Stedelijke jongeren groeien op in verschillende leefwerelden. Op straat, in de stedelijke volkswijken, krijgen zij macho-masculiene codes mee: de bescherming van de eigen 'eer', 'respect', het voorkomen van gezichtsverlies en de perceptie van de vrouw als lustobject. Deze codes van de straat conflicteren met de leefwereld van de school, waar feminien-softe codes als zelfreflectie, zelfexpressie, zelfevaluatie en zelfontplooiing steeds belangrijker zijn geworden. Hierdoor onstaat een pijnlijke pedagogische mismatch. Stedelijke jongeren met een straatsocialisatie en suburbane docenten met een burgersocialisatie houden elkaar in een wurggreep. De gevolgen: overlastgevend gedrag in de klas, een lager onderwijsniveau en een grotere kans op voortijdig schoolverlaten. Hoewel er veel over deze jongeren te doen is, signaleert socioloog Iliass El Hadioui dat er weinig overlap is tussen het wetenschappelijk debat, het publieke debat en de dagelijkse praktijk in het begeleiden van stedelijke jongeren. Hij wil dit met 'Hoe de straat de school binnendringt' doorbreken. Daartoe vertaalt hij sociologische en sociaal-pedagogische inzichten naar het publieke denken over het zogenaamde deviante gedrag van sommige stedelijke jongeren. Hij breekt met het zo dominante etnische discours waarin alle sociale problemen gedefinieerd lijken te worden als 'integratieproblemen'. En hij pleit voor een mentale en praktische 'switch' binnen het onderwijs. Opdat ook stedelijke jongeren met een straatsocialisatie gelijke kansen krijgen en docenten weer toekomen aan de inhoudelijke kennisoverdracht.
Fijne analyse over hoe straatcultuur, schoolcultuur en thuiscultuur kinderen socialiseren - vooral wanneer er een mismatch is tussen de drie hoeken. Aan het einde waren er enkele voorbeelden en suggesties over hoe je de mismatch naar match om kan zetten. Wat ik iets minder vond was de typering van straatcultuur als masculien en de schoolcultuur feminien. Hoewel (toxische) maculiniteit absoluut straatcultuur voedt, vraag ik me af of het nuttig is om de schoolcultuur als feminien te typeren. Welke stereotypen houden we daardoor in stand? Daarnaast werd er voor mij niet duidelijk genoeg uitgelegd wat het verschil is tussen volksculturen en traditionele culturen. Al met al was het informatief, maar had het op bepaalde punten korter gekund en op andere plekken juist uitgebreider.
Okay no, I’ll write a serious review on this book (or essay, that’s how the writer himself calls it). I really like the theory given. It’s clear he’s passionate about what he’s writing. I read in a review it’s very clear from chapter one about what the book is going for, if you work with youth already. Which results in a circle of repeating. I agree and disagree. I work with youth and the theme is already known to me, but it was still interesting to read about it from an other perspective. Street culture got explained very well instead of the usual shallow depiction of it being toxic. Instead it’s talking about the mismatch. Which is a result of teachers vs youth, a more stereotypical approach of masculine vs feminine.
Sterke eye-opener voor leerkrachten in een grootstedelijke context. Duidelijke analyse en zeer herkenbare voorbeelden van hoe straatcultuur zich uit op school. De voorstellen voor een oplossing blijven abstract en algemeen, maar het nodigt uit om met je school verder aan de slag te gaan.
Leerzaam boekje voor iedereen die met jongeren werkt. Je herkent de miscommunicatie beter en ziet in dat het anders móet om de straat binnen te houden en een toekomst te kunnen bieden in de burgermaatschappij.
Interessant en leerzaam op inhoudelijk vlak. Tegelijkertijd valt de auteur veel in herhaling en hadden de eerste zeven hoofdstukken wat mij betreft de inleiding mogen zijn. Daarnaast bezigt hij een gekunstelde schrijfstijl met erg lange zinnen.