«Η μελαγχολική ιστορία του μικρού καμπούρη αποτελεί σταθμό στην εξέλιξη του έργου μου». Τόμας Μαν
Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν είναι ένας νεαρός άντρας με μια ελαφριά σωματική αναπηρία, ο οποίος «αγαπούσε τρυφερά τη ζωή, που έρεε μέσα του χωρίς πολλά πάθη αλλά γεμάτη με μια γαλήνια ευτυχία». Και μολονότι έχει αποκηρύξει τον έρωτα, γοητεύεται από την Γκέρντα φον Ρίνλινγκεν που θα εισβάλει απροσδόκητα στη ζωή του και θα αναστατώσει τον μέχρι τότε ήρεμο φαινομενικά κόσμο του, ξυπνώντας μέσα του πάθη και συναισθήματα που νόμιζε ότι είχε καταφέρει να καταπνίξει. Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν, από τα πρώτα διηγήματα του Τόμας Μαν -εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1897-, παρότι δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία κατά την πρώτη του έκδοση, σήμερα κατέχει ξεχωριστή θέση στο έργο του, και μπορεί κανείς να αναγνωρίσει σε αυτό τα θέματα που θα απασχολήσουν τον συγγραφέα μεταγενέστερα.
Thomas Mann was a German novelist, short story writer, social critic, philanthropist, essayist, and Nobel Prize laureate in 1929, known for his series of highly symbolic and ironic epic novels and novellas, noted for their insight into the psychology of the artist and the intellectual. His analysis and critique of the European and German soul used modernized German and Biblical stories, as well as the ideas of Goethe, Nietzsche, and Schopenhauer. His older brother was the radical writer Heinrich Mann, and three of his six children, Erika Mann, Klaus Mann and Golo Mann, also became important German writers. When Hitler came to power in 1933, Mann fled to Switzerland. When World War II broke out in 1939, he emigrated to the United States, from where he returned to Switzerland in 1952. Thomas Mann is one of the best-known exponents of the so-called Exilliteratur.
Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν σε μετάφραση Γιώργου Δεπαστα, μας γνωρίζει ένα νεαρό που η μικρή αναπηρία του, τον κάνει εσωστρεφή ώσπου νιώθει την καρδιά του να χτυπά για την Γκρέτα. Η ένταση των συναισθημάτων του τον κατακλύζει και τον κάνει να αντιδρά ίσως με το λάθος τρόπο!
"Με βλέμμα γεματο φρίκη και αγωνία έβλεπε μέσα του την εξέγερση ,την αναστάτωση και τον αναβρασμό των αισθημάτων του ,που τόσο τρυφερά τα είχε φροντίσει , που πάντα τους φερόταν τόσο γλυκά και έξυπνα .." Ο Γιοχάνες είναι ένας άνδρας 30 ετών που έχει ζήσει όλη του τη ζωή απομονωμένος ,έχει απαρνηθεί όλες τις χαρές και τις απολαύσεις που περιλαμβάνουν κόσμο και πάνω από όλα τον έρωτα ,μιας και ένα ατύχημα που είχε σαν μωρό, τον εχει αφήσει με μια σωματική αναπηρία που κάνει τους γύρω του να τον λυπούνται . Όπως συμβαίνει συχνά ,όταν αφήνεται να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο ,αμέσως θαμπώνεται τόσο από την ομορφιά όσο και από τις εκπλήξεις που επιφυλάσσει η ζωή μα τελικά πληγώνεται ανεπανόρθωτα από την εικόνα του όπως αυτή αποτυπώνεται στα μάτια των γύρω του . Ο Μάνν έγραψε αυτή τη νουβέλα ως ένα από τα πρώτα έργα του και με συγκίνησε και συγκλόνισε η γραφή του και η αγωνία που δημιουργεί ως προς το τι θα ακολουθήσει και βλέποντας προς τα πού πηγαίνει η κατάσταση και πόσο θα πληγωθεί ο καημένος ο Γιοχάνες,δε μπορείς παρά να συγκινηθείς . Ήταν ένα απολαυστικό "σφηνάκι" καλής λογοτεχνίας .. Μου έδωσε πολλά vibes από το "υπόγειο" του Ντοστογιέφσκι. 🌟🌟🌟🌟🌟/5 αστέρια
Η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση αποτελούν τα σημεία που εστιάζει ο Mann. Ο κύριος Φρίντεμαν υπό το «βάρος» της διαφορετικότητάς του, προσπαθεί να διατηρήσει μια ελεγχόμενη ζωή μέσα σε ένα περιβάλλον που τον περιθωριοποιεί. Ο έρωτας όμως για μια γυναίκα τ´ ανατρέπει όλα, γεγονός που επιφέρει εσωτερικές συγκρούσεις. Λόγος απλός που ρέει γοργά, αλλά παράλληλα αποκαλύπτει την ανάγκη για αποδοχή.
Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν, έχει αποκηρύξει την αγάπη. Η φιλάσθενη κι ελαττωματική του όψη, και η ελαφριά του σωματική αναπηρία, επηρεάζουν βαθιά την αυτοπεποίθησή του. Κουρασμένος από τις συναισθηματικές απογοητεύσεις της ζωής, επιλέγει να μεγαλώσει απομονωμένος, βρίσκοντας παρηγοριά στην τέχνη και στη ζωγραφική, σε μια ήρεμη και ελεγχόμενη ζωή, χωρίς έντονα συναισθήματα.
Μολονότι όμως έχει αποκηρύξει τον έρωτα, η άφιξη της συζύγου του νέου συνταγματάρχη, Γκέρτα φον Ρίνλινγκεν, έρχεται να αναστατώσει τον μέχρι τότε φαινομενικά ήρεμο βίο του, ξυπνώντας μέσα του απαγορευμένα πάθη και συναισθήματα τα οποία νόμιζε πως είχε καταφέρει να καταπνίξει. Η σύγκρουση που διατελείται μέσα του, έρχεται να πάρει τελικά, την πιο τραγική τροπή.
Ένα μελαγχολικό και βαθύ διήγημα ανάμεσα στον αυτοέλεγχο κι το πάθος, τη καταπίεση των συναισθημάτων, την απομόνωση αλλά και τη τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Από τα πρώτα, και πλέον χαρακτηριστικά διηγήματα του Μαν, ολιγοσέλιδο και ευανάγνωστο, το οποίο καθόρισε τη θεματολογία με την οποία θα ασχολούνταν ο συγγραφέας, με απλή γραφή, αρκετό συναίσθημα, πλούσιες περιγραφές, και βαθύ αλληγορικό νόημα, με την αναπηρία του κυρίου Φρίντεμαν να λειτουργεί ως σύμβολο ψυχικής αδυναμίας και αποξένωσης. Αξίζει να διαβαστεί.