Een uniek debuut over een op drift geraakte gemeenschap in de marge van het ingestorte Sovjetrijk.
Laura is opgegroeid in Almaty en voelt zich ontheemd in Amsterdam. Wanneer ze Moskou bezoekt, denkt ze iemand uit haar jeugd te herkennen en wordt ze geconfronteerd met de vele breuken van haar bestaan – en de grote geschiedenis die zich daarachter schuilhoudt.
Een mozaïekroman over ‘grenspersonen’: tussen periferie en centrum, tussen stilstand en beweging, tussen lichaam en land, tussen herinnering en mythe – en het verlangen om die grenzen op te heffen.
Fabienne Rachmadiev (1985) publiceerde in De Gids, Tirade en De Revisor. Ze schrijft over kunst voor De Groene Amsterdammer en Metropolis M. Haar proefschrift gaat over de verwevenheid van ecologie en (anti)koloniale geschiedenis in hedendaagse kunst uit Centraal-Azië. Ze groeide op tussen Nijmegen, Moskou en Almaty.
Mijn interesse in Centraal-Azië komt vanwege de Turkse volkeren waar mijn ouders ondervallen. Hoe mooi is het dat er dan een fijn geschreven boek verschijnt op het moment dat mijn interesse weer is aangewakkerd? 🌙
Het verhaal voelt voor mij aan als een spiegel naar mezelf met scherven aan herinneringen, familie, het land waar je van houdt en alles wat blijft bestaan, lang nadat de mensen zelf zijn verdwenen. Een voortdurend door tijd bewegende vertelling over versies van hetzelfde verleden. Hoe mooi is het op de manier als Rachmadiev omgaat met herinneringen. Vertrouw je ze? Zo niet behouden ze dan nog betekenis? Men onthoud, vergeet en draagt een eigen geschiedenis. En hoe je eigen herinneringen ook mogen zijn, of je vertrekt of arriveert, de bergen op de achtergrond blijven 't zelfde.
Je graaft telkens iets dieper in 't verhaal, komt nieuwe stukken tegen, je begrijpt waar 't heen gaat, tot er meer tevoorschijn komt. Zo prachtig om jezelf en je houvast in een verhaal te verliezen.
Meer van dit soort verhalen! Verhalen waar ik mezelf in kwijt kan! Dit was heel fijn en ik raad het ook zeker aan.
-
Dank @dasmag voor het fijne abonnement waar ik kennis maak met debutanten die mijn interesse in Nederlandstalige literatuur alleen maar aanwakkeren!
Wat begon als een nieuwsgierigmakend verhaal op een bijzondere plek in de wereld eindigde in een kluwen van namen en te veel sprongen in de tijd. Een wirwar waar ik geen touw meer aan vast kon knopen. Echt een beetje jammer, want volgens mij was het helemaal niet zo moeilijk geweest om de lezer iets meer houvast te bieden.
Of was dat juist het hele idee? Dat je net als de personages alle vastigheid onder je voeten voelt verdwijnen en dat je net wel of net niet over het randje kukelt?
Ik zou het moeten herlezen om meer grip te krijgen, maar er liggen te veel andere boeken te wachten op de stapel.
Zij die nog niet weten dat de geschiedenis zich westwaarts beweegt, in plaats van andersom. Wat zouden zij zien bij die getallen? Dat was toch een hartstikke fijne tijd, zouden ze zeggen en die vrolijkheid verbitterde haar, nu ze had ingezien dat wat ze ook deed, ze toch geen toegang had tot die lichtheid, of beter gezegd, tot die stuitende onwetendheid. En ze zaten op hun terrassen en zagen een mooie zonsondergang boven een kalme, glitterende zee.