Η εξαίσια γυναίκα και τα ψάρια

by Andreas Mitsou, Ανδρέας Μήτσου

Παράφορα πάθη, λυτρωτικοί φόνοι, ερωτικές απώλειες και ανολοκλήρωτες σχέσεις, εγκλήματα εκ προμελέτης, στιγμές παράκρουσης ή τρέλας, αφοσίωσης ή απιστίας, αναμνήσεις που δεν σβήνουν, ζώα που θυσιάζονται για χάρη μιας γυναίκας, ενοχές και φόβοι που διεγείρουν, επικίνδυνες συνευρέσεις, νεκροί που μιλούν από το τηλέφωνο: στοιχεία μιας αλλόκοτης και παράξενης τοιχογραφίας, μιας μυθοπλασίας διασπασμένης σε διηγήματα. Σε ιστορίες που αναδεικνύουν την επικινδυνότητα της μνήμης όταν αυτή μπερδεύει τι πραγματικά συνέβη και τι θα θέλαμε να έχει συμβεί. Σε όλες ο ίδιος άντρας, ερωτευμένος με μια πολύ μικρότερή του γυναίκα, οδηγείται σε οριακές καταστάσεις και ακραίες συμπεριφορές. Επιρρεπής στα θαύματα του έρωτα και ευάλωτος στα τραύματά του, παρασύρεται κάθε φορά από την έλξη ενός μοιραίου θηλυκού, από τη μόνη ίσως δύναμη που ωθεί το πλοίο της ζωής στη διάρκεια του ταξιδιού του.

Genres: Short Stories

160 pages, Paperback

First published April 8, 2014

About the author

gr: Ανδρέας Μήτσου

Reviews

[Constantina · Rating 4 out of 5]

Μιας και είμαι η πρώτη που γράφει κριτική για το βιβλίο οφείλω αρχικά να πω ότι αυτό το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί.
Ο Ανδρέας Μήτσου καταγράφει τα πιο "σκληρά" ανθρώπινα συναισθήματα, τον παράφορο έρωτα και το μίσος που πολλές φορές αυτός οδηγεί, με εξαιρετική αληθοφάνεια και πιστότητα. Μερικές φορές τα διηγήματά του εμφανίζουν δείγματα σκληρότητας τα οποία είναι πιθανό να ξενίσουν κάποιους αναγνώστες αλλά όλα δικαιολογούνται στον βωμό των αισθημάτων των ηρώων.

Η ιδέα που μένει στο τέλος από αυτό το βιβλίο διηγημάτων είναι αυτή με την οποία ξεκινάει ο συγγραφέας στην εισαγωγή:
"Ουφ, τι πήγα να πάθω. Πήγα να πεθάνω για μια γυναίκα η οποία δεν ήταν καν ο τύπος μου." (Μάρσελ Προυστ, Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο)

[Mary Bookitsa · Rating 3 out of 5]

Ξεχώρισα 3 από τα διηγήματα.
Σε όλα κυριαρχεί η εμμονή ο πόθος, η απώλεια, ο πόνος ίσως και κάποιο εγκλημα. Δε με συνεπήρε οσο θα ήθελα...
Δεν πείραζει.
Παμε για άλλα

[Vassiliki Dass · Rating 4 out of 5]

Κάποια από τα διηγήματα είναι λίγο πιο αδύναμα από τα υπόλοιπα κατά την γνώμη μου αλλά όλα τους χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερη γλώσσα του συγγραφέα και από την ιδιαίτερη ματιά του, αυτή που κοιτάζει απευθείας στο συλλογικό ασυνείδητο. Έχω την εντύπωση ότι στο διήγημα βρίσκει την πραγματική του τέχνη καθώς η συμπυκνωμένη μορφή του δίνει την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα δύο παραπάνω χαρακτηριστικά. Διαβάζοντάς τα, αυτά όπως και τα διηγήματα της συλλογής του Άτυχου Μπάτσου φρίττεις, θαυμάζεις, γελάς με την ειρωνεία, συμμετέχεις ψυχή τε και σώματι. Μεγάλο τέτοιο χάρισμα