What do you think?
Rate this book
Vuil vel
Veertig ongeschminkte Vlaamse sprookjes, om te lezen of te vertellen.
Veel bekende sprookjes hebben interessante Vlaamse varianten. Die zijn gedurfd, humoristisch en hebben vaak een subversieve toon. Marita de Sterck haalde uit de Vlaamse volksverhalentraditie, die beïnvloed werd door zowel de Germaanse als de Romaanse letteren, veertig intrigerende varianten op de sprookjes die we denken te kennen. Met Vuil vel schreef zij een sprookjesboek zoals u er nog nooit een las.Maak kennis met de balorige jongedame die haar vieze kikkerbruidegom in stukken knipt, met Vuil Vel, die nog smeriger karweien opknapt dan Assepoester, met de wellustige vrouwenfretter, met ouders die hun eigen kinderen met de blote hand vermoorden, met broers en zussen die elkaar kelen. De Sterck, antropologe en vaak bekroond jeugdauteur, herwerkte deze verhalen tot vlot leesbare sprookjes die in hun volwassen verschijningsvorm lezers van alle leeftijden boeien.
Veel bekende sprookjes hebben interessante Vlaamse varianten. Die zijn gedurfd, humoristisch en hebben vaak een subversieve toon. Marita de Sterck haalde uit de Vlaamse volksverhalentraditie, die beïnvloed werd door zowel de Germaanse als de Romaanse letteren, veertig intrigerende varianten op de sprookjes die we denken te kennen. Met Vuil vel schreef zij een sprookjesboek zoals u er nog nooit een las.Maak kennis met de balorige jongedame die haar vieze kikkerbruidegom in stukken knipt, met Vuil Vel, die nog smeriger karweien opknapt dan Assepoester, met de wellustige vrouwenfretter, met ouders die hun eigen kinderen met de blote hand vermoorden, met broers en zussen die elkaar kelen. De Sterck, antropologe en vaak bekroond jeugdauteur, herwerkte deze verhalen tot vlot leesbare sprookjes die in hun volwassen verschijningsvorm lezers van alle leeftijden boeien.
224 pages, Hardcover
First published February 26, 2015
5 people are currently reading
65 people want to read
About the author
Marita de Sterck
47 books14 followersMarita de Sterck is een Vlaamse schrijfster.
Marita de Sterck is a Flemish writer.
Marita de Sterck is a Flemish writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
April 3, 2018
Wie zich ergert aan de zouteloze sprookjes en verhaaltjes die ouders, kleuterjuffen en andere opvoeders over onze kinderen uitstrooien - om van de afgelikte Disneyversies nog te zwijgen - zal zich verkneukelen in deze verzameling van Vlaamse volkssprookjes die Marita de Sterck ons in dit boek voorschotelt. Ze is daarbij niet aan haar proefstuk toe, maar ging al vaker op zoek naar oerversies van het vertelmateriaal dat wereldwijd bloeide in pre-televisietijden. En dan blijkt meteen dat vele van die zoetsappige vertelseltjes van vandaag teruggaan op een drollige, scabreuze, erotische of griezelige oerversies; stuk voor stuk ruwe diamanten die de huidige kapotgeslepen versie grotelijks overtreffen. Het is een genot deze versies opnieuw te kunnen lezen en - waarom niet - te vertellen aan onze kinderen, die heus niet zo'n tere zieltjes (horen te) hebben.
In veel van die vertelsels herken je meteen de thematiek van Assepoester, Sneeuwwitje, de Kikkerkoning, Doornroosje, Klein Duimpje en al die andere sprookjes die we gewoon zijn als 'kinderliteratuur' te klasseren. Je stelt je moeiteloos voor hoe die destijds rond het haardvuur op lange winteravonden zonder enig ander vertier werden verteld voor een gemengd publiek van overgrootouders tot achterkleinkinderen. Dat ze meer dan eens gruwelijk waren, obsceen of scatologisch hoorde er gewoon bij. De erbijbehorende wensdromen hebben bijna altijd te maken met koningsdochters als bruid van vaak dwazen, mismaakten of door de maatschappij uitgestotenen. Je ziet ze kwijlend luisteren.
Een van de kostelijkste verhalen vond ik 'Van de koningsdochter die alleen maar wou trouwen met een man die haar kon vastpraten'. Niet één man kon op tegen deze vuilgebekte flapuit, tot een halvegare het probeert in deze eufemistische erotische dialoog:
Hij: 'Oef, dat is hier warm!'
Zij: 'In mijn oven is het nog veel warmer.'
Hij: 'Ja, zou ik daar dan mijn mus in kunnen braden?'
Zij: 'Ja, maar het vet zou eruit lopen.'
En zo gaat het dan nog even door. Interessant is dat zelfs van zo'n verhaal een geromantiseerde en gekuiste schooluitgave bestond, waarin 'mijn oven' dan braafjes door 'mijn hart' was vervangen.
Ten slotte viel mij op dat kussen zelden aan de orde was in de oerversies, terwijl die in de gekuiste versies juist opvallend aanwezig is. De doornroosjelookalike wordt hier gewekt door een prins die een ring van haar vinger haalt (en ze trouwt bovendien niet met hem, maar met een minder saaie roverhoofdman); de dubbelganger van de kikkerkoning krijgt ook al geen kus, maar zijn geliefde moet zijn buik opensnijden, waaruit de stralende prins tevoorschijn stapt.
'Vuil vel' houdt ons een spiegel voor waarin we niet altijd de mooiste kantjes van onszelf te zien krijgen, maar ons wel wapenen tegen deze duisternissen door ons een 'Dik vel' te bezorgen.
En dan nog dit: 'Vuil vel' is alleen al het kijken/lezen/hebben waard omwille van de prachtige zwartwitprenten (linosneden) van Jonas Thys.
In veel van die vertelsels herken je meteen de thematiek van Assepoester, Sneeuwwitje, de Kikkerkoning, Doornroosje, Klein Duimpje en al die andere sprookjes die we gewoon zijn als 'kinderliteratuur' te klasseren. Je stelt je moeiteloos voor hoe die destijds rond het haardvuur op lange winteravonden zonder enig ander vertier werden verteld voor een gemengd publiek van overgrootouders tot achterkleinkinderen. Dat ze meer dan eens gruwelijk waren, obsceen of scatologisch hoorde er gewoon bij. De erbijbehorende wensdromen hebben bijna altijd te maken met koningsdochters als bruid van vaak dwazen, mismaakten of door de maatschappij uitgestotenen. Je ziet ze kwijlend luisteren.
Een van de kostelijkste verhalen vond ik 'Van de koningsdochter die alleen maar wou trouwen met een man die haar kon vastpraten'. Niet één man kon op tegen deze vuilgebekte flapuit, tot een halvegare het probeert in deze eufemistische erotische dialoog:
Hij: 'Oef, dat is hier warm!'
Zij: 'In mijn oven is het nog veel warmer.'
Hij: 'Ja, zou ik daar dan mijn mus in kunnen braden?'
Zij: 'Ja, maar het vet zou eruit lopen.'
En zo gaat het dan nog even door. Interessant is dat zelfs van zo'n verhaal een geromantiseerde en gekuiste schooluitgave bestond, waarin 'mijn oven' dan braafjes door 'mijn hart' was vervangen.
Ten slotte viel mij op dat kussen zelden aan de orde was in de oerversies, terwijl die in de gekuiste versies juist opvallend aanwezig is. De doornroosjelookalike wordt hier gewekt door een prins die een ring van haar vinger haalt (en ze trouwt bovendien niet met hem, maar met een minder saaie roverhoofdman); de dubbelganger van de kikkerkoning krijgt ook al geen kus, maar zijn geliefde moet zijn buik opensnijden, waaruit de stralende prins tevoorschijn stapt.
'Vuil vel' houdt ons een spiegel voor waarin we niet altijd de mooiste kantjes van onszelf te zien krijgen, maar ons wel wapenen tegen deze duisternissen door ons een 'Dik vel' te bezorgen.
En dan nog dit: 'Vuil vel' is alleen al het kijken/lezen/hebben waard omwille van de prachtige zwartwitprenten (linosneden) van Jonas Thys.
January 18, 2024
Voor school
May 12, 2021
Zeer interessante verhalen met gruwelijke gebeurtenissen maar met moralen dat je aan het denken zetten.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews