What do you think?
Maninbo: Peace & War
Ko Un has long been a living legend in Korea, both as a poet and as a person. Allen Ginsberg once wrote, 'Ko Un is a magnificent poet, combination of Buddhist cognoscente, passionate political libertarian, and naturalist historian.' Maninbo (Ten Thousand Lives) is the title of a remarkable collection of poems by Ko Un, filling thirty volumes, a total of 4001 poems containing the names of 5600 people, which took 30 years to complete. Ko Un first conceived the idea while confined in a solitary cell upon his arrest in May 1980, the first volumes appeared in 1986, and the project was completed 25 years after publication began, in 2010. Unsure whether he might be executed or not, he found his mind filling with memories of the people he had met or heard of during his life. Finally, he made a vow that, if he were released from prison, he would write poems about each of them. In part this would be a means of rescuing from oblivion countless lives that would otherwise be lost, and also it would serve to offer a vision of the history of Korea as it has been lived by its entire population through the centuries. A selection from the first 10 volumes of Maninbo relating to Ko Un's village childhood was published in the US in 2006 by Green Integer under the title Ten Thousand Lives. This edition is a selection from volumes 11 to 20, with the last half of the book focused on the sufferings of the Korean people during the Korean War. Essentially narrative, each poem offers a brief glimpse of an individual's life. Some span an entire existence, some relate a brief moment. Some are celebrations of remarkable lives, others recall terrible events and inhuman beings. Some poems are humorous, others are dark commemorations of unthinkable incidents. They span the whole of Korean history, from earliest pre-history to the present time. Poetry Book Society Recommended Translation.
- GenresPoetry
401 pages, Kindle Edition
First published February 25, 2015
About the author
Ko Un
55 books71 followersIn korean: 고 은
Ko was born Ko Untae in Gunsan, North Jeolla Province in 1933. He was at Gunsan Middle School when war broke out.
The Korean War emotionally and physically traumatized Ko and caused the death of many of his relatives and friends. Ko's hearing suffered from acid that he poured into his ears during an acute crisis in this time and it was further harmed by a police beating in 1979. In 1952, before the war had ended, Ko became a Buddhist monk. After a decade of monastic life, he chose to return to the active, secular world in 1962 to become a devoted poet. From 1963 to 1966 he lived on Jejudo, where he set up a charity school, and then moved back to Seoul. His life was not calm in the outer world, and he wound up attempting suicide (a second time) in 1970.
Around the time the South Korean government attempted to curb democracy by putting forward the Yusin Constitution in late 1972, Ko became very active in the democracy movement and led efforts to improve the political situation in South Korea, while still writing prolifically and being sent to prison four times (1974, 1979, 1980 and 1989). In May 1980, during the coup d'etat led by Chun Doo-hwan, Ko was accused of treason and sentenced to 20 years' imprisonment. He was released in August 1982 as part of a general pardon.
After his release, his life became calmer; however, he startled his large following by revising many of his previously published poems. Ko married Sang-Wha Lee on May 5, 1983, and moved to Anseong, Gyeonggi-do, where he still lives. He resumed writing and began to travel, his many visits providing fabric for the tapestry of his poems. Since 2007, he is a visiting scholar in Seoul National University, and teaches poetics and literature.
Ko was born Ko Untae in Gunsan, North Jeolla Province in 1933. He was at Gunsan Middle School when war broke out.
The Korean War emotionally and physically traumatized Ko and caused the death of many of his relatives and friends. Ko's hearing suffered from acid that he poured into his ears during an acute crisis in this time and it was further harmed by a police beating in 1979. In 1952, before the war had ended, Ko became a Buddhist monk. After a decade of monastic life, he chose to return to the active, secular world in 1962 to become a devoted poet. From 1963 to 1966 he lived on Jejudo, where he set up a charity school, and then moved back to Seoul. His life was not calm in the outer world, and he wound up attempting suicide (a second time) in 1970.
Around the time the South Korean government attempted to curb democracy by putting forward the Yusin Constitution in late 1972, Ko became very active in the democracy movement and led efforts to improve the political situation in South Korea, while still writing prolifically and being sent to prison four times (1974, 1979, 1980 and 1989). In May 1980, during the coup d'etat led by Chun Doo-hwan, Ko was accused of treason and sentenced to 20 years' imprisonment. He was released in August 1982 as part of a general pardon.
After his release, his life became calmer; however, he startled his large following by revising many of his previously published poems. Ko married Sang-Wha Lee on May 5, 1983, and moved to Anseong, Gyeonggi-do, where he still lives. He resumed writing and began to travel, his many visits providing fabric for the tapestry of his poems. Since 2007, he is a visiting scholar in Seoul National University, and teaches poetics and literature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
November 20, 2016
കൊറിയൻ കവിയായ കോ ഉൻ (Ko Un) -നെക്കുറിച്ചു കേൾക്കുന്നത് കഴിഞ്ഞ വർഷം നൊബേൽ കിട്ടാൻ സാധ്യതയുള്ളവരുടെ ഒരു ലിസ്റ്റിൽ നിന്നാണ്. അയാളുടെ പുസ്തകങ്ങൾ ഒന്നും ലഭ്യമായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് പിന്നെ ശ്രദ്ധിച്ച കാര്യം (ഇപ്പോഴും അത് തന്നെ സ്ഥിതി, ഇന്ത്യൻ സ്റ്റോറുകളിൽ തീപിടിച്ച വിലയാണ്). ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കവികളിൽ അസാധാരണ ചരിത്രമുള്ള ഒരാളാണ് കോ ഉൻ. സൈനിക ശക്തിയില്ലാത്ത തെക്കൻ കൊറിയയെ വടക്കന്മാർ ആക്രമിക്കുന്നതോടെയാണ് കുപ്രസിദ്ധമായ കൊറിയൻ യുദ്ധം തുടങ്ങുന്നത്, പിന്നെ UN പിന്തുണയോടെയാണ് തെക്ക് യൂദ്ധം ചെയ്തത്, ഇതിലെ പ്രധാന സംഭവങ്ങളിലൊന്ന് വടക്കൻ സൈന്യത്തെ തടയാനായി നാലായിരത്തോളം അഭയാർത്ഥികൾ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഹാൻ നദിക്കുകുറുകേയുള്ള പാലം തെക്കൻമാർ ബോംബ് വച്ച് തകർത്തതാണ് - നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ മരിച്ചു, ഇതൊക്കെയായിട്ടും സിയോൾ അന്ന് തന്നെ വീഴുകയും ചെയ്തു. കോ ഉൻ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കുകയും പിന്നെ അതിന്റെ രക്തരൂക്ഷിതമായ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ വിഷം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു, അദ്ദേഹം രക്ഷപ്പെട്ടു എന്നാൽ അക്കാലത്ത് ഒരു പത്രത്തിൽ വന്ന ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ആത്മഹത്യയെപ്പറ്റിയുള്ള വാർത്ത കണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന് മനം മാറ്റമുണ്ടാകുകയും പിന്നെ മുഴുവൻ സമയ എഴുത്തിനും ആക്ടിവിസത്തിനും വേണ്ടി ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിവെക്കുകയുമായിരുന്നു. സർക്കാറിന്റെ ജനാധിപത്യ ധ്വംസനത്തിനെതിരെ (തെക്കൻ കൊറിയയുടെ എഴുപതുകളിലെ വ്യവസായവൽക്കരണവും പുരോഗതിയും ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളെ ചവിട്ടിത്തേച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു, 1992-ലാണ് പൂർണ്ണ ജനാധിപത്യം അവിടെ സാധ്യമായത്) ശബ്ദമുയർത്തിയതിന് പല പ്രാവശ്യം അദ്ദേഹത്തിന് ജയിലിൽ കഴിയേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ നൊബേൽ കിട്ടും എന്ന് പരക്കെ കരുതപ്പെടുന്ന എഴുത്തുകാരനാണ്.
ഒരഭിമുഖത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറയുകയുണ്ടായി. "I'm inhabited by a lament for the dead. I have this calling to bring back to life all those who have died. Freud says the dead have to be left dead. Derrida said the dead are and should be always with us, not abandoned. I'm on Derrida's side. I bear the dead within me still, and they write through me." യുദ്ധാന്തര കൊറിയയിൽ വധശിക്ഷക്ക് വിധിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തോടെ അദ്ദേഹം യുദ്ധസമയത്തു താൻ കണ്ട, പരിചയപ്പെട്ട, കേട്ടറിഞ്ഞ ആളുകളെക്കുറിച്ചും സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും തന്റെ ഏകാന്ത തടവിലിരുന്ന് എഴുതാൻ തുടങ്ങി. 1980- ൽ തുടങ്ങിയ എഴുത്തു 2010 വരെ നീണ്ടു. 5600 ആളുകളെപ്പറ്റി 4001 കവിതകളാണ് ഈ സമാഹാരത്തിലുള്ളത്. വളരെയധികം എഴുതിക്കൂട്ടിയ എഴുത്തുകാരനും കൂടിയാണ് കോ ഉൻ - നൂറിലധികം പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഏഴു വോള്യങ്ങളുള്ള Mount Baekdu, അഞ്ചു വോള്യങ്ങളുള്ള ആത്മകഥ, നിരവധി കവിതകൾ, ലേഖനങ്ങൾ, നോവലുകൾ ഒക്കെ അയാൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് വായിക്കാൻ ഏറെ ആഗ്രഹമുള്ള നോവലാണ് Little Pilgrim.
മാനിൻബോ (MANINBO: PEACE & WAR) എന്ന ഈ സമാഹാരത്തിലുള്ളത് 11-20 വരെയുള്ള വോള്യങ്ങളിലെ ഇരുന്നൂറിലധികം കവിതകളാണ് (മൊത്തം കവിതകൾ 4001, മേലെ നോക്കുക). 1930 തുടങ്ങി 1953 വരെയുള്ള സംഭവങ്ങളാണ് ഇതിലെ പ്രതിപാദ്യ വിഷയം. കൊറിയയയുടെ ചരിത്രത്തിലെ കലുഷിതമായ കാലയളവാണിതിൽ. കൊറിയയിലേക്കുള്ള ജാപ്പനീസ്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് (ആദ്യം ഉത്തരകൊറിയ, പിന്നെ ചൈന) കടന്നു കയറ്റത്തെക്കുറിച്ചൊക്കെയാണ് മിക്കവാറും കവിതകളെങ്കിലും അതിർത്തിക്കപ്പുറത്തുള്ള ജീവിതങ്ങളും കടന്നുവരുന്നുണ്ട് അവയിൽ. പീഡിതരുടെ വശത്താണ് കോ ഉൻ നിലയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. കവി വിവരിക്കുന്ന ദുരിതങ്ങൾ വായനക്കാരനെ പിടിച്ചു കുലുക്കും. വ്യകതി ദുരന്തങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് മിക്കവാറും കവിതകൾ. ചിലവ വടക്കിനും തെക്കിനും ഇടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയവരുടെ കഥകൾ പറയുന്നു, ചിലവ യുദ്ധങ്ങളിൽ രണ്ടു പക്ഷത്തായവരെക്കുറിച്ച്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റോ വലതു പക്ഷക്കാരനോ ആയിത്തീരുന്നവർക്കിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്ന അനാർക്കിസ്റ്റുകൾക്കും ഇവിടെ ഇടമുണ്ട്. തരാതരം പോലെ നിറം മാറുന്നവരും ഒറ്റുകാരും കൊള്ളയിലും കൊലയിലും പങ്കെടുക്കാനായി പോകുന്ന ഗാംഗ്സ്റ്റേഴ്സും എല്ലാം ചേർന്ന് അവസാനിക്കാത്ത ചോരചിന്തലാണ് ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ നടന്നത്. ഇന്ത്യ പാകിസ്ഥാൻ ദ്വന്ദങ്ങളുടെ കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകളുടെ കഥകൾ അറിയുന്ന നമുക്ക് ഇതൊന്നും മനസിലാക്കാൻ പ്രയാസമുണ്ടാവില്ല.
After scattering his father’s ashes
over the fast-flowing stream
from the dusky bank of the Seomjin River,
the boy looked up
toward Nogodan Ridge.
It was shrouded in cloud.
From now on fourteen-year-old Jun-ho,
wherever he is, will live without a father,
starving one day in three.
The wind will always be against him.
The boy takes after his father, chip off the block.
Commie’s kid,
Commie’s kid:
that name will stay with him all his life. (“Young Jun-ho”)
പൊളിറ്റിക്കൽ കവിത എഴുതുന്നതിൽ മലയാള കവിത പരാജയപ്പെടുന്നത് പലപ്പോഴും പെർസ്പെക്റ്റീവ് ഉണ്ടാക്കുന്നതിലാണെന്നാണ് എന്റെ തോന്നൽ. ഇപ്പോഴും വയലുകൊയ്യുന്ന പൈങ്കിളിയിൽ അഭിരമിക്കുന്നതാണ് നമ്മുടെ പതിവ് - അല്ലെങ്കിൽ മറ്റു ക്ളീഷേകളിൽ. കോ ഉൻ വ്യക്ത്യാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് അസാധാരണ ഇമേജറി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവ സംസാരിക്കാതെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കുന്നതു കാണുക. ചിലപ്പോൾ ദുരന്തവും, കറുത്ത ഹാസ്യവും ഒരേപോലെ അവയിൽ കടന്നുവരുന്നു.
The more remote a village was,
the more the people there used the lunar calendar.
People’s birthdays were lunar dates,
ancestral rites were lunar, too.
The year’s farming was done by lunar dates:
when to plant barley,
when to plant buckwheat,
when to plant rice
in terraced paddy fields.
In people’s memories
every day was a lunar date.
He spoke with a running nose.
His breath
spilled out and dispersed in clouds of steam.
So, on the twelfth day of the sixth lunar month
the People’s Army
passed through this mountain village
Someone said they were from the North’s Fourth Division.
They reached the hills of Geochang in the north
via Hamyang from Namwon.
Soldiers who looked very young
were carrying submachine guns the wrong way up.
There was no doubt we were in trouble.
Thinking I should escape somewhere
I took the ox from the stable
and went to my in-laws’ home in Sancheong.
The Communist army passed through there, too.
I took the ox and came back home.
I swept away the cobwebs,
warmed the room,
dried out the green mildew.
While I was living like that
someone came down from the hills and“and took me with him.
I carried food up and down mountains until I was caught.
I was sentenced to twenty-five years.
My knee got broken in jail, my teeth fell out.
I tossed the fallen teeth through the bars.
Sometimes I cried.
I was a commie. (“Commie 1”)
വ്യക്തിപരമായ നഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറയുന്ന കവിതകൾ വേറെയുണ്ട്. അവയിൽ പലതിലുമുള്ള നിശബ്ദത സ്ഫോടനതുല്യമാണ്.
Winter fields rest well.
If their owner is industrious
they are harrowed
then exposed to the icy wind,
and they rest well.
A notification of death-in-action arrived – a mimeographed form.
The box with the remains of their son,
staff sergeant Kim Seung-ho, did not arrive.
In that single day,
his father, Kim Chil-seong,
aged from fifty-one
to something like seventy.
Leaving his wife wailing and beating the floor.
he went out into the winter fields
alone.
There was nowhere to look. He smoked his third cigarette.(“The Fields That Winter”)
കലുഷിതമായ സാമൂഹ്യാന്തരീക്ഷത്തിൽ പക്ഷം ചേരാത്തവർ വിജയിക്കുന്പോൾ ആശയങ്ങളെയും ആദർശങ്ങളെയും പിന്തുടരുന്നവർ തകർക്കപ്പെടുന്നു.
When I was six,
my maternal uncle
set me behind him on his bicycle
and sped along the new road with poplars on both sides.
That uncle
was my ideal.
Uncle was a university student in Japan.
Uncle passed the higher civil-service exam.
Everyone in the village came to the congratulatory party
at my mother’s parents’ house.
But my uncle rejected official positions,
went roaming
all the way to Seoul,
to Buan,
to Daegu.
He was arrested at Suwon Station in 1943.
He spent six years in Daegu jail.
Uncle was a socialist.
Uncle was a revolutionary.
I thought about my uncle in prison.
I stopped playing with Bong-Jin, the local landowner’s son.
I decided to stop thinking about pretty Suk-Nye,
daughter of the village head.
Instead,
I played with Su-Man and Tae-Rang who were from poor families.
I shared my ration of food with them.
I gave them my pencils.
From the age of 15
I was a socialist like my uncle.
Only nobody
knew that I was a socialist.
At night, alone,
I used to tremble.
Uncle Yu Sang-Seop finally died in his fourth prison.
It was the day after Stalin died.
I burned one of Uncle’s books up the hill behind the house.
I cried a lot.
It was where foxes used to cry
but now there were no more foxes. (“Commie 3”)
കോ ഉന്നിന്റെ കവിതകളിൽ ഡോക്യുമെന്ററി രീതിയിലുള്ള വിവരണങ്ങൾ ഏറെ കാണാം. അവ ഇപ്പോഴും ആഴത്തിലുള്ള എന്തെങ്കിലും നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ അവസാനിക്കുന്നു, ഇതാണ് മിക്കവാറുമുള്ള ശൈലി. അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള കവിതയാണ് താഴെ. അദ്ധ്വാനിച്ചു തളർന്ന ഒരു തലമുറയുടെ പ്രതിനിധി എന്ന രീതിയിൽ അമ്മ തന്റെ മാത്രമല്ല എല്ലാവരുടെയും ആണെന്ന ബോധത്തിലാണ് കവി എത്തിച്ചേരുന്നത്.
All day long she was out in the Man’gyong River’s mudflats,
where there was neither bone nor unhulled grain of rice;
she came back home after gathering sea-blite ankle-deep in that distant, wretched mud:
Why, it was already early morning, with the Great Bear already setting ! She was exhausted!
With no time to lay down her weary body, she was obliged quickly to hull barley in a mortar;
the pestle soared up, struck the dark void, came down pounding and pierced the ground.
Drops of sweat fall into the barley, added seasoning:
Well, with food of that taste, the brats should grow fast.
Where, if not here, would our irrepressible lives be maintained?
A woman’s life surely saves a multitude of lives.
Borne in a palanquin, she crossed over muddy, slow-flowing waters from Changhang,
in Ch’ungchong Province to her husband’s home, and after that hard journey
began married life in a household with not so much as one crock of bean paste or soy sauce.
Two days after delivering her first son, she had to pound barley,
prepare food in a basket and carry it on her head to the paddy-fields
where the second weeding was in progress.
After childbirth the blood kept seeping out,
she had to wash her underclothes secretly five times a day.
But the way she walked, like a clothes pole, was brisk:
look, she was already walking that far, arousing a breeze.
She had no time even to sing as she had to do every job while the spring famine was passing.
If you left the fields untended in summer, why, that was as terrible as raising ten tiger cubs!
Living amidst flourishing grass, amidst poverty, amidst all those damned tasks,
my mother, my mother, how could she be only my mother?
യുദ്ധം, നിർബന്ധിത സൈനികസേവനത്തിലേക്കു വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നവരുടെ നിസ്സഹായത - സമാധാനകാലത്ത് മറ്റെന്തൊക്കെയോ ആവുമായിരുന്ന കൗമാര-യൗവനങ്ങളെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതാണ് സമാഹാരത്തിലെ മറ്റു ചില കവിതകൾ.
I have seen a
love that is higher
than parents’ love,
than a father’s love,
than children’s love.
That poem was written by a young man
wandering through northern Manchuria in the autumn of 1930,
fighting for the liberation of his colonised country.
His name, Yi Ik-jae,
aged 27.
He was rather young
to leave such a poem behind.
When he was killed in action,
the South Manchuria independence fighters
buried him at the foot of a hill
and carved that poem
on the wooden gravemarker.
Again
the world went back to parents’ love,
went back to wives’ and children’s love.
And the walls of each house grew higher than the next. (“Love”)
ഉത്തര കൊറിയയുമായി യുദ്ധം നടക്കുന്പോൾ നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചപോലെ തെക്ക് വലിയ സൈന്യമോ സന്നാഹമൊ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ഹൈസ്കൂൾ കുട്ടികൾ വരെ യുദ്ധത്തിനു പോകേണ്ടിവന്നു. ഈയാം പാറ്റകളെപ്പോലെ അവർ ചത്തൊടുങ്ങിയപ്പോൾ യുദ്ധശേഷം ശ്മശാനങ്ങൾ മാത്രമേ അവശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. വടക്കു നിന്ന് വന്ന സൈന്യവും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. അവിടത്തെ ദരിദ്രമായ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് നിർബന്ധ സൈനികസേവനത്തിനു നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ബാല്യം വിടാത്ത കുട്ടികളെക്കുറിച്ചും ചില കവിതകളിലുണ്ട്. അവർ വലിയ ആയുധങ്ങളുമായി കഷ്ടപ്പെട്ട് കുന്നുകൾ കയറിപ്പോകുന്ന ചിത്രം ഒരു കവിതയിലുണ്ട്.
When the Communist army came South,
fourth- and fifth-year middle-school students
were summoned en masse
and forced to enlist.
Fourth and fifth years of middle school!
On 4 January 1951,
when the Northern forces came down again,
first-year high-school students
were summoned at random en masse:
and forced to enlist.
Boys in their later teens,
those early plums,
those early apples,
those early jujubes
died in battle at Pohang,
died on the central front.
The land the South recovered, wherever the battle ended,
was all graves. (“So-called Student Soldiers”)
തെക്കും വടക്കുമായി യുദ്ധം ചെയ്യണ്ടി വന്ന സഹോദരർ കണ്ടുമുട്ടുന്ന കവിതയുണ്ട് ഒരിടത്ത് - പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവർ കൊണ്ട് വന്ന അരിയാഹാരം പങ്കു വച്ച് കഴിക്കുകയാണ്. മൂത്തവന് ഇരുപത് , താഴെയുള്ളവന് പതിനെട്ട്. കവി എഴുതുന്നു -
The two brothers, Jeong Hae-bong
and Jeong Hae-seon
both ate a lot of rice.
Rice was their hometown, their parents..
“Yi Geuk-no” എന്ന കവിതയിൽ ഷാങ്ങ്ഹായ് വരെ നടന്നുപോയ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനെ കാണാം.
After the meeting of the Koryo Communist Party
in Irkutsk
he walked
and he walked,
across Mongolian grasslands,
through sandstorms,
as far as Shanghai in China,
he walked on,
starving.
He walked to attend a secret meeting in Shanghai.
The soles of his feet were black and numb.
So very ardent, entirely devoted to his lost nation.
യുദ്ധം അനാഥമാക്കുന്ന ബാല്യത്തെ “Yong-sik, Aged Five” എന്ന കവിതയിലും. ഇത്തരം ചെറുകവിതകളുടെ കവിതകളുടെ പ്രഹരശേഷി അനന്യമാണ്.
Truly his home was poverty itself.
This five-year-old
had moved his lips for half a day.
Does he have a sweet
in his mouth?
Is a sweet melting
in his mouth?
‘Say “Ah.”
You little rascal, what’re you eating?’
He opened his mouth, ‘Ah.’
On his little tongue
was a pebble.
He was hungry and wanted something to eat,
so he’d picked up a stone,
put it in his mouth
and was moving it around.
At sunset, as goose-flesh spread wide,
a wind came down from the hills.”
“Home” എന്ന കവിത ഈ സമാഹാരത്തിലെ തന്നെ ശക്തമായ ഒന്നാണ്. മാതൃരാജ്യം എന്നത് ചില ആളുകളെ ഗൃഹാതുരരാക്കുന്നു ചിലരെ ആവേശം കൊള്ളിക്കുന്നു എന്നാൽ ഓരോ വ്യക്തിക്കും അത് അനുഭവപ്പെടുന്നത് ഇന്ന രീതിയിലായിരിക്കും എന്ന് പറയുക വയ്യ. ഈ കവിതയിൽ വടക്കെത്തിപ്പെടുന്നവരും (1 ലക്ഷം പേർ ) തെക്കെത്തിപ്പെടുന്നവരും (30 ലക്ഷം) തമ്മിലുള്ള അന്തരം കാണിക്കുകയാണ്.
About 3,000,000 people moved South;
more than 100,000 moved North.
Those 100,000 were welcomed splendidly.
But one by one they disappeared
until few remained.
The 3,000,000 who came South were like roots.
They kept saying
they were uprooted
but their roots went deep.
A home is a grave on a hill buried in the heart.
A home
is the memory of one who has left it behind.
A home exists in time.
That 10,000,000 families are divided between North and South
is one fact of modern Korea’s history.
It is not a past that we should go back to,
but the start of tomorrow.
എന്നാൽ O Jong-cheol എന്നയാൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് നോക്കുക.
Born in Wonsan, South Hamgyeong Province,
he crossed the 38th Parallel southward shortly after Korea became independent.
He lived like a mole.
He lived as a penniless sluggard.
Then, reborn, he studied at an evening college,
set up a textile factory and
a leather goods factory.
He never once talked about home.
He bought a hill, bought vast rice fields
in Yeoju, Gyeonggi province.
He set up empty graves for three generations of his ancestors.
On the autumn harvest memorial day, they were his home village.
കവിയായ Robert Hass, Ko Un -ന് Griffin Poetry Award നൽകുന്ന വേളയിൽ പറഞ്ഞ വാചകങ്ങൾ കൃത്യമാണ് - കോ ഉൻ "is one of the heroes of human freedom in this half century, a religious poet who got tangled by accident in the terrible accidents of modern history. But he is somebody who has been equal to the task, a feat rare among human beings"
തൊള്ളായിരത്തി അന്പതുകളിൽ യുദ്ധം അവസാനിച്ചെങ്കിലും തൊണ്ണൂറ്റി രണ്ടു വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു തെക്കൻ കൊറിയയിൽ സന്പൂർണ്ണ ജനാധിപത്യം വരാൻ എന്നാലോചിക്കുന്പോഴാണ് നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഇപ്പോൾ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇതിനോട് ചേർത്ത് വായിക്കാൻ തോന്നുക, എഴുപതു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കാൻ ഭാഗ്യമില്ലാത്ത അനവധി പേരുള്ള നാട്ടിൽ, ഉള്ള ഒരു പ്രതീക്ഷയേയും കൊലക്കുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ ഒരഗാധഗർത്തത്തിനു മുന്നിലാണെന്നു ദൈനംദിന സംഭവങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഹോം എന്ന കവിതയിലെ കഥാപാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് അരികിലിരിക്കാൻ അവർക്കായി സെമിത്തേരി പണിയുന്ന ചിത്രം മനസ്സിനെ ഇപ്പോൾ ഉലച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
(വിസ്താരഭയം കൊണ്ട് പല കവിതകളും വിട്ടു കളയുകയാണ്, അനുഭൂതി തരുന്ന കവിതകളല്ല ഇതിലുള്ളത്, അതുകൊണ്ട് വരികൾ മാത്രം എടുത്തെഴുതുക ദുഷ്കരം)
ഒരഭിമുഖത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പറയുകയുണ്ടായി. "I'm inhabited by a lament for the dead. I have this calling to bring back to life all those who have died. Freud says the dead have to be left dead. Derrida said the dead are and should be always with us, not abandoned. I'm on Derrida's side. I bear the dead within me still, and they write through me." യുദ്ധാന്തര കൊറിയയിൽ വധശിക്ഷക്ക് വിധിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തോടെ അദ്ദേഹം യുദ്ധസമയത്തു താൻ കണ്ട, പരിചയപ്പെട്ട, കേട്ടറിഞ്ഞ ആളുകളെക്കുറിച്ചും സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും തന്റെ ഏകാന്ത തടവിലിരുന്ന് എഴുതാൻ തുടങ്ങി. 1980- ൽ തുടങ്ങിയ എഴുത്തു 2010 വരെ നീണ്ടു. 5600 ആളുകളെപ്പറ്റി 4001 കവിതകളാണ് ഈ സമാഹാരത്തിലുള്ളത്. വളരെയധികം എഴുതിക്കൂട്ടിയ എഴുത്തുകാരനും കൂടിയാണ് കോ ഉൻ - നൂറിലധികം പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഏഴു വോള്യങ്ങളുള്ള Mount Baekdu, അഞ്ചു വോള്യങ്ങളുള്ള ആത്മകഥ, നിരവധി കവിതകൾ, ലേഖനങ്ങൾ, നോവലുകൾ ഒക്കെ അയാൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് വായിക്കാൻ ഏറെ ആഗ്രഹമുള്ള നോവലാണ് Little Pilgrim.
മാനിൻബോ (MANINBO: PEACE & WAR) എന്ന ഈ സമാഹാരത്തിലുള്ളത് 11-20 വരെയുള്ള വോള്യങ്ങളിലെ ഇരുന്നൂറിലധികം കവിതകളാണ് (മൊത്തം കവിതകൾ 4001, മേലെ നോക്കുക). 1930 തുടങ്ങി 1953 വരെയുള്ള സംഭവങ്ങളാണ് ഇതിലെ പ്രതിപാദ്യ വിഷയം. കൊറിയയയുടെ ചരിത്രത്തിലെ കലുഷിതമായ കാലയളവാണിതിൽ. കൊറിയയിലേക്കുള്ള ജാപ്പനീസ്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് (ആദ്യം ഉത്തരകൊറിയ, പിന്നെ ചൈന) കടന്നു കയറ്റത്തെക്കുറിച്ചൊക്കെയാണ് മിക്കവാറും കവിതകളെങ്കിലും അതിർത്തിക്കപ്പുറത്തുള്ള ജീവിതങ്ങളും കടന്നുവരുന്നുണ്ട് അവയിൽ. പീഡിതരുടെ വശത്താണ് കോ ഉൻ നിലയുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. കവി വിവരിക്കുന്ന ദുരിതങ്ങൾ വായനക്കാരനെ പിടിച്ചു കുലുക്കും. വ്യകതി ദുരന്തങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് മിക്കവാറും കവിതകൾ. ചിലവ വടക്കിനും തെക്കിനും ഇടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയവരുടെ കഥകൾ പറയുന്നു, ചിലവ യുദ്ധങ്ങളിൽ രണ്ടു പക്ഷത്തായവരെക്കുറിച്ച്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റോ വലതു പക്ഷക്കാരനോ ആയിത്തീരുന്നവർക്കിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്ന അനാർക്കിസ്റ്റുകൾക്കും ഇവിടെ ഇടമുണ്ട്. തരാതരം പോലെ നിറം മാറുന്നവരും ഒറ്റുകാരും കൊള്ളയിലും കൊലയിലും പങ്കെടുക്കാനായി പോകുന്ന ഗാംഗ്സ്റ്റേഴ്സും എല്ലാം ചേർന്ന് അവസാനിക്കാത്ത ചോരചിന്തലാണ് ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ നടന്നത്. ഇന്ത്യ പാകിസ്ഥാൻ ദ്വന്ദങ്ങളുടെ കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകളുടെ കഥകൾ അറിയുന്ന നമുക്ക് ഇതൊന്നും മനസിലാക്കാൻ പ്രയാസമുണ്ടാവില്ല.
After scattering his father’s ashes
over the fast-flowing stream
from the dusky bank of the Seomjin River,
the boy looked up
toward Nogodan Ridge.
It was shrouded in cloud.
From now on fourteen-year-old Jun-ho,
wherever he is, will live without a father,
starving one day in three.
The wind will always be against him.
The boy takes after his father, chip off the block.
Commie’s kid,
Commie’s kid:
that name will stay with him all his life. (“Young Jun-ho”)
പൊളിറ്റിക്കൽ കവിത എഴുതുന്നതിൽ മലയാള കവിത പരാജയപ്പെടുന്നത് പലപ്പോഴും പെർസ്പെക്റ്റീവ് ഉണ്ടാക്കുന്നതിലാണെന്നാണ് എന്റെ തോന്നൽ. ഇപ്പോഴും വയലുകൊയ്യുന്ന പൈങ്കിളിയിൽ അഭിരമിക്കുന്നതാണ് നമ്മുടെ പതിവ് - അല്ലെങ്കിൽ മറ്റു ക്ളീഷേകളിൽ. കോ ഉൻ വ്യക്ത്യാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് അസാധാരണ ഇമേജറി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അവ സംസാരിക്കാതെ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കുന്നതു കാണുക. ചിലപ്പോൾ ദുരന്തവും, കറുത്ത ഹാസ്യവും ഒരേപോലെ അവയിൽ കടന്നുവരുന്നു.
The more remote a village was,
the more the people there used the lunar calendar.
People’s birthdays were lunar dates,
ancestral rites were lunar, too.
The year’s farming was done by lunar dates:
when to plant barley,
when to plant buckwheat,
when to plant rice
in terraced paddy fields.
In people’s memories
every day was a lunar date.
He spoke with a running nose.
His breath
spilled out and dispersed in clouds of steam.
So, on the twelfth day of the sixth lunar month
the People’s Army
passed through this mountain village
Someone said they were from the North’s Fourth Division.
They reached the hills of Geochang in the north
via Hamyang from Namwon.
Soldiers who looked very young
were carrying submachine guns the wrong way up.
There was no doubt we were in trouble.
Thinking I should escape somewhere
I took the ox from the stable
and went to my in-laws’ home in Sancheong.
The Communist army passed through there, too.
I took the ox and came back home.
I swept away the cobwebs,
warmed the room,
dried out the green mildew.
While I was living like that
someone came down from the hills and“and took me with him.
I carried food up and down mountains until I was caught.
I was sentenced to twenty-five years.
My knee got broken in jail, my teeth fell out.
I tossed the fallen teeth through the bars.
Sometimes I cried.
I was a commie. (“Commie 1”)
വ്യക്തിപരമായ നഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറയുന്ന കവിതകൾ വേറെയുണ്ട്. അവയിൽ പലതിലുമുള്ള നിശബ്ദത സ്ഫോടനതുല്യമാണ്.
Winter fields rest well.
If their owner is industrious
they are harrowed
then exposed to the icy wind,
and they rest well.
A notification of death-in-action arrived – a mimeographed form.
The box with the remains of their son,
staff sergeant Kim Seung-ho, did not arrive.
In that single day,
his father, Kim Chil-seong,
aged from fifty-one
to something like seventy.
Leaving his wife wailing and beating the floor.
he went out into the winter fields
alone.
There was nowhere to look. He smoked his third cigarette.(“The Fields That Winter”)
കലുഷിതമായ സാമൂഹ്യാന്തരീക്ഷത്തിൽ പക്ഷം ചേരാത്തവർ വിജയിക്കുന്പോൾ ആശയങ്ങളെയും ആദർശങ്ങളെയും പിന്തുടരുന്നവർ തകർക്കപ്പെടുന്നു.
When I was six,
my maternal uncle
set me behind him on his bicycle
and sped along the new road with poplars on both sides.
That uncle
was my ideal.
Uncle was a university student in Japan.
Uncle passed the higher civil-service exam.
Everyone in the village came to the congratulatory party
at my mother’s parents’ house.
But my uncle rejected official positions,
went roaming
all the way to Seoul,
to Buan,
to Daegu.
He was arrested at Suwon Station in 1943.
He spent six years in Daegu jail.
Uncle was a socialist.
Uncle was a revolutionary.
I thought about my uncle in prison.
I stopped playing with Bong-Jin, the local landowner’s son.
I decided to stop thinking about pretty Suk-Nye,
daughter of the village head.
Instead,
I played with Su-Man and Tae-Rang who were from poor families.
I shared my ration of food with them.
I gave them my pencils.
From the age of 15
I was a socialist like my uncle.
Only nobody
knew that I was a socialist.
At night, alone,
I used to tremble.
Uncle Yu Sang-Seop finally died in his fourth prison.
It was the day after Stalin died.
I burned one of Uncle’s books up the hill behind the house.
I cried a lot.
It was where foxes used to cry
but now there were no more foxes. (“Commie 3”)
കോ ഉന്നിന്റെ കവിതകളിൽ ഡോക്യുമെന്ററി രീതിയിലുള്ള വിവരണങ്ങൾ ഏറെ കാണാം. അവ ഇപ്പോഴും ആഴത്തിലുള്ള എന്തെങ്കിലും നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ അവസാനിക്കുന്നു, ഇതാണ് മിക്കവാറുമുള്ള ശൈലി. അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള കവിതയാണ് താഴെ. അദ്ധ്വാനിച്ചു തളർന്ന ഒരു തലമുറയുടെ പ്രതിനിധി എന്ന രീതിയിൽ അമ്മ തന്റെ മാത്രമല്ല എല്ലാവരുടെയും ആണെന്ന ബോധത്തിലാണ് കവി എത്തിച്ചേരുന്നത്.
All day long she was out in the Man’gyong River’s mudflats,
where there was neither bone nor unhulled grain of rice;
she came back home after gathering sea-blite ankle-deep in that distant, wretched mud:
Why, it was already early morning, with the Great Bear already setting ! She was exhausted!
With no time to lay down her weary body, she was obliged quickly to hull barley in a mortar;
the pestle soared up, struck the dark void, came down pounding and pierced the ground.
Drops of sweat fall into the barley, added seasoning:
Well, with food of that taste, the brats should grow fast.
Where, if not here, would our irrepressible lives be maintained?
A woman’s life surely saves a multitude of lives.
Borne in a palanquin, she crossed over muddy, slow-flowing waters from Changhang,
in Ch’ungchong Province to her husband’s home, and after that hard journey
began married life in a household with not so much as one crock of bean paste or soy sauce.
Two days after delivering her first son, she had to pound barley,
prepare food in a basket and carry it on her head to the paddy-fields
where the second weeding was in progress.
After childbirth the blood kept seeping out,
she had to wash her underclothes secretly five times a day.
But the way she walked, like a clothes pole, was brisk:
look, she was already walking that far, arousing a breeze.
She had no time even to sing as she had to do every job while the spring famine was passing.
If you left the fields untended in summer, why, that was as terrible as raising ten tiger cubs!
Living amidst flourishing grass, amidst poverty, amidst all those damned tasks,
my mother, my mother, how could she be only my mother?
യുദ്ധം, നിർബന്ധിത സൈനികസേവനത്തിലേക്കു വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നവരുടെ നിസ്സഹായത - സമാധാനകാലത്ത് മറ്റെന്തൊക്കെയോ ആവുമായിരുന്ന കൗമാര-യൗവനങ്ങളെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതാണ് സമാഹാരത്തിലെ മറ്റു ചില കവിതകൾ.
I have seen a
love that is higher
than parents’ love,
than a father’s love,
than children’s love.
That poem was written by a young man
wandering through northern Manchuria in the autumn of 1930,
fighting for the liberation of his colonised country.
His name, Yi Ik-jae,
aged 27.
He was rather young
to leave such a poem behind.
When he was killed in action,
the South Manchuria independence fighters
buried him at the foot of a hill
and carved that poem
on the wooden gravemarker.
Again
the world went back to parents’ love,
went back to wives’ and children’s love.
And the walls of each house grew higher than the next. (“Love”)
ഉത്തര കൊറിയയുമായി യുദ്ധം നടക്കുന്പോൾ നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ചപോലെ തെക്ക് വലിയ സൈന്യമോ സന്നാഹമൊ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ഹൈസ്കൂൾ കുട്ടികൾ വരെ യുദ്ധത്തിനു പോകേണ്ടിവന്നു. ഈയാം പാറ്റകളെപ്പോലെ അവർ ചത്തൊടുങ്ങിയപ്പോൾ യുദ്ധശേഷം ശ്മശാനങ്ങൾ മാത്രമേ അവശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. വടക്കു നിന്ന് വന്ന സൈന്യവും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. അവിടത്തെ ദരിദ്രമായ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് നിർബന്ധ സൈനികസേവനത്തിനു നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ബാല്യം വിടാത്ത കുട്ടികളെക്കുറിച്ചും ചില കവിതകളിലുണ്ട്. അവർ വലിയ ആയുധങ്ങളുമായി കഷ്ടപ്പെട്ട് കുന്നുകൾ കയറിപ്പോകുന്ന ചിത്രം ഒരു കവിതയിലുണ്ട്.
When the Communist army came South,
fourth- and fifth-year middle-school students
were summoned en masse
and forced to enlist.
Fourth and fifth years of middle school!
On 4 January 1951,
when the Northern forces came down again,
first-year high-school students
were summoned at random en masse:
and forced to enlist.
Boys in their later teens,
those early plums,
those early apples,
those early jujubes
died in battle at Pohang,
died on the central front.
The land the South recovered, wherever the battle ended,
was all graves. (“So-called Student Soldiers”)
തെക്കും വടക്കുമായി യുദ്ധം ചെയ്യണ്ടി വന്ന സഹോദരർ കണ്ടുമുട്ടുന്ന കവിതയുണ്ട് ഒരിടത്ത് - പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവർ കൊണ്ട് വന്ന അരിയാഹാരം പങ്കു വച്ച് കഴിക്കുകയാണ്. മൂത്തവന് ഇരുപത് , താഴെയുള്ളവന് പതിനെട്ട്. കവി എഴുതുന്നു -
The two brothers, Jeong Hae-bong
and Jeong Hae-seon
both ate a lot of rice.
Rice was their hometown, their parents..
“Yi Geuk-no” എന്ന കവിതയിൽ ഷാങ്ങ്ഹായ് വരെ നടന്നുപോയ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനെ കാണാം.
After the meeting of the Koryo Communist Party
in Irkutsk
he walked
and he walked,
across Mongolian grasslands,
through sandstorms,
as far as Shanghai in China,
he walked on,
starving.
He walked to attend a secret meeting in Shanghai.
The soles of his feet were black and numb.
So very ardent, entirely devoted to his lost nation.
യുദ്ധം അനാഥമാക്കുന്ന ബാല്യത്തെ “Yong-sik, Aged Five” എന്ന കവിതയിലും. ഇത്തരം ചെറുകവിതകളുടെ കവിതകളുടെ പ്രഹരശേഷി അനന്യമാണ്.
Truly his home was poverty itself.
This five-year-old
had moved his lips for half a day.
Does he have a sweet
in his mouth?
Is a sweet melting
in his mouth?
‘Say “Ah.”
You little rascal, what’re you eating?’
He opened his mouth, ‘Ah.’
On his little tongue
was a pebble.
He was hungry and wanted something to eat,
so he’d picked up a stone,
put it in his mouth
and was moving it around.
At sunset, as goose-flesh spread wide,
a wind came down from the hills.”
“Home” എന്ന കവിത ഈ സമാഹാരത്തിലെ തന്നെ ശക്തമായ ഒന്നാണ്. മാതൃരാജ്യം എന്നത് ചില ആളുകളെ ഗൃഹാതുരരാക്കുന്നു ചിലരെ ആവേശം കൊള്ളിക്കുന്നു എന്നാൽ ഓരോ വ്യക്തിക്കും അത് അനുഭവപ്പെടുന്നത് ഇന്ന രീതിയിലായിരിക്കും എന്ന് പറയുക വയ്യ. ഈ കവിതയിൽ വടക്കെത്തിപ്പെടുന്നവരും (1 ലക്ഷം പേർ ) തെക്കെത്തിപ്പെടുന്നവരും (30 ലക്ഷം) തമ്മിലുള്ള അന്തരം കാണിക്കുകയാണ്.
About 3,000,000 people moved South;
more than 100,000 moved North.
Those 100,000 were welcomed splendidly.
But one by one they disappeared
until few remained.
The 3,000,000 who came South were like roots.
They kept saying
they were uprooted
but their roots went deep.
A home is a grave on a hill buried in the heart.
A home
is the memory of one who has left it behind.
A home exists in time.
That 10,000,000 families are divided between North and South
is one fact of modern Korea’s history.
It is not a past that we should go back to,
but the start of tomorrow.
എന്നാൽ O Jong-cheol എന്നയാൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് നോക്കുക.
Born in Wonsan, South Hamgyeong Province,
he crossed the 38th Parallel southward shortly after Korea became independent.
He lived like a mole.
He lived as a penniless sluggard.
Then, reborn, he studied at an evening college,
set up a textile factory and
a leather goods factory.
He never once talked about home.
He bought a hill, bought vast rice fields
in Yeoju, Gyeonggi province.
He set up empty graves for three generations of his ancestors.
On the autumn harvest memorial day, they were his home village.
കവിയായ Robert Hass, Ko Un -ന് Griffin Poetry Award നൽകുന്ന വേളയിൽ പറഞ്ഞ വാചകങ്ങൾ കൃത്യമാണ് - കോ ഉൻ "is one of the heroes of human freedom in this half century, a religious poet who got tangled by accident in the terrible accidents of modern history. But he is somebody who has been equal to the task, a feat rare among human beings"
തൊള്ളായിരത്തി അന്പതുകളിൽ യുദ്ധം അവസാനിച്ചെങ്കിലും തൊണ്ണൂറ്റി രണ്ടു വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു തെക്കൻ കൊറിയയിൽ സന്പൂർണ്ണ ജനാധിപത്യം വരാൻ എന്നാലോചിക്കുന്പോഴാണ് നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഇപ്പോൾ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇതിനോട് ചേർത്ത് വായിക്കാൻ തോന്നുക, എഴുപതു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കാൻ ഭാഗ്യമില്ലാത്ത അനവധി പേരുള്ള നാട്ടിൽ, ഉള്ള ഒരു പ്രതീക്ഷയേയും കൊലക്കുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ ഒരഗാധഗർത്തത്തിനു മുന്നിലാണെന്നു ദൈനംദിന സംഭവങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഹോം എന്ന കവിതയിലെ കഥാപാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് അരികിലിരിക്കാൻ അവർക്കായി സെമിത്തേരി പണിയുന്ന ചിത്രം മനസ്സിനെ ഇപ്പോൾ ഉലച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
(വിസ്താരഭയം കൊണ്ട് പല കവിതകളും വിട്ടു കളയുകയാണ്, അനുഭൂതി തരുന്ന കവിതകളല്ല ഇതിലുള്ളത്, അതുകൊണ്ട് വരികൾ മാത്രം എടുത്തെഴുതുക ദുഷ്കരം)
November 11, 2015
Born in 1933 in Kunsan in Korea’s North Cholla Province, when Korea was under Japanese rule, forced in June 1950 to repair the bomb-damaged runways of an air-force base by the People’s Army when the Korean War broke out, he later joined a Buddhist clergy, living a life of Zen meditation, travelling the whole country and living by alms for ten years. In 1962 he resigned from the clergy, falling into deep depression, attempting suicide and heavy drinking he awoke in a hospital after a thirty hour coma from a failed suicide attempt. During this ten year period, as a nihilist spokesman, a number of publications occurred. In 1973 he rejected his reputation as a spokesman of Nihilism and began writing militant nationalist poetry. Taking a leading role in the drive against president Park Chung-Hee’s plan to amend the Constitution to allow himself a third term in office he became the first secretary-general of the Association of Writers for Practical Freedom. This led to his persecution by the Korean Central Intelligence Agency and a number of arrests and prison terms. Tortured, court martialled on the suspicion of high treason we was sentenced to a long prison term. In 1982 after lobbying by other writers he was set free by a general pardon on Liberation Day (August 15).
As the ‘Translator’s Preface’ outlines, “Maninbo” (Ten Thousand Lives) is a thirty volume series of narrative poems, “a total of four thousand and one poems containing the names of 5600 people, which took 30 years to complete. Ko Un first conceived the idea while confined in a solitary cell upon his arrest in May 1980.” In “For the Faces of the World” (the writer’s preface to this volume) Ko Un himself says:
The reason why there is night should be the stars. Beneath the starlight of the night sky I have lived the chronology of my poetry.
In October 1979 I provided one of the motivations for an incident by which the most blatant dictatorship in modern Korean history had to be brought to an end. After the assassination of the dictator, I was freed from prison. However, in May the following year, with the second military coup, I abruptly became a criminal, guilty of conspiring to rebel, violating martial law, and inciting others to violate martial law, etc.
The special cell in the military prison was a closed space without windows, measuring 1.5 metres by 1 metre. Given the state of emergency in force then, my very survival was most uncertain. I had already decided what my final gesture would be when the time came for me to die. Deprived of present time in that despair, the incompetent act of remembering alone served as a substitute for the present time. I began to realise that remembering and imagining something could be a source of strength, enabling me to endure day by day the darkness and the fear.
“Maninbo” was born as a “collection of songs about the people” Ko Un came to know in this world.
For my full review go to http://messybooker.blogspot.com.au/20...
As the ‘Translator’s Preface’ outlines, “Maninbo” (Ten Thousand Lives) is a thirty volume series of narrative poems, “a total of four thousand and one poems containing the names of 5600 people, which took 30 years to complete. Ko Un first conceived the idea while confined in a solitary cell upon his arrest in May 1980.” In “For the Faces of the World” (the writer’s preface to this volume) Ko Un himself says:
The reason why there is night should be the stars. Beneath the starlight of the night sky I have lived the chronology of my poetry.
In October 1979 I provided one of the motivations for an incident by which the most blatant dictatorship in modern Korean history had to be brought to an end. After the assassination of the dictator, I was freed from prison. However, in May the following year, with the second military coup, I abruptly became a criminal, guilty of conspiring to rebel, violating martial law, and inciting others to violate martial law, etc.
The special cell in the military prison was a closed space without windows, measuring 1.5 metres by 1 metre. Given the state of emergency in force then, my very survival was most uncertain. I had already decided what my final gesture would be when the time came for me to die. Deprived of present time in that despair, the incompetent act of remembering alone served as a substitute for the present time. I began to realise that remembering and imagining something could be a source of strength, enabling me to endure day by day the darkness and the fear.
“Maninbo” was born as a “collection of songs about the people” Ko Un came to know in this world.
For my full review go to http://messybooker.blogspot.com.au/20...
October 3, 2015
A collection that spans a wide range of mid-twentieth century Korean history with some poignant writing.
April 30, 2018
Ko Un was a Buddhist monk turned political activist in post-War Korea, and was imprisoned for fighting for democracy (which was considered to be too close to communist sympathizing). While in and out of prison, he started writing a poem for all the people he encountered and called it "10,000 lives." Each poem is a little snapshot of Korean history, from the Joseon Era through Japanese occupation, then to the Korean War and the dictatorships that followed. The poems don't stand out individually (with some exceptions), but in aggregate they paint a human mosaic of Korea. The scope of this project is nothing short of impressive.
Ko Un was at one point Korea's greatest hope for a Nobel Prize in literature, but that’s increasingly unlikely now as years of sexual misconduct were publicly exhumed during Korea’s Me Too movement.
Ko Un was at one point Korea's greatest hope for a Nobel Prize in literature, but that’s increasingly unlikely now as years of sexual misconduct were publicly exhumed during Korea’s Me Too movement.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews