گل قاصد

by Wolfgang Borchert, معصومه ضیائی (Translator), لطفعلی سمینو (Translator)

"Die Hundeblume" ist eine Sammlung von Erzählungen des deutschen Schriftstellers Wolfgang Borchert. Die Titelerzählung handelt von einem jungen Gefangenen, der beim täglichen Hofgang eine Hundeblume auf dem Gefängnishof entdeckt. In seinem tristen Alltag wird die Blume zum Objekt seiner Sehnsucht und Begierde. Borchert verarbeitete in der Geschichte autobiografische Erinnerungen an seine eigene Inhaftierung in einem Militärgefängnis zur Zeit des Nationalsozialismus.

Genres: German Literature

207 pages, Paperback

First published July 1, 1987

About the author

German author and playwright whose work was affected by his experience of dictatorship and his service in the Wehrmacht during the Second World War. His work is among the best examples of the Trümmerliteratur movement in post-World War II Germany. His most famous work is the drama "Draußen vor der Tür (The Man Outside)", which he wrote in the first days after World War II. In his works he never makes compromises in questions of humanity and humanism. He is one of the most popular authors of the German postwar period, and today his work is often read in German schools.

Reviews

[یاسمن صانعی · Rating 5 out of 5]

بورشرت خود از قربانیان جنگ بود و فرصت بسیار کوتاهی داشت تا آنچه را که کشته های جنگ ناگفته گذاشته بودند،خطاب به بازماندگانی بگوید که اکنون در اثر موقعیت تاریخی رنگ عوض کرده بودند.بگوید که سستی و بی تفاوتی آنان،فلسفه شان و همه کلمات خوش آهنگشان زشت ترین دروغ ها بوده است.به اهتزاز در آمدن پرچم ها،شلیک گلوله ها برای ادای احترام و قهرمان پروری های بی مزه در مراسم عزا،همه این ها برای کشته شدگان بی تفاوت است.
تاریخ ممکن است تشخیص دهد که در فلان نبرد یک پیروزی به دست آمده و نبرد بهمان به شکست انجامیده.اما حقیقت از دید بورشرت این است که هر دوی این نبردها،صرف نظر از این که به پیروزی یا شکست انجامیده اند،"کشتار" بوده اند؛که برای مردگان دیگر گلی نمی روید،دیگر نانی برای آن ها پخته نمی شود و دیگر بادی برای آن ها نمی وزد.که فرزندان آن ها یتیم،همسرانشان بیوه و پدران و مادرانشان عزادار خواهند شد.
از مقدمه ی هاینریش بل

[Thorge · Rating 5 out of 5]

Trümmerliterarur, die eine:n verfolgt und selbst wenn man, das Buch weggelegt hat mit den Schrecken des Zweiten Weltkriegs und der Nachkriegsgesellschaft konfrontiert.

Sprachlich wunderschön und unangenehm ehrlich, klare Empfehlung!!

Stunden saßen sie in der Nacht. Sie schliefen nicht. Dann sagte der eine: Aber Gott hat uns so gemacht.

Aber Gott hat eine Entschuldigung, sagte der andere, es gibt ihn nicht.

[Alborz Baghipour · Rating 3 out of 5]

سرگذشت زندگی «ولفگانگ بورشرت» شاید غم‌انگیزتر از داستان‌هایش باشد. او 26 سال بیشتر عمر نکرد، در جوانی مدتی به کتاب‌فروشی پرداخت، سپس به بازیگری روی آورد و در سال 1941، درحالی که 20 سال بیشتر نداشت، به جبهه اعزام شد. در خلال جنگ به علت مطالبی که در نامه‌هایش نوشته بود دستگیر و به اعدام محکوم شد. 8 ماهی را در زندان در انتظار مرگ بود که محکومیتش بدل به خدمت در خط‌مقدم جبهه شد. پس از چندی به علت بیماری از خدمت معاف شد اما چندی از آزادی او نگذشته بود که دوباره به علل سیاسی دستگیر و در بهار 1945 به جبهه اعزام شد و مدتی را نیز در اسارت به‌سر برد. بورشرت سرانجام با جسم و جانی ویران به خرابه‌های زادگاهش بازگشت. تنها دو سال برای زنده ماندن و نوشتن وقت داشت. اشعار او و داستان‌های کوتاهش همه حکایت رنج درگذشتگان، آسیب‌دیدگان جنگی، بی‌خانمان‌ها، گرسنگان و... است. به رغم مرگ زودرس بورشرت، داستان‌های کوتاه او از جمله بهترین داستان‌های ادبیات معاصر آلمان و خود او نیز از پیشوایان داستان‌نویسی این کشور به شمار می‌رود. او به سال 1947 بر اثر بیماری‌های ناشی از جنگ درگذشت
_____________________________________

دو مرد جوان با یکدیگر گفت‌وگو می‌کردند:
- داوطلبی؟
- البته.
- چند سالته؟
- هجده. تو چی؟
- منم همینطور.
دو جوان از یکدیگر جدا شدند.
آنها سرباز بودند.
[لحظه‌ای بعد] یکی از آنها به زمین افتاد. او مُرده بود.
جنگ بود.

_____________________________________

وقتی جنگ تمام شد، سرباز به خانه برگشت. اما نانی برای خوردن نداشت. او کسی را دید که نان داشت. او را کُشت.
[در دادگاه] قاضی به او گفت: تو حق نداری کسی را بکُشی.
سرباز پرسید: چرا نه؟

_____________________________________

دو مرد با یکدیگر گفت‌وگو می‌کردند:
- خوب، وضع چطور است؟
- هیچ خوب نیست.
- چندتا برایتان مانده؟
- خوش‌بینانه، چهارهزار.
- چندتا می‌توانید به من بدهید؟
- حداکثر هشت‌صد.
- بقیه‌اش هم از بین می‌رود.
- خیلی خوب، هزارتا.
- متشکرم.
دو مرد از یکدیگر جدا شدند.
آنها درباره‌ی انسان‌ها حرف می‌زدند.
آنها ژنرال بودند.
جنگ بود.

[Susanne Beyer · Rating 5 out of 5]

Ich mag keine Kurzgeschichten - außer denen von Wolfgang Borchert.

[Omid Rezaee · Rating 4 out of 5]

بخش اصلی کتاب ترجمه نمایشنامه «بیرون، پشت در»ه که تا حدود زیادی به متن اصلی نزدیکه.
داستان‌های دیگه هم ترجمه‌های خوب و خوش‌خوانی دارند.

ولفگانگ بورشرت یکی از مهم‌ترین نویسنده‌های نسل خودش در آلمانه که با وجود فقط ۲۶ سال عمر و خلق فقط یک درام بلند (بیرون، پشت در)، چند داستان کوتاه و چند شعر، در ادبیات قرن ۲۰ آلمان نمی‌شه نادیده‌ش گرفت.

نمایشنامه «بیرون، پشت در» روایت یک سرباز جنگ جهانی دومه که با شکست جنگ به خونه برگشته، اما همه پسش می‌زنند و در شهر و دیار خودش غریبه. پشت همه درها می‌مونه. روایت جامعه ریاکاریه که با شکست در جنگ به روی خودش نمی‌آره چه بلایی سر فرزندانش آورده.

[Osore Misanthrope · Rating 3 out of 5]

(...) осећао је у сну како гомилају земљу на њега, тамну, добру земљу, и како се он привикава на земљу и како постаје као она - и како из њега избијају цветови: сасе, маслачци - малена, незнатна сунца.
(...)
Када је године 5000. једна кртица провирила на земљу, могла је умирена да установи:
Дрвеће је још увек дрвеће.
Вране још креште.
И пси још увек дижу једну ногу.
Рибе и звезде,
маховина и море
и комарци:
Све је остало као и раније.
А понекад -
понекад сретнеш и неког човека.

[Shabnam · Rating 5 out of 5]

مدت ها پیش این کتاب را خواندم و اثرش تا به امروز پابرجاست.
اثر درست درخصوص جنگ، اثریست که نهایت زشتی جنگ را بنمایاند. نویسنده زشتی جنگ را در تمام زوایای زندگی (حتی روزمره ترین بخش ها و مسائل پیش پا افتاده)نشان داده.

[Timo · Rating 4 out of 5]

4,06

[Myhte · Rating 4 out of 5]

Und wer fängt uns auf?.. Gott?


Weißt du, wie das ist, wenn du dir selbst überlassen wirst, wenn du mit dir allein gelassen bist, dir selbst ausgeliefert bist? Ich kann nicht sagen, daß es unbedingt furchtbar ist, aber es ist eines der tollsten Abenteuer, die wir auf dieser Welt haben können: Sich selbst zu begegnen.

Es gibt doch wohl nichts Endgültiges auf dieser Welt.

Es ist nicht auszudenken, was alles geschehen würde, wenn sich plötzlich jeder auf das besinnen würde, was er eigentlich ist.

so langsam setzte er sich, Angesicht in Angesicht mit seiner Blume. Er war so gelöst und glücklich, daß er alles abtat und abstreifte, was ihn belastete: die Gefangenschaft, das Alleinsein, den Hunger nach Liebe, die Hilflosigkeit seiner zweiundzwanzig Jahre, die Gegenwart und die Zukunft, die Welt und das Christentum – ja, auch das!

Sie hocken im Verlorenen, krähengesichtig, grauschwarz übertrauert und heisergekrächzt. Sie hocken und alle Verlassenheiten hängen an ihnen herunter wie lahmes loses zerzaustes Gefieder. Herzverlassenheiten, Mädchenverlassenheiten, Sternverlassenheiten.

Die Krähen, die haben es gut, die fliegen abends nach Hause. Einfach nach Hause.

Die Toten sind es, die vielen vielen Toten. Die Toten, meine Herrschaften. Es sind zu viele. Sie drängeln sich nachts in der Luft. Die vielzuvielen Toten sind das. Sie haben keinen Platz. Denn alle Herzen sind voll. Überfüllt bis an den Rand. Und nur in den Herzen können sie bleiben, das ist sicher. Aber es sind zuviel Tote, die nicht wissen: Wohin!? Ja, die Toten sind da. Die reden in der Luft. In der Nacht, ja. Das ist klar. Das sind die Stimmen. Die hängen nachts in der Luft, überm Bett. Dann schläft man davon nicht. Das ist klar.

Siehst du das nicht? Siehst du nicht, daß wir ausgeliefert sind. Ausgeliefert an das Ferne, an das Unaussprechliche, an das Ungewisse, das Dunkle? Fühlst du nicht, daß wir ausgeliefert sind an das Gelächter, an die Trauer und die Tränen, an das Gebrüll. Du, das ist furchtbar, wenn das Gelächter in uns aufstößt und schwillt, das Gelächter über uns selbst. Wenn wir an den Gräbern unserer Väter und Freunde und unserer Frauen stehen und das Gelächter steht auf. Das Gelächter in der Welt, das den Schmerz belauert. Das Gelächter, das die Trauer anfällt, in uns, wenn wir weinen. Und wir sind ihm ausgeliefert.

Ohne Antwort sind wir. Ohne Ja. Ohne Heimat und Hand, herzlos, umdüstert. Ausgeliefert an das Dunkel, an den Nebel, an den unerbittlichen Tag und an die türlose, fensterlose Finsternis. Ausgeliefert sind wir an das In-uns und das Um-uns. Unentrinnbar, ausweglos. Und wir lachen.

Aber wir sind eine Generation der Ankunft. Vielleicht sind wir eine Generation voller Ankunft auf einem neuen Stern, in einem neuen Leben. Voller Ankunft unter einer neuen Sonne, zu neuen Herzen. Vielleicht sind wir voller Ankunft zu einem neuen Lieben, zu einem neuen Lachen, zu einem neuen Gott. Wir sind eine Generation ohne Abschied, aber wir wissen, daß alle Ankunft uns gehört.

[Mila]

Maslačak, Beogradski grafički zavod, Beograd 1967
(prvi put pročitana 1980)