เพียงชายคนนี้ (ยังคง) เป็นอาจารย์พิเศษ ฉบับ 16 ปีแห่งความหวัง

เพียงชายคนนี้เป็นอาจารย์พิเศษ #2

by คันฉัตร รังษีกาญจน์ส่อง

บันทึกความในใจของอาจารย์พิเศษที่ต้องเจอกับเรื่องวุ่นวายเป็นพิเศษในรั้วมหาวิทยาลัย ตั้งแต่การรับมือกับนักศึกษาขาด ลา มาสาย บรรดาก๊วนคนคุยและไม่ส่งงาน การทำงานกลุ่มอันแสนปวดหัว การสอนอินเตอร์ที่ชวนปวดเฮด รวมถึงสารพัดสิ่งที่ผ่านไปสิบกว่าปีก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข ทั้งอุปกรณ์ที่พังเป็นกิจวัตร ห้องอาหารที่หายไป แล้วไหนจะเจอโรคระบาดที่เปลี่ยนโลกการเรียนการสอนไปตลอดกาล และการรุกรานของเอไอที่อาจจะกลืนกินอาชีพอาจารย์ไปสักวัน!

เรื่องเล่าที่คัดสรรจากประสบการณ์ตลอด 16 ปีแห่งความหวังของ ‘คันฉัตร รังษีกาญจน์ส่อง’ อาจารย์พิเศษผู้ทั้งรัก ทั้งชัง ทั้งหวานและขมขื่นกับการตบตี เอ้ย ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้กับลูกศิษย์มาแล้วหลายต่อหลายรุ่น ตั้งแต่เจนฯ วายยันเจนฯ ซี ตั้งแต่การนั่งเรียนในห้องจนเจอกันในซูม ตั้งแต่เงินออกไม่ตรงเวลา จนตอนนี้ก็ยัง…เอ่อ…ไม่ตรงเวลา

Genres: Nonfiction

200 pages, Paperback

First published March 1, 2026

Reviews

[Pawarut Jongsirirag]

รอมา 12 ปี ในที่สุดก็ได้อ่านเล่มต่อของ เพียงชายคนนี้เป็นอาจารย์พิเศษ

ยังจำได้เสมอว่าเล่มแรกของพี่ต่อ คือหนังสือที่ทำให้เข้าสู่จักรวาลของแซลมอน ทั้งเนื้อหา รูปภาพประกอบของพี่ศิลา คือ โดนเส้นหมดทุกอณู

หลังจากเล่มนั้นก็ยังคงตามรอยหนังสือของพี่ต่อ (และแน่นอน พี่ศิลา) มาตลอด อาจจะไม่ได้อ่านทุกเล่ม แต่มั่นใจว่าอ่านมา 90 เปอร์แน่นอน แต่ใดๆ ก็ยังคงรอตอยเล่มต่อของเพียงชายคนนี้เป็นอาจารย์พิเศษอยู่ตลอด

จนในที่สุด มันก็มาถึง กับ เพียงชายคนนี้ (ยังคง) เป็นอาจารย์พิเศษ ฉบับ 16 ปีแห่งความหวัง (?) ภาคต่อจากเล่มแรก และเป็นการต่อยอดชีวิต 16 ของการเป็นอาจารย์พิเศษของพี่ต่อ

สิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้เลย คือ พี่ต่อซอฟลงไปเยอะ 555 ไม่เผ็ดจี๊ดแบบเล่มแรก เรียกว่านิ่งขึ้นเยอะ เพราะตอนเล่มแรกผมจำได้เลยว่าสำนวนสะแด่วแห้วมาก จนย้อนกลับไปนึกถึงแล้วก็เสียวๆว่า พี่เขาจะโดนฟ้องป่าววะ (ฮา)

แต่ถึงอย่างนั้น ความซอฟที่เข้ามา ก็ไม่ได้ทำให้เนื้อหามันสนุกน้อยลง ลีลาและจังหวะของการเล่าเรื่องยังคงเอกลักษณ์ของคันฉัตร รังสีกาญจน์ส่องอยู่ครบถ้วน เพียงแค่เขามาในสไตล์ที่โตขึ้นและลุ่มลึกกว่าช่วงเวลาเมื่อ 12 ปีที่แล้วแค่นั้นเอง

เนื้อหาของหนังสือยังคงคอนเซปเดิม กับการเม้ามอยวงการอาจารย์พิเศษ ทั้งการรับมือกับลูกศิษย์เจนซี ระบบการเรียนการสอนของมหาลัยที่ดูจะวายป่วงเหลือเกิน การจิกกัดหยอกเอินทั้งหลายแหล่ยังคงมีอยู่เสมอในเนื้อหาของหนังสือ โดยเฉพาะออร่าของความเป็นอาจารย์ที่แม้พี่ต่อจะไม่ได้พูดถึงโดยตรง แต่นักอ่านอย่างผมสัมผัสได้ว่าคำว่าอาจารย์พิเศษไม่ได้ทำให้ความเป็นอาจารย์ของพี่ต่อน้อยกว่าอาจารย์ไม่พิเศษเลย

แต่ภายใต้ความตลกโปกฮา มุมหนึ่งก็แอบสะท้อนระบบการศึกษาที่เปราะบางอยู่เยอะเลยละครับ แม้มันจะถูกเล่าด้วยเสียงหัวเราะ แต่มันก็ไม่ได้ลดความอิหยังวะมากมายที่พี่ต่อต้องการสื่อสารออกมาเลยแม้แต้น้อย ความสรวลเสเฮฮาทำหน้าที่เพียงทำให้เรื่องพวกนี้ย่อยง่ายขึ้น เข้าใจง่ายขึ้น โดยหวังว่าซักวัน คงจะมีใครหรืออะไรที่ปรับเปลี่ยนระบบพวกนี้ให้ดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่นี้

เพราะกว่า 12 ปี นับตั้งแต่เล่มแรกจนถึงเล่มนี้ ระบบประหลาดๆ ก็ยังคงมีอยู่เหมือนเดิม

บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ตลกที่สุดในหนังสือของพี่ต่อแล้วก็ได้

ปล. ภาพประกอบของพี่ศิลา ยังคงโดนเส้นผมจริงๆ

[Clairdenoon]

"เรียนก็อยากเลิกไว แต่ถ้ายูมีใจก็ไม่อยากเลิกเลย"
"ชีวิตคนเราก็แบบนี้แหละมันมีทั้งสิ่งที่เราเลือกได้และเลือกไม่ได้ แล้วต่อให้เลือกได้มันก็มีทั้งเลือกถูกและเลือกผิด"
"มึงรู้ตัวไหมว่ามึงคือคนที่เปลี่ยนชีวิต เติร์ด ทลบ"
"16ปีข้างหน้าผมจะยังสอนหนังสืออยู่(มั้ง)"
.
#เพียงชายคนนี้ (ยังคง) เป็นอาจารย์พิเศษ ฉบับ 16 ปีแห่งความหวัง
#คันฉัตร รังษีกาญจน์ส่อง
.
.
-เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าคลาสอาจารย์ตัดคันฉ่อค่ะ😆(คลาสเมื่อ9ปีก่อนยังไม่ได้เข้า ข้ามมาคลาสนี้ก่อนเลย)
เป็นการอ่านที่เพลินดี เหมือนผู้เขียนมาเม้ามอยบ่นขิงข่านินทาด่าแซะค่อนขอดเล่าความในใจที่คับอกคับใจให้ฟัง กับสารพัดเรื่องราวที่พบเจอในมหาวิทยาลัยในฐานะอาจารย์พิเศษที่ผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านฝนผ่านโควิดผ่านแผ่นดินไหว ผ่านลูกศิษย์มาหลายต่อหลายเจน

เล่าเรื่องราวแบ่งเป็น10คาบ(ตอน) ธีมของคือความหวังในเรื่องต่างๆ กับหลายคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ
เช่นว่า...
-ทำไมนักศึกษาถึงส่งรายชื่อ(ในงานกลุ่ม)โดยไม่เรียงตามรหัสนักศึกษา
(อันนี้เราพอตอบได้ว่าในมุมนักศึกษาอาจจะเรียงตามบทบาทการทำงาน ใครเป็นผู้นำในการทำ ใครดูทำเยอะสุดอะไรแบบนี้ เพราะถ้าเรียงตามเลขรหัสนักศึกษาบางทีไอ้คนที่ไม่เคยทำอะไรเลย อาจได้เป็นชื่อแรกซึ่งมันไม่แฟร์ 5555)
-ทำไมโปรเจคเตอร์ในห้องเรียนถึงต้องมีปัญหาทุกคาบ
-ทำไมค่าสอนถึงไม่เพิ่มขึ้น แม้จะผ่านมานานเป็นสิบปี
-ทำไมค่าสอนถึงเข้าช้า(ฝ่ายการเงินเป็นหน่วยงานลึกลับ)
หรือความหวังว่า...
-ดราม่างานกลุ่มจะหมดไป
-เอไอจะไม่ยึดครองโลก
ทั้งที่ตีแผ่ชีวิตอาจารย์พิเศษที่ดูเต็มไปด้วยปัญหา ปัญหาและปัญหา จนคิดว่ามหาวิทยาลัยช่างอัตคัดเสียจริง😅 แต่หลายเรื่องอ่านแล้ว ขำลั่นเลย เช่นตอนตั้งชื่อกลุ่ม, อาจารย์เทสต์ดี ,คุณแม่บ้านคณะ,มุมลับที่บันได และพูดถึงเด็กสมัยนี้(เจนซี)
.
และจากการสังเกต อาจารย์ดูระมัดระวังสุดๆเพราะกลัวถูกนักศึกษาเอาไปแขวนในxมากกกก😆
อ่านเพลินดี และได้มองเห็นอะไรใหม่ๆในมุมอาจารย์ ซึ่งเป็นเรื่องที่เราไม่เคยใส่ใจมองเลย (เรื่องที่กินอาหารของอาจารย์หรือห้องน้ำอาจารย์ที่ทำให้ดูมีอภิสิทธิ์เป็นชนชั้นอำมาตย์ในมหาวิทยาลัย นี่ก็เคยคิด55555)

[Woon]

รักงานพี่ต่อมาเสมอ อ่านเล่มแรกสมัยเป็นเด็กม.ต้นได้มั้ง อ่านอีกทีเรียนจบมหาลัย (ที่ซิ่วมาแล้วหนึ่งรอบ) และทำงานมาปีครึ่งแล้ว55555555555

เล่มแรกรู้สึกไม่ได้รีเลทมาก (ใช่สิ เรายังอยู่ม.ต้น) แต่พอเล่มนี้มันทั้งร่วมสมัยและทั้งตรงเจนเรา เพราะฉันเรียนมหาลัยยุคโควิดยังไงล่ะ🥲

นั่นแหละ ผมจะตามงานพี่ต่อเสมอ มีเกือบทุกเล่มละตอนนี้

[Ningning the suspicious reader]

ชอบๆ เรียลดี ชอบบทสุดท้าย ชีวิตวัยทำงานมันโดนกัดกินจนรู้ตัวอีกทีก็กร่อนไปถึงไส้ใน ทำเอาแทบทรงตัวไม่ไหว แต่ไม่ทำก็ไม่ได้(ไม่มีจะแดก) คิดถึงนานามิซังเลย ขอแค่ขนมปังร้านโปรดกับที่ทำงานที่ไม่เส็งเคร็งเกินไป(พร้อมลูกแมวที่ฝากชีวิตไว้กับเราอีกสองหน่อ) ก็คงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ละนะ

[KaTe]

ชอบมากกกกค่ะเป็นการอ่านที่เพลินมาก จริงๆแง่มุมชีวิตอาจารย์เราไม่ค่อยเห็นใครมาเล่าให้ฟังเท่าไหร่ อันนี้คือเราอ่านละรู้สึกได้ว่า insight ดีแล้วก็เปิดโลกดีด้วยว่า อ้อ คนเป็น อจ.มหาลัยเค้าต้องเจออะไรกันแบบนี้นี่เอง อ่านรวดเดียวจบเลย

[Nopadol Rompho]

เนื่องจากผมเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยจึงสามารถเชื่อมโยงกับสิ่งที่ผู้เขียนเล่าได้ค่อนข้างเยอะ อ่านเพลิน และได้ข้อคิดดี ๆ เยอะครับ