Μετανάστρια στην πόλη του Ορυχείου, η Μάρτα ονειρεύεται να ζήσει από τη μουσική της. Όταν στον λόφο ανοίγει μια Τρύπα που δίνει υποσχέσεις, τόσο αυτή όσο και άλλοι απελπισμένοι εργάτες σπεύδουν να πραγματοποιήσουν εκεί τα όνειρά τους. Ένα σπονδυλωτό οδοιπορικό που απλώνεται σε δυο δεκαετίες κι ακολουθεί όσους ήθελαν μα δεν μπόρεσαν, κι εκείνους που ίσως και να κατάφεραν κάτι.
Ένα ασυνήθιστο βιβλίο, όχι απλά φαντασίας αλλά weird με πολλές έννοιες – καλώς εννοούμενο weird.
Η ιστορία σχετίζεται με χαρακτήρες που περνάνε ζόρικα, φτωχούς, απόκληρους, οι οποίοι βρίσκονται μπροστά στο κοσμοϊστορικό φαινόμενο κάποιων Τρυπών που ανοίγονται μπροστά τους, μέσα στην πόλη, και γίνονται μέρος της πραγματικότητας. Οι Τρύπες δοκιμάζουν τις αντοχές των ανθρώπων, τα θέλω τους, τις επιλογές τους.
Το βιβλίο όσο προχωράει γίνεται πιο ιδιαίτερο, πιο περίεργο, μπλέκονται κι άλλοι χαρακτήρες, γίνεται χαμός γενικά. Αυτό που δεν χάνεται είναι η "μυρωδιά του μπαρουτιού", καθώς σιγοβράζει μια επανάσταση, το βάθος αλλά και κάτι ανάμεσα σε χιούμορ και σαρκασμό που διέπει τους χαρακτήρες, καθώς και το αίσθημα του εγκλωβισμού: σε καταστάσεις, σε σχέσεις, σε μια πραγματικότητα αβίωτη.
Για όσους θέλουν να κάνουν το βήμα να διαβάσουν κάτι αλλόκοτο αλλά και πολύ ανθρώπινο, το θεωρώ must read.
Ένα βιβλίο που περιέχει πολλές ιστορίες και με διαφορετικές οπτικές γωνίες. Η κάθε ιστορία όμως συνδέεται με την επόμενη και μέσω αυτών προχωράει κι η πλοκή. Ένα βιβλίο φαντασίας weird που σημαίνει ότι έχει μία ευφάνταστη πλοκή! Το πιο δυνατό του σημείο είναι οι χαρακτήρες που είναι ποικιλόμορφοι και ζωντανοί. Γραμμένοι έτσι ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να δείξει ενσυναίσθηση σε αυτούς. Αξίζει κάποιος να το διαβάσει.
Το πρόσφατο διαμαντάκι της ελληνικής πεζογραφίας που πραγματεύεται το θέμα της ταυτότητας σε όλο της το φάσμα και τα κομμάτια μας που έχουν σπάσει κι ίσως να μην ξανακολλήσουν ποτέ μα γίνονται κάτι άλλο πιο ουσιαστικό. Αυτό μου έβγαλε το βιβλίο του Βίκτωρα Ψευτάκη με setting μια εναλλακτική steampunk Ελλάδα, θαυμάσιες περιγραφές στις σκηνές και ψυχογράφημα των ηρώων που σου ραγίζει την καρδούλα 🖤 Απόσπασμα: "σου ξεφεύγει ένα τρίλισμα, αλλά δεν είναι που σπας πλάκα, είναι που δεν ξέρεις πώς να το χειριστείς πια όλο αυτό το σάπιο κατάρτι που ξεκολλάει και σε βρίσκει κατάστηθα και σου κλέβει την ανάσα".
Το "Ό,τι σε κάνει να ξεχνάς" του Βίκτωρα Ψευτάκη είναι ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα που κινείται ανάμεσα στη δυστοπία, την αλληγορία και τον υπαρξιακό προβληματισμό. Μέσα από μια κοινωνία που αναζητά απεγνωσμένα τρόπους διαφυγής από τη φθορά της καθημερινότητας, ο συγγραφέας εξερευνά ζητήματα όπως η μνήμη, η επιθυμία, η ταυτότητα και το τίμημα των επιλογών μας. Η μυστηριώδης "Τρύπα" που δεσπόζει στην αφήγηση λειτουργεί ως ένας πολυδιάστατος συμβολισμός για όλα όσα μας υπόσχονται λύτρωση, ζητώντας όμως κάτι πολύτιμο σε αντάλλαγμα.
Δεν πρόκειται για ένα εύκολο ή γρήγορο ανάγνωσμα. Η γραφή είναι πυκνή, οι ιδέες πολυεπίπεδες και το ύφος έντονα στοχαστικό, απαιτώντας από τον αναγνώστη χρόνο, προσοχή και διάθεση να αφεθεί στους ρυθμούς του κειμένου. Προσωπικά, αυτό που απόλαυσα περισσότερο ήταν ο συμβολισμός της Τρύπας, καθώς επιδέχεται πολλές διαφορετικές αναγνώσεις και δίνει στο βιβλίο ένα βάθος που ξεπερνά την ίδια την πλοκή. Είναι από εκείνα τα έργα που περισσότερο σε καλούν να τα συλλογιστείς παρά να τα καταναλώσεις βιαστικά, αφήνοντας πίσω τους ερωτήματα που συνεχίζουν να σε ακολουθούν.
Είμαι βέβαιη ότι το βιβλίο αυτό θα συναντήσει το δικό του κοινό. Παρά τις απαιτήσεις του, διαθέτει μια ξεχωριστή φωνή και μια φιλόδοξη σύλληψη. Και μόνο το γεγονός ότι προέρχεται από έναν σύγχρονο Έλληνα συγγραφέα με τόσο ιδιαίτερη ματιά, μου αφήνει μια αίσθηση αισιοδοξίας για το παρόν και το μέλλον της ελληνικής λογοτεχνίας.
Επιτέλους ένα ελληνικό βιβλίο του φανταστικού που μπορεί να σταθεί επάξια στο διεθνές στερέωμα, αμετάφραστο ή μεταφρασμένο. Μια συναρπαστικά αλλόκοτη ιστορία, εξαιρετική γραφή, εκπληκτική ατμόσφαιρα, μια τρομερή αίσθηση της ελληνικής επαρχίας και εικόνες της σύγχρονης Ελλάδας γενικότερα που δεν βλέπουν οι τουρίστες (μολονότι η Ελλάδα του βιβλίου είναι μια άλλη επικράτεια, που ενίοτε φλερτάρει με το ατμοπάνκ, είναι πολύ συχνά εξίσου μίζερη με την πραγματική). Τα υπερφυσικά στοιχεία είναι απολύτως οργανικά δεμένα με την πλοκή, οι χαρακτήρες πραγματικοί είτε είναι ανθρώπινα όντα είτε όχι. Τι όμορφη έκπληξη να ανακαλύπτεις ένα τέτοιο βιβλίο κυριολεκτικά απ' το πουθενά!
Ένα κείμενο μεστό, αλλόκοτο, γεμάτο εκπλήξεις. Μια τολμηρή κατάδυση σ’ έναν κόσμο τόσο διαφορετικό αλλά και τόσο ίδιο με τον δικό μας. Μιλάει στο μεδούλι και τραγουδά με τις φωνές χαρακτήρων που παλεύουν να μην χάσουν αυτό που τους κρατά ανθρώπους – την μνήμη τους. Πάει ένα βήμα πιο κει από εκεί που περιμένεις – σκάβει ακόμα πιο βαθιά. Ένα κείμενο για γενναία μάτια και τρυφερές καρδιές.
Τι εξαιρετικό βιβλίο! Γραφή, πλοκή, φαντασία, όλα άψογα. Η δική μου ανάγνωση αφορούσε περισσότερο μάλλον θέματα εθισμών και εξαρτήσεων, κοινωνικών ανισοτήτων, θέματα γύρω από την μεταμόρφωση και την προσωπική ή κοινωνική αντίσταση.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο. Πλοκή, πρόζα (όχι Πρόζα), χαρακτήρες, όλα δεξιοτεχνικά δοσμένα. Φρέσκο, δυνατό, με γλώσσα που ξυρίζει--άλλοτε βίαιη, άλλοτε μελωδική. Σπάνια διαβάζεις ένα βιβλίο και ξέρεις ότι θα κάνεις μέρες να το χωνέψεις και να ανοίξεις το επόμενο. Πολλά συγχαρητήρια
Αλληγορία, δυστοπία, αλλόκοτο και παράδοξο, ελπίδα μουσκεμένη από καντάρια πόνου, πρόζα ζηλευτή με π- μικρό, με μαστοριά και με όμορφη, εκφραστική δύναμη, τούτο είναι ένα βιβλίο που για μένα κουβαλά πάνω από όλα αφοπλιστική ειλικρίνεια και καλή, πραγματικά καλή γραφή. Πρόκειται για έναν ύμνο στο Φανταστικό και το Αλλόκοτο, με τον πιο έμμεσα άμεσο κι άμεσα έμμεσο, αισθητό κι αισθαντικό τρόπο. Το ελαχιστότατο ψεγάδι που εντόπισα είναι η κάπως ανισοβαρής διαχείριση στο ξεδίπλωμα της πλοκής και της εξέλιξης των ιστοριών. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί κυριολεκτική αναγνωστική απόλαυση, και σε αυτό το επίπεδο μιλάμε για αληθινό 5άστερο!
Δεν ήταν απλά ένα πρωτοτυπο και ενδιαφέρον βιβλίο. Ήταν πολλές ιστορίες που σε έκαναν να πονάς, να ελπίζεις, να φοβάσαι, να αγαπάς, να μισείς , να γελάς, να αφουγκράζεσαι το καθε προσωπο διαφορετικά. Υπέροχο στη γραφη του, με χειρουργικη ακρίβεια στη κοσμοπλασια του και με τοσο αληθινά φανταστικη πλοκη...
Ένα βιβλίο για όσ@ αγαπούν τη δυστοπία και ιδίως θέλουν να τη δουν να συνδέεται μοναδικά με την ελληνική πραγματικότητα (και μη πραγματικότητα) και με ζητήματα ταυτότητας τα οποία δεν γνωρίζεις καν ότι θα συναντήσεις ανοίγοντας το βιβλίο, αλλά είναι και αυτά εν τέλει που -κατ'εμέ- κάνουν αυτή την ιστορία ακόμη πιο ιδιαίτερη. Χαίρομαι πολύ που με τέτοια έργα η ελληνική πεζογραφία σπάει τα όρια του τετριμμένου και βρίσκουμε τόσο ιδιότυπες ιστορίες και πέρα από τις μεταφράσεις.
Πέραν, βέβαια, του ότι το βιβλίο καθαυτό ταιριάζει πολύ με τα αναγνώσματά μου, οπότε η γνώμη μου έρχεται πρωτίστως ως «φαν» του είδους, πρέπει να σημειωθεί ότι το κείμενο θα εκτιμηθεί και από μη αναγνώστες του φανταστικού, κυρίως χάρη σε αυτό που τονίζουν και άλλες κριτικές, την πραγματικά εξαιρετική πρόζα και γραφή του Βίκτωρα Ψευτάκη και την μοναδικά ζωντανή πολυπρόσωπη και πολυπρισματική αφήγηση της ιστορίας.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και σίγουρα με περιμένει και για μια δέυτερη ανάγνωση σύντομα.
Είναι από αυτά τα ταρακουνήματα που σε κάνουν να δεις τα πράγματα έξω από το κουτάκι σου. Πόσα είσαι έτοιμο να θυσιάσεις στο πηγάδι των ευχών για να πάρεις αυτό που επιθυμείς; (Ποτέ δεν είναι αρκετά) Ένα αλληγορικό βιβλίο για την απώλεια ταυτότητας για την διείσδυση του καινούριου και του ανοίκειου. Η αισθητική και η κοσμοπλασία είναι πρωτότυπη βλέποντας τα πλάσματα που έρχονται στον κόσμο μας (μην ανησυχείτε δεν θα τρομάξετε). Τα δυο μεσαία διηγήματα/ιστορίες του βιβλίου ειναι τα πιο δυνατά κι αυτά που με έκαναν να αισθανθώ περισσότερα πράγματα.
Αν σας άρεσε, σας προτείνω και το Τι συμβαίνει με τα βατόμουρα; της Γιούλης Αναστασοπούλου.
Είναι δύσκολο να χωρέσει το βιβλίο σε μια κριτική. Το να εξηγήσεις την πλοκή είναι ίσως απλό, το να μιλήσεις για την θεματική του όχι. Αρκεί μάλλον να πω πως είναι βαθιά ανθρώπινο: κάθε σελίδα είναι γεμάτη με κόσμο που θέλει να γίνει κάτι, να καταφέρει κάτι. Άτομα που προσπαθούν να πορευτούν σε συνθήκες δύσκολες και γνώριμες, που πολλές φορές αποτυγχάνουν, που (έστω και κομμάτια) ζουν.
Μέσα σε όλον τον χαμό που συμβαίνει στο βιβλίο, μέσα σε όλα αυτά που είναι αφημένα στις σελίδες, μου έμεινε μια ήσυχη σκηνή, της Αλίκης με την μαμά της.