"Leyla!" Günlerin yer değiştirdiği o saatlerde, gecenin en karasında, bir ruhun kilitli kalmış sokaklarındaydık. "Burada ne arıyorsun?" Başkası için kül olan bir yüreğin yeniden yanacağını düşünmezdim ona kadar. "Seni tanıdığım o günden beri açılan kapıların, çıktığım yolların sonu hep sana varıyor." Bir tebessümün kıyısında var olup orada yok oldum. "Belki benim de çıkmazım sensin. Leyl'im, Leyla'm, gecemin karanlığı, çıkmazım..." Onun kurduğu anlamların benim cümlelerimin üzerini örttüğünü hissettim. O çıkmazda onunla kalmaya gönüllü gibi, "Benden ne istiyorsun?" diye sordum. "Seni," dedi.
Yazardan okuduğum en sakin kitap olabilir. Ama özellikle ilk halleri o kadar tatlı o kadar naif ki ayy bayıldım 💖 Leyla leylalıklar yaptıkça inanılmaz keyifliydi o utanç içinde kıvranırken biz keyiflendik yalan mı söyleyelim, üzgünüm Leyloş 💅🏻 Yanii tam baharlık tatlı romantik mis gibi bir mahalle kurgusuydu, sevdim 🥳✨️🎀