"Den 27 april sa Paul att han ville återvända som ett spöke.
Jag skriver spökberättelser.
Också breven han skrev är spöken."
En bok om spöken: en kärleksmemoar är Siri Hustvedts mest personliga bok – ett ömsint och gripande porträtt av de fyrtiotre år hon tillbringade tillsammans med sin man, författaren och filmskaparen Paul Auster, från deras första möte i 1980-talets New York till hans död 2024.
Det är en berättelse fylld av kärlek, sorg och minne, med invävda dagboksanteckningar från månaderna från Pauls sjukdomsbesked till hans begravning, mejl till vänner under hans behandling, små lappar han skickade under årens lopp, samt tre kärleksbrev som Siri skrev till Paul 1981, när deras förhållande befann sig i ett kritiskt skede.
I boken ingår också Paul Austers allra sista text – trettiofem sidor ur det som skulle bli en samling brev till deras nyfödda barnbarn, Miles, född den 1 januari 2024.
En bok om spöken är en djupt personlig kärleksmemoar om vad det innebär att dela ett liv, om sorgen som rubbar vår tidsuppfattning, och om de ord som vi lämnar efter oss. Siri Hustvedt visar hur dialogen mellan två människor kan fortsätta även efter döden – och hur kärleken kan fortsätta att vara närvarande när en älskad gått bort.
Hustvedt was born in Northfield, Minnesota. Her father Lloyd Hustvedt was a professor of Scandinavian literature, and her mother Ester Vegan emigrated from Norway at the age of thirty. She holds a B.A. in history from St. Olaf College and a Ph.D. in English from Columbia University; her thesis on Charles Dickens was entitled Figures of Dust: A Reading of Our Mutual Friend.
Hustvedt has mainly made her name as a novelist, but she has also produced a book of poetry, and has had short stories and essays on various subjects published in (among others) The Art of the Essay, 1999, The Best American Short Stories 1990 and 1991, The Paris Review, Yale Review, and Modern Painters.
Like her husband Paul Auster, Hustvedt employs a use of repetitive themes or symbols throughout her work. Most notably the use of certain types of voyeurism, often linking objects of the dead to characters who are relative strangers to the deceased characters (most notable in various facits in her novels The Blindfold and The Enchantment of Lily Dahl) and the exploration of identity. She has also written essays on art history and theory (see "Essay collections") and painting and painters often appear in her fiction, most notably, perhaps, in her novel, What I Loved.
She lives in Brooklyn, New York, with her husband, writer Paul Auster, and their daughter, singer and actress Sophie Auster.
In september 2012 kon ik ongeveer elke avond in een New Yorkse boekhandel naar de lezing van een auteur die me interesseerde of die ik graag las. Voor Paul Auster volgde ik een lange wachtrij. Als een echte fanboy nam ik een foto waarop én Paul Auster én Siri Hustvedt én dochter Sophie stonden, die net haar hoofd tegen de schouder van haar moeder vlijde. Dat beeld had ik voortdurend voor ogen toen ik dit serene, prachtig gecomponeerde, aangrijpende boek las.
O Paul diz-me que anseia por ser um fantasma. Quer voltar para ver como estou, o que ando a escrever. Quer que eu acabe o meu romance. Quer ouvir a música da Sophie, ver as fotografias do Spence e ver o Miles crescer. Repete-o: Quero ser um fantasma.
Há livros de que desisto cheia de vontade de os desancar, mas este não é o caso, apesar do suplício que foi chegar a este ponto da leitura. Embora não seja fã de Siri Hustvedt, que acho pouco subtil, respeito a sua dor de viúva e a necessidade de transpô-la para o papel, ainda que não precisasse de saber, por exemplo, a cor das cuecas preferidas do Paul Auster.
O Paul diz que quer morrer a dizer uma piada. Prevejo que tal não acontecerá.
“Fantasmas” é um livro de memórias desconexo e sensaborão, onde a escritora discorre sobre o seu luto de formas que me deixaram ora indiferente, ora exasperada, na senda daquele que é considerado o livro do luto por excelência, “O Ano do Pensamento Mágico” de Joan Didion, que também não é para mim. Paul Auster morreu a 30 de Abril de 2024, depois de um ano a tentar combater um cancro do pulmão. No primeiro capítulo, ficamos a saber que o autor era avesso às tecnologias, visto que ainda escrevia à máquina, recebia faxes e não possuía telemóvel, que dispunha de uma invejável colecção de canetas e lapiseiras e que o seu desejo era morrer na biblioteca, pormenores que, para mim, são essenciais para traçar o perfil de alguém. Consciente de ter o tempo contado, Auster começou a escrever ao neto Miles, na altura com poucos meses, e essas cartas surgem disseminadas ao longo desta obra, juntamente com excertos do diário de Siri e e-mails enviados por ela a amigos.
Vivo numa casa assombrada, habitada por um fantasma que eu e o Paul criámos juntos, um “nós” que já não existe, pelo menos não no presente, mas que se infiltrou em todas as assoalhadas. É uma figura dupla do passado que abraça, toca, faz amor, ri, reconforta, discute, fala baixinho, diz piadas secretas e usa referências que só “nós” conhecemos.
Se têm saudades de Auster como eu, antes ler "Baumgartner", onde o escritor cria um protagonista que chora a morte da mulher. Às vezes, a ficção comove-me mais do que a vida real.
While I was reading this (highly anticipated) book, big changes took place in my life and left me with sorrow not unlike Siri Hustvedt after her husband’s death. Maybe that’s why I connected so well with it - even though I also did feel like some passages were a bit dragging (I’m not much into footnotes). But behind these very well written lines and reflections sits a woman who is clearly very intelligent on both words and love, and it was a pleasure to be allowed into her marriage with Paul Auster who was and is one of my literary heroes. One can only hope to experience a love like theirs…
Altijd een beetje vreemd: de Nederlandse vertaling was eerder te verkrijgen dan de originele, dus ik moest me even inhouden. Van Paul Auster heb ik vroeger op korte tijd heel wat gelezen. Veel romans, maar vooral zijn autobiografisch werk sprak me aan, zoals Van de hand in de tand: een kroniek van vroeg falen en Winter Journal. Ik leerde Siri Hustvedt dan ook kennen via zijn boeken en haar oeuvre blijf ik mondjesmaat verkennen, met als voorlopig hoogtepunt What I Loved. Én deze Ghost Stories.
Geen idee hoe het komt, maar het voorbije halfjaar kwamen er opvallend veel rouwboeken op mijn leesstapel terecht, van het ietwat tegenvallende Rouw over pakkende (afscheids)dagboeken zoals Smiling in Slow Motion en Buitenstaanders in brieven tot ontroerende literaire getuigenissen als De dood en de tuinman en Bread of Angels: A Memoir. Ghost Stories hoort zonder meer thuis in deze laatste categorie.
Net zoals ze deed in Een geschiedenis van mijn zenuwen, analyseert Siri Hustvedt haar rouwproces over de dood van haar geliefde levenspartner Paul Auster met zowel literaire als wetenschappelijke precisie. Dicht op haar eigen huid, niet zelden in ogenschijnlijk losse flodders die uiteindelijk toch rode draadjes vormen, laat ze je als lezer mee voelen met haar lijfelijke en geestelijke gemis, de richtingloosheid van haar dagen, het verlies van tijdgevoel en de onvoorspelbare opstootjes van verdriet.
Ze blikt ook terug op de cruciale momenten en elementen van hun veertigjarige relatie als geliefden, als ouders en als collega-schrijvers, wat zorgt voor een caleidoscopisch effect dat tot een steeds groter en kleurrijker beeld uitgroeit. Zeker omdat ook Paul Auster zélf aanwezig blijft in de vorm van een reeks brieven die hij in de laatste maanden van zijn ziekte nog was begonnen, gericht aan zijn pasgeboren kleinzoon Miles. Ontroerend en prachtig, mede door de omstandigheden waarin ze geschreven zijn en door het feit dat je weet dat hij er nog meer wilde schrijven, maar de tijd en de dood hem inhaalden.
Toch is het de stem van de vaak weerloze, ontregelde, rouwende weduwe die het langst blijft nazinderen. Erover schrijven voelt aan als haar enige houvast en schrijven kan Siri Hustvedt. In elk nieuw hoofdstuk boort ze een ander aspect van zichzelf, van Paul Auster of van hun gezamenlijk leven aan. Het boek loopt over van liefde en respect tussen twee mensen die elkaar zowel fysiek als mentaal door en door aanvoelden, kenden en vertrouwden. Ook veel liefde voor hun dochter Sophie en hun schoonzoon Spencer, met wie Paul Auster een sterke band had en samen het fotoboek Bloodbath Nation maakte.
Kortom: voor mij veel meer dan 'A memoir', zoals de subtitel luidt. En zoals vaak gebeurt, want boeken leiden nu eenmaal altijd tot meer boeken: ik ga nu toch nog eens een Paul Auster roman (her)lezen, denk ik.
«La única verdad de la que podemos estar seguros es el cambio. Sea lo que sea lo que esté pasando ahora, bueno o malo, no durará sino que devendrá en algo más».
¿Cómo podemos hablar sobre el duelo sin hablar de lo que esas personas que se han ido significaban en nuestras vidas? Y, para eso, a veces hace falta remontarnos al inicio...
Sabía muy poco de Paul Auster y Siri Hustvedt antes de leer estas memorias, pero solo me bastó saber que trataban la muerte y la enfermedad para decidirme a leerlas.
¡Y cómo me alegro de haberlo hecho! Además de que me ha animado a leer la obra de ambos, me ha hecho pensar en cómo lo que hacemos, decimos o pensamos tiene influencia en nuestras personas más cercanas incluso tiempo después de haber dejado este mundo. Quizá nunca nos paramos a pensarlo porque nos da miedo pensar en la muerte, en cómo es ausencia y presencia al mismo tiempo porque, también, somos nuestras costumbres, rutinas, olores y pequeñas bromas cotidianas —justo lo que pensamos que tiene menos importancia.
Y esta es la esencia de estas memorias: la cotidianidad. Pero no de cualquier forma, ya que lo cotidiano está narrado desde la más absoluta intimidad. Te da la sensación de estar asomándote por una ranura observando el día a día de la pareja. Y me ha encantado que no ensalce a su marido sino que muestre todas sus caras, desde la que más le gustaba hasta la que menos.
Pero, hablando de la muerte, no puedo negaros que es de los libros más duros que he leído sobre ella. Porque, cuanto más fuerte es el amor, más doloroso y largo es el proceso de duelo —y más aún después de una enfermedad, que pone al límite tu estado psicológico. Como tan bien explica la autora, nuestra cabeza se divide entre la esperanza y el optimismo, y siempre debería ganar la primera para no hacernos falsas esperanzas.
Si sois sensibles —como yo— esta novela os va a conmover en cada capítulo y os va a hacer pensar en todos estos temas, pero también en el matrimonio, la vulnerabilidad en pareja, la familia o la paternidad. Aunque, por encima de todo, destaco la valentía de Siri al contarnos su historia con Paul desde el más puro intimismo; porque, desde ahí, es inevitable conectar por muchas diferencias que encuentres contigo mismo y con tu pareja.
Si este libro es tan especial no solo es porque la autora nos muestra todo el amor que había en su relación, sino porque es capaz de expresar el más alto grado de intimidad que existe entre dos personas, y que ambos tenían la suerte de compartir.
No soy una gran lectora de la famosa pareja literaria formada por Paul Auster y Siri Hustvedt porque los he leído poco y mal. Pero tras la lectura de "Historias de fantasmas" los he hecho un poco míos. Este libro es una joya. Un clásico instantáneo sobre el duelo y la auto ficción. "Este libro es una especie de diario y, como muchos diarios, probablemente todos, está plagado de lagunas: un mapa de cosas dichas y omitidas" escribe Siri. Un poco más adelante: "Es sobre Paul y sobre mí, y lo escribo por la necesidad de plasmar algo de él sobre papel." Siri nos relata su año del pensamiento fantasmal a través de una serie de fragmentos que el amor encaja. La muerte y su duelo origina este texto, el amor lo define. El amor por Paul y, finalmente, por la vida. Siri nos abre las puertas de la intimidad que construyeron durante cuarenta y tres años y nos acerca a la figura entrañable del famoso escritor de la "Trilogía de Nueva York". Sin alaracas ni sentimentalismos, a través de cartas, fragmentos de sus libros y anécdotas, Siri nos revela sus sentimientos más profundos sobre la enfermedad y el dolor de la pérdida. Una reflexión profundamente vitalista de la vida que hay que seguir viviendo tras esa pérdida.
Es un 3.8. Este libro híbrido, que combina las memorias, la biografía y autobiografía, lo epistolar y a veces un cierto tono ensayístico, es una experiencia lectora agridulce. Es un libro de duelo y eso tiene un peso emocional enorme. Siri Hustvedt es la viuda de Paul Auster, gran escritor fallecido en 2023. Siri hace un recorrido por su vida en común, su obra que se desarrolla en una complicidad mutua, y su muerte. Hay partes muy entrañables, intensas y dolorosas, como la muerte por sobredosis del hijo de Paul, que ya tenía una condena penal por la muerte de su pequeña hija por un consumo accidental de las sustancias que usaba su padre. Una tragedia terrible y absurda que parecería salida de una novela del propio Auster, quien al poco moriría de un cáncer, como si fuese un personaje de sus novelas, consumido por el azar de las cosas.
Es un libro que incluye cartas de Auster a su nieto, al que llegó a conocer de bebé pero al que no verá crecer, y también es una especie de discurso político de las convicciones de Siri (y las de Paul), una progesista totalmente anti-Trump. Pero también es una reivindicación de sí misma, para dejar claro que ella no era una sombra eclipsada por su marido también escritor al igual que ella. Entre ellos, según nos cuenta, eran dos colegas al mismo nivel y, de hecho, señala que esa posición subordinada que muchos quisieron encontrar en ella (producto de la idiosincrasia reinante) jamás existió en su matrimonio. Deja claras las palabras de Auster: "Siri era la intelectual de la familia". También es, por otro lado, un curarse en sano del fin de su hijastro: Paul y ella hicieron todo lo que pudieron con el más grande amor incluso permisivo.
Quizás demasiadas cosas que aclarar, pero en conjunto es una obra que sobre todo resulta interesante para los lectores de Auster, esto sin duda le da un plus. Pero lo que como mujer me queda, es la relación no perfecta pero casi, entre una mujer intelectual y un hombre a su misma altura, totalmente horizontal, sin estructuras de pensamiento anulatorias de la mujer, sin posición subordinada, cosa que muchas mujeres con condiciones similares no han podido tener.
una belleza dolorosa de libro un recuento de la vida de dos grandes con sus infortunios y desgracias también con sus bendiciones y amor 44 años de casados (como yo) se dicen fácil, pero no cartas, emails, discusiones inteligentes, diálogos incesantes, mucho cariño y respeto y un grado de competición que hasta ternura da lo disfruté mucho, me encariñé con ellos
A beautiful long letter of love and death to one of the most talented writers of our time from her equally brilliant wife, in this book Siri Hustvedt celebrates the life of Paul Auster and their 43 year long marriage, with the highs and lows of every relationship, but with a deep sense of mutual respect and admiration for each other. She invites the reader to step into their most intimate moments with a poignant honesty that jumps out of the book. In it she compiles letters, fragments of their books and anecdotes that reveal their deepest thoughts and sensitivity. And lovingly she allows the reader to step into the quietness of death. If I already admired both of them before this book comes to cement that admiration and leaves me with the need of revisit their works again.
On kunnia päästä sisälle johonkin niin intiimiin kuin suru, etenkin kun se on näin kauniisti ja älykkäästi sanoiksi puettu. Vaikka ei olisi lukenut Hustvedtia tai Austeria kumpaakaan aiemmin, koskettaa suru universaaliudessaan. Samalla teos piirtää yllättävänkin yhteiskunnallisesti tarkkaa kuvaa ajasta, jota elämme. Todella hieno.
Me cuesta ser conciso a la hora de reseñar este libro. Primero, porque Paul Auster es mi escritor favorito desde que la literatura empezó a formar parte de mi vida cotidiana, y estuve esperando leer este libro desde que Siri anunció que había empezado a escribirlo. Segundo, porque no sé hasta qué punto Siri habrá conseguido ser concisa al contar esta historia. ¿A qué me refiero con esto? Son tantas las cosas que ella podría haber escrito sobre su matrimonio, sobre la vida de la persona con la que compartió 43 años, y ni hablar de todo lo que se puede decir sobre la muerte como tema en sí. Creo que habrá dejado mucho afuera, y lamento un poco que el libro no tenga mil páginas.
Es un gran ensayo en el que Siri nos acerca a Paul, nos abre las puertas de la intimidad que construyeron durante todos esos años y nos permite conocerlo desde un lugar profundamente amoroso. Es una oda al matrimonio, pero también una reflexión sobre la muerte de un ser querido y sobre cómo seguir adelante con un vacío que quizás nunca vuelva a llenarse. El dolor y el amor aparecen conjugados en un libro precioso ("hermoso! brillante!" también podría decir), que me enfrentó con la dicotomía de "no puedo parar de leerlo y a la vez lamento que un día lo voy a terminar". Así fue. Y tal vez esa misma contradicción también sucede cuando amás a alguien con todo tu corazón.
En tarkkaan muista, missä vaiheessa tajusin Siri Hustvedtin ja Paul Austerin olevan pariskunta. Varmaan joskus 2000-luvun puolivälissä kun olin lukenut lahjaksi saamani Hustvedtin Kaikki mitä rakastin ja sen myötä löytänyt tieni myös Austerin kirjojen pariin. Siitä lähtien taisin haaveilla elämästä newyorkilaisälykkönä, jolla olisi samanlainen kirjallinen sielunkumppani.
Hienoimmatkin liitot päättyvät joskus, joko avioeroon tai toisen osapuolen kuolemaan, niin kuin juristit osaavat kertoa. Austerin menehdyttyä syöpään Hustvedt on purkanut hänen kuolemaansa liittyviä tuntojaan parhaimmaksi tietämällään tavalla, kirjoittamalla. Tämä surupäiväkirja koostuu Hustvedtin omista mietteistä post-Auster-kuukausien kuluessa, heidän parisuhteensa elämäkerrasta sekä Austerin viimeisistä kirjeistä vastasyntyneelle lapsenlapselleen.
Kirjassa on hyvin paljon samaa kuin Joan Didionin Merkintöjä Johnille -teoksessa, ja kumpikin teos tuntuu enemmän tarpeelliselta kirjoittajalleen kuin lukijalleen. Lukijallekin kuitenkin tarpeellinen - jos pääsee yli siitä kiusallisesta tunteesta, että näkee jotain kovin yksityistä - sillä surun ja menetyksen käsittelemisen kokemus on kovin universaali. Kirjailijan kirjalliset jäähyviäset toiselle kaltaiselleen, rakkaalle.
Siri schreibt über ihren Mann Paul Auster im Jahr nach seinem Tod, über die beiden, über Trauer, darüber wie sie weiter macht, übers Schreiben als Notwendigkeit. So traurig, berührend und wunderschön, jetzt will ich wieder mehr schreiben.
Este libro es un regalo. Es un golpe de vida. Gracias, Siri, por este regalo. Nunca un libro sobre el duelo estuvo tan lleno de vida. El regalo de Siri a los "austeristas" como nosotros se traduce en las cartas de Paul a su nieto que la novela recoge. Leemos las cartas, con su béisbol y su Nueva York, y por un momento nos olvidamos de que Auster ya no está. Y a la vez somos muy conscientes de una realidad desgarradora: ya no habrá palabras nuevas escritas por Auster. Todo lo que nos quedan son palabras viejas. Pero qué afortunados somos de tenerlas. Gracias de nuevo, Siri, en tu caso, por tus palabras nuevas.
Hustvedt/Auster -rakkaustarina on tällaiselle mainstream-kirjalliselle ihmiselle ollut aina kuin satu - kaksi kirjailijaa jakavat elämänsä ja työnsä ja yltävät aina vain huikeampiin suorituksiin. Elämä tarunhohtoisessa Brooklynissä on vielä lisää värittänyt auraa. He ovat olleet kiistaton urbaani-intellektuelli esikuva itselleni ja monelle muulle. Hustvedtin kirjallinen tuotanto on jättänyt itseäni vähän kylmäksi sen jälkeen kun hän katosi ”neurotieteiden” kaninkoloon, ne ovat olleet lääkärilukijalle vähän hankalia aiheita vaikka toki sallin popularisoinnin kenelle tahansa. Mutta kirjoittaa hän tietenkin osaa, ja antaa nyt parastaan kertoessaan puolisonsa sairastamisesta, kuolemasta ja elämän pimeästä puolesta.
Lukija tietää jo, miten tarina päättyy; Paul Auster kuoli pari vuotta sitten keuhkosyöpään. Tuttu on myös tarina Paulin vanhimman pojan, aiemmasta suhteesta syntyneen, traagisesta elämästä ja kuolemasta. Haamutarinoita vie syvemmälle, dokumentoi sairastamisen, kuolemisen ja suremisen ja tökkii pojan (ja tämän tyttären) kuolemaan johtaneita olosuhteita ja niiden vaikutuksia pariskunnan elämään. Hustvedtin Kaikki mitä Rakastin asettuu uuteen asentoon, vaikka olin jotenkin käsittänyt että kirjan ”vaikea poika” perustuisi todellisuuteen.
Kaikesta kuvastuu rakkaus, kunnioitus ja älyllisen yhdessätyöskentelyn täyttymyksellisyys. On kiinnostavaa kurkistaa pariskunnan suhteen alkuvaiheisiin ja kirjailija-arkeen, ja on vaikea kuvitella, että Hustvedt olisi voinut käsitellä menetystä millään muulla tavalla kuin kirjoittamalla. Siihen sisältyy kuitenkin se pieni ärsytys, joka vaivaa lukiessa. Hustvedt hyödyntää perheen yksityisimpiä ja rankimpia kokemuksia jälleen taiteensa materiaalina, enkä tiedä onko hänellä vielä riittävää etäisyyttä, saati lupaa. Niinpä kirja on epätasainen, ja oikeastaan saakin olla, se tekee rakenteesta toisaalta kiinnostavamman ja ehkä rakenne myös kuvastaa surun monimuotoisuutta.
Yksin jääminen pitkän onnellisen avioliiton jälkeen on kamalaa ja sairastaminen on kamalaa. Kun ihmisellä on paljon etuoikeuksia, se tekee kamaluuden ympärillä olevista asioista helpompia sietää. Tämä on tarina etuoikeutetun ihmisen sairastumisesta (lääkärinä jälleen miettii oliko viimeisten kuukausien intensiivisistä hoitokokeiluista mitään muuta kuin haittaa) ja surusta, ja sellaisenaan hyvin kiinnostava. Puolison kuolemasta ovat kirjoittaneet myös esim. Joan Didion Maagisen ajattelun aika -romaanissaan, joka on taiteellisesti paljon ehjempi. Ja ihan tuoreesti Sanni Isometsä Katoamiskertomuksessa, joka on esikoiskirja mutta sekin kokonaisempi ja hiotumpi kuin Hustvedtin kirja.
Il y a tant de choses que Siri Hustvedt aurait pu raconter : son mariage avec Paul Auster, les quarante-trois années passées à ses côtés, leur vie d’écrivains, leur complicité intellectuelle, leurs bonheurs, leurs épreuves… sans même parler de tout ce que la mort, à elle seule, appelle comme questions. On devine qu’elle a choisi, parfois, de se taire. De préserver certains territoires. C’est sans doute ce qui rend ce livre si pudique, mais aussi ce qui fait naître un léger regret : celui qu’il ne fasse pas mille pages de plus.
Depuis toujours, le couple formé par Siri Hustvedt et Paul Auster exerce une fascination, celle de deux écrivains qui partagent leur vie autant que leur travail, se lisent, se répondent, s’élèvent mutuellement et construisent, chacun de leur côté, une œuvre d’une rare exigence. Pour beaucoup, moi la première, ils incarnent une certaine idée de la vie intellectuelle : un lieu où l’amour, la littérature et la pensée dialoguent sans cesse.
Ghost Stories nous invite précisément dans cette intimité. Siri Hustvedt nous rapproche de Paul Auster avec une tendresse bouleversante, sans jamais le figer en icône. C’est une magnifique déclaration d’amour à un homme, mais aussi à un mariage, à une vie construite à deux, à cette création intellectuelle partagée qui traverse les années. Il est passionnant de découvrir les débuts de leur histoire, leur quotidien d’écrivains, leurs conversations, leurs habitudes. On comprend très vite qu’après une telle perte, Hustvedt ne pouvait sans doute faire qu’une seule chose : écrire.
La fragilité de ce recul quasi-inexistant fait aussi la singularité du livre. Son apparente irrégularité, ses détours, ses hésitations, ses retours en arrière épousent finalement les mouvements imprévisibles du deuil. Et c’est peut-être dans cette imperfection assumée que réside sa plus profonde vérité.
Jag lyssnade på boken på engelska, kunde inte motstå en inläsning av författaren. En sorgebok, som berättar om Paul Austers sista tid i livet, om deras långa relation och de motgångar och framgångar de genomlevt tillsammans, och inte minst: om hennes sorg efter hans död. Mycket handlar om cancern, sjukdomens förlopp. Där zonar jag ut lite, olika cancermediciner etc har jag privilegiet att inte känna till och slipper det helst så länge det förhåller sig så. De finaste delarna är om deras relation. Jag är dödligt avundsjuk. Och hon är väldigt klok Siri. Jag läste Siri Hustvedt innan jag läste Paul Auster, och jag fattade inte att de var ett par förrän för några år sedan, men jag verkar vara i minoritet där. Älskar dock bådas författarskap fiercly.
“ O luto não é constante. Consigo isolar-me da tempestade durante dias e, de repente, as rajadas entram e derrubam-me. “
“Ao longo do tratamento do Paul, tenho pensado no que um general norte-americano disse durante a guerra do Vietname: “Tivemos de destruir a aldeia para a salvar “”
“O optimismo pode constituir uma falsa crença num final feliz, que magoa as pessoas quando se verifica que afinal não é verdade. A esperança é aquilo de que precisamos até se perceber que a história não tem remédio e nessa altura é importante abraçar a verdade.”
“Estamos a tentar morrer como deve ser”.
“….pode ser difícil uma pessoa libertar-se da sua infância. As feridas perduram e atravessam gerações.”
Nunca tive curiosidade em ler Paul Auster. Quando a Júlia Pinheiro referiu este livro, no seu clube de leitura do Instagram, pensei que seria uma boa forma de o conhecer indiretamente e talvez despertar o interesse pelos seus romances.
A primeira parte do livro é maravilhosa. É das coisas mais belas que já li sobre a perda de um grande amor. A forma como Siri Hustvedt descreve o luto, a esperança e a despedida é comovente e profundamente humana.
A segunda parte, porém, perdeu-me. Tornou-se uma manta de retalhos de memórias, algumas interessantes, outras dispensáveis. O final envereda por um discurso político e feminista que me parece deslocado. Não gosto quando um autor aproveita um livro para transmitir a sua visão ideológica, sobretudo recorrendo à desvalorização de quem pensa de forma diferente. Para mim, isso prejudicou o conjunto.
Fiquei com a sensação de que este livro teria ganho se fosse mais curto. A força da primeira metade bastava para fazer dele uma obra memorável.
dins sa vitrina de llibres perfectes sobre dol, acompanyant didion, lewis, barnes... m'ha donat tot el que més m'agrada: dos autors fantàstics i la seva vida en comú, NY, xafardejos, reflexions breus i crítiques, contemporaneïtat.... gràcies Siri per regalar-nos aquest llibre
‘Ghost Stories’ is a beautiful peek into the world of Siri Hustvedt and Paul Auster, as they navigated Paul’s cancer diagnosis and the grief that followed his eventual death. But there’s a great deal of history and hope here, as well. Told in a scatter shot of letters and notes from both Siri and Paul to each other (as well as their new grandson Miles) ‘Ghost Stories’ creates a rich tapestry of a family with a strong foundation, and also a dark undercurrent. I put it right alongside ‘Levels of Life’ by Julian Barnes as a flagship book on grief and what all of this really means.
Thank you to Netgalley for supplying an advance reader of this book.
Me hizo muchísima ilusión encontrarme a Siri Hustvedt prácticamente sin cola en la Feria del Libro de Madrid. Era una hora tardía y su caseta estaba al principio del recorrido, pero aun así nunca entenderé que haya autores con colas que llegan hasta los patos y ella estuviera esperando tranquilamente a sus lectores. Me acerqué a que me firmara su última novedad casi sin pensarlo.
Probablemente era el único libro que Siri Hustvedt podría escribir, después de compartir más de cuarenta años de vida con Paul Auster. Resulta difícil imaginar que pudiera afrontar su pérdida de otra manera que no fuera a través de la escritura. Historias de fantasmas es, en buena medida, un libro sobre el duelo, la enfermedad, la memoria y la ausencia. Entre esos capítulos se intercalan los últimos textos escritos por Paul Auster: una serie de cartas dirigidas a su nieto en las que le cuenta la historia de su familia para que algún día pueda conocer de dónde viene. Son páginas especialmente conmovedoras porque están escritas con la conciencia de un tiempo que se acaba.
Sin embargo, no es el libro que yo necesitaba leer en este momento. Tengo demasiado recientes la enfermedad, la pérdida y el vacío que dejan las personas queridas. Durante buena parte de la primera mitad estuve a punto de abandonarlo. Me costó entrar en el juego literario de la crónica de las últimas semanas de Paul Auster.
Me alegro de no haberlo hecho. La segunda parte cambia el foco y me interesó mucho más. Hustvedt habla de su relación intelectual con Auster, de cómo ambos compartían la escritura, se leían mutuamente y convivían con las opiniones ajenas, como los prejuicios que tuvo que soportar durante años por ser demasiadas veces únicamente "la mujer de Paul Auster". Incluso en las últimas páginas amplía la mirada y ofrece una reflexión muy crítica sobre la deriva política y social de Estados Unidos, mostrando su preocupación por el deterioro de las libertades que se está produciendo a la vista de todos.
Creo que es una lectura exigente desde el punto de vista afectivo. Aun así, me alegro de haber acompañado a Siri Hustvedt tanto en la caseta de firmas como en las páginas de este libro.
Ghost Stories est la fusion de Siri et Paul sous forme de revenant.
J’ai découvert Paul Auster à l’âge de 20 ans et depuis, ses livres ne m’ont plus quittée. Sa pensée labyrinthique est ma matrice littéraire fétiche. J’ai découvert bien plus tard Siri (même si j’avais croisé son avatar littéraire dans Cité de verre, quand Quinn, lui serrant la main, « sentit la bizarre minceur de ses os »). J’ai été très touchée par « Tout ce que j’aimais » et frappée par la force de « La Femme qui tremble », nourrie de neurosciences et de psychologie, qui sont des terrains d’écriture fertiles pour Siri Hustvedt.
Dans Ghost Stories, elle raconte le deuil impossible et réinvente sa vie où Paul, après l’enfer de Cancerland, revient hanter les murs de leur maison. On y retrouve aussi l’empreinte profonde de la tragédie familiale vécue avec Daniel, et la bande joyeuse et aimante qu’ils ont quand même formée avec leur fille Sophie.
La forme du livre mêle aussi des lettres pleines de tendresse adressées par Paul à son petit-fils Miles, la dernière en forme d’adieu d’un homme se sachant condamné, où l’on découvre qu’il aimerait mourir en racontant une blague.
Ghost Stories est la grande et la petite histoire de ces deux poètes amoureux, Siri et Paul, que la vie a réuni par le plus grand des hasards, une nuit new-yorkaise de 1981.
« J’adorais le cliquètement de sa machine à écrire quand il frappait sur ses touches, vite et ensuite plus lentement et vite à nouveau. J’aime la résistance des touches sous mes doigts, disait-il. Paul battait la mesure avec ses instruments. Dans ses habitudes d’écriture, le jeune homme continuait de vivre en l’homme âgé. »
1 lange liefdesverklaring van Siri aan Paul, ik krijg zin om bepaalde van zijn boeken te herlezen en haar boeken blijf ik ook volgen.Een iets wat ik jammer vind : de 7 brieven die hij schreef aan zijn kleinzoontje ( nu nog een kleutertje) zijn verspreid opgenomen in het boek, iedereen kan ze lezen terwijl degene voor wie ze bedoeld zijn dat pas binnen pakweg 10 jaar zal doen. Te persoonlijk voor publicatie in mijn aanvoelen.