What do you think?
De danseres van Parijs
360 pages, Kindle Edition
Published April 15, 2026
About the author
Nicola Rayner
4 books62 followersNicola Rayner was born in Abergavenny, south Wales, and works as a freelance journalist, specialising in dance and travel. The Girl Before You, her debut novel, was runner-up in the Cheltenham First Novel Competition in 2018. She lives in London with her husband and Jack Russell.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
June 20, 2026
3.75 ⭐
Dit boek volgt twee verhaallijnen in verschillende periodes. Enerzijds volgen we Mim in het heden. Na het overlijden van Esther, de zus van haar oma, reist ze af naar New York om Esthers spullen uit te zoeken. Daar ontdekt ze brieven die Esther speciaal aan haar heeft geschreven. Terwijl Mim steeds dieper in het verleden duikt, probeert ze ook haar eigen leven weer op de rit te krijgen.
Via de brieven worden we meegenomen naar het verleden en leren we Esther en haar zussen kennen. Zij groeien op in het variétéleven rondom de Bal Tabarin in Parijs, waar ook Esthers vriendin Annie danst. Maar hun leven verandert drastisch wanneer de verschrikkelijke gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog steeds dichterbij komen.
In het begin moest ik echt even in het verhaal komen. De schrijfstijl vond ik prettig, want het verhaal bouwt rustig op. Maar daardoor werd ik er pas halverwege echt in gezogen. Vanaf dat moment voelde ik mezelf onderdeel van het verhaal.
Omdat ik zelf van dans houd, vond ik het mooi dat dit thema zo centraal stond. Een quote van Annie die mij erg raakte was: “Ik heb de dans dan misschien verlaten, maar wellicht verlaat de dans mij nooit.” Ik krijg zowat weer een brok in mijn keel, wetende wat er zich heeft afgespeeld.
De afwisseling tussen heden en verleden zorgt ervoor dat je wil blijven lezen, omdat de geheimen stukje voor stukje worden onthuld. De sfeer is echt sterk neergezet. Je voelt de spotlights op je huid en ziet de dansvoorstellingen voor je, terwijl tegelijkertijd de dreiging en angst van de oorlog voelbaar zijn. Die combinatie vond ik erg goed gedaan.
Ook de emotionele struggles zijn sterk uitgewerkt. De zoektocht naar liefde en vriendschap, de ingewikkelde familiebanden en de manier waarop mensen zelfs in oorlogstijd proberen vast te houden aan hoop, maakten indruk op mij.
Vooral deze quote bleef bij mij hangen: “Want je weet pas hoeveel het betekent om jezelf te vinden, als je jezelf bent kwijtgeraakt.” Het gevoel van verlies en trauma, maar ook opnieuw richting vinden in je leven, vond ik een van de sterkste thema’s van het boek.
Toch raakte dit verhaal me uiteindelijk niet zo diep als andere oorlogsverhalen. Misschien komt dat doordat het in de derde persoon is geschreven, of doordat er veel verschillende verhaallijnen en thema’s samenkomen. Het verhaal van Annie en de jonge Esther greep me wel erg aan, maar met Mim voelde ik helaas weinig verbinding. Daardoor waren vooral de hoofdstukken in het verleden interessant.
Al met al is het een mooi en aangrijpend verhaal. Hoewel het me niet volledig wist te raken, is het wel onder mijn huid gekropen. Daarom geef ik het een mooie 3,75 ster.
Dit boek volgt twee verhaallijnen in verschillende periodes. Enerzijds volgen we Mim in het heden. Na het overlijden van Esther, de zus van haar oma, reist ze af naar New York om Esthers spullen uit te zoeken. Daar ontdekt ze brieven die Esther speciaal aan haar heeft geschreven. Terwijl Mim steeds dieper in het verleden duikt, probeert ze ook haar eigen leven weer op de rit te krijgen.
Via de brieven worden we meegenomen naar het verleden en leren we Esther en haar zussen kennen. Zij groeien op in het variétéleven rondom de Bal Tabarin in Parijs, waar ook Esthers vriendin Annie danst. Maar hun leven verandert drastisch wanneer de verschrikkelijke gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog steeds dichterbij komen.
In het begin moest ik echt even in het verhaal komen. De schrijfstijl vond ik prettig, want het verhaal bouwt rustig op. Maar daardoor werd ik er pas halverwege echt in gezogen. Vanaf dat moment voelde ik mezelf onderdeel van het verhaal.
Omdat ik zelf van dans houd, vond ik het mooi dat dit thema zo centraal stond. Een quote van Annie die mij erg raakte was: “Ik heb de dans dan misschien verlaten, maar wellicht verlaat de dans mij nooit.” Ik krijg zowat weer een brok in mijn keel, wetende wat er zich heeft afgespeeld.
De afwisseling tussen heden en verleden zorgt ervoor dat je wil blijven lezen, omdat de geheimen stukje voor stukje worden onthuld. De sfeer is echt sterk neergezet. Je voelt de spotlights op je huid en ziet de dansvoorstellingen voor je, terwijl tegelijkertijd de dreiging en angst van de oorlog voelbaar zijn. Die combinatie vond ik erg goed gedaan.
Ook de emotionele struggles zijn sterk uitgewerkt. De zoektocht naar liefde en vriendschap, de ingewikkelde familiebanden en de manier waarop mensen zelfs in oorlogstijd proberen vast te houden aan hoop, maakten indruk op mij.
Vooral deze quote bleef bij mij hangen: “Want je weet pas hoeveel het betekent om jezelf te vinden, als je jezelf bent kwijtgeraakt.” Het gevoel van verlies en trauma, maar ook opnieuw richting vinden in je leven, vond ik een van de sterkste thema’s van het boek.
Toch raakte dit verhaal me uiteindelijk niet zo diep als andere oorlogsverhalen. Misschien komt dat doordat het in de derde persoon is geschreven, of doordat er veel verschillende verhaallijnen en thema’s samenkomen. Het verhaal van Annie en de jonge Esther greep me wel erg aan, maar met Mim voelde ik helaas weinig verbinding. Daardoor waren vooral de hoofdstukken in het verleden interessant.
Al met al is het een mooi en aangrijpend verhaal. Hoewel het me niet volledig wist te raken, is het wel onder mijn huid gekropen. Daarom geef ik het een mooie 3,75 ster.
May 11, 2026
Parijs, 1939. De Joodse Esther groeit op tussen de coulissen van het bruisende variététheater Bal Tabarin. Terwijl haar zussen schitteren op het podium, blijft haar eigen toekomst onzeker, tot de ambitieuze en onweerstaanbare danseres Annie haar wereld binnenstormt. Tussen de lichten en muziek ontluikt een liefde die niet mag bestaan. Wanneer de nazi’s Parijs bezetten, nemen Esther en Annie een roekeloos besluit. Onder het mom van een tournee reizen ze door bezet Europa, dansend voor hun vijand en ondertussen, in het geheim, werkend voor het verzet. Maar hoe langer ze op het koord balanceren, hoe groter het gevaar dat alles instort.
New York, 2012. Na de dood van haar oudtante Esther erft Mim een stapel oude dagboeken. Terwijl ze rouwt en worstelt met haar eigen geheimen, wordt ze meegezogen in een verhaal van liefde, opoffering en ongekende moed. Langzaam beseft Mim dat Esthers verleden nog altijd doorwerkt in haar eigen leven en dat sommige verhalen nooit begraven mogen blijven.
Mijn ervaring:
Een pakkend, intens en aangrijpend verhaal over liefde, verlies en verzet. Nicola Rayner hanteert een beeldende en zintuiglijke schrijfstijl. Met name de dansscènes zijn levendig en bijna tastbaar beschreven: je voelt de bewegingen, de spanning tussen de personages en de magie van het podium. Juist in combinatie met de harde, rauwe realiteit van de oorlog ontstaat er een krachtige tegenstelling tussen schoonheid en dreiging, die het verhaal een sterke emotionele lading geeft.
De personages vormen echt de kracht van dit verhaal. Esther en Annie zijn psychologisch gelaagd; hun innerlijke worstelingen, angsten en morele dilemma’s zijn als lezer goed voelbaar.
Ook de ontwikkeling van hun relatie; die zich beweegt tussen vriendschap, afhankelijkheid en verboden liefde maakt het verhaal intens en meeslepend. In de verhaallijn in het heden staat Mim centraal. Zij krijgt diepgang door haar rouw en haar zoektocht naar betekenis. De afwisseling tussen verleden en heden zorgt ervoor dat de personages elkaar spiegelen, wat het verhaal extra diepgang geeft.
Het verhaal is meeslepend opgebouwd. De afwisseling tussen heden en verleden creëert spanning, doordat geheimen langzaam worden onthuld. De emotionele intensiteit zorgt ervoor dat het verhaal je blijft raken en boeien. Rayner weet bovendien een mooie balans te vinden tussen rustige, introspectieve scènes en momenten vol spanning en gevaar. Thema’s als identiteit, moed, liefde in tijden van onderdrukking en de kracht van kunst als overlevingsmechanisme zijn sterk verweven in het verhaal. Dans is daarbij meer dan alleen decor; het staat symbool voor vrijheid, verbinding en hoop, zelfs in de donkerste tijden.
Het verhaal kroop echt onder mijn huid. De combinatie van historische spanning en persoonlijke verhalen maakte dat ik wilde blijven lezen en vooral wilde weten hoe het met de personages zou aflopen. Sommige wendingen zijn misschien voorspelbaar, maar de uitwerking blijft indrukwekkend en meeslepend.
De danseres van Parijs is een intense, aangrijpende en sfeervolle historische roman. Levendig en zintuiglijk geschreven, met veel emotie, sterke karakterontwikkeling en thematische diepgang. Een verhaal dat onder je huid kruipt en je nog lang bijblijft. Erg indrukwekkend.
New York, 2012. Na de dood van haar oudtante Esther erft Mim een stapel oude dagboeken. Terwijl ze rouwt en worstelt met haar eigen geheimen, wordt ze meegezogen in een verhaal van liefde, opoffering en ongekende moed. Langzaam beseft Mim dat Esthers verleden nog altijd doorwerkt in haar eigen leven en dat sommige verhalen nooit begraven mogen blijven.
Mijn ervaring:
Een pakkend, intens en aangrijpend verhaal over liefde, verlies en verzet. Nicola Rayner hanteert een beeldende en zintuiglijke schrijfstijl. Met name de dansscènes zijn levendig en bijna tastbaar beschreven: je voelt de bewegingen, de spanning tussen de personages en de magie van het podium. Juist in combinatie met de harde, rauwe realiteit van de oorlog ontstaat er een krachtige tegenstelling tussen schoonheid en dreiging, die het verhaal een sterke emotionele lading geeft.
De personages vormen echt de kracht van dit verhaal. Esther en Annie zijn psychologisch gelaagd; hun innerlijke worstelingen, angsten en morele dilemma’s zijn als lezer goed voelbaar.
Ook de ontwikkeling van hun relatie; die zich beweegt tussen vriendschap, afhankelijkheid en verboden liefde maakt het verhaal intens en meeslepend. In de verhaallijn in het heden staat Mim centraal. Zij krijgt diepgang door haar rouw en haar zoektocht naar betekenis. De afwisseling tussen verleden en heden zorgt ervoor dat de personages elkaar spiegelen, wat het verhaal extra diepgang geeft.
Het verhaal is meeslepend opgebouwd. De afwisseling tussen heden en verleden creëert spanning, doordat geheimen langzaam worden onthuld. De emotionele intensiteit zorgt ervoor dat het verhaal je blijft raken en boeien. Rayner weet bovendien een mooie balans te vinden tussen rustige, introspectieve scènes en momenten vol spanning en gevaar. Thema’s als identiteit, moed, liefde in tijden van onderdrukking en de kracht van kunst als overlevingsmechanisme zijn sterk verweven in het verhaal. Dans is daarbij meer dan alleen decor; het staat symbool voor vrijheid, verbinding en hoop, zelfs in de donkerste tijden.
Het verhaal kroop echt onder mijn huid. De combinatie van historische spanning en persoonlijke verhalen maakte dat ik wilde blijven lezen en vooral wilde weten hoe het met de personages zou aflopen. Sommige wendingen zijn misschien voorspelbaar, maar de uitwerking blijft indrukwekkend en meeslepend.
De danseres van Parijs is een intense, aangrijpende en sfeervolle historische roman. Levendig en zintuiglijk geschreven, met veel emotie, sterke karakterontwikkeling en thematische diepgang. Een verhaal dat onder je huid kruipt en je nog lang bijblijft. Erg indrukwekkend.
May 24, 2026
Parijs, 1938. In het variététheater Bal Tabarin ontmoet de Joodse Esther de danseres Annie. Dan nemen de nazi’s Parijs over en verandert hun leven. Ze bedenken een plan om te overleven, waarbij Annie optreedt voor krijgsgevangenenkampen en bijdraagt aan een vorm van verzet.
New York, 2012. In een erfenis van haar oud-tante Esther vindt Mim oude dagboeken. Ze leest over de danseres die haar leven riskeerde voor anderen. Tussen de bladzijdes door herkent Mim veel in haar eigen leven. Zal Mim haar geluk vinden?
De danseres van Parijs is deels gebaseerd op echte personen, zij dienden als basis voor dit verhaal. Samen met de historische laag geeft het verhaal wat extra’s. Er zijn twee tijdslijnen, het heden in 2012 en het verleden in 1938. Afwisselend lees je over het leven van Esther en dat van Mim. Zo wordt steeds verder het mysterie ontrafeld, want in de familie van Mim werd nooit gesproken over het verleden. Het verhaal wordt in de derde persoon verteld, waardoor het voor mij wat afstandelijk bleef. Ik voelde geen klik met de personages, en daarnaast waren er ook veel bijpersonages, waardoor ik zo nu en dan in verwarring raakte.
De verhaallijnen geven een goed beeld van de levens van Esther en Mim. Hoewel het een aangrijpend verhaal is, gebeurde er veel, waardoor er weinig verdieping ontstond (of dit kwam ook door het gekozen perspectief). Het voelde als te veel voor mij. Wel heb ik genoten van het boek, wat vooral kwam door het thema dansen en de verhaallijn in het verleden. Ik ben altijd al dol geweest op dansen en vind dat fascinerend. In het nawoord licht de auteur toe op welke personen het boek is gebaseerd, waardoor ik weer iets heb geleerd. Al met al is het een mooi en aangrijpend boek, maar het raakte mij helaas niet helemaal.
New York, 2012. In een erfenis van haar oud-tante Esther vindt Mim oude dagboeken. Ze leest over de danseres die haar leven riskeerde voor anderen. Tussen de bladzijdes door herkent Mim veel in haar eigen leven. Zal Mim haar geluk vinden?
De danseres van Parijs is deels gebaseerd op echte personen, zij dienden als basis voor dit verhaal. Samen met de historische laag geeft het verhaal wat extra’s. Er zijn twee tijdslijnen, het heden in 2012 en het verleden in 1938. Afwisselend lees je over het leven van Esther en dat van Mim. Zo wordt steeds verder het mysterie ontrafeld, want in de familie van Mim werd nooit gesproken over het verleden. Het verhaal wordt in de derde persoon verteld, waardoor het voor mij wat afstandelijk bleef. Ik voelde geen klik met de personages, en daarnaast waren er ook veel bijpersonages, waardoor ik zo nu en dan in verwarring raakte.
De verhaallijnen geven een goed beeld van de levens van Esther en Mim. Hoewel het een aangrijpend verhaal is, gebeurde er veel, waardoor er weinig verdieping ontstond (of dit kwam ook door het gekozen perspectief). Het voelde als te veel voor mij. Wel heb ik genoten van het boek, wat vooral kwam door het thema dansen en de verhaallijn in het verleden. Ik ben altijd al dol geweest op dansen en vind dat fascinerend. In het nawoord licht de auteur toe op welke personen het boek is gebaseerd, waardoor ik weer iets heb geleerd. Al met al is het een mooi en aangrijpend boek, maar het raakte mij helaas niet helemaal.
May 14, 2026
Het verhaal speelt zich in twee gedeeltes af; Het verleden gedeelte van Esther, en het heden gedeelte van Mim. Je komt er langzaam achter wat Esther in de tweedewereld oorlog heeft mee gemaakt en waar Mim mee worsteld in het heden (2012). Door het lezen van Esthers verhaal vind Mim zichzelf ook langzaam terug. Voor mij persoonlijk wist het verhaal me echt te pakken vanaf 64%. Begrijp me niet verkeerd, het verhaal zit opzich goed in elkaar. De dans stukken zijn voelbaar, zichtbaar en mee leefbaar. De verschrikkingen en de moed in de oorlog zijn ook goed beschreven. Het stukje bij het kindertehuis staat op mijn netvlies gebrand, ik krijg er weer kippenvel van. Het boek voelde soms nogal warrig, dit kan mede komen door de vele Franse zinnen en woorden die erin voor kwamen. Wbt de hoofdpersonages het ene moment voelde ik me onderdeel van het verhaal en het andere moment voelde ik een bepaalde afstand. Waar door naar mijn idee de personages niet goed tot hun recht kwamen. Vandaar ook 3.5 ster. Maar ben je op zoek naar een boek waarin dans een grote hoofdrol speelt in de oorlog maar ook in het heden, met dapperheid, liefde, en een vleugje lhbtq+? Dan is dit boek wellicht wat voor jou.
May 2, 2026
Soms kom je een boek tegen met een prachtig uitgangspunt, maar weet de uitwerking je nét niet volledig te raken. Herkennen jullie dat gevoel ook?
Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven. Enerzijds volg je Esther tijdens de Tweede Wereldoorlog in Parijs. Als Joods meisje groeit zij op in een wereld die draait om het variétéleven van de Bal Tabarin. Haar vriendin Annie behoort tot de danseressen van het gezelschap. Te midden van angst, verdriet, verzet en voortdurende dreiging proberen zij zich staande te houden in de oorlogsjaren.
Daarnaast lees je het verhaal van Mim in 2012. Zij erft de dagboeken van haar oudtante Esther en probeert vanuit New York meer te ontdekken over haar leven. Terwijl Mim zich verdiept in het verleden van haar familie, worstelt ze zelf met verlies en probeert ze haar eigen leven weer op de rails te krijgen.
Tijdens het lezen vielen mij al snel enkele wat vreemde vertalingen op. Sommige zinnen voelden erg letterlijk vanuit het Engels vertaald. Nadat ik dat had losgelaten, kon ik mij gelukkig beter op het verhaal zelf richten.
Het boek leest vlot en toegankelijk. Vooral de beschrijvingen van de variétéwereld en het dansleven zijn sfeervol en sterk uitgewerkt. Je merkt duidelijk dat de auteur zich goed heeft verdiept in zowel de historische context als de wereld van het dansen. Qua karakterontwikkeling springen Esther en Mim er het meest uit, al had ik sommige bijpersonages graag nog wat beter leren kennen.
Af en toe vond ik het lastig om de familielijnen goed te volgen, mede doordat namen niet altijd direct duidelijk werden benoemd. Mogelijk was dat een bewuste keuze van de auteur, maar voor mij zorgde het soms voor wat verwarring tijdens het lezen. Ook bleef de bijzondere band tussen Esther en Mim naar mijn gevoel iets te oppervlakkig uitgewerkt.
Al met al is het een sfeervol verhaal dat zich afspeelt op een prachtige locatie in een donkere en grimmige periode. Vooral het verhaal van de jonge Esther wist mij te raken, terwijl het verhaal van Mim voor mij wat meer op afstand bleef.
Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven. Enerzijds volg je Esther tijdens de Tweede Wereldoorlog in Parijs. Als Joods meisje groeit zij op in een wereld die draait om het variétéleven van de Bal Tabarin. Haar vriendin Annie behoort tot de danseressen van het gezelschap. Te midden van angst, verdriet, verzet en voortdurende dreiging proberen zij zich staande te houden in de oorlogsjaren.
Daarnaast lees je het verhaal van Mim in 2012. Zij erft de dagboeken van haar oudtante Esther en probeert vanuit New York meer te ontdekken over haar leven. Terwijl Mim zich verdiept in het verleden van haar familie, worstelt ze zelf met verlies en probeert ze haar eigen leven weer op de rails te krijgen.
Tijdens het lezen vielen mij al snel enkele wat vreemde vertalingen op. Sommige zinnen voelden erg letterlijk vanuit het Engels vertaald. Nadat ik dat had losgelaten, kon ik mij gelukkig beter op het verhaal zelf richten.
Het boek leest vlot en toegankelijk. Vooral de beschrijvingen van de variétéwereld en het dansleven zijn sfeervol en sterk uitgewerkt. Je merkt duidelijk dat de auteur zich goed heeft verdiept in zowel de historische context als de wereld van het dansen. Qua karakterontwikkeling springen Esther en Mim er het meest uit, al had ik sommige bijpersonages graag nog wat beter leren kennen.
Af en toe vond ik het lastig om de familielijnen goed te volgen, mede doordat namen niet altijd direct duidelijk werden benoemd. Mogelijk was dat een bewuste keuze van de auteur, maar voor mij zorgde het soms voor wat verwarring tijdens het lezen. Ook bleef de bijzondere band tussen Esther en Mim naar mijn gevoel iets te oppervlakkig uitgewerkt.
Al met al is het een sfeervol verhaal dat zich afspeelt op een prachtige locatie in een donkere en grimmige periode. Vooral het verhaal van de jonge Esther wist mij te raken, terwijl het verhaal van Mim voor mij wat meer op afstand bleef.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews