Den snart sextioåriga parterapeuten Ida har förlorat sin mor, som hon minst sagt hade ett besvärligt förhållande till. Men det går bättre nu. Som död har modern tagit plats i Idas bröst, inte i hjärtat, utan någonstans bakom nyckelbenet. Där ligger hon och följer med i det som händer, en låg och stillsam röst. Sigurd, Idas vuxne son, har brutit med sin mor, och Harald, make nummer två, har lämnat henne. Men livet går vidare, klienterna fortsätter att komma, och med dem tidsandan, som Ida känner sig alltmer främmande inför. Och nu vill Sigurd plötsligt ha kontakt igen.
Nina Lykke (f. 1965) debuterte i 2010 med den kritikerroste novellesamlingen Orgien, og andre fortellinger. Romanen Oppløsningstendenser (2013) fikk strålende anmeldelser og ble kortlistet til P2-lytternes romanpris. I 2016 fikk Lykke sitt store gjennombrudd med romanen Nei og atter nei (2016), som vant Ungdommens kritikerpris og ble en salgssuksess i Sverige og Tyskland så vel som i Norge. Full spredning. En legeroman er Nina Lykkes fjerde bok og for den vant hun Brageprisen 2019.
Not to be confused with Danish-Swedish gender studies scholar Nina Lykke.
Kui ma vajan vormilt lihtsat, ent sisult elulist ja ehedat peresuhete kraami, siis pöördun rõõmuga teda lugema. Suhetest ja perekonnast kirjutab ta nii, et ma päriselt usun. Lisaks meeldib, et ta sinna juurde torkab ka ühiskonnas toimuva suunal teravalt. Moodsa aja murekohad puha kenasti rivvi laotud.
Kuuekümnene pereterapeut, kes maadleb temaga suhted katkestanud täiskasvanud pojaga. Siin on ainest, nagu te juba aimata võite. Sinna otsa veel paar lörri läinud abielu, keerulised suhted mõne aja eest lahkunud emaga (meenutab "Surmahaiguse" vestluseid luukere Torega, ilmselt Lykke kiiks), ah jaa, eemal Kopenhaagenis elav tütar on ka olemas.
Ja siis see lõpp... selline korralik vaidluskoht, et kas õige oleks nii või naa. Või kuidas ise käituksid.
Wszyscy w tej historii mają nie po kolei w głowach. Dawno żadna lektura mnie tak nie zirytowała. Poprzednią powieść Niny Lykke, Ostatnie stadium, wspominam całkiem nieźle. Ale to, co wydarza się na kartach Gdzie są dorośli?, to w najlepszym razie satyra idąca zbyt daleko. Niestety nie wydaje mi się, że ta przychylna dla autorki interpretacja jest możliwa do obrony. No ludzie kochani, dorosłych to na pewno w tej historii nie ma. Jest zgraja rozwydrzonych bachorów, rujnujących życie sobie nawzajem i niezdolnych spojrzeć poza czubki własnych nosów. Co o tyle smutne, że główna bohaterka i narratorka, czyli Ida, jest zarazem terapeutką par. Dwa jej własne małżeństwa się rozpadły, czyli szewc bez butów chodzi. Żeby było ciekawiej, Harald, drugi mąż, odszedł, bo Ida zadręczała jego, siebie i wszystkich dookoła rozważaniami, czemu jej syn, Sigurd, po poznaniu dziewczyny i założeniu własnej rodziny, przestał utrzymywać z nią kontakt. Idę, lat 60, ma niby usprawiedliwiać to, że miała dziwną, toksyczną najwyraźniej, relację z matką, zmarłą na białaczkę (jej duch żyje teraz w głowie córki i często z nią dyskutuje). Ale też, spójrzmy prawdzie w oczy, Ida nie zrobiła niczego złego. Poza wychowaniem syna na roszczeniowego, egocentrycznego gnojka. Jeżeli jednak wydaje Wam się, że z całej tej opowieści dowiecie się czegokolwiek konkretnego, np. o tym, dlaczego właściwie Haraldowi pewnego dnia po prostu odjechał peron, to tkwicie w tak zwanym mylnym błędzie. Popatrzycie, jak Ida potępia własnych klientów, a następnie powiela ich błędy i kuriozalne zachowania, w ogóle tego nie zauważając. Zostaniecie dosłownie z niczym, poza wielkim zdumieniem i przekonaniem, że wszyscy bohaterowie stracili kontakt z rzeczywistością. Zdecydowanie nie polecam.
Underhållande, den här gången är det barn- och föräldrarelationer som blir synade. Terapeuter verkar också få sig en liten känga. Lykkes svagaste och inte lika rolig som de tidigare.
42 i 2025: En morsom og lettlest bok. Skriver lett og underholdende om en terapeut og mor som sliter med relasjoner i eget liv. Sønnen er noe for seg selv, så det var ganske frustrerende å lese om.
Kanskje litt for karikerte personer i boka, men jeg koste meg med denne uansett.
Spennende tema, men jeg synes Lykke karikerer personene for mye. Jeg sliter med å tro på dem. I tillegg er det vel kanskje tredje Lykke bok med fatshaming? Litt usjarmerende. Hun kan bedre enn dette - de andre bøkene hennes er bedre!
Dette er en god bok. Solid skrevet, engasjerende persongalleri, osv. Jeg vet ikke helt hvorfor den ikke føltes like bra som de foregående bøkene hennes. Kanskje den ble litt for lik?
Powieść Niny Lykke to opowieść o sześćdziesięcioletniej terapeutce, jej synu i jego rodzinie. Miotają się oni między niewydolnością, bezradnością wychowawczą, a jednocześnie pragnieniem zapewnienia autonomii, miejsca do samorealizacji. Świetnie wychodzi im mówienie o odpowiedzialności za innych, poszanowaniu granic, trosce o emocje, ale nie potrafią wziąć odpowiedzialności za innych, a przede wszystkim za siebie.
Rodzice, skupieni na szacunku dla autonomii dziecka i jego prawu do decydowania o sobie, w pewnym momencie przestają stawiać granice. W efekcie kształtuje się wolny, świadomy człowiek, ale emocjonalnie niedojrzały. Duże dziecko - trzydziestolatek, który pracuje, nie sprząta, obraża się na wymagania i każdą próbę określenia granic traktuje jako formę przemocy.
Lykke trafnie pokazuje, że źle rozumiana troska i liberalne wychowanie mogą prowadzić do zaniku odpowiedzialności, nieumiejętności współżycia w społeczeństwie. Jej bohaterowie to ludzie pozbawieni wewnętrznej siły, poczucia własnej wartości, mylący asertywność z egoizmem. Łatwo ulegają wpływom innych, fascynują się cudzym życiem, podporządkowują silnym osobowościom, by ostatecznie wrócić “z podkulonym ogonem” do punktu wyjścia. To świat dzieci, które bawią się w dorosłych, nie potrafią samodzielnie radzić sobie z przeciwnościami losu, choć z zewnątrz wszystko wygląda estetycznie i harmonijnie. “Płatki róży” kruche emocjonalnie, wspierające się na innym człowieku i jednocześnie zaprzeczające, że potrzebują kogokolwiek..
W szerszym kontekście, podobnie jak w innych książkach tej autorki, to diagnoza kryzysu społeczeństwa mieszczańskiego: zatomizowanego, skupionego na własnych potrzebach i cierpieniach. Bohaterowie są dobrze wykształceni, usytuowani, liberalni, ale nie przekłada się to na dojrzałość emocjonalną.
Gdzie są dorośli? to nie tylko pytanie o to, kto wychował bohaterów tej powieści, ale również o całe współczesne społeczeństwo: ludzi sfrustrowanych, zmęczonych dobrobytem, zagubionych mimo komfortu życia, emocjonalnie niedojrzałych.
Jag älskar ju Lykkes alla böcker, även denna som dock är hennes sämsta. Karaktärerna känns överdrivna och samtidigt finns det en otydlighet i den här berättelsen som å ena sidan samhällskritiskt och förnuftigt ifrågasätter paradigmet: ”Jag är barnet i den här relationen och har därför inget ansvar” å andra sidan är mamman en knepig psykolog som har svårt att vara genuin. Den har dock driv och är spännande helt igenom. Men mer skräckfylld än rolig och mer klumpig än smart. Slutet är kul.
En "¿Dónde están los adultos?", la escritora noruega Nina Lykke construye una novela tan divertida como incisiva sobre las contradicciones de la vida adulta. La protagonista, Ida, es una terapeuta de pareja que atraviesa una profunda crisis personal: afronta un segundo divorcio, la muerte de su madre y una relación cada vez más distante con su hijo, Sigurd. Desde esta situación de vulnerabilidad, la autora reflexiona sobre la dificultad de mantener vínculos sólidos en una sociedad marcada por el individualismo, la incertidumbre y la prolongación de una especie de adolescencia emocional.
Uno de los temas centrales de la novela es la maternidad, presentada de forma compleja y alejada de cualquier idealización. Ida observa con dolor cómo Sigurd, ya adulto, se ha alejado de ella y apenas mantiene contacto. La relación entre ambos está marcada por la incomunicación y por una sensación de fracaso que la protagonista no consigue resolver. Resulta especialmente significativo que una mujer acostumbrada a analizar los problemas sentimentales de los demás sea incapaz de comprender plenamente a su propio hijo. Nina Lykke explora así una realidad incómoda: los hijos crecen, se independizan y adquieren el derecho de cuestionar a sus padres, generando nuevas formas de distancia afectiva.
La novela también establece un interesante paralelismo entre generaciones. Mientras intenta asumir la muerte de su madre y revisar la relación que mantuvo con ella, Ida se enfrenta al deterioro del vínculo con Sigurd. Como hija y como madre, experimenta sentimientos de culpa, pérdida e incomprensión, revelando cómo ciertos conflictos familiares se repiten y transforman con el paso del tiempo.
El estilo de Lykke es ágil, preciso y profundamente irónico. Con un humor ácido que nunca pierde de vista la dimensión humana de sus personajes, la autora retrata las pequeñas hipocresías de la vida cotidiana y las dificultades de las relaciones familiares. Más allá de la sátira social, "¿Dónde están los adultos?" es una lúcida reflexión sobre la maternidad, el envejecimiento y la búsqueda de conexión en un mundo donde nadie parece tener del todo claro qué significa ser adulto.
Elsker Nina Lykke. En veldig god beskrivelse av tendensen som gjør foreldre til barnas underordnede, masse morsom eksemplifisering av dette, og masse annet som preger et moderne terapirom, som alltid i Nina Lykkes bøker❤️🙏🏻
Uwielbiam sposób patrzenia na świat Niny Lykke, który autorka przekazuje swoim bohaterkom. Płaszcz spleciony z sarkastycznego poczucia humoru przykrywa tu poważne problemy w relacjach rodzinnych, zmiany pokoleniowe, nowe spojrzenie na rodzinę i wychowywanie dzieci. Świetna rzecz, trochę smutna, trochę frustrująca, trochę zabawna, ale dająca bardzo wiele do myślenia.
qué divertido ha sido odiar a todos los miembros de esa familia y descifrar sus puntos de vista. Lykke es muy buena al nivelar la crítica social con el humor. Suelo leer varios libros a la vez, pero juro que esta historia no pude dejarla a un lado.
Qué experiencia, una montaña rusa emocional. Retorcido, psicológicamente hablando y con el punto de crítica social suficiente para hacerte pensar. El final me ha enfadado un poco jaja pero me ha encantado!
Ida, kobieta po sześćdziesiątce, jest psycholożką która niedawno straciła matkę. To jednak nie jedyna strata w jej życiu. Kobieta jest po rozwodzie i rozstaniu z kolejnym partnerem, a przede wszystkim cierpi po utracie kontaktu z synem, który go urwał nie pozostawiając żadnego wyjaśnienia. Ida gubi się w domysłach i podejmuje wiele prób, by dowiedzieć się, dlaczego syn zdecydował się na tak radykalny krok. Wciąż doszukuje się winy w sobie, w wychowaniu, w rozwodzie, we własnym zachowaniu. Zresztą syn wciąż obwinia matkę, która według niego go do tak radykalnego rozwiązania zmusiła.
Synes den var litt treg i starten, men at den tok seg opp mot slutten. Interessant å se en familiekonflikt fra morens øyne, og ikke bare fra barnets perspektiv. Anbefales!
To było albo po prostu dobre… albo było rezonatorem moich własnych neuroz. Albo z dużym prawdopodobieństwem było jednym i drugim! Nina Lykke jak zwykle sztosik
Väga lõbus lugemine oli, aga mõneti ka kurb. Noh, tegelikult nii ongi elu ja õigustatud küsimus/pealkiri Kus on täiskasvanud? Aga nagu ikka Nina Lykke romaanide puhul, iseendi üle huumor on kõige tervendavam. 😃 Nautisin!