Αναφερόμενη στο συγκεκριμένο βιβλίο,η Läckberg είχε δηλώσει πως είναι το πιο σκοτεινό που έχει γράψει ως τώρα. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω, σκέφτηκα πως ίσως ήταν κάπως υπερβολική - όταν το τελείωσα,συνειδητοποίησα πως είχε δίκιο.
Στο "Θηριοδαμαστή" δε βλέπουμε απλά μια υπόθεση που αφορά δολοφονίες. Θα έλεγε κανείς πως ο θάνατος είναι το μικρότερο κακό που μπορεί να συμβεί στο θύμα(ή τα θύματα). Η ιστορία θυμίζει εκείνα τα εγκλήματα που βλέπουμε καμιά φορά στις ειδήσεις,που είναι τόσο τρομακτικά και αποκρουστικά,που μένουν στο μυαλό μας για πολύ καιρό μετά.
Η Läckberg γράφει όλα τα βιβλία της χρησιμοποιώντας ένα συγκεκριμένο μοτίβο, και το ίδιο κάνει κι εδώ: οι ζωές των ηρώων που μας σύστησε ήδη από το πρώτο της βιβλίο συνεχίζουν να εξελίσσονται, κι ο αναγνώστης παρακολουθεί την εξέλιξη αυτή από το ένα βιβλίο στο επόμενο. Φόντο όλων των περιπετειών της είναι το γραφικό ψαροχώρι της Φιελμπάκα, τόπος καταγωγής της ίδιας, καθώς και η γύρω περιοχή, ενώ ανάμεσα στα κεφάλαια παρεμβάλλεται μια ιστορία, που ξεκινά από το παρελθόν και οδηγεί στο σήμερα και έχει να κάνει με τους χαρακτήρες που εμπλέκονται στο έγκλημα που έχει διαπραχθεί κάθε φορά.
Στο «Θηριοδαμαστή» λοιπόν η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα κορίτσι, που είχε εξαφανιστεί πριν από χρόνια, και ξαφνικά βρίσκεται να έχει πέσει θύμα αυτοκινητιστικού δυστυχήματος. Η κοπέλα έχει φριχτά σημάδια βασανισμού, που κάνουν τους πάντες να φρίξουν στη σκέψη του τι είχε υποστεί στα χέρια των απαγωγέων της. Ο Πάτρικ και η υπόλοιπη ομάδα προσπαθούν να εξιχνιάσουν την υπόθεση, όχι μόνο για να βρουν τους απαγωγείς της κοπέλας, αλλά και για να ρίξουν φως στην εξαφάνιση άλλων τεσσάρων κοριτσιών, που φοβούνται πως είχαν την ίδια τύχη μ’ εκείνη. Όλα τα στοιχεία φαίνεται να οδηγούν σε μια σχολή ιππασίας και στους ιδιοκτήτες της, οι οποίοι έχουν τα δικά τους μυστικά. Από την άλλη, η Ερίκα διερευνά μια παλιά υπόθεση δολοφονίας, προκειμένου να γράψει το καινούριο της βιβλίο. Το πώς όλα αυτά συνδέονται θα αποκαλυφθεί σιγά σιγά, όσο ο αναγνώστης ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας, που τόσο αριστοτεχνικά έχει δημιουργήσει η ταλαντούχα συγγραφέας.
Όταν ο αναγνώστης διαβάσει την τελευταία σελίδα αυτού του βιβλίου και το κλείσει, θα συνειδητοποιήσει πως τελικά ναι, αυτό είναι το πιο σκοτεινό βιβλίο που έχει γράψει η Läckberg. Όταν βέβαια μιλάμε για αστυνομικό μυθιστόρημα εξυπακούεται πως υπάρχει το απαραίτητο μυστήριο και κάποια ‘σκοτεινιά’, είτε λόγω της ίδιας της υπόθεσης είτε απλά επειδή το είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας επιβάλλει κάτι τέτοιο. Όμως η συγκεκριμένη, στα προηγούμενα βιβλία της, δε μας είχε συνηθίσει σε κάτι τέτοιο: οι ιστορίες της, πάντα δυνατές και συναρπαστικές, περιστρέφονταν γύρω από εγκλήματα λιγότερο απεχθή. Γιατί, οπωσδήποτε, ένας φόνος είναι από μόνος του κάτι ψυχρό και ανάλγητο, αλλά τα όσα περιγράφονται στο «Θηριοδαμαστή» θυμίζουν εκείνα τα εγκλήματα που ακούμε στις ειδήσεις και είναι τόσο φρικιαστικά, που μένουν για πολύ καιρό στη μνήμη μας. Η συγγραφέας κατορθώνει να μεταδώσει αυτό το συναίσθημα χωρίς να χρησιμοποιεί αποκρουστικές περιγραφές – δεν τις χρειάζεται άλλωστε: καταφέρνει με ελάχιστες λέξεις να μεταδώσει στον αναγνώστη όλη τη φρίκη που κρύβουν πίσω τους, κάνοντάς τον να αναρωτιέται αν, τελικά, υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη διαστροφή και ποια είναι αυτά.
Ο «Θηριοδαμαστής» είναι ένα βιβλίο που οι φανατικοί αναγνώστες της Camilla Läckberg θα λατρέψουν, παρόλο που ίσως αρχικά τους ξενίσει λιγάκι η αγριότητα της συγκεκριμένης ιστορίας. Σίγουρα όμως θα εκτιμήσουν τη συγγραφική εξέλιξη και ωριμότητα της συγγραφέως, η οποία εδώ είναι ολοφάνερη. Όσο για τους καινούριους αναγνώστες, πιστεύω πως θα βρουν την ιστορία συναρπαστική και θα θελήσουν να ψάξουν και τα προηγούμενα βιβλία της. Και στις δύο περιπτώσεις, το μόνο βέβαιο είναι πως το συγκεκριμένο βιβλίο θα αφήσει το λογοτεχνικό του αποτύπωμα σε όποιον το διαβάσει, το οποίο – ίσως – ξεθωριάσει μονάχα όταν κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο της χαρισματικής Σουηδής.