ne sort officiellement qu’en mars, voici un petit résumé simplifié de l’histoire : à la mort soudaine de Marlo von Graf, célèbre romancière, son dernier manuscrit est légué à Audrey, une ancienne rivale devenue libraire à londres. elle n’arrive pas à savoir pourquoi elle figure sur son testament, ni pourquoi ses textes lui reviennent à elle. en les lisant, Audrey replonge dans ses souvenirs : une amitié brisée, un premier amour, et une rivalité qui n’a jamais vraiment disparu. flashbacks, moments présents : la frontière entre fiction et réalité devient floue, jusqu’à brouiller les frontières entre ce qui a été vécu… et ce qui a été écrit

l’histoire est présentée comme un triangle amoureux, une romance autour des retrouvailles avec son premier amour. pour moi, le cœur du roman est ailleurs : dans le suspense. le livre s’ouvre sur la mort de Marlo, dont on ne sait pas si elle est naturelle, accidentelle ou criminelle, ce qui donne presque une ambiance de thriller au début. l’aspect central reste la rivalité entre les deux autrices, et cette frontière floue entre fiction et réalité qui remet sans cesse en question la fiabilité de ce que Marlo a écrit et les souvenirs d’Audrey

la structure est aussi particulière : le roman n’est pas divisé en chapitres, mais en dates, alternant entre : la vie d’Audrey en 2011, les flashbacks dans les années 80-90, et le récit autour d’Oscar Wilde, que les deux jeunes femmes avaient imaginé et écrit ensemble à l’université

j’ai beaucoup aimé la plume de Tatiana de Rosnay : elle est belle, sensible, pleine d’émotions. certains passages sont très forts, même si j’ai parfois ressenti quelques longueurs

au final, c’est un 3/5 pour moi : une bonne lecture, intéressante et touchante, qui m’a surprise positivement !

[Nienkethepanda | dauntlesswxzard.reads]

Van Ambo Anthos mocht ik dit boek ontvangen als recensie exemplaar, waarvoor dank!🫶🏻

Een paar jaar geleden las ik Haar naam was Sarah en die vond ik zo mooi dat ik heel graag ook dit nieuwste boek van De Rosnay wilde lezen. Isola’s testament was ook echt een prachtig verhaal!

Het boek gaat over verschillende onderwerpen die ik erg interessant vind: klassieke literatuur en schrijvers, literatuurwetenschappen aan de universiteit en gelaagde/complexe vriendschappen. In dit boek zijn deze drie thema’s allemaal aan elkaar verbonden via de hoofdpersoon en haar voormalige vriendin (?). Op de universiteit komen deze twee personages met elkaar in aanraking bij hun literatuurstudie en daar gaan zij samen werken aan een fictief verhaal over Oscar Wilde. Hier kregen zij uiteindelijk ruzie over en als gevolg hebben zij elkaar niet meer gezien.

Wat ik vooral heel interessant vind aan dit boek is dat het wordt verteld vanuit twee verschillende perspectieven (van de twee vrouwen), maar dat die perspectieven zich ook in het heden of verleden afspelen. Je leert zo beide vrouwen op een heel andere manier kennen, maar tegelijkertijd leer je wel hun hele leven. Het geeft heel veel inzicht in hun complexe vriendschap - als je het zo kunt noemen - en zet je als lezer aan het denken over de waarde van persoonlijk en tijdsgebonden perspectief.

Ook de visie op intellectueel eigendom in dit boek vond ik heel interessant. Eigenlijk was het meer een discussie, want als je samen aan een verhaal werkt, is er dan wel onderscheid te maken tussen intellectueel eigendom? Zeker in de literaire wereld, waar nu veel auteurs samenwerken, is dit echt een goede vraag om over na te denken.

Ik vond het in ieder geval echt een prachtig verhaal met meer dan voldoende stof om over na te denken.

[Margaux]

Un roman au titre magnifique pour me plonger pour la première fois dans l’univers de Tatiana de Rosnay. Le début de l’histoire est intriguant: Audrey, après avoir appris la mort de son ancienne rivale de fac devenue autrice célèbre, se voit recevoir un manuscrit inédit de la part de cette dernière. Pourquoi lui a-t-elle laissé lire ces mots que personne d’autre n’a lus ? Et ben en ayant fini le bouquin, je sais toujours pas trop.

Malgré la belle écriture, j’ai trouvé l’histoire plan plan et c’est la première fois que je lis un livre en me disant que ce n’est pas de mon âge… Aucun personnage n’est vraiment attachant et leurs « malheurs » me sont passés complètement au-dessus…

[Inge]

Al was Oscar Wilde niet het hoofdonderwerp heeft dit boek me toch gebracht tot het willen lezen van The picture of Dorian Gray.
Al met al vond ik het een lezenswaardig boek met tot leven gewekte personages. Soms iets te voorspelbaar misschien.

[Manon Van der lit]

Een ouderwets goede Tatiana de Rosnay. Wat waar is en fictie in deze roman weet alleen zij en dat is precies waar het verhaal over gaat. Jaloezie, vakmanschap en liefde zijn fijne thema’s om een verhaal omheen te bouwen. Vorm en structuur zeer doordacht en ik ben dan ook meerdere keren verrast tijdens het lezen. Heel, heel fijn boek!

[Nathie leest]

Wat zou jij doen als iemand uit je verleden je na zijn dood nog één laatste verhaal nalaat? Dat bijzondere uitgangspunt maakte me meteen nieuwsgierig. En hoe verder ik las, hoe meer ik in dit prachtige verhaal werd meegezogen.

Wanneer de beroemde schrijfster Marlo von Graf onverwacht overlijdt, ontvangt de Britse boekhandelaar Audrey Nash een bijzonder afscheidscadeau: Marlo's laatste, onafgemaakte manuscript. De twee vrouwen kennen elkaar al sinds hun studententijd. Ooit waren ze vriendinnen, maar tegelijkertijd ook elkaars grootste rivalen. Terwijl Audrey het manuscript leest, moet ze steeds denken aan haar eerste liefde van dertig jaar geleden. Langzaam lopen het verleden en het heden door elkaar en wordt het steeds moeilijker om te weten wat echt is en wat verzonnen is.

Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere tijdlijnen. Je volgt Audrey in het heden, reist terug naar de jaren tachtig waarin zij en Marlo elkaar leren kennen en leest ondertussen ook delen uit Marlo's manuscript, waarin Oscar Wilde een belangrijke rol speelt. Dat maakt het in het begin even opletten, maar gelukkig staat bij ieder hoofdstuk duidelijk aangegeven in welke tijd je bent. Zodra je in het verhaal zit, vallen alle puzzelstukjes steeds mooier in elkaar.

Tatiana de Rosnay neemt echt de tijd om haar personages tot leven te brengen. Vooral Audrey vond ik een ontzettend fijn personage. Haar twijfels, herinneringen en gevoelens worden op een rustige en geloofwaardige manier beschreven. Ook Marlo blijft je verrassen en juist doordat de twee vrouwen zo verschillend zijn, blijft hun bijzondere vriendschap boeien.

Wat ik ook erg leuk vond, was de verhaallijn rondom Oscar Wilde. Die gaf het verhaal extra diepgang en maakte me zelfs nieuwsgierig om buiten het boek meer over hem op te zoeken.

De schrijfstijl van Tatiana de Rosnay is zoals altijd prachtig. Rustig, meeslepend en vol gevoel. Ze laat een verhaal langzaam groeien, waardoor je steeds verder wordt meegezogen. Thema's als vriendschap, jaloezie, liefde, vergeving en de vraag hoeveel waarheid er eigenlijk in een verhaal van een schrijver zit, zijn mooi met elkaar verweven.

Isola's testament is misschien geen boek dat je in één avond uitleest, maar juist een roman die je rustig moet beleven. Een indrukwekkend verhaal dat steeds mooier wordt naarmate je verder leest. Voor mij was dit opnieuw een prachtige roman van Tatiana de Rosnay en eentje die ik 4,5 sterren geef.

[Lia Jansen]

Het was een prachtig boek, interessant gegeven als een rivale uit een ver verleden ineens weer in je leven komt dmv een testament.
Marlon laat een manuscript achter voor Audrey om het af te maken.
Ook komt Audrey weer in aanraking met haar vroegere liefde. Hij was getrouwd met Marlon.
Je moet goed opletten, gelukkig wordt heden en verleden goed aangegeven maar er wordt en vanuit Audrey en Marlon verteld (de laatste door het manuscript dat ineens naar voren komt).
Ook loopt er een verhaal tussendoor waarin Oscar Wilde de hoofdpersoon is. Hij was een bekend dichter/schrijver uit de 19e eeuw.
Maakte me ook nieuwsgierig iets meer over/van hem te lezen.
Ik heb ervan genoten.

[Eva]

Un début prometteur : la rivalité entre les deux femmes et l’homme qui s’immisce dans le lot, les points de vue qui passent des années 80 aux années 2000, ça avait tout pour me plaire. Malheureusement, vers le milieu, le récit s’aplatit, devient un peu redondant et longuet. Après, comme toujours avec cette autrice, la plume reste fluide et on reste accroché malgré tout.

[Pascale ROBERT]

Je n'ai pas accroché à l'histoire

[Chantal]

Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.

[Valérie Perreault]

C'est l'histoire d'un triangle amoureux et en parallèle l'histoire de la fin d'Oscar Wilde.

[Bianca]

Beetje voorspelbaar en naar het eind toe leek het plots zeer snel te moeten gaan…
Het verhaal van Oscar Wilde was wel een mooie verrassing waardoor het boek de moeite waard was te lezen!

[Léa]

3,8 ⭐️

Le destin d’Audrey, libraire à Londres, bascule lorsqu’elle apprend la mort de la romancière Marlo von Graf. Ancienne connaissance de l’université, la mort de cette femme fera resurgir des souvenirs du passé notamment autour de son premier amour.

L’intrigue de ce roman est mystérieuse et passionnante. L’autrice y aborde beaucoup de thématiques universelles avec sensibilité et justesse. La psychologie des personnages est poussée, ce qui participe à l’immersion dans ce récit.

Un roman addictif mêlant le passé et le présent avec pour trame de fond l’étude de la vie d’Oscar Wilde.

J’ai apprécié découvrir cette lecture et cette autrice.

[Julie Jaeken]

Wat een prachtig verhaal! Isola’s testament van Tatiana de Rosnay is een meeslepende roman over liefde en vriendschap, met een heerlijk mysterieus kantje.
Het verhaal neemt je mee naar de studententijd van Audrey Nash en de bekende schrijfster Marlo von Graf. Jaren later ontvangt Audrey na Marlo’s dood haar laatste manuscript. Daarin komen herinneringen, geheimen en gebeurtenissen uit hun gezamenlijke verleden naar boven. Ze waren niet alleen vriendinnen en studiegenoten, maar werden ook verliefd op dezelfde man.
Wat ik zo mooi vond aan dit boek, is dat je als lezer steeds blijft twijfelen: wat is echt gebeurd en wat is verzonnen? De grens tussen werkelijkheid en fictie wordt steeds vager. Daardoor blijf je nieuwsgierig en wil je blijven lezen.
Het verhaal gaat over liefde, vriendschap, jaloezie en geheimen, maar vooral de mysterieuze sfeer maakt het bijzonder. De personages en hun verleden worden stukje bij beetje onthuld, waardoor je steeds nieuwe vragen krijgt.
Ik heb enorm genoten van dit boek. Een prachtig, meeslepend en mysterieus verhaal dat me nog lang zal bijblijven.
⭐ 5 sterren! Absoluut een aanrader.

[Niek Grotenhuis]

Tatiana de Rosnay neemt je in “Isola's testament” mee in een gelaagd verhaal waarin vriendschap, jaloezie, liefde en geheimen langzaam worden ontrafeld. Na de onverwachte dood van bestsellerauteur Marlo von Graf erft Audrey haar onafgemaakte manuscript. Wat volgt is niet alleen een zoektocht naar de waarheid achter het verhaal, maar ook naar hun gezamenlijke verleden.

Door de verschillende tijdslijnen en de fragmenten uit het manuscript moest ik in het begin even schakelen, maar al snel vielen de puzzelstukjes op hun plek. Juist doordat verleden en heden zo mooi met elkaar verweven zijn, bleef ik nieuwsgierig naar hoe alles uiteindelijk samen zou komen.

De Rosnay weet een mysterieuze, bijna melancholische sfeer neer te zetten waarin feit en fictie voortdurend door elkaar lopen. De personages zijn gelaagd en hun onderlinge dynamiek voelt geloofwaardig en soms pijnlijk herkenbaar. Het is geen boek vol spectaculaire actie, maar een roman die het moet hebben van sfeer, psychologische spanning en zorgvuldig opgebouwde geheimen.

Isola's testament is een verhaal dat rustig de tijd neemt, maar me uiteindelijk volledig wist mee te slepen. Een mooie, literaire roman met een donker randje die nog even in mijn hoofd bleef rondspoken.

Ik dank Ambo|Anthos voor dit recensie-exemplaar. Het heeft mijn mening niet beïnvloed.

Ik geef het 4 sterren.

[Merel]

Mooi geschreven over een liefdesverhouding tussen drie mensen met veel diepe lagen. De karakters ontwikkelen zich gedurende het hele verhaal. Het leest als een trein, heeft verschillende verhaallijnen en heeft een goed gekozen einde, waar ik zeker wel vrede mee kok sluiten. Ik heb er na het lezen nog wel een tijdje over zitten mijmeren. Zeker een aanrader.

[Wilma Hartman]

Haar naam was Sarah blijft voor mij een van de beste romans van Tatiana de Rosnay. Toch weet ze mij met haar boeken toch steeds weer te verrassen of aan het denken te zetten. Sterrenstof bijvoorbeeld is een verhaal over Marilyn Monroe, gezien door de ogen van een kamermeisje.
Isola’s Testament is een boek over een fictieve bestsellerschrijfster Marlo von Graf. Het gaat over liefde, jaloezie en de grenzen van fictie. Dat klinkt wel erg goed.
De kaft laat een afbeelding zien van een vrouw op een steiger in het bos op een zonnige dag. Dit ziet er heel echt uit of is het toch fictie?

Wanneer de Engelse boekhandelaar Audrey Nash hoort dat bestsellerschrijfster Marlo von Graf is overleden, wordt ze teruggeworpen in hun gezamenlijke verleden. Tijdens haar studie volgde ze de colleges creatief schrijven, waar ze Marlo ontmoette. Zij werden aangewezen om samen te werken aan een opdracht over Oscar Wilde.

“De professor had ons gevraagd iets over hem te schrijven, en hij was duidelijk geweest tijdens die eerste paar lessen. Hij wilde niet dat we een soort theoretische, saaie biografie schreven had hij uitdrukkelijk gezegd: hij was benieuwd naar onze werelden, onze fantasieën, niet in wat er echt was gebeurd, niet in de feiten, en we moesten vooral niet vergeten dat de magie van schrijven bestond uit de waarheid gebruiken en die omvormen tot leugens die uiteindelijk als twee druppels water op de werkelijkheid zouden lijken”

Na hun studie zijn hun wegen gescheiden en is Marlo een bestsellerschrijver geworden en Audrey een boekhandelaar. Audrey erft van Marlo een manuscript dat nog niet af is. Welke bedoeling heeft Marlo hiermee? Werpt dit manuscript ook meer licht op haar onverwachte overlijden?

Het boek heeft verschillende verhaallijnen die maken dat je in het begin best wel moet opletten omdat heden en verleden meer met elkaar verweven zijn dan je denkt. Het verhaal begint met de verhaallijn die speelt in mei 2021 in Londen, Engeland. In een van de volgende hoofdstukken gaan we terug naar 1981. Na een kleine 100 pagina’s komt ook het verhaal over Oscar Wilde als verhaallijn erbij met als titel ‘De groene zegelring’. Niet alleen de verhaallijnen zorgen voor verwarring maar ook het spelen met fictie en waarheid.

“Nee, het is fictie. Ik ben niet in staat om een biografie te schrijven, me te houden aan wat echt gebeurd is. Ik moet de werkelijkheid verdraaien, er mijn eigen verhaal van maken. En mijn stempel opdrukken. Ervoor zorgen dat de lezer nooit echt weet of wat ik schrijf waar of niet waar is. En bovendien, wat maakt het uit? Ik wil gewoon dat mijn lezer me gelooft”

De quote lijkt uit een interview te komen, maar heeft dat interview echt plaatsgevonden? Het is dus aan jou om te bepalen wat je gelooft. Het boek zit vol met dit soort twists en dat maakt dat je het boek in verwarring dichtslaat en voorneemt om dit boek echt nog een keer te lezen.
Ik vind dat heel erg knap gedaan van Tatiana de Rosnay. In een tijd vol met nepnieuws en AI-beelden is dit een verhaal waarin gespeeld wordt met de waarheid, zonder hulp van digitale middelen, maar puur met de verbeelding van de schrijfster die zelf bepaalt wat ze opschrijft, waarheid, een waarheid die wat verdraaid is of complete verzinsels. De quote aan het begin van het boek brengt je al gelijk in verwarring.

“Wij kiezen onze boeken niet uit. Zij kiezen ons uit. Soms vinden ze ons op ons duisterste moment. Ze kloppen op de deur van onze angst, onze droefheid en onze zonden. Ze nemen bezit van ons. Ze knechten ons. Ze worden geschreven met onze tranen en ons bloed.”

Marlo von Graf (Parijs 1961 – Annecy 2011)

Nog een leuk feitje is dat het boek aan het eind een playlist heeft vermeld van popsongs die terugkomen in het boek en deze playlist is ook te vinden op Spotify zodat je met Spotify aan heerlijk dit boek kan lezen om in de juiste stemming te komen.

Dit boek blijft nog lang in mijn hoofd rondspoken, vermoed ik. Het laat me nadenken over wat ik lees en wat ik voor waarheid aanneem. Ik kan in vakantietijd genieten van dit soort boeken die me aanzetten tot nadenken en overpeinzen omdat ik er juist dan de tijd voor heb. Ik geef dan ook graag 5 sterren voor Isola’s testament.

[Mieke Schepens]

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

Deze indrukwekkende roman stelt een intrigerende vraag centraal: wat is waarheid en wat is fictie?

De onverwachte dood van de wereldberoemde bestsellerschrijver Marlo von Graf brengt een opschudding teweeg bij de Britse boekhandelaar Audrey Nash. Hoewel ze in hun studententijd elkaars tegenpolen, vriendinnen én rivalen waren, liet Marlo haar onafgemaakte manuscript na aan Audrey.

Dit mysterieuze testament – en het verhaal over een complexe driehoeksverhouding dat erin besloten ligt – sleurt Audrey terug naar haar verleden. Het dwingt haar om de confrontatie aan te gaan met haar eerste liefde van dertig jaar geleden en met de onuitgesproken spanningen van weleer.

Voor in het boek lees je:

‘Wij kiezen onze boeken niet uit. Zij kiezen ons uit. Soms vinden ze ons op ons duisterste moment. Ze kloppen op de deur van onze angst, onze droefheid en onze zonden. Ze nemen bezit van ons. Ze knechten ons. Ze worden geschreven met onze tranen en ons bloed.’
Marlo von Graf
(Parijs, 1961 – Annecy, 2011)

Tatiana de Rosnay brengt ons in Isola's testament een sfeervolle literaire reis die reikt van de straten van Londen en Parijs (met een glansrol voor de geest van Oscar Wilde) tot aan de schitterende oevers van het meer van Annecy.

Het verhaal wisselt tussen het heden (met Audrey), flashbacks naar hun studententijd in de jaren tachtig, en fragmenten uit Marlo's onvoltooide manuscript. Dankzij duidelijke aanduidingen per hoofdstuk is deze gelaagde structuur goed te volgen. De dynamiek tussen Audrey en Marlo is complex en voelt door de mix van liefde en rivaliteit pijnlijk herkenbaar aan.

“Marlo was bezig haar web te weven, helemaal om mij heen. En het raarste van alles was dat ik het gewicht van haar aanwezigheid niet voelde. Er was niets sombers of dreigends aan haar woorden die in mijn geest weerkaatsten. Ze hielden me gezelschap. Hoe kon ik dit aan Laszlo uitleggen? Of aan wie dan ook?”

De schrijfstijl is rustig, meeslepend en doortrokken van gevoel. De Rosnay kiest voor psychologische diepgang boven snelle actie, waardoor de spanning geleidelijk onder de huid kruipt.

Isola’s testament ademt een mysterieuze, ietwat duistere elegantie die na het omslaan van de laatste bladzijde nog blijft nawerken. Lees ook het nawoord van de auteur voor meer informatie.
Het is een rijke en duizelingwekkende roman over de kracht van verbeelding, die je langzaam in zijn greep houdt en niet meer loslaat.

[Anne Sophie]

Tatiana de Rosnay weaves a delicate and melancholic novel in *Les coeurs sont faits pour être brisés*, exploring the traces left by encounters and absences across time. The three-part structure lends the narrative a particular depth, as if each period echoes another, mirroring it.

The novel opens with a restrained, almost muted emotion, depicting the final days of Oscar Wilde. We discover a man diminished, yet still imbued with his spirit and sensitivity, and this opening immediately sets an elegiac tone for the whole.

The heart of the story, however, lies in the 1980s, with the meeting between Marlo and Audrey. Everything sets them apart—their temperaments, their backgrounds, their aspirations—and yet, their friendship blossoms with an almost inexplicable intensity. Tatiana de Rosnay perfectly captures this period of life when everything seems possible, when bonds are forged with absolute strength, but also with a certain fragility.

In 2011, the novel takes on a more introspective dimension. Audrey, confronted with Marlo's death, retraces their memories to try to understand what united them… and perhaps also what drove them apart. This section brings a gentle touch of nostalgia, but also a reflection on memory, regrets, and unspoken words.

What I particularly appreciated was the way the author connects these three time periods without ever weighing down the narrative. Each era illuminates the others, and the novel gradually builds like a mosaic of emotions. The writing is fluid, accessible, yet sensitive enough to resonate without becoming melodramatic.

It's a novel about friendship, about the passage of time, and about those bonds that continue to stay with us long after they're gone. A moving and elegant read that leaves a bittersweet feeling once the last page is turned.

[Marie-Ange]

Il y a des livres qu’on lit… et d’autres qui nous happent complètement. "Les cœurs sont faits pour être brisés" fait partie de ceux-là.

Avec Tatiana de Rosnay, c’est désormais un rendez-vous littéraire que je ne manque plus. J’aime retrouver sa plume, sa manière d’installer une atmosphère, de tisser des histoires humaines tout en y glissant une part de mystère.

Et une fois encore, l’autrice a réussi à m’emporter.

J’aurais aimé pouvoir savourer ce roman autrement, le lire d’une traite, m’y plonger sans interruption… mais la vie en a décidé autrement. Alors je l’ai abandonné plusieurs fois à contrecœur avant d’y revenir avec impatience. Snif. Mais finalement, peut-être est-ce aussi la preuve qu’un livre nous habite vraiment : même loin de lui, on continue d’y penser.

J’ai dévoré ce texte presque comme un thriller. J’étais avide de tourner les pages, de comprendre où l’autrice voulait nous emmener, de découvrir le dénouement. L’histoire est remarquablement bien ficelée et les personnages m’ont tous touchée à leur manière.

Et puis il y a Marlo… Personnage aussi énigmatique que perturbant. Impossible pour moi de la cerner totalement, et c’est précisément ce qui la rend fascinante.

J’ai également beaucoup aimé découvrir davantage Oscar Wilde au fil du récit. On sent encore une fois tout l’amour de Tatiana de Rosnay pour la littérature. Après Émile Zola dans un précédent roman, elle convoque ici Wilde.

Et cette question qui plane jusqu’à la dernière page… Peut-on croire tout ce que dit un écrivain ? Une interrogation laissée volontairement en suspens, qui continue de résonner bien après avoir refermé le livre.

[Barbara]

Commandé dès sa sortie car j' aime beaucoup l' univers de Tatiana de Rosnay et avec des prémices captivantes pour ceux qui aiment les écrivains, je me suis laissée portée par cette histoire aux plusieurs histoires... Les poupées russes font après tout partie de l' héritage de Tatiana de Rosnay.
La mort d' une ancienne camarade de classe écrivaine à succès qui se noie et qui légue son dernier roman inachevé a son amie perdue de vue après avoir épousé le 1 er amour de celle-ci était très prometteur.
Si j' ai beaucoup aimé comment l' auteur tricote cette intrigue y mêlant 3 histoires parallèles autour des derniers jours d' Oscar Wilde, une amitié de collège et la mort suspecte d' une écrivaine. Je n' ai pas cru a l' histoire d' amour entre Audrey et Laszlo et je regrette cette fin un peu trop facile, j'ai préféré la dernière romance interdite imaginée d' Oscar Wilde alors qu 'il se meurt.
Ce roman est accompagné par contre d' une playlist qui me parle et de jolies quotations d' Oscar Wilde qui ponctuent les chapitres. Une bibliographie de Wilde figure aussi à la fin et Tatiana de Rosnay y interroge ses lecteurs:
"Pensez vous vraiment que tout ce que nous écrivons soit vrai?
Dans cette question pour moi réside tout le plaisir de la lecture, l' écrivain est un illusionniste, ce livre comme beaucoup se rappellera à ma mémoire, certains restent avec vous toute une vie quand d' autres ne font que passer. Nous nous imprimons de tout ce que nous lisons et par une osmose jouissive les livres nous révèlent a nous même.

[Dewi]

In Isola’s testament neemt Tatiana de Rosnay je helemaal mee naar de jaren 80 van Londen tot aan de oevers van het meer Annecy, via het Parijs van Oscar Wilde.

Op het moment dat boekhandelaar Audrey Nash hoort dat haar vroegere studiegenoot en bestsellerschrijver Marlo von Graf is overleden, staat haar leven even helemaal stil. Marlo laat haar een onafgemaakt manuscript na, waardoor ze wordt teruggebracht naar hun studententijd.

Het is een verhaal over vriendschap, jaloezie, en liefde waarin langzaam steeds meer geheimen aan het licht komen. Het boek heeft verschillende tijdslijnen en Tatiana de Rosnay weet het verleden en het heden op een prachtige manier met elkaar te verweven. Door de complexe personages, mysterieuze sfeer en de constante vraag wat is nu fictie en wat is waarheid, is dit een roman die je vanaf het begin pakt en niet meer loslaat.

De jaren 80 playlist en verwijzingen naar Oscar Wilde geven het boek net dat beetje extra. Samen met de prachtige locaties (Londen, het meer van Annecy en Parijs) zorgt dit ervoor dat je helemaal in het verhaal opgaat. Het is daarom ook zeker een aanrader en een echte 5⭐️!

[clemencesbooks]

La célèbre romancière Marlo est morte, noyée dans le lac où elle a nagé chaque jour. Elle lègue ses derniers brouillons à Audrey, aujourd’hui libraire, qui était son amie il y 30 ans à la fac. Pourquoi ?
Détail non négligeable : Marlo s’était mariée avec le premier amour d’Audrey. La grande thématique du premier amour et d’une seconde chance.
Deux temporalités, le passé dans les écrits de Marlo, entre vérité et fiction, et le présent.
« La magie de l’écriture, c’est de se servir de la vérité pour tisser du faux, qui serait le portrait craché du vrai. »
Un roman très prenant, à laquelle s’ajoute une fiction sur la mort d’Oscar Wilde.
📚
« Rappelez-vous ceci. Nous ne choisissons pas nos romans. Ce sont eux qui nous choisissent. Parfois, ils viennent à nous dans les heures les plus sombres. Ils frappent à la porte de notre effroi, de notre chagrin et de nos péchés. Ils prennent possession de nous. Ils nous asservissent. Ils sont écrits avec nos larmes et notre sang. Et quelquefois, notre joie. »

[Yvette Veeke]

Soms duurt het even voordat een verhaal je grijpt, maar als het je dan pakt, dan lees je het in een ruk uit. Dat had ik met dit boek. Ik heb echt even getwijfeld of ik wel door wilde lezen. Bijna elk hoofdstuk schakel je tussen verschillende perspectieven: verleden, heden en het manuscript dat de hoofdpersonen hebben geschreven. Er zit geen logica in de volgorde, waardoor het me soms verwarde.
Maar ineens pakte het me en liet het me niet meer los. Het leek alsof de puzzelstukjes op zijn plek vielen en alles in elkaar vloeide. Het maakte me steeds nieuwsgieriger naar het vervolg van hun eigen interpretatie van de dood van Oscar Wilde.
Maar ook naar de waarheid achter de dood van Marlo.
De auteur nam me mee in het verhaal met een bijna poëtische schrijfstijl en wist me daarmee te raken.
Het contrast tussen de uitwerking van Audrey en Marlo is bewust heel groot. In het verhaal van Audrey wordt je meegenomen in het heden. Wat je leest is de waarheid op dat moment. Marlo leer je kennen vanuit de herinneringen van Audrey en vanuit het verleden/manuscript, maar je leert al snel dat Marlo ware feiten altijd verstrengeld met haar fantasy. Je weet dus niet of hetgeen je leest wel echt zo gebeurd is vroeger. Ze hebben allebei een heel ander perspectief over wat er tijdens hun studie gebeurd is, onder andere met hun vriendschap en de liefde. Dat maakt het boek heel intrigerend. Ik wilde gewoon weten welke waarheid nu klopte. Je bent er in je gedachten steeds mee bezig.
Dus ondanks dat ik er even in moest komen, raad ik het boek absoluut aan. Het is een roman dat nog best een tijdje in mijn hoofd is blijven hangen.

[Paige D]

Les Cœurs sont faits pour être brisés is a beautifully written and emotionally resonant novel that explores love, memory, and the blurred boundaries between fiction and reality. Tatiana de Rosnay crafts an elegant and immersive story, weaving together past and present with sensitivity and intrigue. Rich in atmosphere and emotional depth, this novel captures the complexities of relationships and the lasting impact of first love. A compelling and evocative read for fans of literary fiction.

[Benedicte Miotto]

Très déçue par ce nouveau livre de Tatiana de Rosnay don't j'ai lu la plupart avec bonheur. L'idée d'une histoire d'amour à trois avec Oscar Wilde et Daphnée du Maurier qui viennent s'en mêler n'est pas mauvaise. L'ambiance du livre qui s'y réfère est bien réalisée. En revanche, je n'ai pas réussi à terminer le livre. Quel ennui ! L'histoire est diluée et traîne en longueur. Je ne me suis en rien attachée aux personnages.

[Rosemie Vanwynsberghe]

Intrigerend, spannend, interessant…Het verhaal van een nagelaten manuscript, een oude liefde, een driehoeksverhouding en ondertussen wordt ook het hartverscheurende einde van Oscar Wilde ertussen geweven.

[Lianne Harrison]

Not one of her best. I have recently reread Les fleurs de L’ombre after finally tracking down the film Dalloway. That one ranks with Elle s’appelait Sarah as one I won’t forget. This one, however, I probably will.

[Noa]

Ik mocht deze parel tijdens mijn stage bij Ambo|Anthos lezen! Ik hoop dat anderen net zo veel van dit boek gaan houden als ik. Daarnaast ben ik erg trots dat ik de Nederlandse titel voor dit boek mocht bedenken ♡ Ik kijk ernaar uit om hem in de boekwinkels te zien!

[Alix Figari-D'Hanens]

Facile à lire, on se laisse emporter et intriguer par les écrits laissés par Malo à Audrey. L’alternance entre les différents écrits à chaque chapitre donne envie de lire toujours plus loin. J’ai bcp aimé les références à oscar wilde.