Niemand gaat zomaar bij de dierenambulance werken, iedere medewerker heeft zijn eigen verhaal. Van de voormalig drugsverslaafde John, die weer zin in het leven ervoer toen hij dieren ging redden, tot gen Z'er Leona, die door dit werk heeft ontdekt dat vervulling ervaren veel waardevoller is dan een hoog salaris.
Natuurjournalist Kirsten Dorrestijn liep voor dit boek een halfjaar lang mee met de dierenambulance Den Haag. Ze ontdekte dat de meldingen uiteen kunnen lopen van een van een lid van het Koninklijk Huis, dat een gewonde duif heeft aangetroffen in de paleistuin, tot een van bezorgde buurtgenoten, die leidt tot de ontdekking van 29 verwaarloosde hondjes in een piepkleine bovenwoning.
Een super tof boek, niet alleen over mensen die bij de dierenambulance rijden en wat zij meemaken, maar ook over de mensen die bij de katten werken, de geiten, en meer. Erg leuk. Vooral omdat we ook persoonlijke stukken hebben (waarom ze bij de dierenambulance werken/dierenliefde/etc). Ik heb wel een persoon overgeslagen dankzij wat diegene zei aan het begin van het boek.
An enjoyable read about the author taking look at the Dutch Animal Ambulance (basically the Dutch version of the RSPCA) and listening to people's experiences working there. I do wish that the author addressed the downsides of TNR more (bad for the ecosystem and dangerous for the cats), but overall it's a solid read.
Also come to think of it, it's actually very fucked up that human ambulances are allowed to have a siren and gain traffic priority to save a life, but the Animal Ambulance is not. Animal lives really aren't a priotity to some people which is just baffling to me.