What do you think?
Rate this book
Dat had jij vast mooi gevonden
Een beklijvende roman over liefde die blijft, zelfs als de ander verdwijnt.
Een vrouw verliest de liefde van haar leven aan kanker. Na hem blijkt niets zoals ze het zich had voorgesteld. Haar wereld wordt rommelig, onhandig, maar op de vreemdste momenten ontroerend mooi.En telkens weer denkt dit had ik hem graag laten zien.
Een vrouw verliest de liefde van haar leven aan kanker. Na hem blijkt niets zoals ze het zich had voorgesteld. Haar wereld wordt rommelig, onhandig, maar op de vreemdste momenten ontroerend mooi.En telkens weer denkt dit had ik hem graag laten zien.
191 pages, Kindle Edition
Published April 8, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
April 21, 2026
Mooi. Aangrijpend. Goed geschreven. De eerste pagina’s voelen al aan als een strop rond je nek. Die wordt af en toe gelost, maar je beseft dat één zin, één woord voldoende is om de lus weer aan te trekken.
May 9, 2026
Ik was een beetje bang voor dit boek. Een roman. Fictie maar ook weer niet, want het gezin van de auteur werd wel degelijk uit elkaar gerukt door kanker. Jelle stierf viel te jong en Liesbet werd een weduwe die alleen voor hun zoon moet zorgen. Omringd door dierbaren maar toch vaak alleen. Wou ik dit boek wel lezen? Ik was bang dat ik mij er ongemakkelijk door zou voelen. Omdat Liesbet en ik ooit collega’s waren en omdat ik Jelle een beetje heb gekend. Maar vooral omdat ik vaak wegblijf van boeken waarvan ik denk dat ze mij vooral triest gaan maken. Verkeerd gedacht. Dit is echt een heel mooi boek, waarin Liesbet Depauw haar/hun verhaal als uitgangspunt neemt voor een breder verhaal waarin zaken ook gefictionaliseerd worden. Het is een monumentje voor Jelle, maar ook weer niet, want hij wordt niet overdreven geïdealiseerd zoals men dat na een overlijden vaak durft doen. Maar het is vooral een heel mooi boek over rouw, verdriet, wanhoop, maar ook over liefde en levensvreugde. Er staat een citaat van Thé Lau (The Scene) in maar ik moest ook denken aan “Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan" van Herman Van Veen. Een prachtig en heel goed geschreven boek. Ik heb zelfs even hardop gelachen (hoofdstuk twee, zin zes). Een absolute aanrader en dat had ik ook geschreven indien ik de auteur niet kende.
April 11, 2026
Het boek dat je hoopte dat de auteur nooit had moeten schrijven, maar het in alle pijn en verdriet toch deed en nu besluit te delen met al wie het leest (en lezen moet je!). De auteur had a al vanaf de titel. Vanaf de flaptekst. Van lang ervoor. En ze had me tot de laatste letter van het dankwoord.
April 15, 2026
’Dat had jij vast mooi gevonden’ is een boek dat tegelijk zwaar en licht aanvoelt. Vanaf de eerste pagina is de toon duidelijk, recht uit het hart en zonder omwegen. Niets voelt gekunsteld of zoet (oef, want ik hou niet van ‘zeemzoet’). Liesbet Depauw beschrijft de ziekte en afscheid van haar geliefde Jelle op een manier die hard kan binnenkomen. Maar net daar zitten de meest rake zinnen, vind ik persoonlijk. De taal is daar op haar sterkst, zonder te vervallen in sentimentaliteit.
“Ik heb je zien sterven en dan, de uren na je dood, in het dubbele bed in onze woonkamer, heb ik je lichaam voor mijn ogen zien veranderen. Ik vond het nog steeds mooi. Er zit schoonheid in de manier waarop een lichaam afscheid neemt van het leven.”
Naast het afscheid is er ook aandacht voor wat daarna komt. Liesbet Depauw schrijft over hoe ze Jelle blijft meedragen, hoe ze afleiding zoekt, en hoe het gemis telkens weer opduikt in kleine en grote momenten. Deze fragmenten zijn minder intens naar mijn gevoel, maar wel even oprecht. Je krijgt een duidelijk beeld van hoe iemand dag na dag probeert verder te gaan.
“Wie de dood in de ogen kijkt kan twee dingen doen: het leven wegduwen of zich eraan vastklampen. Kip (Khalid, maar je mag gewoon Kip blijven zeggen) en ik doen het laatste. Na je dood leef, voel, beef ik harder dan ooit. Ik kan daar niks aan doen, ik kan er enkel naar kijken.”
Dit boek bestaat uit 63 korte hoofdstukken, niet chronologisch maar wel fragmenten of momentopnames. Die structuur zorgt soms voor sprongen, maar dat past bij het onderwerp. Rouw is niet rechtlijnig, maar vaak grillig en onvoorspelbaar en Liesbet Depauw weet precies hoe ze dat vorm moet geven. Een eerlijke inkijk, mooi en hoopvol afgerond.
“Ik heb jou extreem graag gezien, ik zal dus ook extreem lang om je rouwen, maar tegelijkertijd wil ik leven, met zoveel mogelijk lieve mensen om me heen…”
“Ik heb je zien sterven en dan, de uren na je dood, in het dubbele bed in onze woonkamer, heb ik je lichaam voor mijn ogen zien veranderen. Ik vond het nog steeds mooi. Er zit schoonheid in de manier waarop een lichaam afscheid neemt van het leven.”
Naast het afscheid is er ook aandacht voor wat daarna komt. Liesbet Depauw schrijft over hoe ze Jelle blijft meedragen, hoe ze afleiding zoekt, en hoe het gemis telkens weer opduikt in kleine en grote momenten. Deze fragmenten zijn minder intens naar mijn gevoel, maar wel even oprecht. Je krijgt een duidelijk beeld van hoe iemand dag na dag probeert verder te gaan.
“Wie de dood in de ogen kijkt kan twee dingen doen: het leven wegduwen of zich eraan vastklampen. Kip (Khalid, maar je mag gewoon Kip blijven zeggen) en ik doen het laatste. Na je dood leef, voel, beef ik harder dan ooit. Ik kan daar niks aan doen, ik kan er enkel naar kijken.”
Dit boek bestaat uit 63 korte hoofdstukken, niet chronologisch maar wel fragmenten of momentopnames. Die structuur zorgt soms voor sprongen, maar dat past bij het onderwerp. Rouw is niet rechtlijnig, maar vaak grillig en onvoorspelbaar en Liesbet Depauw weet precies hoe ze dat vorm moet geven. Een eerlijke inkijk, mooi en hoopvol afgerond.
“Ik heb jou extreem graag gezien, ik zal dus ook extreem lang om je rouwen, maar tegelijkertijd wil ik leven, met zoveel mogelijk lieve mensen om me heen…”
June 8, 2026
Recensie: Liesbet Depauw - Dat had jij vast mooi gevonden
Liesbet Depauw verliest haar man Jelle, op 43-jarige leeftijd, na een strijd van twee jaar tegen kanker. Normaal werkt ze als ghostwriter, maar voor Jelle schrijft ze een eigen boek zodat hij niet vergeten wordt. Het is een verhaal over haar leven met hem, en vooral ook over haar leven zonder hem en dat blijkt verwarrend, pijnlijk en soms ook mooi.
Het boek bestaat uit korte hoofdstukken die heen en weer springen in de tijd. Jelle werkte als psycholoog in de gevangenis, hield ervan om dingen te maken en laat hun zevenjarige zoontje Luka achter. Samen woonden ze in Gent, waar ze genoten van elkaar en van het leven, tot het noodlot zich aandiende.
Wat mij vooral raakte, waren de momenten waarop het verdriet heel tastbaar werd. Bijvoorbeeld hoe ze samen het ziekenhuis uitliepen: een afgesloten dossier, een nummer in plaats van een mens, en dan verder moeten. Ook de openhartige gesprekken op onverwachte momenten maakten indruk. Het boek laat zien hoe diep rouw kan zijn, terwijl er tegelijkertijd ook nog ruimte blijft voor vrolijke momenten.
De schrijfstijl is helder en direct. Het verhaal voelt open, eerlijk en rauw, maar tegelijk ook ingetogen. Het komt binnen en weet echt te raken. Ik heb het boek ervaren als liefdevol, openhartig, ontroerend, pijnlijk en hoopvol. Nog lang blijft het nazinderen: de mooie woorden van Liesbet Depauw over een diepe liefde en een oneindig verdriet.
Liesbet Depauw verliest haar man Jelle, op 43-jarige leeftijd, na een strijd van twee jaar tegen kanker. Normaal werkt ze als ghostwriter, maar voor Jelle schrijft ze een eigen boek zodat hij niet vergeten wordt. Het is een verhaal over haar leven met hem, en vooral ook over haar leven zonder hem en dat blijkt verwarrend, pijnlijk en soms ook mooi.
Het boek bestaat uit korte hoofdstukken die heen en weer springen in de tijd. Jelle werkte als psycholoog in de gevangenis, hield ervan om dingen te maken en laat hun zevenjarige zoontje Luka achter. Samen woonden ze in Gent, waar ze genoten van elkaar en van het leven, tot het noodlot zich aandiende.
Wat mij vooral raakte, waren de momenten waarop het verdriet heel tastbaar werd. Bijvoorbeeld hoe ze samen het ziekenhuis uitliepen: een afgesloten dossier, een nummer in plaats van een mens, en dan verder moeten. Ook de openhartige gesprekken op onverwachte momenten maakten indruk. Het boek laat zien hoe diep rouw kan zijn, terwijl er tegelijkertijd ook nog ruimte blijft voor vrolijke momenten.
De schrijfstijl is helder en direct. Het verhaal voelt open, eerlijk en rauw, maar tegelijk ook ingetogen. Het komt binnen en weet echt te raken. Ik heb het boek ervaren als liefdevol, openhartig, ontroerend, pijnlijk en hoopvol. Nog lang blijft het nazinderen: de mooie woorden van Liesbet Depauw over een diepe liefde en een oneindig verdriet.
April 29, 2026
Twee dagen voor ik dit boek toegestuurd kreeg, verloor ik mijn grootmoeder, die als een tweede moeder voor me was. Ik twijfelde even of dit het goede moment was om aan een roman te beginnen over een vrouw die de liefde van haar leven verliest aan kanker. Toch begon ik aan de eerste pagina's. Ik zou wel zien of ik het aankon.
En dat kon ik zeker.
Dit is een verhaal van graag zien, vasthouden, jezelf verliezen, terug opstaan, loslaten, boosheid, verdriet en vooral acceptatie en hoop. Op zo'n manier geschreven dat je er niet mee naar omlaag getrokken wordt, maar er net troost in vindt. Liesbet's verhaal is uniek, maar rouw is universeel. Daardoor is er veel herkenbaarheid en maakt het boek rouw en de bijhorende eenzaamheid bespreekbaar.
Het laat me achter met een warm gevoel, alsof er een dekentje over me heen ligt.
Wat ik meeneem: rouw laat zich niet opjagen. Je moet er doorheen in al zijn facetten om nadien de schoonheid weer te kunnen omarmen, verder te gaan en te leren liefhebben in een andere, niet tastbare vorm.
En dat kon ik zeker.
Dit is een verhaal van graag zien, vasthouden, jezelf verliezen, terug opstaan, loslaten, boosheid, verdriet en vooral acceptatie en hoop. Op zo'n manier geschreven dat je er niet mee naar omlaag getrokken wordt, maar er net troost in vindt. Liesbet's verhaal is uniek, maar rouw is universeel. Daardoor is er veel herkenbaarheid en maakt het boek rouw en de bijhorende eenzaamheid bespreekbaar.
Het laat me achter met een warm gevoel, alsof er een dekentje over me heen ligt.
Wat ik meeneem: rouw laat zich niet opjagen. Je moet er doorheen in al zijn facetten om nadien de schoonheid weer te kunnen omarmen, verder te gaan en te leren liefhebben in een andere, niet tastbare vorm.
July 13, 2026
Het mooiste aan dit boek is de liefde die tussen de regels door voelbaar is. Op elke pagina merk je hoe Jelle werd liefgehad. Ondanks de fictieve elementen krijgt hij zo veel diepgang dat hij als mens tot leven komt.
"Annelies heeft je in een kist gelegd. Ik was daar niet bij . Ik wilde het beeld dat ik van je had, op dat bed, omringd door bloemen, niet vervangen door het beeld van jou in een kist. Wilde of kon, wie zal het zeggen. Ik was er ook niet toen de vlammen je mooie lijf verteerden. Daar denk ik soms aan, maar niet vaak. Ik denk ook zelden aan het feit dat jouw as stiekem in een van de lederen koffertjes in onze woonkamer ligt. Of aan het feit dat je midden in die woonkamer, waar Luka's speeltafel nu staat, bent gestorven. Ik denk dag en nacht aan je, maar niet aan de details."
"Annelies heeft je in een kist gelegd. Ik was daar niet bij . Ik wilde het beeld dat ik van je had, op dat bed, omringd door bloemen, niet vervangen door het beeld van jou in een kist. Wilde of kon, wie zal het zeggen. Ik was er ook niet toen de vlammen je mooie lijf verteerden. Daar denk ik soms aan, maar niet vaak. Ik denk ook zelden aan het feit dat jouw as stiekem in een van de lederen koffertjes in onze woonkamer ligt. Of aan het feit dat je midden in die woonkamer, waar Luka's speeltafel nu staat, bent gestorven. Ik denk dag en nacht aan je, maar niet aan de details."
June 3, 2026
Er bestaat pijn die de mens niet aankan, er bestaat verdriet dat doodt als je het te vaak voelt. Mijn lijf wist dat, en ik volgde mijn instinct, iets waar in deze rationele wereld vaak op wordt neergekeken, maar wat mij meermaals heeft gered.
Ik kreeg dit boek van mijn mama, gesigneerd met de woorden 'Ik hoop dat je dit mooi vindt.', en of ik dat vind. Mijn hart bloedde terwijl ik deze roman las, terwijl ik de enorme liefde voor Jelle door de bladzijden heen voelde stromen. Het leven is zo oneerlijk en tragisch, en toch is wat hierin neergeschreven werd zo prachtig en menselijk.
Ik vond het absoluut mooi. En tegelijkertijd heel moeilijk.
Ik kreeg dit boek van mijn mama, gesigneerd met de woorden 'Ik hoop dat je dit mooi vindt.', en of ik dat vind. Mijn hart bloedde terwijl ik deze roman las, terwijl ik de enorme liefde voor Jelle door de bladzijden heen voelde stromen. Het leven is zo oneerlijk en tragisch, en toch is wat hierin neergeschreven werd zo prachtig en menselijk.
Ik vond het absoluut mooi. En tegelijkertijd heel moeilijk.
May 13, 2026
Ongelofelijk herkenbaar
July 2, 2026
Dit was op een pijnlijke manier enorm troostend.
July 23, 2026
Aangrijpend thema maar zo mooi gebracht. Heel leuke schrijfstijl.
July 28, 2026
Heel mooi en puur geschreven. Beklijvend, niet overdreven dramatisch, maar toch beleef je hun liefdesverhaal en afscheid intens mee. Zelden een boek gelezen dat mij zo diep raakte.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews