What do you think?
In het licht van de leugen
279 pages, Kindle Edition
Published September 1, 2026
About the author
Lex Paleaux
9 books58 followersLex Paleaux is schrijver, columnist en scenarist. Eerder verschenen van zijn hand onder meer de veelgeprezen romans Winterwater en Als de dood zucht, houd ik mijn adem in. Van Winterwater werd een succesvol theaterstuk gemaakt en het werd vertaald in het Fries.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 26 of 26 reviews
September 6, 2026
Dit is net als Liften naar de Hemel een rauw maar ook ontroerend verhaal, dat in een toegankelijke stijl is geschreven. Toch moet ik zeggen, en het kost me moeite om dit te bekennen, dat het me minder raakte dan Liften naar de Hemel en Winterwater. Ik denk niet dat het een Quintin-moeheid is, maar misschien wel een verzadiging wat betreft de tegenslagen. Als Quintin inderdaad Lex Paleaux zelf is, ben ik heel blij dat hij nu gelukkig is en stiekem wil ik daar dan ook graag over lezen.
Maar goed, het is een mooi boek en ik ben blij dat ik het gelezen heb. En dat het in de kast staat bij de andere Paleauxen.
Maar goed, het is een mooi boek en ik ben blij dat ik het gelezen heb. En dat het in de kast staat bij de andere Paleauxen.
June 10, 2026
Ik ben er weer stil van! Wat was dit wederom een indrukwekkend verhaal van Lex Paleaux. Genoten van ‘Liften naar de hemel’? Dan ga je ook weer van dit boek houden. Dankbaar dat ik het alvast vooruit mocht lezen van Lex. Veel leesplezier aan iedereen die de roman vanaf september mag gaan lezen. Tip: houd tissues bij de hand!
September 10, 2026
Lex Paleaux is inmiddels een auteur waarvan ik eigenlijk ieder nieuw verhaal wil lezen. Zijn boeken zijn autobiografisch en vaak ontzettend heftig, maar juist doordat hij zijn verhalen zo open en eerlijk vertelt, weten ze mij enorm te raken. Ook dit verhaal heeft me weer diep geraakt.
Je volgt de jonge Quintin, die het geluk aan zijn kant lijkt te hebben. Hij krijgt een relatie met Juna en daarnaast lijkt er een mooie toekomst voor hem weggelegd in de muziekwereld. Hij wordt ontdekt als zanger en krijgt de kans om hier verder mee te gaan. Maar al snel blijkt dat niet alles zo mooi is als het in eerste instantie lijkt.
Quintin probeert ondanks alles met humor en een open blik naar het leven te kijken. Tot er iets verschrikkelijks gebeurt... En pfff... wat kwam dat binnen. 😢
Bij dit gedeelte had ik echt tranen in mijn ogen en moest ik het boek even wegleggen om het te laten bezinken. Het is ontzettend verdrietig en juist doordat je Quintin steeds beter hebt leren kennen, komt zo'n gebeurtenis extra hard aan.
Daarna zie je hoe zijn leven steeds verder in een neerwaartse spiraal terechtkomt. Hij krijgt nog meer voor zijn kiezen en moet proberen om met alles wat hem overkomt om te gaan. Het is absoluut geen makkelijk verhaal om te lezen, maar tegelijkertijd kon ik het boek maar moeilijk wegleggen.
Wanneer Quintin op latere leeftijd terugkeert naar zijn geboortedorp, is het tijd om terug te kijken op alles wat er is gebeurd en zijn demonen onder ogen te komen. De gesprekken met Guido, de beheerder van de begraafplaats, geven het verhaal daarbij een bijzondere en persoonlijke laag.
En dan het einde... 💔
Ik had tijdens het lezen al een vermoeden en helaas bleek dat vermoeden te kloppen. Opnieuw kreeg ik tranen in mijn ogen. Sommige verhalen weten je gewoon op een bepaalde manier enorm te raken en dit was voor mij zo'n verhaal.
Als een boek mij echt weet te raken, dan krijgt het van mij eigenlijk automatisch vijf sterren.
En ja, @lex_paleaux... het is je weer gelukt.
Wat een verhaal. ❤️
Beoordeling: 5,0 ⭐️
Je volgt de jonge Quintin, die het geluk aan zijn kant lijkt te hebben. Hij krijgt een relatie met Juna en daarnaast lijkt er een mooie toekomst voor hem weggelegd in de muziekwereld. Hij wordt ontdekt als zanger en krijgt de kans om hier verder mee te gaan. Maar al snel blijkt dat niet alles zo mooi is als het in eerste instantie lijkt.
Quintin probeert ondanks alles met humor en een open blik naar het leven te kijken. Tot er iets verschrikkelijks gebeurt... En pfff... wat kwam dat binnen. 😢
Bij dit gedeelte had ik echt tranen in mijn ogen en moest ik het boek even wegleggen om het te laten bezinken. Het is ontzettend verdrietig en juist doordat je Quintin steeds beter hebt leren kennen, komt zo'n gebeurtenis extra hard aan.
Daarna zie je hoe zijn leven steeds verder in een neerwaartse spiraal terechtkomt. Hij krijgt nog meer voor zijn kiezen en moet proberen om met alles wat hem overkomt om te gaan. Het is absoluut geen makkelijk verhaal om te lezen, maar tegelijkertijd kon ik het boek maar moeilijk wegleggen.
Wanneer Quintin op latere leeftijd terugkeert naar zijn geboortedorp, is het tijd om terug te kijken op alles wat er is gebeurd en zijn demonen onder ogen te komen. De gesprekken met Guido, de beheerder van de begraafplaats, geven het verhaal daarbij een bijzondere en persoonlijke laag.
En dan het einde... 💔
Ik had tijdens het lezen al een vermoeden en helaas bleek dat vermoeden te kloppen. Opnieuw kreeg ik tranen in mijn ogen. Sommige verhalen weten je gewoon op een bepaalde manier enorm te raken en dit was voor mij zo'n verhaal.
Als een boek mij echt weet te raken, dan krijgt het van mij eigenlijk automatisch vijf sterren.
En ja, @lex_paleaux... het is je weer gelukt.
Wat een verhaal. ❤️
Beoordeling: 5,0 ⭐️
September 24, 2026
Liften naar de hemel was mijn favoriete boek van vorig jaar. Ik was erg benieuwd of in het licht van de leugen weer net zo’n pakkend verhaal zou zijn. Tot mijn verrassing ging het verhaal verder waar Liften naar de Hemel stopte, met dezelfde hoofdpersoon, Quintin. Hij is nog steeds sociaal onhandig en komt terecht in de meest pijnlijke en verdrietige situaties. Echt een boek wat je niet weg kunt leggen. Het enige wat ik me afvroeg tijdens het lezen is of de schrijver ook sterk zou zijn in andere thema’s - de boeken lijken in stijl, sfeer en relaties erg op elkaar.
September 20, 2026
“Ik kuste haar voorhoofd, ze rook naar Juna, een geur die voor mij als thuiskomen voelde.”
In dit wederom prachtige, sterke boek van Lex Paleaux volgen we Quintin, die inmiddels wat ouder is geworden. Onderweg naar Leeuwarden, waar hij in gesprek raakt met Guido, degene die de graven op de begraafplaats verzorgt. En zo worden we Quintins reden ingezogen, de reden waarom hij op de begraafplaats is.
In een razendsnel verhaal, omdat het gewoon lastig is het boek weg te leggen, volgen we Quintin en Juna, hoteldebotel op elkaar. Juna srudeert, Quintin fladdert lekker aan. Maar Juna is wel degene die hem op de rails houdt. Hij probeert voor haar zijn leven op de rails te houden. En dan raakt Juna zwanger, van Tristan. Vanaf dat moment raken ze samen verstrengeld in een nieuw leven dat voor beiden anders zal eindigen.
De lezer wordt meegenomen in het verhaal, wederom lukt het Paleaux dat ik het boek niet weg kan en wil leggen. Met rake woorden en scherpe waarheden kan je weer genieten van het verhaal.
“(..) routine geeft houvast in het leven. Daarmee kan ik de ruis van alledag met rechte rug aan. Jij bent stuurloos omdat je geen ritme hebt, geen doel. Daar moet verandering in komen. Waar word je blij van, wat maakt je gelukkig?”
September 20, 2026
Eindelijk staat de zeventienjarige Quintin op eigen benen. De vrijheid waar hij zo lang naar verlangde lijkt hem alles te brengen: hij wordt verliefd op Juna én ontdekt als zanger. Een nieuw leven vol liefde, dromen en de belofte van roem ligt aan zijn voeten.
Maar achter dat geluk schuilt een donkere werkelijkheid. Zijn manager blijkt verwikkeld in louche zaken, Juna worstelt met pijn uit haar verleden en ook Quintin kan niet blijven vluchten voor zijn eigen demonen. Met humor en een open blik probeert hij zichzelf op koers te houden, tot een groot verlies alles verandert. Wat begint als een neerwaartse spiraal groeit uit tot een allesvernietigende draaikolk.
Zestien jaar later keert Quintin terug naar zijn geboortedorp. Op de begraafplaats vindt hij in beheerder Guido iemand bij wie hij eindelijk zijn verhaal kwijt kan. Het is tijd om terug te kijken, de balans op te maken en onder ogen te zien wat hem al die jaren heeft achtervolgd.
Mijn ervaring:
Intens, aangrijpend, rauw en indrukwekkend! Na Liften naar de hemel was ik ontzettend benieuwd hoe het leven van Quintin verder zou gaan. In het licht van de leugen laat zien dat vrijheid niet automatisch betekent dat je ook werkelijk vrij bent. Oude trauma’s, verkeerde keuzes, liefde, verlies en leugens blijven Quintin achtervolgen en maken dit opnieuw een verhaal dat onder je huid kruipt.
Lex Paleaux heeft een beeldende, directe en toegankelijke schrijfstijl. Hij maakt niets mooier dan het is, maar weet de zwaarte regelmatig te doorbreken met humor. Daardoor voelt het verhaal rauw, realistisch en geloofwaardig. Zijn filmische manier van schrijven zorgde er bovendien voor dat ik veel scènes moeiteloos voor me zag.
Vooral de psychologische gelaagdheid van Quintin vond ik ontzettend sterk. Hij is absoluut niet perfect of altijd sympathiek. Hij liegt, maakt verkeerde keuzes en probeert regelmatig aan de werkelijkheid én zichzelf te ontsnappen. Toch begrijp je steeds beter waar zijn gedrag vandaan komt en hoeveel sporen zijn verleden heeft achtergelaten. Juist doordat zijn fouten niet worden goedgepraat, voelde Quintin voor mij ontzettend menselijk. Ook Juna draagt haar eigen pijn met zich mee, waardoor liefde hier zeker niet automatisch een veilige haven vormt.
De opbouw is sterk en goed doordacht. De drieëndertigjarige Quintin keert terug naar zijn geboortedorp en vertelt begraafplaatsbeheerder Guido wat er sinds zijn terugkeer uit Canada is gebeurd. Je weet daardoor dat het uiteindelijk flink misgaat, maar nog niet hoe. Dat geeft het verhaal voortdurend een dreigende ondertoon. Naarmate verlies en verkeerde keuzes zich opstapelen, wordt het steeds intenser en wilde ik vooral weten waar Quintin uiteindelijk zou belanden.
Thema’s als trauma, liefde, verlies, schuld, zelfdestructie, leugens en de gevolgen van keuzes zijn krachtig in het verhaal verweven. Voor mij gaat het vooral over hoe moeilijk het is om aan je verleden te ontsnappen wanneer je het nooit werkelijk onder ogen hebt gezien. Maar ook over de moed om eerlijk te kijken naar jezelf en je eigen aandeel in wat er is gebeurd.
In het licht van de leugen is een rauwe, aangrijpende en psychologisch sterke roman over volwassen worden terwijl je verleden je blijft achtervolgen. Pijnlijk, menselijk en confronterend, maar tegelijkertijd vol humor en gevoel. Een indrukwekkend vervolg dat Quintin nog meer diepgang geeft en opnieuw onder je huid kruipt.
Maar achter dat geluk schuilt een donkere werkelijkheid. Zijn manager blijkt verwikkeld in louche zaken, Juna worstelt met pijn uit haar verleden en ook Quintin kan niet blijven vluchten voor zijn eigen demonen. Met humor en een open blik probeert hij zichzelf op koers te houden, tot een groot verlies alles verandert. Wat begint als een neerwaartse spiraal groeit uit tot een allesvernietigende draaikolk.
Zestien jaar later keert Quintin terug naar zijn geboortedorp. Op de begraafplaats vindt hij in beheerder Guido iemand bij wie hij eindelijk zijn verhaal kwijt kan. Het is tijd om terug te kijken, de balans op te maken en onder ogen te zien wat hem al die jaren heeft achtervolgd.
Mijn ervaring:
Intens, aangrijpend, rauw en indrukwekkend! Na Liften naar de hemel was ik ontzettend benieuwd hoe het leven van Quintin verder zou gaan. In het licht van de leugen laat zien dat vrijheid niet automatisch betekent dat je ook werkelijk vrij bent. Oude trauma’s, verkeerde keuzes, liefde, verlies en leugens blijven Quintin achtervolgen en maken dit opnieuw een verhaal dat onder je huid kruipt.
Lex Paleaux heeft een beeldende, directe en toegankelijke schrijfstijl. Hij maakt niets mooier dan het is, maar weet de zwaarte regelmatig te doorbreken met humor. Daardoor voelt het verhaal rauw, realistisch en geloofwaardig. Zijn filmische manier van schrijven zorgde er bovendien voor dat ik veel scènes moeiteloos voor me zag.
Vooral de psychologische gelaagdheid van Quintin vond ik ontzettend sterk. Hij is absoluut niet perfect of altijd sympathiek. Hij liegt, maakt verkeerde keuzes en probeert regelmatig aan de werkelijkheid én zichzelf te ontsnappen. Toch begrijp je steeds beter waar zijn gedrag vandaan komt en hoeveel sporen zijn verleden heeft achtergelaten. Juist doordat zijn fouten niet worden goedgepraat, voelde Quintin voor mij ontzettend menselijk. Ook Juna draagt haar eigen pijn met zich mee, waardoor liefde hier zeker niet automatisch een veilige haven vormt.
De opbouw is sterk en goed doordacht. De drieëndertigjarige Quintin keert terug naar zijn geboortedorp en vertelt begraafplaatsbeheerder Guido wat er sinds zijn terugkeer uit Canada is gebeurd. Je weet daardoor dat het uiteindelijk flink misgaat, maar nog niet hoe. Dat geeft het verhaal voortdurend een dreigende ondertoon. Naarmate verlies en verkeerde keuzes zich opstapelen, wordt het steeds intenser en wilde ik vooral weten waar Quintin uiteindelijk zou belanden.
Thema’s als trauma, liefde, verlies, schuld, zelfdestructie, leugens en de gevolgen van keuzes zijn krachtig in het verhaal verweven. Voor mij gaat het vooral over hoe moeilijk het is om aan je verleden te ontsnappen wanneer je het nooit werkelijk onder ogen hebt gezien. Maar ook over de moed om eerlijk te kijken naar jezelf en je eigen aandeel in wat er is gebeurd.
In het licht van de leugen is een rauwe, aangrijpende en psychologisch sterke roman over volwassen worden terwijl je verleden je blijft achtervolgen. Pijnlijk, menselijk en confronterend, maar tegelijkertijd vol humor en gevoel. Een indrukwekkend vervolg dat Quintin nog meer diepgang geeft en opnieuw onder je huid kruipt.
September 10, 2026
Ik moet dit even laten bezinken; wat een intense rollercoaster. Zo mooi, zo intens verdrietig, zo veel pijn, zo veel frustratie en wat een levensverhaal. Ik kijk er ontzettend naar uit dat het volgende deel in deze onofficiële reeks over het leven van Quintin, gaat over een “goed” einde. Dit boek raakt elke vezel in mijn lijf. Het einde was echt een ijskoude douche. Ik heb het beleefd alsof ik ernaast liep, zo levendig, zo echt, zo makkelijk te lezen en tegelijkertijd bomvol passages en zinnen die een kunstwerk op zichzelf zijn. Ik heb er zo veel en ik kan niet kiezen. En dan de titel, zo raak, eigenlijk een samenvatting van het boek. Misschien ga ik Lex wel een brief schrijven, zoals Sybil.
P.9 “Ik goot de mal van mijn leven vol met gefantaseerd succes.”
P. 42 “Haar stem was zacht, alsof ze bang was om andermans gedachten te verstoren met haar aanwezigheid.”
P. 100 “In de kleinste dingen vonden we ons grootste geluk.”
P. 129 “De tijd trok aan de noodrem.”
P. 146 “Het leven biedt geen sluiproutes, dus afsnijden zit er niet bij, ook niet in je werk.”
P. 147 “Precies mijn punt, het leven is niet maakbaar, Quintin, het is breekbaar.”
P. 162 “Voor het leven kan je niet weglopen, laten we dat dan ook maar niet voor de dood doen.”
P. 192 “‘Nou gewoon, dat je altijd het positieve ziet, ook als het soms heel donker is.’ ‘Dan zijn de lichtpuntjes het meest helder.’”
P.9 “Ik goot de mal van mijn leven vol met gefantaseerd succes.”
P. 42 “Haar stem was zacht, alsof ze bang was om andermans gedachten te verstoren met haar aanwezigheid.”
P. 100 “In de kleinste dingen vonden we ons grootste geluk.”
P. 129 “De tijd trok aan de noodrem.”
P. 146 “Het leven biedt geen sluiproutes, dus afsnijden zit er niet bij, ook niet in je werk.”
P. 147 “Precies mijn punt, het leven is niet maakbaar, Quintin, het is breekbaar.”
P. 162 “Voor het leven kan je niet weglopen, laten we dat dan ook maar niet voor de dood doen.”
P. 192 “‘Nou gewoon, dat je altijd het positieve ziet, ook als het soms heel donker is.’ ‘Dan zijn de lichtpuntjes het meest helder.’”
September 4, 2026
4.5* Dit boek was wederom een prachtig boek! Ik denk nog vaak aan liften naar de hemel en het is een van de meest indrukwekkende boeken die ik tot nu toe heb gelezen. In het licht van de leugen is het vervolg van dit boek en was echt weer hartverscheurend en puur, ik heb het in 1 ruk uitgelezen. Voor mijn gevoel heeft het boek een open einde en ik gun quintin zo zijn geluk na alles wat hij mee heeft meegemaakt!
September 17, 2026
✨️Recensie✨️ 'In het licht van de leugen' van Lex Paleaux, 4.5🌟
Alles komt en gaat...liefde blijft...
Het geluk lijkt de jonge Quintin toe te lachen. Hij krijgt een relatie met Juna en wordt ontdekt als zanger. Zijn manager blijkt echter verwikkeld te zijn in louche zaken en Juna worstelt met oude pijn. Met humor en een open blok probeert Quintin zichzelf op koers te houden,maar na een groot verlies verandert de neerwaartse spiraal onherroepelijk in een allesvernietigende draaikolk. Als Quintin op zijn drieëndertigste terugkeert naar zijn geboortedorp is het tijd om de balans op te maken en zijn demonen onder ogen te zien. In de beheerder van de begraafplaats,Guido,vindt hij zijn ultieme biechtvader.
Na het lezen van dit boek heb ik even moeten bekomen vooraleer ik een recensie kon schrijven. Het einde kwam enorm bij mij binnen en moest even bezinken.
Na een leven vol tegenslagen leert Quintin de lieve Juna kennen,hun liefde is de rode draad in dit verhaal en voelt zó warm, zó puur en mooi, als lezer voel je mee de gelukzaligheid dat eindelijk alles goed komt.
Maar ook ditmaal worden ze niet gespaard van tegenslagen en verdriet. Het verlies is groot en de nasleep een emotionele rollercoaster.
Zijn zorg en opoffering voor Juna is zo lieflijk en warm,maar ondertussen ben je ook enorm begaan met Quintin,hoeveel opdoffers moet die jongen nog incasseren?
Wanneer ze uit elkaar gaan gaat het weer helemaal bergafwaarts met Quintuin maar tegelijk hebben we als lezer een sprankeltje hoop dat uiteindelijk alles weer goed komt,want ze kunnen elkaar moeilijk loslaten en je voelt de liefde door de pagina's heen.
Het einde was voor mij dan ook totaal onverwacht en kwam eigenlijk wel serieus binnen. Dit moest wel even bezinken. Het was pijnlijk, verdrietig,emotioneel en laat wel indruk na, ja.
De schrijfstijl is ook helemaal prachtig, dit boek leest als een film, je voélt als lezer de emoties, de warmte, de pijn, het verdriet. Prachtige zinnen die je echt raken.
Voor mij een heel emotioneel verhaal dat je niet alleen leest, maar ook voelt.
Alles komt en gaat...liefde blijft...
Het geluk lijkt de jonge Quintin toe te lachen. Hij krijgt een relatie met Juna en wordt ontdekt als zanger. Zijn manager blijkt echter verwikkeld te zijn in louche zaken en Juna worstelt met oude pijn. Met humor en een open blok probeert Quintin zichzelf op koers te houden,maar na een groot verlies verandert de neerwaartse spiraal onherroepelijk in een allesvernietigende draaikolk. Als Quintin op zijn drieëndertigste terugkeert naar zijn geboortedorp is het tijd om de balans op te maken en zijn demonen onder ogen te zien. In de beheerder van de begraafplaats,Guido,vindt hij zijn ultieme biechtvader.
Na het lezen van dit boek heb ik even moeten bekomen vooraleer ik een recensie kon schrijven. Het einde kwam enorm bij mij binnen en moest even bezinken.
Na een leven vol tegenslagen leert Quintin de lieve Juna kennen,hun liefde is de rode draad in dit verhaal en voelt zó warm, zó puur en mooi, als lezer voel je mee de gelukzaligheid dat eindelijk alles goed komt.
Maar ook ditmaal worden ze niet gespaard van tegenslagen en verdriet. Het verlies is groot en de nasleep een emotionele rollercoaster.
Zijn zorg en opoffering voor Juna is zo lieflijk en warm,maar ondertussen ben je ook enorm begaan met Quintin,hoeveel opdoffers moet die jongen nog incasseren?
Wanneer ze uit elkaar gaan gaat het weer helemaal bergafwaarts met Quintuin maar tegelijk hebben we als lezer een sprankeltje hoop dat uiteindelijk alles weer goed komt,want ze kunnen elkaar moeilijk loslaten en je voelt de liefde door de pagina's heen.
Het einde was voor mij dan ook totaal onverwacht en kwam eigenlijk wel serieus binnen. Dit moest wel even bezinken. Het was pijnlijk, verdrietig,emotioneel en laat wel indruk na, ja.
De schrijfstijl is ook helemaal prachtig, dit boek leest als een film, je voélt als lezer de emoties, de warmte, de pijn, het verdriet. Prachtige zinnen die je echt raken.
Voor mij een heel emotioneel verhaal dat je niet alleen leest, maar ook voelt.
September 16, 2026
In het licht van de leugen is het vervolg op het indrukwekkende maar vooral aangrijpende Liften naar de hemel van Lex Paleaux. Ik was benieuwd hoe het met Quintin zou gaan na zijn zware avontuur in Canada en eerlijk… ook in dit verhaal heeft hij het allesbehalve gemakkelijk.
De ondertussen 33-jarige Quintin keert terug naar zijn geboortedorp om een graf te bezoeken. Op het kerkhof raakt hij aan de praat met Guido, de gepensioneerde beheerder, die al snel een luisterend oor voor hem wordt. Quintin vertelt hem zijn levensverhaal en zo krijg je opnieuw een inkijk in alles wat hij heeft meegemaakt. Hij heeft geluk en liefde gekend, maar vooral verdriet, verlies en tegenslag hebben een grote rol in zijn leven gespeeld.
Ik hoopte zo hard dat Quintin na alles wat hij in zijn jeugd had meegemaakt eindelijk wat geluk zou vinden. Ik gunde het hem echt. En even leek het ook die kant op te gaan wanneer hij zijn grote liefde Juna leert kennen en voorzichtig zijn weg begint te vinden in de muziekindustrie. Maar dan gebeurt er iets aangrijpends en opnieuw glijdt zijn leven langzaam van hem weg.
Net als het eerste deel heeft ook dit verhaal me diep geraakt. Het is rauw, eerlijk en soms best pijnlijk om te lezen. Een verhaal over verlies en verdriet, maar ook over iemand die al zo lang geleerd heeft om zijn emoties weg te stoppen en niemand te laten zien wat er echt in hem omgaat.
Voor mij was het opnieuw een emotionele rollercoaster. Ik heb meer dan eens naar een zakdoek moeten grijpen en vooral dat einde… dat heeft me echt gebroken. Ik zag het niet aankomen en het kwam zo hard binnen dat ik daarna even tijd nodig had om alles te laten bezinken. Zelfs de volgende ochtend stond ik op met het verhaal van Quintin nog in mijn hoofd.
Sommige boeken lees je uit en leg je daarna weg. Dit was er voor mij eentje dat nog even bleef nazinderen.
De ondertussen 33-jarige Quintin keert terug naar zijn geboortedorp om een graf te bezoeken. Op het kerkhof raakt hij aan de praat met Guido, de gepensioneerde beheerder, die al snel een luisterend oor voor hem wordt. Quintin vertelt hem zijn levensverhaal en zo krijg je opnieuw een inkijk in alles wat hij heeft meegemaakt. Hij heeft geluk en liefde gekend, maar vooral verdriet, verlies en tegenslag hebben een grote rol in zijn leven gespeeld.
Ik hoopte zo hard dat Quintin na alles wat hij in zijn jeugd had meegemaakt eindelijk wat geluk zou vinden. Ik gunde het hem echt. En even leek het ook die kant op te gaan wanneer hij zijn grote liefde Juna leert kennen en voorzichtig zijn weg begint te vinden in de muziekindustrie. Maar dan gebeurt er iets aangrijpends en opnieuw glijdt zijn leven langzaam van hem weg.
Net als het eerste deel heeft ook dit verhaal me diep geraakt. Het is rauw, eerlijk en soms best pijnlijk om te lezen. Een verhaal over verlies en verdriet, maar ook over iemand die al zo lang geleerd heeft om zijn emoties weg te stoppen en niemand te laten zien wat er echt in hem omgaat.
Voor mij was het opnieuw een emotionele rollercoaster. Ik heb meer dan eens naar een zakdoek moeten grijpen en vooral dat einde… dat heeft me echt gebroken. Ik zag het niet aankomen en het kwam zo hard binnen dat ik daarna even tijd nodig had om alles te laten bezinken. Zelfs de volgende ochtend stond ik op met het verhaal van Quintin nog in mijn hoofd.
Sommige boeken lees je uit en leg je daarna weg. Dit was er voor mij eentje dat nog even bleef nazinderen.
September 17, 2026
Lex, je moet eens stoppen met me aan het huilen te maken!
September 21, 2026
4,5 ster
Q: ‘Stiekem ben je op dat vlak wel een beetje mijn voorbeeld.’ ‘Op welk vlak?’ ‘Nou gewoon, dat je altijd het positieve ziet, ook als het soms heel donker is.’ ‘Dan zijn de lichtpuntjes het meest helder.’ - pagina 204
Ik behoor denk ik tot een van de weinige mensen die nog nooit iets gelezen had van Lex Paleaux, want zijn boeken zie ik veelvuldig voorbij komen. De flaptekst van deze nieuwe roman intrigeerde me, waardoor ik nieuwsgierig werd. En ja, pas ná het lezen van dit boek kwam ik erachter dat dit eigenlijk een vervolg is op ‘Liften naar de hemel’. Je snapt, die ga ik heel snel oppakken. Ik ben heel benieuwd naar de rest van het verhaal van Quinten.
Heel eerlijk, de covers van de boeken van Lex Paleaux vind ik niet zo heel uitnodigend, waardoor ik niet meteen het gevoel had dat ik zijn boeken op moest pakken. Maar na het lezen van ‘In het licht van de leugen’ heb ik eigenlijk spijt dat ik niet eerder iets gelezen heb van deze auteur. De schrijfstijl is vlot, maar vol emotie. Als lezer sluit je Quinten binnen no time in je hart. Door heel veel vallen, en weer opstaan, probeert hij wat van zijn leven te maken. Ik kon het boek maar moeilijk wegleggen en vloog er echt doorheen. Wat het extra indrukwekkend maakt is het feit dat dit boek sterke autobiografische aspecten bevat.
Gedurende het hele verhaal had ik een vreemd onderbuikgevoel, een soort angst voor het einde. Dat bleek terecht, want Paleaux laat je achter met een gebroken hart en waterige oogjes. Het einde is indrukwekkend, maar open. Hierdoor blijft er ruimte om als lezer na te denken over hoe het leven van Quinten er na dit verhaal uit kan zien. Meestal vind ik open eindes een beetje jammer, maar in dit geval merk ik dat het me ruimte geeft om de gebeurtenissen uit het boek te overdenken.
Van sommige boeken weet je dat ze nog wel een tijdje in je hoofd blijven zitten en dit is er een van. Wat mij betreft een enorme aanrader.
Dank AmboAnthos en Boekencafé voor het toesturen van dit recensie-exemplaar.
Q: ‘Stiekem ben je op dat vlak wel een beetje mijn voorbeeld.’ ‘Op welk vlak?’ ‘Nou gewoon, dat je altijd het positieve ziet, ook als het soms heel donker is.’ ‘Dan zijn de lichtpuntjes het meest helder.’ - pagina 204
Ik behoor denk ik tot een van de weinige mensen die nog nooit iets gelezen had van Lex Paleaux, want zijn boeken zie ik veelvuldig voorbij komen. De flaptekst van deze nieuwe roman intrigeerde me, waardoor ik nieuwsgierig werd. En ja, pas ná het lezen van dit boek kwam ik erachter dat dit eigenlijk een vervolg is op ‘Liften naar de hemel’. Je snapt, die ga ik heel snel oppakken. Ik ben heel benieuwd naar de rest van het verhaal van Quinten.
Heel eerlijk, de covers van de boeken van Lex Paleaux vind ik niet zo heel uitnodigend, waardoor ik niet meteen het gevoel had dat ik zijn boeken op moest pakken. Maar na het lezen van ‘In het licht van de leugen’ heb ik eigenlijk spijt dat ik niet eerder iets gelezen heb van deze auteur. De schrijfstijl is vlot, maar vol emotie. Als lezer sluit je Quinten binnen no time in je hart. Door heel veel vallen, en weer opstaan, probeert hij wat van zijn leven te maken. Ik kon het boek maar moeilijk wegleggen en vloog er echt doorheen. Wat het extra indrukwekkend maakt is het feit dat dit boek sterke autobiografische aspecten bevat.
Gedurende het hele verhaal had ik een vreemd onderbuikgevoel, een soort angst voor het einde. Dat bleek terecht, want Paleaux laat je achter met een gebroken hart en waterige oogjes. Het einde is indrukwekkend, maar open. Hierdoor blijft er ruimte om als lezer na te denken over hoe het leven van Quinten er na dit verhaal uit kan zien. Meestal vind ik open eindes een beetje jammer, maar in dit geval merk ik dat het me ruimte geeft om de gebeurtenissen uit het boek te overdenken.
Van sommige boeken weet je dat ze nog wel een tijdje in je hoofd blijven zitten en dit is er een van. Wat mij betreft een enorme aanrader.
Dank AmboAnthos en Boekencafé voor het toesturen van dit recensie-exemplaar.
September 21, 2026
Quintin lijkt in eerste instantie alles mee te hebben: hij krijgt een relatie met Juna, wordt ontdekt als zanger en lijkt eindelijk de goede kant op te gaan. Maar achter dat geluk zitten steeds meer barsten. Zijn manager blijkt zich met louche zaken bezig te houden, Juna draagt haar eigen pijn met zich mee en na een groot verlies raakt Quintins leven volledig in een neerwaartse spiraal.
Wow. Dit boek heeft me echt geraakt.
Lex Paleaux schrijft zó rauw en tegelijk zó menselijk dat ik volledig in Quintins verhaal werd gezogen. Je voelt zijn verdriet, zijn worstelingen en de keuzes die hem steeds verder lijken mee te trekken. En omdat ik Liften naar de hemel al had gelezen, zat ik vanaf het begin al met dat gevoel van: Quintin, alsjeblieft… ik wil gewoon dat het goed met je komt.
En dat is precies wat dit boek met me deed. Ik raakte steeds meer met hem begaan. Ik wilde hem bijna beschermen tegen alles wat er op hem afkwam, terwijl je als lezer natuurlijk helemaal niets kunt doen.
De combinatie van de rauwe gebeurtenissen, de humor tussendoor en de manier waarop Paleaux zijn personages neerzet, vond ik ontzettend sterk. Het voelt nergens afstandelijk. Ik las niet alleen over Quintin, ik leefde met hem mee. ik heb gewoon zitten janken om dit boek. Echt janken.
Op een gegeven moment was ik niet meer gewoon een boek aan het lezen, maar zat ik midden in Quintins leven. En toen het verhaal me raakte, kwam het ook echt binnen.
Ik vind het knap als een schrijver dat bij me voor elkaar krijgt. Dat je een personage zo goed leert kennen dat zijn verdriet ook een beetje jouw verdriet wordt. In het licht van de leugen deed dat bij mij.
Een rauw, ontroerend en ontzettend menselijk verhaal dat me veel meer heeft gedaan dan ik vooraf had verwacht. Lex Paleaux heeft me opnieuw te pakken.
Wow. Dit boek heeft me echt geraakt.
Lex Paleaux schrijft zó rauw en tegelijk zó menselijk dat ik volledig in Quintins verhaal werd gezogen. Je voelt zijn verdriet, zijn worstelingen en de keuzes die hem steeds verder lijken mee te trekken. En omdat ik Liften naar de hemel al had gelezen, zat ik vanaf het begin al met dat gevoel van: Quintin, alsjeblieft… ik wil gewoon dat het goed met je komt.
En dat is precies wat dit boek met me deed. Ik raakte steeds meer met hem begaan. Ik wilde hem bijna beschermen tegen alles wat er op hem afkwam, terwijl je als lezer natuurlijk helemaal niets kunt doen.
De combinatie van de rauwe gebeurtenissen, de humor tussendoor en de manier waarop Paleaux zijn personages neerzet, vond ik ontzettend sterk. Het voelt nergens afstandelijk. Ik las niet alleen over Quintin, ik leefde met hem mee. ik heb gewoon zitten janken om dit boek. Echt janken.
Op een gegeven moment was ik niet meer gewoon een boek aan het lezen, maar zat ik midden in Quintins leven. En toen het verhaal me raakte, kwam het ook echt binnen.
Ik vind het knap als een schrijver dat bij me voor elkaar krijgt. Dat je een personage zo goed leert kennen dat zijn verdriet ook een beetje jouw verdriet wordt. In het licht van de leugen deed dat bij mij.
Een rauw, ontroerend en ontzettend menselijk verhaal dat me veel meer heeft gedaan dan ik vooraf had verwacht. Lex Paleaux heeft me opnieuw te pakken.
September 21, 2026
Sommige boeken lees je, andere boeken vóél je. ‘In het licht van de leugen’ is voor mij absoluut zo’n boek.
Na ‘Liften naar de hemel’ was ik ontzettend benieuwd hoe het met Quintin verder zou gaan. Ik gunde hem zo dat hij eindelijk wat geluk zou vinden. Wanneer hij Juna ontmoet, voel je als lezer de warmte en hoop. Hun liefde is puur en kwetsbaar, waardoor je alleen maar wilt dat het goed met hen komt.
Maar Quintin blijft achtervolgd worden door zijn verleden. Liefde, trauma, verlies, schuld en verkeerde keuzes zorgen ervoor dat hij steeds opnieuw moet vechten om overeind te blijven. Juist daardoor voelt hij zo menselijk. Je begrijpt niet altijd zijn keuzes, maar je voelt wel waar ze vandaan komen.
De schrijfstijl van Lex Paleaux is beeldend, direct en vol gevoel. Het verhaal leest bijna als een film: je ziet de scènes voor je en voelt de warmte, maar ook de pijn en het verdriet. Side note Lex schreef jarenlang scenario’s dus dat verklaard zijn beeldende schrijfstijl En ondanks alle zwaarte weet de auteur met humor en kleine lichtpuntjes steeds weer wat ademruimte te geven.
Het einde kwam bij mij keihard binnen. Ik zag het niet aankomen en moest het boek daarna echt even laten bezinken. Zelfs de volgende ochtend zat het verhaal nog in mijn hoofd.
Dit is geen boek dat je zomaar uitleest en weglegt. Het blijft bij je. Het raakt, doet pijn, geeft hoop en laat je vooral voelen.
Een rauw, aangrijpend en prachtig verhaal. Vijf sterren, zonder twijfel.
Na ‘Liften naar de hemel’ was ik ontzettend benieuwd hoe het met Quintin verder zou gaan. Ik gunde hem zo dat hij eindelijk wat geluk zou vinden. Wanneer hij Juna ontmoet, voel je als lezer de warmte en hoop. Hun liefde is puur en kwetsbaar, waardoor je alleen maar wilt dat het goed met hen komt.
Maar Quintin blijft achtervolgd worden door zijn verleden. Liefde, trauma, verlies, schuld en verkeerde keuzes zorgen ervoor dat hij steeds opnieuw moet vechten om overeind te blijven. Juist daardoor voelt hij zo menselijk. Je begrijpt niet altijd zijn keuzes, maar je voelt wel waar ze vandaan komen.
De schrijfstijl van Lex Paleaux is beeldend, direct en vol gevoel. Het verhaal leest bijna als een film: je ziet de scènes voor je en voelt de warmte, maar ook de pijn en het verdriet. Side note Lex schreef jarenlang scenario’s dus dat verklaard zijn beeldende schrijfstijl En ondanks alle zwaarte weet de auteur met humor en kleine lichtpuntjes steeds weer wat ademruimte te geven.
Het einde kwam bij mij keihard binnen. Ik zag het niet aankomen en moest het boek daarna echt even laten bezinken. Zelfs de volgende ochtend zat het verhaal nog in mijn hoofd.
Dit is geen boek dat je zomaar uitleest en weglegt. Het blijft bij je. Het raakt, doet pijn, geeft hoop en laat je vooral voelen.
Een rauw, aangrijpend en prachtig verhaal. Vijf sterren, zonder twijfel.
September 9, 2026
Vervolg op Liften naar de hemel, los te lezen.
Quinten vertelt aan de beheerder van een begraafplaats zijn verleden: de mooie tijd met Juna, het opstarten van een zangcarrière en alle nare dingen, verkeerde keuzes met altijd een positieve inslag waardoor hij door kan.
Ik vond het begin wat taai, maar de laatste 150 bladzijdes vlogen erdoorheen.
Je gaat met Quinten meeleven, voelt zijn wanhoop en pijn en je gunt hem een gelukkig vervolg.
Quinten vertelt aan de beheerder van een begraafplaats zijn verleden: de mooie tijd met Juna, het opstarten van een zangcarrière en alle nare dingen, verkeerde keuzes met altijd een positieve inslag waardoor hij door kan.
Ik vond het begin wat taai, maar de laatste 150 bladzijdes vlogen erdoorheen.
Je gaat met Quinten meeleven, voelt zijn wanhoop en pijn en je gunt hem een gelukkig vervolg.
September 12, 2026
Het boek leest makkelijk weg, helaas vind ik het boek wat gek in elkaar zitten. In het eerste deel gaat het over een mogelijke carrière in de muziek, wat (begrijpelijk) abrupt eindigt en vervolgens gaat het over de liefde met ups en veel downs en is de link met het eerste deel niet te vinden.
Ik heb het gevoel dat ik 2 boeken heb gelezen.
Ik heb het gevoel dat ik 2 boeken heb gelezen.
September 24, 2026
Lex Paleaux heeft me wederom niet teleurgesteld. Nu moet ik wel zeggen dat ik me minder goed kon verbinden met Quinten en zijn verhaal ten opzichte van de vorige boeken. Maar de manier van schrijven maakt dit boek nog steeds zo goed. Maar na boek 4 weet ik nog steeds niet wat dat precies is.
September 28, 2026
Een prachtig mooi geschreven verhaal, met een aaneenschakeling van tragische gebeurtenissen. Ik vind onderhand wel alle Lex Paleaux dialoog door zijn boeken heen heel erg op elkaar lijken, daarom geen 5 sterren
September 6, 2026
Mooi. Prachtig. Indrukwekkend. Ontroerend. Meeslepend. In één dag (uit)gelezen.
Read
September 9, 2026Wederom een prachtig verhaal, Quintin gaat onderuit.
En klimt omhoog, mooi maar hartverscheurend om te lezen.
En klimt omhoog, mooi maar hartverscheurend om te lezen.
September 24, 2026
Omdat ik vind dat niemand dit moet meemaken en je naastenliefde altijd kan geven.
September 26, 2026
lex paleaux en elk einde van zijn boeken pakt mij toch elke keer weer
September 12, 2026
★★★★½
Ik heb vanaf ongeveer halverwege zitten janken en dat eigenlijk volgehouden tot het einde. Dus ja, dit boek kwam binnen.
Het gaat over verlies en verdriet, maar wat ik sterk vond, is dat het niet alleen draait om het verdriet zelf. Juist de weg ernaartoe en de manier waarop het verhaal steeds meer onthult, maken dat de gebeurtenissen steeds harder binnenkomen. Als moeder raakte een bepaald onderdeel me misschien nog net wat extra, maar uiteindelijk is het vooral het universele gevoel van verlies dat blijft hangen.
Ook de raamvertelling vond ik heel goed gedaan. De verschillende lagen van het verhaal komen steeds dichter bij elkaar en de weg naar het einde is zorgvuldig opgebouwd. Daardoor werkt het plot niet alleen als verrassing, maar krijgt alles wat je eerder hebt gelezen ook steeds meer betekenis.
En misschien is dat wel wat ik het sterkst vond: het boek weet het verhaal en de emotie goed met elkaar te verbinden. Het is niet alleen een verhaal waarbij je wilt weten hoe het afloopt, maar eentje waarbij je ondertussen steeds meer gaat voelen voor wat er op het spel staat.
Voor mij is dit het beste boek van Lex Paleaux tot nu toe. Een van die boeken waarvan ik na het lezen vooral dacht: geef dit maar aan iedereen die graag verhalen leest die je nog even bijblijven.
En voor de zekerheid: leg de zakdoeken maar vast klaar.
Ik heb vanaf ongeveer halverwege zitten janken en dat eigenlijk volgehouden tot het einde. Dus ja, dit boek kwam binnen.
Het gaat over verlies en verdriet, maar wat ik sterk vond, is dat het niet alleen draait om het verdriet zelf. Juist de weg ernaartoe en de manier waarop het verhaal steeds meer onthult, maken dat de gebeurtenissen steeds harder binnenkomen. Als moeder raakte een bepaald onderdeel me misschien nog net wat extra, maar uiteindelijk is het vooral het universele gevoel van verlies dat blijft hangen.
Ook de raamvertelling vond ik heel goed gedaan. De verschillende lagen van het verhaal komen steeds dichter bij elkaar en de weg naar het einde is zorgvuldig opgebouwd. Daardoor werkt het plot niet alleen als verrassing, maar krijgt alles wat je eerder hebt gelezen ook steeds meer betekenis.
En misschien is dat wel wat ik het sterkst vond: het boek weet het verhaal en de emotie goed met elkaar te verbinden. Het is niet alleen een verhaal waarbij je wilt weten hoe het afloopt, maar eentje waarbij je ondertussen steeds meer gaat voelen voor wat er op het spel staat.
Voor mij is dit het beste boek van Lex Paleaux tot nu toe. Een van die boeken waarvan ik na het lezen vooral dacht: geef dit maar aan iedereen die graag verhalen leest die je nog even bijblijven.
En voor de zekerheid: leg de zakdoeken maar vast klaar.
September 17, 2026
Fijn geschreven boek. Het raakt meerdere thema’s: muziekindustrie, liefde, dakloosheid en rouw om een ongeboren kind.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 26 of 26 reviews