Με εντυπωσίασε αυτή η νουβέλα για δύο λόγους.
Για τις περιγραφές των καταγωγίων και του περιθωρίου των αρχών του 20ου αιώνα. Διχως πολλά λόγια, αλλά με σαφήνεια νιώθει ο αναγνώστης όχι μόνο πως ειναι μέσα στο ντεκέ, αλλά πως γνωρίζει και όσους βρίσκονται εκει: τον σωματεμπορο, την εκδιδόμενη, τον διακινητή ουσιών, τους χασικληδες κλπ.
Κυρίως όμως για τον έμμεσο, πλην όμως σαφή τρόπο με τον οποίο ο Λαπαθιώτης περιγράφει τον έρωτα του ήρωα για τον φίλο του, με αποκορύφωμα τη σκηνή που " τον φίλησε αδερφικά ".
Δε ξέρω πόσοι γνωρίζουν πως το ποίημα του Λαπαθιώτη "ερωτικό", περιέχει ένα κρυφό μήνυμα: μια ακροστοιχίδα, που τα πρώτα γράμματα κάθε στίχου σχηματίζουν το όνομα του ΚΩΣΤΑ ΓΚΙΚΑ, μεγάλου έρωτα του ποιητή. Το ποίημα, βέβαια, δεν δημοσιεύθηκε όσο ζούσε ο ποιητής, αλλά βρέθηκε, με όλο του το εργο, στο αρχείο που οι κληρονόμοι του παρέδωσαν στο Δικταίο, ο οποίος και αντιλήφθηκε την ακροστοιχίδα.
Ο Λαπαθιώτης προερχόταν από καλή οικογένεια, μα ο ίδιος ήταν όλα όσα απεχθάνεται η καλή κοινωνία: άθεος, ομοφυλόφιλος, ναρκομανής και κομμουνιστής.
Θα ήθελα, όμως, να προσθέσω κι ένα ακόμα χαρακτηρισμό: υπήρξε ένας άνθρωπος που είχε κότσια για να γράψει υπαινικτικά μεν, για έναν ομόφυλο έρωτα στην Αθήνα του μεσοπολέμου.