เพียงชายคนนี้ (ยังคง) เป็นอาจารย์พิเศษ ฉบับ 16 ปีแห่งความหวัง

เพียงชายคนนี้เป็นอาจารย์พิเศษ #2

by คันฉัตร รังษีกาญจน์ส่อง

บันทึกความในใจของอาจารย์พิเศษที่ต้องเจอกับเรื่องวุ่นวายเป็นพิเศษในรั้วมหาวิทยาลัย ตั้งแต่การรับมือกับนักศึกษาขาด ลา มาสาย บรรดาก๊วนคนคุยและไม่ส่งงาน การทำงานกลุ่มอันแสนปวดหัว การสอนอินเตอร์ที่ชวนปวดเฮด รวมถึงสารพัดสิ่งที่ผ่านไปสิบกว่าปีก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข ทั้งอุปกรณ์ที่พังเป็นกิจวัตร ห้องอาหารที่หายไป แล้วไหนจะเจอโรคระบาดที่เปลี่ยนโลกการเรียนการสอนไปตลอดกาล และการรุกรานของเอไอที่อาจจะกลืนกินอาชีพอาจารย์ไปสักวัน!

เรื่องเล่าที่คัดสรรจากประสบการณ์ตลอด 16 ปีแห่งความหวังของ ‘คันฉัตร รังษีกาญจน์ส่อง’ อาจารย์พิเศษผู้ทั้งรัก ทั้งชัง ทั้งหวานและขมขื่นกับการตบตี เอ้ย ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้กับลูกศิษย์มาแล้วหลายต่อหลายรุ่น ตั้งแต่เจนฯ วายยันเจนฯ ซี ตั้งแต่การนั่งเรียนในห้องจนเจอกันในซูม ตั้งแต่เงินออกไม่ตรงเวลา จนตอนนี้ก็ยัง…เอ่อ…ไม่ตรงเวลา

Genres: Nonfiction

200 pages, Paperback

First published March 1, 2026

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 3 out of 5]

รอมา 12 ปี ในที่สุดก็ได้อ่านเล่มต่อของ เพียงชายคนนี้เป็นอาจารย์พิเศษ

ยังจำได้เสมอว่าเล่มแรกของพี่ต่อ คือหนังสือที่ทำให้เข้าสู่จักรวาลของแซลมอน ทั้งเนื้อหา รูปภาพประกอบของพี่ศิลา คือ โดนเส้นหมดทุกอณู

หลังจากเล่มนั้นก็ยังคงตามรอยหนังสือของพี่ต่อ (และแน่นอน พี่ศิลา) มาตลอด อาจจะไม่ได้อ่านทุกเล่ม แต่มั่นใจว่าอ่านมา 90 เปอร์แน่นอน แต่ใดๆ ก็ยังคงรอตอยเล่มต่อของเพียงชายคนนี้เป็นอาจารย์พิเศษอยู่ตลอด

จนในที่สุด มันก็มาถึง กับ เพียงชายคนนี้ (ยังคง) เป็นอาจารย์พิเศษ ฉบับ 16 ปีแห่งความหวัง (?) ภาคต่อจากเล่มแรก และเป็นการต่อยอดชีวิต 16 ของการเป็นอาจารย์พิเศษของพี่ต่อ

สิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้เลย คือ พี่ต่อซอฟลงไปเยอะ 555 ไม่เผ็ดจี๊ดแบบเล่มแรก เรียกว่านิ่งขึ้นเยอะ เพราะตอนเล่มแรกผมจำได้เลยว่าสำนวนสะแด่วแห้วมาก จนย้อนกลับไปนึกถึงแล้วก็เสียวๆว่า พี่เขาจะโดนฟ้องป่าววะ (ฮา)

แต่ถึงอย่างนั้น ความซอฟที่เข้ามา ก็ไม่ได้ทำให้เนื้อหามันสนุกน้อยลง ลีลาและจังหวะของการเล่าเรื่องยังคงเอกลักษณ์ของคันฉัตร รังสีกาญจน์ส่องอยู่ครบถ้วน เพียงแค่เขามาในสไตล์ที่โตขึ้นและลุ่มลึกกว่าช่วงเวลาเมื่อ 12 ปีที่แล้วแค่นั้นเอง

เนื้อหาของหนังสือยังคงคอนเซปเดิม กับการเม้ามอยวงการอาจารย์พิเศษ ทั้งการรับมือกับลูกศิษย์เจนซี ระบบการเรียนการสอนของมหาลัยที่ดูจะวายป่วงเหลือเกิน การจิกกัดหยอกเอินทั้งหลายแหล่ยังคงมีอยู่เสมอในเนื้อหาของหนังสือ โดยเฉพาะออร่าของความเป็นอาจารย์ที่แม้พี่ต่อจะไม่ได้พูดถึงโดยตรง แต่นักอ่านอย่างผมสัมผัสได้ว่าคำว่าอาจารย์พิเศษไม่ได้ทำให้ความเป็นอาจารย์ของพี่ต่อน้อยกว่าอาจารย์ไม่พิเศษเลย

แต่ภายใต้ความตลกโปกฮา มุมหนึ่งก็แอบสะท้อนระบบการศึกษาที่เปราะบางอยู่เยอะเลยละครับ แม้มันจะถูกเล่าด้วยเสียงหัวเราะ แต่มันก็ไม่ได้ลดความอิหยังวะมากมายที่พี่ต่อต้องการสื่อสารออกมาเลยแม้แต้น้อย ความสรวลเสเฮฮาทำหน้าที่เพียงทำให้เรื่องพวกนี้ย่อยง่ายขึ้น เข้าใจง่ายขึ้น โดยหวังว่าซักวัน คงจะมีใครหรืออะไรที่ปรับเปลี่ยนระบบพวกนี้ให้ดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่นี้

เพราะกว่า 12 ปี นับตั้งแต่เล่มแรกจนถึงเล่มนี้ ระบบประหลาดๆ ก็ยังคงมีอยู่เหมือนเดิม

บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ตลกที่สุดในหนังสือของพี่ต่อแล้วก็ได้

ปล. ภาพประกอบของพี่ศิลา ยังคงโดนเส้นผมจริงๆ