ต่างเวลา

by ชลนิล

“ต่างทิศทาง ต่างยุคสมัย ขอเพียงหัวใจเดียวกัน”

‘เขา’ มาจากอนาคต...เกือบสามร้อยปีข้างหน้า พร้อมภารกิจสำคัญ ตามหาบุคคลพิเศษและแร่ธาตุล้ำค่า

‘เธอ’ ผู้หญิงธรรมดา ค.ศ. ๒๐๑๕ แต่เป็นสะพานสายเดียวที่จะเชื่อมโยง พาไปสู่บุคคลผู้เร้นลับ สาบสูญ

ทั้งสองร่วมผจญภัยบนเส้นทางอันแสนตื่นเต้น สุดประทับใจ โดยมีเงื่อนไข...วันเวลาอันแสนสั้น

เมื่อช่วงเวลาระหว่างกันกำลังหมดลง ยามที่สองดวงใจเพิ่งจะผนึกร่วมเป็นหนึ่งเดียว จะทำอย่างไร ให้กาลเวลาที่แตกต่าง...ห่างไกลขนาดนั้น สามารถบรรจบรวมกัน ดังเช่นหัวใจพวกเขาทั้งสอง

‘ต่างเวลา’ A new edition คือรสชาติอันแตกต่าง จัดจ้าน ตามวันเวลาที่ถูกเพาะบ่ม ยี่สิบปีที่ล่วงผ่าน ได้เพิ่มสีสันอันแปลกตา ทันยุคสมัย ชวนติดตามกว่าเดิม เขายังเป็นเหมือนเพื่อนคนเดิม ที่ต่างออกไปด้วยมนตร์แห่งกาลเวลา

392 pages, Paperback

First published January 1, 1995

About the author

Associated Names:
* ชลนิล
* ฉิกกง

ที่มา....ของนามปากกา "ชลนิล"

ที่มาของชื่อ "ชลนิล" จริง ๆฟังแล้วดูปัญญาอ่อนมากนะ ตอนม.2 ผมเขียนนิยายเรื่องแรกชื่อ "ใต้เงามันดาเร"
(เห็นมั้ย ชอบเขียนแนวลึกลับตั้งแต่เด็ก) เรื่องนั้นพระเอกชื่อ ภุชงค์ นางเอกชื่อ อินทนิล (ดอกตะแบก - อินทนิล สีม่วง เป็นดอกไม้ที่ผมชอบมากตอนเด็ก)

พอเขียนจบก็นึกเล่น ๆ ว่าถ้าเขียนภาคสอง ลูกของ ภุชงค์ กับ อินทนิล จะมีชื่อว่าอะไร
ตอนนั้นก็คิดชื่อ ชลนิล - อินทชล ออกมาได้ (เปลี่ยนคำว่าชงค์ เป็น ชล)
พอคิดสองชื่อนี้ได้ก็เกิดอาการชอบมาก อย่าใช้เป็นชื่อตัวละครเลย
เอามาเป็นนามปากกาของเราดีกว่า ! (ตอนเขียน ใต้เงามันดาเร ใช้นามปากกา ตรี อินทนิล)

นามปากกาหลังจากนั้นจึงเป็น "ชลนิล อินทชล" (ลิเกมั้ย)
ใช้เขียนเรื่องสั้นส่งตามนิตยสารต่าง ๆ ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม
โชคดีอย่างยิ่ง ที่ไม่มีนิตยสารเล่มไหนรับเรื่องสั้นผมไปพิมพ์
(เด็กอายุ 14-15 เขียนเรื่องสั้นแบบไหน ใครๆก็น่าเดาออกว่า มันคงไม่ได้เรื่อง)

ตอนม.ปลาย ผมบ้าการ์ตูนญี่ปุ่น ช่วงปิดเทอมเคยไปช่วยทำงานที่สำนักพิมพ์การ์ตูนแห่งหนึ่ง รู้จักพวกบรรณาธิการ ทีมงานการ์ตูนหลายคน เขาถามผมว่าชื่อ "ชลนิล" แปลว่าอะไร? ตอนนั้นผมก็พยายามเล่าที่มา ที่ไป พร้อมคิดคำแปลอย่างสวยงาม
(ตามประสาเด็กนั่นแหละ)

เขาฟังแล้วบอกคำเดียวเลยว่า... "ชลนิล" = "น้ำเน่า" ชล=น้ำ / นิล = สีดำ
น้ำสีดำ มันก็คือน้ำเน่านั่นแหละ ผมได้ยินอย่างนั้นแล้วชอบทันที...เออ...แปลว่า น้ำเน่าก็เข้าท่าดี ไหน ๆ เราก็ชอบเขียนนิยายอยู่แล้ว สมัยนั้น พอเพื่อน ๆ รู้ว่าเราเขียนนิยาย ก็ชอบถามเหมือนกัน "เขียนนิยายน้ำเน่าเหรอ?" เราตั้งนามปากกาแปลว่า น้ำเน่า ไปเลยดีกว่า แทนคำตอบพวกมันไปเลย แถมยังเท่ดี ไม่เหมือนใครด้วย

ทั้งหมดนี้เป็นความคิดสมัยผมเรียนอยู่มัธยม อายุแค่ 15-16 เองมั้ง

พอเรียนจบ มาทำงานอยู่ที่อุดรฯ
มีอยู่วันหนึ่ง เข้าเวร นึกครึ้มอกครึ้มใจ อยากเขียนเรื่องสั้นเล่น ๆ
อาศัยความรู้ที่ได้อ่านจากหนังสือเกี่ยวกับการเขียนเรื่องสั้น
ในห้องสมุดของวิทยาลัยครูอุดร มาเป็นแนวทาง
ลองเขียนตามที่หนังสือเขาสอน-แนะนำ

ผลก็คือ...ได้เรื่องสั้นมาเรื่องหนึ่ง เรื่องสั้นเรื่องนั้นชื่อ "เด็กชาย กองทราย และชิงช้า"
เขียนจบ ผมฝากเพื่อนให้เอาเรื่องสั้นนี้ไปให้อาจารย์ภาษาไทย(ในวิทยาลัยครู)
ช่วยวิจารณ์ - แนะนำ พออาจารย์ท่านนั้นอ่านจบ ก็ฝากเพื่อนผมมาบอกว่า...
"ให้เขาส่งเรื่องนี้ไปที่ นิตยสาร สตรีสาร"

นิตยสาร "สตรีสาร" สมัยนั้น ถือเป็นสนามนักเขียนที่มีมาตรฐานสูง
จนผมไม่เคยกล้าส่งงานตัวเองไปให้เขาพิจารณาเลย
พออาจารย์ภาษาไทยท่านนั้นแนะนำอย่างนี้
ผมเลยทำใจกล้า ส่งเรื่องสั้นไปที่ สตรีสาร โดยใช้นามปากกาว่า "ชลนิล" เฉย ๆ
ตัดคำว่า "อินทชล" ออก เพราะรู้สึกว่ามันเยิ่นเย้อ ลิเกพิกล
(ตอนนั้นโตพอจะรู้แล้วว่า ความคิดสมัยเด็กของตัวเองมันเพี้ยนๆ)

ผลคือได้ลงในนิตยสารสตรีสาร ภายในเวลาเดือนสองเดือน
ความดีใจครั้งนั้น ยิ่งกว่าคนเอ็นทร้านซ์ติดเสียอีก
เพราะนี่เป็นนิตยสารมาตรฐานฉบับแรก ที่ผมได้ลงเรื่องสั้น
แถมเป็นนิตยสารมีชื่อ ที่นักเขียนดัง ๆ หลายคนแจ้งเกิดที่นี่
ไม่ว่าจะเป็น "โบตั๋น" "ประภัสสร เสวิกุล" ฯลฯ

หลังจากนั้นผมก็มีไฟ เขียนเรื่องสั้นส่งสตรีสารอีกหลายเรื่อง
โดยใช้นามปากกาว่า "ชลนิล" มาตลอด
แต่ก็ไม่มีเรื่องสั้นได้ลงอีกนาน จนผมนำเรื่องสั้นที่เขียนส่ง "สตรีสาร" (แล้วไม่ได้ลง)
มารวมทั้งเรื่องสั้น "เด็กชาย กองทราย และชิงช้า"
แล้วส่งไปให้สำนักพิมพ์สนุกอ่านพิจารณา
...โดยไม่คิดว่า...
นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของรวมเรื่องสั้นเล่มแรกในชีวิต "ละครภูต"
และเป็นการใช้นามปากกา "ชลนิล" บนแผงหนังสือครั้งแรกเช่นกัน

ชลนิล
20 ธ.ค. 56


ผลงาน

1. ต่างเวลา (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
2. ม่านมนตรา (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
3. พรุ่งนี้ดาวยังพราวแสง (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
4. รอยสาป (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
5. กรงอำพราง (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน)
6. เพลิงนาคา (พิมพ์ครั้งที่ 4 สำนักพิมพ์วันดี)
7. เรือนเวลา (สำนักพิมพ์นวนิยายบางกอก)
8. กรงไฟ (สำนักพิมพ์นวนิยายบางกอก)
9. เถ้าน้ำค้าง (สำนักพิมพ์วันดี)
10. อาคม (สำนักพิมพ์คำต่อคำ)

รวมเรื่องสั้น
1. ละครภูต (สำนักพิมพ์สนุกอ่่าน)
2. ผู้ถูกล่า (สำนักพิมพ์สนุกอ่าน) (พิมพ์ครั้งที่1 ใช้ชื่อว่า "ในเงาสนธยา")
3. ลางมายา (สำนักพิมพ์นวนิยายบางกอก) (รวมจากสองเล่มเล็ก"ลางสังหารกับสีสันสยอง")

ผลงานเขียนอื่นๆ
1. ลมหายใจของสายลม (สนพ.สนานคิด) ประเภทบทกวี
2. ที่สุดปลายกระบี่ (สนพ.สนานคิด) รวบรวมถ้อยคำปรัชญาอันแหลมคมจากนวนิยายหลายเล่มของโก้วเล้ง
3. นิทานโทสะ (สนพ.วันดี) รวมบทความที่เขี

Reviews

[Polyj · Rating 4 out of 5]

ริยะ vs มิลิน

ต่างเวลาฉบับเก่าเคยพิมพ์ออกมาเมื่อยี่สิบปีก่อนค่ะ แต่เรายังไม่เคยอ่าน มาเล่มนี้เป็นฉบับปรับปรุงใหม่ที่ผู้เขียนบอกไว้ในคำนำว่าปรับให้เข้ากับยุคสมัย และตอนจบก็เปลี่ยนจากเดิมด้วย ... เราที่ไม่เคยอ่านของเก่าก็ไม่รู้นะ ว่ามันเปลี่ยนยังไง สรุปว่าถ้าเคยอ่านของเก่าแล้ว ลองมาอ่านเล่มใหม่นี้ดูเขาว่าจะได้อรรถรสไปอีกแบบ (พอรู้อย่างนี้เราก็เลยอยากอ่านของเก่าขึ้นมาบ้าง 5555)

ต่างเวลา เป็นนิยายข้ามเวลา ที่พระเอกเดินทางข้ามเวลามาจากอนาคต 300 ปี เพื่อทำภารกิจบางอย่าง แล้วบังเอิญพบว่านางเอกจะเป็นตัวเชื่อมให้ภารกิจสำเร็จได้ เลยต้องตามติดเธอไป ระหว่างนั้นก็มีศัตรูของพระเอกตามมาขัดขวางเรื่อยๆ ในประเด็นของภารกิจช่วยโลกในอนาคตของพระเอกนี่เราชอบนะ มันแฝงสาระเตือนใจเรื่องของการดูแลสิ่งแวดล้อมและลดมลภาวะ ซึ่งส่งผลต่ออนาคตแน่นอน


เรื่องนี้มีเสน่ห์ตรงความน่ารักของ ริยะ เด็กหนุ่มจากอนาคตที่แม้จะมาต่างยุคสมัยแต่เขาก็ทำการบ้านมาดีมากและเรียนรู้ได้เร็วเป็นพิเศษ เราชอบปฏิกิริยาของเขาเวลามาเจออะไรในยุคเก่าที่เขาไม่เคยได้เรียนรู้มา มันน่ารักดี อย่างการก่อไฟเตาถ่านหรือการเปิดเตาแก๊ส ... ขำที่บอกอย่างภาคภูมิใจว่าเปิดเตาแก๊สไม่เป็นเคยแต่ก่อไปเตาถ่าน ... แล้วชอบเวลา ริยะ กับมิลินอยู่ด้วยกัน มีความอยากกินเด็ก 55555 ก็พระเอกเด็กกว่าตั้งสามร้อยกว่าปีเลยนะ ริยะก็ช่างอ้อน มิลินก็แบบแนวพี่สาวขี้รำคาญนิดนึง อ่านไปก็ลุ้นไปนะ ว่าจะลงเอยกันได้ไหม ในเมื่อพวกเขานั้นเหมือนอยู่ต่างเวลา

โดยรวมเรื่องนี้ให้ความรู้สึกน่ารัก อบอุ่น และมีความโรแมนติกปนไซไฟที่ไม่ได้หนักหน่วง
อ่านแล้วหลงรักริยะมากมายค่ะ

[Misspharaoh · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้ชอบที่สุดของชลนิลเลย แฟนตาซีลุ้นทึกบรรทัด โดยเฉพาะคาร์แรกเตอร์ของพระเอก "ริยะ" ชอบมาก อ่านๆไปก็เปิดเพลงทุ่งรวงทองหลับตาฟังไปมันช่างได้อารมณ์ เขาว่านางเอกนี่ "สวยตามประสา" ไม่ชอบจุดเดียวคือ ตอนจบที่ริยะกลับมาแต่ไปอยู่ในร่างคนอื่น แอบเสียใจนิดหนึ่ง

[RMN · Rating 5 out of 5]

อ่านเรื่องนี้ครั้งแรกราว ๆ 18 ปีก่อน เห็นครั้งแรกที่ Se-ed ก็หยิบแบบไม่ลังเลเลย ^^ เป็นนิยายแนวพลังจิต+วิทยาศาสตร์ ที่เราอ่านแล้วคิดว่า โอ้แม่เจ้า!! คิดได้ยังไงเนี่ย มันล้ำมากกกกกก!!!!

ริยะ คือผู้ที่มาจากโลกอนาคตในอีก 100 ปีข้างหน้า โลกที่พื้นที่เกือบทั้งหมดกลายเป็นทะเลทราย และทุกอณูของอากาศเต็มไปด้วยมลพิษจนทำให้เป็นอันตรายกับสิ่งมีชีวิต เหล่านักวิทยาศาสตร์จึงพยายามค้นหาแหล่งพลังงานใหม่ ๆ และหนึ่งในพลังงานที่พวกเขาค้นพบก็คือ "พลังจิต" จากนั้นก็มีการพัฒนาให้มนุษย์สามารถใช้พลังจิตกันอย่างกว้างขวาง และการทดลองหนึ่งที่สถาบันได้ทำการทดลองก็คือ การย้อนเวลาโดยการใช้พลังจิตนั่นเอง

ริยะ คือผู้ที่ถูกเลือกจากโลกอนาคต
ส่วนมิรินคือผู้ที่ถูกเลือกจากโลกปัจจุบัน
มิรินคือกุญแจสำคัญที่จะทำให้เขาได้ค้นพบของสำคัญกำลังตามหาอยู่
แต่ทว่าไม่ใช่แค่ริยะเพียงคนเดียวที่ถูกส่งมา
ยังมีคนของฝั่งรัฐบาลถูกส่งกลับมาเพิ่อตามล่าสิ่งนั้นด้วยเช่นกัน
การต่อสู้เพื่อตามหาและแย่งชิงสิ่งที่ทุกคนไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่
รู้เพียงแต่ว่า...สิ่งนั้นมีคุณค่ามากพอที่จะทำให้โลกอนาคตของพวกเขา
กลับมาเป็นโลกที่บริสุทธิ์ได้อีกครั้ง

เล่าแค่นี้ละกันนะคะ ไม่อยากสปอยส์ มาก อิอิ
มีตัวอย่างให้อ่านนิดหน่อย ถ้าสนใจลองตามไปอ่านได้นะคะ ^^
ต่างเวลาบทที่ 1

เพราะเรื่องราวหลังจากนี้มันทั้งลุ้น ทั้งตื่นเต้น และคาดเดาไม่ได้ว่าเรื่องจะลงเอยแบบไหน
กลับมาอ่านอีกครั้งตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าเรื่องราวยังล้ำสมัยอยู่ไม่ต่างจากที่เคยรู้สึกในครั้งแรกที่ได้อ่านเลยค่ะ เป็นอีกเรื่องที่อยากจะแนะนำให้อ่านกันจริง ๆ ค่ะ ถึงแม้ว่าปัจจุบันจะกลายเป็นหนังสือหายากไปแล้วก็ตาม ก็ได้แต่หวังว่าจะมีสำนักพิมพ์สนใจนำกลับมาพิมพ์ใหม่อีกครั้งนะคะ ^^

[Or_O · Rating 3 out of 5]

เรื่องราวน่าสนใจค่ะ แต่พอเราเกิดคำถามในเนื้อเรื่องเมื่อไร คนเขียนก็เลือกที่จะไม่มุ่งประเด็นที่เราสงสัย ข้ามไปเรื่องอื่นแทนเรื่อยๆ จบท้ายได้ไม่สุด ยังก่อให้เกิดคำถามต่อไป และถ้านึกในเรื่องเหตุผลที่รองรับ และความรักพระนางแล้วยังไม่ค่อยถูกใจนัก

[Thitima KT · Rating 4 out of 5]

บางช่วงใส่รายละเอียดเยอะไปหน่อย จนอ่านผ่านๆ ไปบ้างก็มี แต่ก็ยังรู้สึกอ่านสนุก อ่านเพลิน แถมยังน่ารักและกุ๊กกิ๊กมากด้วย

[정예빈 (Jinny) · Rating 4 out of 5]

อ่านจบ 2 รอบ ทั้งเวอร์ชั่นเดิมและ A New Edition (หน้าปกเป็นมือเกี่ยวก้อยกัน) เนื้อหารีไรต์จะสมเหตุสมผลขึ้น และตอนจบก็เปลี่ยนไปด้วย แต่ถ้าถามเรา เราชอบจบแบบเดิมมากกว่านะ

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ตัวละคร
มิลิน (ลิน)
ริยะ


รีวิวหลังอ่าน

คือแค่เห็นชื่อชลนิลก็ทำเอาอยากอ่านแล้วค่ะ อ่านจบอย่างไวเลยแหละ สนุกดีค่ะ แม้จะรู้สึกสนุกไม่สุด ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะคะ แต่อ่านแล้วก็ชอบค่ะ

เรื่องนี้ตัวละครน้อยมากๆ 555+ น้อยจนรู้สึกว่าหลักๆ แล้วก็คงมีแค่มิลินกับริยะที่บทเยอะสุด รองๆ ลงมาก็คือสามแฝดตรัง นารา แล้วก็คาม (ชื่อนี้ป่ะ ลืมมม 555+) ที่ตามล่ากันเกือบตลอดเรื่อง

ตัวละครที่ชอบกลับเป็นคุณตาของมิลิน น่ารักมากๆ อ่ะ อ่านแล้วอยากให้มีฉากคุณตากับริยะบ่อยๆ จังเลย เป็นคุณตาแสนดีจริงๆ อ่านแล้วหลงรักคุณตาแบบนี้มากๆ เลย

ริยะนั้นก็เป็นพระเอกที่ดีมากๆ อ่านแล้วแอบหลงรักไปด้วย 555+ ส่วนมิลินก็ไม่ใช่นางเอกงี่เง่า มีเหตุผล ถึงตอนท้ายๆ ที่เข้าใจพระเอกผิดไป สุดท้ายก็กลับมาเข้าใจกันได้ด้วยหัวใจรัก

จริงๆ ชอบเจ๊เกษราด้วย เพื่อนบก. ของมิลินอ่ะ เป็นเจ๊ที่กรี๊ดๆ หนุ่มนักร้องวงยามาร์ ที่อ่านทีไรเราก็ฮาทุกที เข้าใจอารมณ์ติ่งเลย ฮ่าๆๆๆ หัวใจจะกระชุ่มกระชวยขนาดไหน เมื่อได้เจอหนุ่มๆ นักร้องทั้งหมดที่แอบปลื้มมานาน

เ���ื่องนี้ก็อิงธรรมะได้อย่างแนบเนียน อ่านแล้วรู้สึกชอบอ่ะ แบบว่าวิธีแก้ปัญหาที่เจอ ล้วนใช้ธรรมะเป็นตัวช่วยนำพาจริงๆ

จบก็โอเ��� อ่านแล้วมีความสุข แต่สั้นไปหน่อยไหมมมมมมมมมม อร๊ายยย ขอตอนจบอีกนิดเถอะค่ะ ขออีกสักบทสองบทก็ยังดี

พอเห็นเป็นเวอร์ชั่นปรับปรุงใหม่ เลยทำเอาอยากอ่านเวอร์ชั่นเมื่อ 20 ปีที่แล้วบ้างจังเลยนะ

[สปอยล์]

ธารคิดถูกแล้วแหละที่ส่งข่าวบอกทั้งทางฝั่งสามแฝดและทางริยะ ถึงทั้งสองฝ่ายจะสู้กันจนเกือบฆ่ากันตายได้ สุดท้ายก็ได้ร่วมมือกันทำให้ริยะสามารถนำสูตรของเกล็ดขจีไปบอกคุณปู่ของเขาได้

แอบเสียดายนะ สามแฝดสุดท้ายก็ไม่รอด เง่ออออ ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายเลย น่าสงสารด้วยซ้ำ สามแฝดที่เกือบจะถูกคัดออกเหลือแค่คนเดียว คนที่ถูกบังคับให้ต้องทำงานด้วยหน้าที่อย่างเดียว คนที่พ่อแม่โดนฆ่าตาย เพราะแอบเลี้ยงสามแฝดไว้ ไม่ยอมคัดออกเหลือแค่คนเดียว เศร้าอ่ะ

ว่าแล้วเชียวว่าสุดท้ายริยะน่าจะมีทางกลับมาหามิลินได้แน่ๆ อ่ะ แล้วก็จริงด้วย ฮีกลับมาในร่างของรอม นักร้องวงยามาร์ ตอนได้เจอกัน ได้สบตากัน ได้แอบกระซิบกันนั้น โอ๊ยยย น่ารักอ่ะ มิลินกินเด็กอีกแล้ว 555+ จากเด็กกว่าสามร้อยกว่าปี เป็นเด็กกว่าสองสามปีเองนะ อิอิ เสียดายจบเร็วไปหน่อยนะ อยากให้มีต่อสักบทสองบท อยากเห็นว่าสองคนนี้จะลงเอยกันยังไงอ่ะ


Start 22.06 น. Mon 8 Feb 2016
End 8.07 น. Wed 10 Feb 2016
Review Date 15.58 น. Thu 11 Feb 2016