¿Dónde están los adultos?

by Nina Lykke, Ana Flecha Marco (Translator)

Lykke vuelve a hurgar en las neurosis de la clase media, a través de una terapeuta de pareja que no soporta el mundo actual y se ¿hay algún adulto en la sala?

Ida, terapeuta de parejas que va por su segundo divorcio, a menudo desearía haber nacido en otra época. Todo le saca de quicio. Se ha convertido en la típica señora que riñe a las personas que usan el manos libres o que apoyan los zapatos en el asiento del autobús. Pero ¿qué culpa tiene ella, si la gente es cada vez más inmadura e irresponsable? Desde su consulta, observa cómo el espíritu de los tiempos ha trastocado las hijos que mandan y padres que obedecen; adultos que se comportan como adolescentes, eluden el compromiso o abrazan la última moda afectiva. ¡Ya no se tiene novio o novia, marido o mujer, sino «pareja»!

El problema es que a Ida no le va mejor que a sus pacientes. Su madre, con la que nunca acabó de entenderse, ha muerto; su marido la ha dejado por otra y su hijo la rehúye. Y entonces, justo cuando empieza a recomponerse, recibe un mensaje «¿Tienes tiempo para charlar un rato?». Tal vez sea hora de aceptar que, a su edad, toca decidir entre tener razón o ser feliz.

Con su inconfundible ironía y un ojo clínico para detectar las imposturas de nuestra época, Nina Lykke explora los dilemas de la maternidad y las rencillas intergenercionales. Una historia sobre la necesidad de seguir adelante, incluso cuando el mundo se ha vuelto irreconocible.

La crítica ha dicho...

«Divertida, infame y, a ratos, deliciosa y políticamente incorrecta.» Odd W. Surén

 

 

Genres: Contemporary, Audiobook, Novels, Fiction, Literary Fiction

226 pages, Kindle Edition

First published October 17, 2025

About the author

Nina Lykke (f. 1965) debuterte i 2010 med den kritikerroste novellesamlingen Orgien, og andre fortellinger. Romanen Oppløsningstendenser (2013) fikk strålende anmeldelser og ble kortlistet til P2-lytternes romanpris. I 2016 fikk Lykke sitt store gjennombrudd med romanen Nei og atter nei (2016), som vant Ungdommens kritikerpris og ble en salgssuksess i Sverige og Tyskland så vel som i Norge. Full spredning. En legeroman er Nina Lykkes fjerde bok og for den vant hun Brageprisen 2019.

Not to be confused with Danish-Swedish gender studies scholar Nina Lykke.

Reviews

[Sara Kelemit · Rating 4 out of 5]

Egentlig lite väl hårt drivet om nutidens slappa uppfostran och låga krav på barn och unga. Men det blir ändå kul. Och lite gripande.

[Aellirenn Czyta · Rating 4 out of 5]

Autorka jest wybitnie dobrą obserwatorką.

[Pernilla (ett_eget_rum) · Rating 3 out of 5]

Underhållande, den här gången är det barn- och föräldrarelationer som blir synade. Terapeuter verkar också få sig en liten känga. Lykkes svagaste och inte lika rolig som de tidigare.

[Erik Vesterhus Rasmussen · Rating 4 out of 5]

42 i 2025:
En morsom og lettlest bok. Skriver lett og underholdende om en terapeut og mor som sliter med relasjoner i eget liv. Sønnen er noe for seg selv, så det var ganske frustrerende å lese om.

Kanskje litt for karikerte personer i boka, men jeg koste meg med denne uansett.

[Tea · Rating 3 out of 5]

Dette er en god bok. Solid skrevet, engasjerende persongalleri, osv. Jeg vet ikke helt hvorfor den ikke føltes like bra som de foregående bøkene hennes. Kanskje den ble litt for lik?

[Karenina (Nina Ruthström) · Rating 3 out of 5]

Jag älskar ju Lykkes alla böcker, även denna som dock är hennes sämsta. Karaktärerna känns överdrivna och samtidigt finns det en otydlighet i den här berättelsen som å ena sidan samhällskritiskt och förnuftigt ifrågasätter paradigmet: ”Jag är barnet i den här relationen och har därför inget ansvar” å andra sidan är mamman en knepig psykolog som har svårt att vara genuin. Den har dock driv och är spännande helt igenom. Men mer skräckfylld än rolig och mer klumpig än smart. Slutet är kul.

[Ida Amelie · Rating 3 out of 5]

Spennende tema, men jeg synes Lykke karikerer personene for mye. Jeg sliter med å tro på dem. I tillegg er det vel kanskje tredje Lykke bok med fatshaming? Litt usjarmerende. Hun kan bedre enn dette - de andre bøkene hennes er bedre!

[Amalie Stuve · Rating 4 out of 5]

Elsker Nina Lykke. En veldig god beskrivelse av tendensen som gjør foreldre til barnas underordnede, masse morsom eksemplifisering av dette, og masse annet som preger et moderne terapirom, som alltid i Nina Lykkes bøker❤️🙏🏻

[Nina Bookaleidoscope · Rating 4 out of 5]

Uwielbiam sposób patrzenia na świat Niny Lykke, który autorka przekazuje swoim bohaterkom. Płaszcz spleciony z sarkastycznego poczucia humoru przykrywa tu poważne problemy w relacjach rodzinnych, zmiany pokoleniowe, nowe spojrzenie na rodzinę i wychowywanie dzieci. Świetna rzecz, trochę smutna, trochę frustrująca, trochę zabawna, ale dająca bardzo wiele do myślenia.

[Eva · Rating 4 out of 5]

Nesten alle karakterene er provoserende 👍🏻

[Thea · Rating 3 out of 5]

3,5

[Anna · Rating 4 out of 5]

Ida, kobieta po sześćdziesiątce, jest psycholożką która niedawno straciła matkę. To jednak nie jedyna strata w jej życiu. Kobieta jest po rozwodzie i rozstaniu z kolejnym partnerem, a przede wszystkim cierpi po utracie kontaktu z synem, który go urwał nie pozostawiając żadnego wyjaśnienia. Ida gubi się w domysłach i podejmuje wiele prób, by dowiedzieć się, dlaczego syn zdecydował się na tak radykalny krok. Wciąż doszukuje się winy w sobie, w wychowaniu, w rozwodzie, we własnym zachowaniu. Zresztą syn wciąż obwinia matkę, która według niego go do tak radykalnego rozwiązania zmusiła.

Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....

[Natalia · Rating 5 out of 5]

Wspaniała!

[Vilde Bratland Hansen · Rating 4 out of 5]

Synes den var litt treg i starten, men at den tok seg opp mot slutten. Interessant å se en familiekonflikt fra morens øyne, og ikke bare fra barnets perspektiv. Anbefales!

[Monika Chrzanowska · Rating 5 out of 5]

Wspaniale frustrująca opowieść, której najlepszą interpretacją jest sam tytuł.

[Reader · Rating 5 out of 5]

Bolesna farsa na współczesność: jest skrajny indywidualizm, rodzicielstwo bliskości, „psychoterapia”, która nie zmierza ku niczemu.

[Iza Sośniak · Rating 5 out of 5]

To było albo po prostu dobre… albo było rezonatorem moich własnych neuroz. Albo z dużym prawdopodobieństwem było jednym i drugim! Nina Lykke jak zwykle sztosik

[Anna Jensen · Rating 3 out of 5]

Leste den på én dag, så den er ikke dårlig, tror bare jeg begynner å bli litt lei av Nina Lykke?

[Steinar Ulrichsen · Rating 4 out of 5]

Treffende - med godt driv. Pussige og til dels endimensjonale bikarakterer. Historien rommer et etterlengtet opprør med vår tids floskler og talemåter, men mye vidd og gode observasjoner.

[Marte Haga · Rating 4 out of 5]

Strålende underholdning med akkurat nok alvor og dybde til å være mer enn "bare underholdning" - dvs at i tillegg til humoristiske observasjoner og en god del artige setninger, er det en historie med litt dybde, tematikk med betydning, og flere høyaktuelle temaer. Sentralt som tema står mor, morsrollen, og mors kompliserte forhold til sin egen mor, og nå også sin sønn som har brutt kontakten helt. Nå vil han imidlertid plutselig ha kontakt igjen! og i sann Nina Lykke stil skapes litt ekstra ironi ved å la hovedperson selv være psykolog som jobber spesifikt med relasjoner.

Jeg likte denne mye bedre enn forventet da jeg ikke var like positiv til noen av de forrige bøkene som jeg syntes ble akkurat litt for mye til å føles troverdige eller relaterbare. I denne boka syntes jeg ikke det ble for mye av det gode, humoren er hele tiden tilstede, men den eier ikke hele boka og gjør den ikke til et evig kåseri. Følelsene, fortvilelsen, forvirringen. frustrasjonen er til å ta og føle på, og nettopp pga humoren, føles det aldri ut som "syting og klaging".

Flere dagsaktuelle situasjoner tas på kornet. Generasjonenes ulike synspunkter og roller blir noe vi ler av, men også reflekterer litt rundt. Og det tidløse temaet og den store bekymringen en alle nok føler på, på ett eller annet tidspunkt kommer veldig tydelig frem og skaper noe gjenkjennelig og relaterbart: nemlig om vi er gode nok, gode nok mødre/døtre, bruker vi nok tid med våre nærmeste, er forholdene våre like gode som alle andre vi ser rundt oss, gjør vi dette forholdsgreiene riktig??

[Anitra E. H. L. · Rating 5 out of 5]

Nina Lykke er en mester i å beskrive de vanskelige følelsene til mennesker som er glade i hverandre, men ikke greier å stå hverandre nær, ikke greier å ha det bra sammen, ikke greier å sette ord på det de strever med, avviser hverandre, ikke greier å forklare hva som er så ubehagelig, og ikke greier å forstå hva de gjør som er så galt.

Hun beskriver hvordan mennesker kan velge å bryte med egen familie for å greie å være i en relasjon som krever et annet syn på relasjoner og verden, noe som gjør de to livsverdener gjensidig utelukkende. Og hvor hensynsløs man da kan være.

Hun tar et hardt oppgjør med hva forelskelser og nye partnere kan gjøre med familierelasjoner, i flere generasjoner, uten at alt kommer i fokus, men forblir i bakgrunnen. Hun beskriver følelsesmessig- og økonomisk manipulerende partnere og konsekvenser av å mangle forsvarsverker mot det. Her er eldre- og middelaldrende menneskers syn på de unges uforståelige behov, og sorg over å ikke bli forstått, i generasjon etter generasjon, selv om handlingsrommet er ulikt. Det er sorg over det tapte. Hun viser også mødre som tilgir, og tåler, også det som er smertefullt og vanskelig og uforståelig.

[Martyna ☾ hauntingreads_ · Rating 3 out of 5]

Początek bardzo mnie przytłoczył wątkiem żałoby po rodzicu, do tego stopnia, że musiałam zrobić przerwę od książki na kilka dni. Nie było w tych opisach nic odkrywczego ani jakoś specjalnie przejmującego, ale po prostu nie miałam siły o tym czytać (jako osoba która straciła ojca 5 miesięcy temu). Po kilku dniach jednak wróciłam i okazało się, że druga połowa książki praktycznie zapomina o tym wątku i całkowicie skupia się na relacji głównej bohaterki z jej synem. W tle (a czasem nawet wcale nie aż tak w tle) jest też praca, czyli bycie psychoterapeutą (w książce co prawda pada słowo psycholog, ale praca głównej bohaterki jest zdecydowanie psychoterapią; być może w Norwegii ten zawód jest inaczej regulowany i każdy psycholog to psychoterapeuta? W Polsce tak nie jest, ale mniejsza o nazewnictwo). No i tutaj już niestety całe współczucie, jakie miałam do głównej bohaterki, wyparowało. Ja nie muszę lubić głównych bohaterów, ale jednak kiedy najpierw się do niej jakoś przywiązuję i jej sytuacja mnie jakoś porusza, a potem tracę tę nić porozumienia, to czuję się trochę oszukana — mam wrażenie regresu zamiast rozwoju postaci. Zdecydowanie wolę, żeby to się jednak działo na odwrót i w tym przypadku byłabym o wiele bardziej usatysfakcjonowana książką, gdyby jej połowy były w odwrotnej kolejności.

Bo tak jak jest, to po prostu tego nie kupuję, że osoba tak bardzo pozbawiona empatii, tak bardzo niepotrafiąca zrozumieć drugiego człowieka, tak bardzo oceniająca innych jest jednocześnie psychoterapeutą. Ja rozumiem, że ona sama jest w kryzysie, ale też pokazywanie tego zawodu jako wieczne gryzienie się w język, żeby nie wygarnąć swoim klientom jacy są żałośni i jedynie kiwanie głową na ich zwierzenia? No sorry, gdybym ja miała taką terapeutkę to bym jebła drzwiami. A tutaj ona ma zero autorefleksji, że może jednak jest oceniająca w stosunku do innych. Poza tym — tu znowu, może to wygląda inaczej w Norwegii, ale jeśli tak, to jest to mocno niepokojące — główna bohaterka ani razu nie ma superwizji, ani razu nie konsultuje swojej pracy i trudności z nikim z branży, co w Polsce byłoby nie tylko nieetyczne, ale też po prostu niezgodne z prawem i wymogami wobec psychoterapeutów. I nie wiem, czy to kwestia autorki, która po prostu postanowiła dać swojej bohaterce taki zawód, bo daje jej to pretekst do wygłaszania mądrości na temat społeczeństwa i po prostu nie zadała sobie trudu, żeby sprawdzić, z czym ta praca się faktycznie wiąże?

I chyba po prostu za bardzo filtrowałam tę książkę przez własne doświadczenia, ale nie potrafiłam inaczej i odebrało mi to dużą część przyjemności. Nie potrafiłam się śmiać, kiedy miałam wrażenie, że śmieję się z osób w kryzysie które przyszły po pomoc do specjalisty od psychiki! Miałam czasem ochotę krzyknąć na główną bohaterkę, że czego się spodziewała, że ludzie nie będą mieć dezadaptacyjnych schematów i że będą potrafili ze sobą spokojnie rozmawiać? Gdyby tak było, to by nie poszli na terapię!!! Boże jak mnie to irytowało, to jej ciągłe jojczenie, że jej pacjenci to to i tamto, podczas gdy sama miała zjebane relacje z synem.

No właśnie, relacja z synem. Syn był jeszcze gorszy od niej. Wiadomo, znamy ich relację wyłącznie z jej perspektywy, więc właściwie nie da się stwierdzić, jak było naprawdę. Według głównej bohaterki syn zerwał z nią kontakt bez powodu, a jego dzieciństwo było bezpieczne i szczęśliwe. Niestety ja jako czytelniczka nie jestem w żaden sposób w stanie tego zweryfikować ani wyrobić sobie własnego zdania, bo nie mamy dostępu ani do flashbacków, ani do POV syna. Wierzę, że narratorka faktycznie czuje to, co myśli. Po prostu nie jestem przekonana, że jest tak niewinna, na jaką się kreuje.

Z drugiej strony synowi też nie wierzę, że matka to wcielenie wszelkiego zła. Strasznie mnie irytowało, że każdą próbę rozmowy na ten temat zbywał czymś w stylu „bo ty nigdy coś tam coś tam”, „bo ty nigdy nie dawałaś mi poczucia, że jestem kochany”. Chłopie! Masz ponad 30 lat! Serio, takie teksty to mówisz w wieku nastoletnim albo w gabinecie terapeuty! On serio wierzył, że ma prawo mówić i robić wszystko co mu się podoba, bo to rodzic ma bezwarunkowo wszystko znosić. Taka postawa „domyśl się”. No kurwa!!! Aż mnie krew zalewa jak o tym myślę. Ten facet po prostu brał ZERO odpowiedzialności za swoje emocje i życie i to wszystko była wina matki. Strasznie mnie to wkurwiało.

I tak, oczywiście takie nakreślenie relacji było celowe i akurat to mi się bardzo podobało. Było frustrujące, ale ciekawe do czytania. „Gdzie są dorośli?”? Próżno ich szukać w tej powieści.


Tak że tak. Książka poruszyła we mnie rzeczy których nie byłam jeszcze gotowa ruszać. Z jednej strony fajnie, że można się w niej przejrzeć jak w lustrze, z drugiej — nie wiem, czy tego teraz potrzebowałam. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tę książkę w innym momencie życia (albo przynajmniej w innym momencie żałoby), to odebrałabym ją mniej emocjonalnie/personalnie i podobałaby mi się bardziej.


Aha, no i nie wiem, co Lykke ma do grubych ludzi, ale tak jak jeszcze w Ostatnim stadium fatfobiczne wtręty dało się jakoś przepchnąć, tak tutaj informacja o tym, że nastolatkowi grube uda wylewają się z fotela była absolutnie zbędna, nie wniosła nic do postaci oprócz pokazania uprzedzeń i jakiejś pogardy, które główna bohaterka w sobie miała.

No i kurczę boli mnie też jednak zmarnowany potencjał, bo cynizm głównej bohaterki mógł być ciekawym punktem wyjścia do dyskusji o wypaleniu zawodowym terapeutów, o przeciążeniu psychicznym, o zmęczeniu empatią itd. Niestety brak autorefleksji głównej bohaterki w znacznej mierze uniemożliwił jakąkolwiek eksplorację tych problemów, co jest bardzo ironiczne…

[Ellen Sofie · Rating 5 out of 5]

Ei bok som fenga frå første stund. Aktuelle tema som oppdragelse, karrierejag, familie og psykisk helse ligg som eit teppe mellom linjene.
Mesterleg skrevet nok ein gong av Nina Lykke

[Maria Almli · Rating 5 out of 5]

Ah, for en lesefest! En deilig oase av vanskelige nære relasjoner, forventninger og forviklinger. Romanen setter ord på alt som ikke settes ord på!

[Helen · Rating 5 out of 5]

Interessant bok på mange måtar - voksne barn/foreldre-forhold - spesielt i vår tid.

[Paula · Rating 5 out of 5]

Nina Lykke to autorka, po którą mogę sięgać w ciemno, bo zawsze mnie czymś zaintryguje, wkurzy, zmusi do podważenia własnych opinii (a mam ich dużo na każdy temat, wiadomo) i, CO GORSZA, przyznania racji, że być może niektóre z nich są błędne, krzywdzące albo zbyt subiektywne, by się tak wymądrzać. najgorzej dla ego, najlepiej dla doświadczenia czytelniczego.

bohaterka tej książki jest prawdopodobnie mniej kontrowersyjna, polaryzująca i konfrontacyjna niż kobiety opisywane w jej poprzednich książkach. jej życie zajmuje żałoba - za matką, relacją z synem i tym, co straciła, próbując gonić za osobami, które aktywnie przed nią uciekały. Ida jest w dojrzałym wieku, pracuje jako terapeutka, więc wszyscy, łącznie z nią, oczekują od niej życiowej mądrości, wyrozumiałości i zrozumienia, ale my od pierwszych stron widzimy ją w całej jej słabości, smutku, zagubieniu. nawet, gdy z jej ust padają niezbyt taktowne i odpowiednie słowa, to po pierwszej myśli 'nie no, pani terapeutko, stać panią na lepsze zachowanie!', szybko przychodzi kolejna - bardziej empatyczna, skierowana do bezradnej, samotnej kobiety, która, zwyczajnie i po ludzku, chce dobrze.

to książka o byciu dzieckiem i rodzicem, pułapkach, problemach i trudnościach, jakie wiążą się z tym, gdy dziecko pragnie wolności, oderwania od rodziny jako całości i zdobycia niepodległości. o stawianiu granic dla swojego dobra, ale bez poszanowania drugiej osoby, atakowaniu i ofensywie, gdy potrzebna jest szczera, otwarta rozmowa. ile jesteśmy w stanie zrobić dla dziecka? kiedy można przestać się starać? czy w miłości rodzicielskiej istnieje jakakolwiek granica, duma i godność, której nie poświęcimy? gdzie kończy się bycie asertywnym, a zaczyna zamykanie w hermetycznej bańce?

Lykke potrafi ironizować i naigrywać się z absurdów współczesności, wytykać swoim bohaterom wary i przywary, ale mam wrażenie, że tutaj jest delikatniejsza. nie traci pazura, ale nie wyśmiewa, a przeintelektualizowane relacji między bliskimi, w których rozmówcę traktujemy jak rywala, kreśli jako sytuację bardziej smutną niż śmieszną. jak zawsze trafia idealnie w aktualne dyskusje wokół relacji, indywidualizmu, rodziny. świetna, wspaniała dla mózgu i idealna do dyskusji książka. gdzie są dorośli? kim są dorośli? i czy można się z tego wszystkiego jakoś wypisać?

[mariuszowelektury · Rating 5 out of 5]

Powieść Niny Lykke to opowieść o sześćdziesięcioletniej terapeutce, jej synu i jego rodzinie. Miotają się oni między niewydolnością, bezradnością wychowawczą, a jednocześnie pragnieniem zapewnienia autonomii, miejsca do samorealizacji. Świetnie wychodzi im mówienie o odpowiedzialności za innych, poszanowaniu granic, trosce o emocje, ale nie potrafią wziąć odpowiedzialności za innych, a przede wszystkim za siebie.

Rodzice, skupieni na szacunku dla autonomii dziecka i jego prawu do decydowania o sobie, w pewnym momencie przestają stawiać granice. W efekcie kształtuje się wolny, świadomy człowiek, ale emocjonalnie niedojrzały. Duże dziecko - trzydziestolatek, który pracuje, nie sprząta, obraża się na wymagania i każdą próbę określenia granic traktuje jako formę przemocy.

Lykke trafnie pokazuje, że źle rozumiana troska i liberalne wychowanie mogą prowadzić do zaniku odpowiedzialności, nieumiejętności współżycia w społeczeństwie. Jej bohaterowie to ludzie pozbawieni wewnętrznej siły, poczucia własnej wartości, mylący asertywność z egoizmem. Łatwo ulegają wpływom innych, fascynują się cudzym życiem, podporządkowują silnym osobowościom, by ostatecznie wrócić “z podkulonym ogonem” do punktu wyjścia. To świat dzieci, które bawią się w dorosłych, nie potrafią samodzielnie radzić sobie z przeciwnościami losu, choć z zewnątrz wszystko wygląda estetycznie i harmonijnie. “Płatki róży” kruche emocjonalnie, wspierające się na innym człowieku i jednocześnie zaprzeczające, że potrzebują kogokolwiek..

W szerszym kontekście, podobnie jak w innych książkach tej autorki, to diagnoza kryzysu społeczeństwa mieszczańskiego: zatomizowanego, skupionego na własnych potrzebach i cierpieniach. Bohaterowie są dobrze wykształceni, usytuowani, liberalni, ale nie przekłada się to na dojrzałość emocjonalną.

Gdzie są dorośli? to nie tylko pytanie o to, kto wychował bohaterów tej powieści, ale również o całe współczesne społeczeństwo: ludzi sfrustrowanych, zmęczonych dobrobytem, zagubionych mimo komfortu życia, emocjonalnie niedojrzałych.

[Ida]

Alle skjelettene som trykker seg sammen i denne bussen, alle hjertene som slår, alle de livsviktige prosessene som skjer hele tiden, midt i hverdagen, og her står jeg, tett inntil disse fremmede livene og universene, og lurer på hva de skjuler, og hva de angrer på, og hvilke tre ting de ville forandret hvis de kunne. Og hvor skal vi, hvor kommer vi fra, hvor blir det av oss til slutt.

Hvor kommer de fra, alle disse selvfølgelighetene vi plasker rundt i. Hvem har bestemt de.

Som nyfødt beveger man seg ut av en udifferensiert, biologisk masse, og som gammel gjør man seg klar til å synke tilbake igjen, smelte inn i den stammen man en gang ble skilt ut fra.

[Malin Lønning · Rating 4 out of 5]

Nina Lykke har en unik evne til å skildre og beskrive de vanskelige følelsene rundt familiære forhold. Jeg elsker at boken trekker paralleller til tidligere utgivelser uten at det er et must å ha lest de tidligere bøkene. Jeg kjente igjen paret som var i terapi umiddelbart noe som gjør Nei og atter nei særs levende. Synes kanskje boken dro litt langt ut før man kom til kjernen, men historien dro seg veldig bra sammen mot slutten.

[Anette · Rating 3 out of 5]

Lettlest og underholdende fortelling. Noe humor, men jeg opplevde det ikke som hysterisk morsomt. Lett å leve seg inn i frustrasjonen rundt det å bli konfrontert med et voksent barns oppgjør med en barndom og oppvekst som ble opplevd som vanskelig. Utfordrende når man ikke forstår og ikke ser seg enig.God oppbygging med komplekse relasjoner forelder/barn som går i arv. Særlig relasjonen mor Ida og sønn Sigurd er spennende, og de siste kapitlene ble lest i en fei av den grunn.