Στο βιβλίο αυτό η Λάουρα αφού έσωσε τον πατέρα της, τι άλλο να κάνει, προσπαθεί να σώσει και την μητέρα της που σημειωτέον δεν είναι καθόλου νεκρή, αλλά λόγω μιας μακρόχρονης κατάρας, φυλακισμένη στον Κόσμο των Σκιών. Ο θέιος Πέτερ, δίνει την καλύτερη ιστορία, που βέβαια δεν λείπουν τα στερεότυπα με τα σατανικά γελάκια, τον τρόμο που κάνει τις τριχούλες του σβέρκου να σηκωθούν (sic), καθώς και την συριστική ομιλία των αδερφών Σίριν και Ριγκάνι. Υπάρχει μια σειρά από ωραίες ανατροπές και αινίγματα που βασίζονται σε πραγματικά βιβλία (ο Φάουστ του Γκαίτε έχει την τιμητική του). Το μόνο που με χάλασε, ήταν, χμ ότι προς το τέλος του βιβλίου, δεν μπήκαμε καθόλου στον Κόσμο των Σκιών, απλώς όλα διορθώθηκαν ξαφνικά. Για να δούμε τι λέει το τελευταίο βιβλίο (για την ελληνική μετάφραση, επειδή το πραγματικά τελευταίο και έβδομο βιβλίο δυστυχώς παρέμεινε στον βόρβορο της μη μετάφρασης και για να είμαι ειλικρινής, τα γερμανικά δεν είναι η γλώσσα μου)...