Que tal mais um gato?

猫を処方いたします。 #3

by Syou Ishida, Lídia Ivasa (Translator)

Certos encontros parecem coisa do destino, e esses gatos cada vez mais apaixonantes mostrarão que têm muitas lições a ensinar

No coração de Quioto, quatro pessoas muito diferentes passam por um momen­to complicado em suas vidas. Fūko tem uma apresentação importante para fazer, mas não sabe como aplacar o nervosismo. O pai de rimeira viagem Kōtarō se sente cada vez mais angustiado por não conseguir dar conta de tudo em casa e no trabalho. A sonhadora Orie é uma artista talentosa, porém sua arreira não está indo tão bem quanto gostaria. Já a reservada Ao carrega há anos a culpa por um trágico acidente.

Em pouco tempo, esses quatro indiví­duos conhecerão um lugar capaz de mudar a Clínica Kokoro, de onde os pacien­tes quase sempre saem levando gatinhos. Com o auxílio de bichanos adoráveis, um médico peculiar e uma enfermeira ranzinza guiam os visitantes para uma vida melhor. Mas qual a origem desse lugar tão enigmá­tico, que receita gatos e ninguém sabe dizer exatamente onde fica? E como funciona essa terapia tão incomum?

Enquanto os rumores sobre a peque­na clínica se espalham, atraindo curiosos, mais perguntas surgem. No entanto, uma coisa é depois que passam por ali, os pacientes se dão conta de que certas difi­culdades são muito mais fáceis de resolver se compartilhadas com alguém. E, quando uma visita muito esperada enfim aparece, os mistérios sobre aquele local mágico vão aos poucos se revelando.

Genres: Japan, Asian Literature, Fiction, Fantasy, Magical Realism, Japanese Literature, Short Stories

224 pages, Paperback

First published July 8, 2024

Reviews

[O’Siema · Rating 5 out of 5]

Nike i Chitose dalej w formie jeśli chodzi o komunikację między pacjentami oraz między sobą nawzajem :)
Rozdział drugi najzabawniejszy, inny niż dotychczasowe 😃
Natomiast, podobnie jak w poprzednich tomach, ostatni rozdział może złamać Ci serce i wycisnąć łzy ❤️‍🩹😿

[Gabi · Rating 5 out of 5]

Totalnie moja comfort seria, potrzebuje kolejnego tomu na wczoraj…
Kocham koty that’s all

[burgundowezycie · Rating 4 out of 5]

W ciszy, która zdaje się rozciągać między jednym oddechem a drugim, powieść „Kot pierwszego kontaktu” autorstwa Shō Ishida otwiera przed nami przestrzeń nie tyle fabularną, co emocjonalną – delikatną jak ślad łapy na świeżym śniegu i równie ulotną. To książka, która nie krzyczy, nie narzuca się, lecz trwa – jak obecność kota siedzącego obok, cichego świadka ludzkich rozterek.

Narracja rozwija się niespiesznie, niemal ceremonialnie, jakby każdy rozdział był osobnym rytuałem uzdrawiania. Klinika Kokoro jawi się jako miejsce zawieszone między rzeczywistością a snem – gdzie terapia nie polega na słowach, lecz na byciu. Koty, te enigmatyczne istoty, nie rozwiązują problemów bohaterów w sposób bezpośredni. One raczej rozplątują węzły ciszy, w których ludzie skrywają swoje lęki, winy i niespełnione pragnienia.

Melancholia tej książki nie jest ciężka – przypomina raczej wiosenny deszcz, który nie przytłacza, lecz oczyszcza. Historie bohaterów, takich jak Fūko czy Ao, unoszą się na granicy kruchości i siły. Ich samotność nie jest dramatyczna, lecz świadoma – jak wybór milczenia w świecie pełnym hałasu. Ishida z niezwykłą subtelnością pokazuje, że najtrudniejsze emocje nie wymagają walki, lecz uznania ich istnienia.

Szczególną rolę odgrywa tu kontrast: surowość syjamskiego kota i łagodność ragdolla, groteskowość doktora Nike i powściągliwość Chitose. To zestawienia, które przypominają o dualizmie ludzkiej natury – o tym, że w każdym z nas współistnieją sprzeczności, które dopiero razem tworzą pełnię.

Najbardziej poruszające jest jednak to, jak książka redefiniuje pojęcie pomocy. Nie jako ingerencji, lecz jako obecności. Nie jako rozwiązania, lecz jako towarzyszenia. Koty nie prowadzą bohaterów za rękę – one po prostu są. A czasem to właśnie wystarczy, by człowiek odnalazł drogę.

Styl Ishidy, zakorzeniony w estetyce realizmu magicznego, przypomina japońskie haiku – oszczędny, lecz nasycony znaczeniem. Każde zdanie wydaje się przemyślane, każde milczenie – celowe. W tej prostocie kryje się głęboka refleksja nad współczesnym życiem: nad wypaleniem, lękiem przed odrzuceniem, ucieczką od samego siebie.

„Kot pierwszego kontaktu” nie oferuje katharsis w klasycznym rozumieniu. Zamiast tego zostawia nas z czymś bardziej subtelnym – z miękkim poruszeniem serca, z cichym pytaniem o własne emocje, z nieoczywistym poczuciem, że nawet w najbardziej zagubionych momentach można odnaleźć sens.

Bo może rzeczywiście – jak sugeruje ta książka – nie potrzebujemy wielkich zmian. Może wystarczy zacząć od czegoś małego. Od oddechu. Od chwili uważności. Od bycia obok.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @wydawnictwo_marginesy (współpraca reklamowa) 🩷.

[Aliska · Rating 4 out of 5]

Przyjemna i otulająca jak poprzednie części. To taka comfort book, że nawet gdyby było 20 podobnych do siebie części, to pewnie bym czytała. W tej części pojawia się wyjaśnienie pewnej historii tej serii. Podobało mi się.

[☆ Iga ☆ · Rating 3 out of 5]

Jeśli jest komuś smutno, to fajnie przesłuchać/przeczytać; duży plus za bohaterkę Fūko i kota Fuku 🙌🏼, coś pięknego

[Monika | muleen_literacko · Rating 5 out of 5]

Trzyma poziom poprzednich części, dalej kocham i uwielbiam 🐈‍⬛💕

[Kawka Nad Książką · Rating 4 out of 5]

🐾🩺 Kot pierwszego kontaktu autorstwa Shō Ishidy to kolejna odsłona niezwykłej serii, która łączy w sobie ciepło, subtelny humor i nutę realizmu magicznego. Shō Ishida ponownie zaprasza czytelnika do osobliwej poradni, gdzie zamiast tradycyjnych metod leczenia stosuje się… koty. Już sam ten pomysł budzi uśmiech i ciekawość, a jednocześnie okazuje się zaskakująco trafną metaforą ludzkich potrzeb emocjonalnych. To książka, która od pierwszych stron otula atmosferą spokoju i delikatności.‎
ㅤ
🐾🩺 Shō Ishida tworzy galerię bohaterów zmagających się z codziennymi trudnościami, które są bliskie wielu czytelnikom. Każda z przedstawionych historii dotyka innych problemów – stresu, lęku, poczucia zagubienia czy trudności w relacjach. Autorka nie ocenia swoich postaci, lecz pozwala im przejść własną drogę, w której towarzyszą im koci terapeuci. To właśnie te relacje między człowiekiem a zwierzęciem stają się sercem opowieści.‎
ㅤ
🐾🩺 Dużą siłą książki jest sposób, w jaki Shō Ishida ukazuje koty jako istoty niemal terapeutyczne, a jednocześnie pozostające w pełni sobą. Każdy z nich ma własny charakter i metody działania – od bardziej wymagających po łagodne i wyciszające. Dzięki temu terapia nie jest schematyczna, lecz dopasowana do potrzeb konkretnej osoby. To ciekawy i oryginalny zabieg, który nadaje historii lekkości, a zarazem głębi.‎ㅤ

🐾🩺 W tle poszczególnych opowieści pojawia się również wątek samej poradni i jej tajemniczej przeszłości. Shō Ishida stopniowo odsłania kulisy miejsca, które wydaje się niemal zawieszone między rzeczywistością a czymś trudnym do uchwycenia. Szczególnie poruszające są fragmenty związane z jedną z pacjentek, które wprowadzają do książki bardziej melancholijny ton i pokazują, że za tą ciepłą historią kryje się także cień bólu.‎
ㅤ
🐾🩺 Styl autorki jest prosty, ale niezwykle sugestywny. Shō Ishida pisze w sposób oszczędny, a jednocześnie pełen emocji, które wybrzmiewają między wierszami. Narracja płynie spokojnie, pozwalając czytelnikowi zatrzymać się na chwilę i zanurzyć w przedstawionym świecie. To książka, która nie przytłacza, lecz daje przestrzeń na refleksję i oddech od codzienności.‎
ㅤ
🐾🩺 Kot pierwszego kontaktu to lektura, która przynosi ukojenie i przypomina o sile prostych rzeczy – obecności, bliskości i zrozumienia. Shō Ishida stworzyła historię, która potrafi wzruszyć, rozbawić i jednocześnie dać poczucie komfortu. To idealna propozycja dla tych, którzy szukają czegoś lekkiego, a zarazem poruszającego. Trudno nie odnieść wrażenia, że czasem naprawdę najlepszym lekarstwem może być cicha obecność kogoś, kto po prostu jest obok – nawet jeśli ma cztery łapy.

[Rude Kadry · Rating 4 out of 5]

„Kot pierwszego kontaktu” to zdecydowanie najbardziej kocia powieść, jaką miałam w rękach. Ta książka dosłownie kotem stoi. Od pierwszych stron czuć, że to właśnie one są tu sercem opowieści, nie dodatkiem ani tłem, lecz osią, wokół której krążą ludzkie historie, emocje i przemiany.

Koty zostały ukazane jako istoty niemal doskonałe. Oczywiście, gdybym chciała zachować pozory obiektywizmu, powiedziałabym, że mają swoje wady, ale na chwilę spróbujmy udawać, że patrzymy na nie "rozsądnie”. W tej historii są czymś więcej niż zwierzętami. Stają się narzędziem terapeutycznym, cichym lekarstwem na skołatane nerwy, żałobę, samotność i emocjonalny chaos. Ich obecność porządkuje świat bohaterów. Wprowadza ład tam, gdzie wcześniej panował niepokój.

Ogromnym atutem tej części jest subtelnie wpleciony realizm magiczny - przedstawiony w sposób naprawdę oryginalny i wyjątkowy. Nie dominuje fabuły, nie przytłacza, ale delikatnie przenika codzienność, sprawiając, że zwykłe wydarzenia nabierają niezwykłego znaczenia. Ten element dosłownie chwycił mnie za serce. To właśnie dzięki niemu historia zyskuje dodatkową głębię i staje się czymś więcej niż tylko cozy opowieścią o relacji człowieka ze zwierzęciem.

Poradnia zdrowia psychicznego, do której trafiają bohaterowie, jest miejscem niemal zagadkowym. Informacje o niej rozchodzą się pocztą pantoflową - trafiają tam ci, którzy naprawdę tego potrzebują. A na miejscu czekają ciekawskie spojrzenia, miękkie futerka, małe noski i sprytne paputki, które potrafią rozbroić nawet najbardziej zaciśnięte serce.

Bohaterowie są bardzo różni - wiek, doświadczenia, życiowe zakręty. Każdy zmaga się z czymś innym, każdy niesie swój ciężar. I to zostało pokazane naprawdę świetnie. Różnorodność postaci sprawia, że łatwo odnaleźć w kimś cząstkę siebie. Mimo dzielących ich różnic łączy ich jedno, spotkanie z kotem, które staje się początkiem zmiany.

Ta powieść jest niezwykle cozy - ciepła, komfortowa, otulająca jak koc w chłodny wieczór. A jednocześnie pełna emocji: cichych, subtelnych, ale autentycznych. Wszystkie poruszone wątki: samotność, strata, potrzeba bliskości, lęk przed zmianą - wybrzmiewają naturalnie i szczerze. Nic tu nie jest przypadkowe. „Kot pierwszego kontaktu" to historia ku pokrzepieniu serc. Przypomina, że czasem nie potrzebujemy wielkich słów ani spektakularnych gestów. Czasem wystarczy czyjaś obecność. Mruczenie. Ciepło małego ciała. I odrobina magii, która pomaga nam poukładać świat na nowo.

[Anna · Rating 5 out of 5]

“-Zalecam pani kota. Pani Chitose, pani przyniesie kota!”*

I kiedy czytam to zdanie, to od razu robi mi się ciepło na sercu. Ta seria jest jedną z moich ukochanych azjatyckich umilaczy. Kolejny raz po skończonej lekturze jestem przeszczęśliwa, że w moim życiu obecne są koty. To niezwykłe stworzenia i wierzcie lub nie, ale one naprawdę potrafią ukoić nawet największe smutki.

✨️Kto i za co pokocha?
Kociary i kociarze za kotki. Nie no oczywiście pokochają ją wszyscy ci, którzy lubią realizm magiczny i takie "odklejenie" charakterystyczne dla literatury japońskiej. Ta książka, jak i dwie poprzednie części, to puchate i mięciutkie plastry na smutki. Nieco melancholijne, ale bardzo angażujące, pełne empatii opowieści o tym, że często to obecność może stanowić największą i najskuteczniejszą pomoc.

✨️Czy ja pokochałam?
Jasne, że tak! Uwielbiam koci klimat panujący w tej książce, tego szalonego lekarza i oschłą panią Chitose. Uwielbiam atmosferę przytulności, ale też odrealnienia. To książka, która dostarcza różnych emocji, od śmiechu po wzruszenia. Kolejny raz jestem oczarowana piórem Ishidy, która ponownie otworzyła przede mną drzwi tej magicznej kliniki i leczyła moje smutki...kotami. A ja dzięki temu kolejny raz doceniłam, że mam w domu prawdziwe kocie skarbeczki, które, choć czasami mam ochotę wystrzelić w kosmos, to kocham je bardzo i jestem wdzięczna, że chcą towarzyszyć mi każdego dnia.

✨️Czy polecam?
Bez dwóch zdań. Te opowieści pozwalają odnaleźć w nich cząstkę siebie, pozwalają docenić i przynoszą ukojenie. Poruszając prawdziwe, ludzkie codzienne problemy przybliżają się do czytelnika i sprawiają, że ten czuje się zrozumiany i bezpieczny.

✨️O czym jest?
_
W tej części poznajemy Fūko, której lekarstwo w postaci kota syjamskiego ma sprawić, że przestanie stresować się ważnym projektem w pracy. Z kolei Kotaro po całym dniu pracy nie chce wracać do domu, w którym czeka na niego malutka córeczka i zmęczona żona. Aby choć trochę opanować swoje lęki, zaczyna osobliwą terapię pod okiem ekscentrycznego doktora. Ten tom przybliża też historię tajemniczego lokalu, w którym mieści się klinika. A ów historia łamie serce. Jej bohaterką, poza oczywiście kotami, jest Ao, pacjentka doktora Niko.

[KsiazkiNaszaPasja Maa · Rating 5 out of 5]

Kocham tę serię! To już trzeci tom i mam wielką nadzieję, że nie ostatni. Azjatyckie książki mają w sobie coś, czego zupełnie nie znajduję w naszej, europejskiej literaturze – i to jest w nich najwspanialsze. Kocham koty, mam ich aż cztery (wszystkie to bezdomniaki), więc chcę przeczytać każdą książkę o nich, która wpadnie mi w ręce.
Dlaczego ta seria jest tak dobra? Te książki zagłębiają się w naszą podświadomość.
Shō Ishida znów zabiera nas do tajemniczej kliniki w Kioto, gdzie ekscentryczny lekarz zamiast leków „przepisuje” pacjentom opiekę nad kotem. Niby czytamy o wymyślonych bohaterach, a tak naprawdę o nas samych – wiele razy się na tym przyłapałam. Przy tym tomie płakałam rzewnymi łzami, ponieważ pojawiły się w nim sceny dla mnie aż za mocne. Bardzo interesujące jest podejście Japończyków do posiadania zwierząt. Tam nie ma spontanicznych decyzji, wszystko musi być po stokroć przemyślane. Mało jest też w Japonii bezdomnych zwierząt. Japończycy często nie chcą brać na siebie tak dużej odpowiedzialności, bo lubią wyjeżdżać – ja jestem ich całkowitym przeciwieństwem.

Wszystkie historie pacjentów są niesamowicie wciągające i angażujące. Nie brakuje w nich tajemnic, a mruczki działają tu jak najlepsi terapeuci. Każdy z bohaterów jest dobrze opisany, podobnie jak jego relacje z otoczeniem i rodziną. Człowiek naprawdę poznaje siebie, gdy ma za zadanie opiekować się żywą istotą. Dzięki temu doświadczeniu dowiaduje się, że wcześniej przejmował się głupotami albo w końcu godzi się z bliskimi. Kot daje mu po prostu głębszy wgląd w siebie.
Zawsze staram się czytać te książki jak najdłużej, bo szkoda mi je kończyć. Z każdym tomem czuję żal, że historia tak szybko dobiegła końca.
Piękna szata graficzna i bardzo dobre tłumaczenie to coś, z czego wydawnictwo Marginesy jest znane.

Poproszę o kolejne tomy i nowe historie, bo uwielbiam tę serię.

Polecam z całego serca!

[Malum_tea · Rating 5 out of 5]

Jak wiele możemy nauczyć się od zwierząt?

„Kot pierwszego kontaktu” to trzeci tom serii opowiadającej o poradni psychologicznej w Kioto. Prowadzi ją wesoły i zdystansowany lekarz oraz pielęgniarka o zupełnie przeciwnym usposobieniu, wydająca się być surową osobą. Nie byłoby nic wyjątkowego w tym miejscu, jednak zamiast leków doktor przepisuje... kota. Pacjenci szukający pomocy w poradni zazwyczaj są bardzo zszokowani metodami leczenia, jednak ufają lekarzowi i poddają się kociej kuracji.

W książce znajdziemy cztery historie, a każda z nich opowiada o innym pacjencie. Problemy, z jakimi mierzą się bohaterowie, nie należą do łatwych. Zastosowanie kociej kuracji to tak naprawdę zachęta do głębszej analizy każdego z przypadków. Okazuje się, że od zwierząt można się bardzo wiele nauczyć. Zaadoptowanie kota nawet na kilka dni wymaga poświęcenia, ułożenia swojego dnia na nowo. Zajęcie się zwierzakiem również pomaga skupić na moment uwagę na czymś innym i zdystansować się. Dzięki temu można dostrzec coś, co wcześniej nam umykało.

Każdy z bohaterów jest inny i mierzy się z różnymi problemami, lecz tak naprawdę mogą one dotyczyć każdego. W tym tomie każdy rozdział poruszył mnie bardzo mocno i dał do myślenia. Ta książka ma w sobie wiele mądrości i dojrzałości. Autorka podobnie jak w poprzednim tomie odsłania nieco rąbka tajemnicy na temat tego, skąd wzięła się owa poradnia i jak właściwie działa. Nie wyjaśnia jednak wszystkiego i dlatego liczę na kolejny tom wkrótce!

Twórczość Shō Ishidy trafia bardzo celnie w moje serce, z każdym tomem coraz mocniej przeżywam zawarte w nim historie. Autorka nie boi się pisać o trudnych i bolesnych sprawach i robi to z niezwykłą wrażliwością. Podczas lektury nieraz zeszkliły mi się oczy, ale również wielokrotnie gościł na twarzy uśmiech. Z utęsknieniem będę wypatrywać kontynuacji.

Serdecznie polecam!

[Anna · Rating 4 out of 5]

„Kot pierwszego kontaktu” to właściwie tom trzeci świetnej serii, opowiadającej o tym jak ważne dla naszego zdrowia psychicznego są zwierzęta, w tym przypadku koty. Do lektury przyciągnęła mnie oczywiście przeurocza okładka oraz to, że jest to japoński bestseller. Fascynuje się Japonią od kilku lat, uwielbiam to społeczeństwo, ich kulturę i zwyczaje, dlatego nie mogłam przejść obok tego tytułu obojętnie. I uprzedzam, środek jest równie uroczy i cudowny jak ta okładka. Wciąga bez reszty, otula i zachęca do dalszej lektury, ale także i do zatrzymania się i pochylenia nad nią. To opowieść dojrzała zwracająca uwagę na to, że warto zajrzeć gdzieś w głąb siebie, a czasami w tym pomagają właśnie zwierzęta. To także historia o tym, jaką odpowiedzialność bierzemy na siebie przygarniając zwierzę, czym dla nas mogą być puchaci przyjaciele i jak skutecznie mogą uleczyć naszą duszę. „Kot pierwszego kontaktu” to opowieść pełna wrażliwości, takich momentów, które trzeba zauważać, to przypominajka o tym czym naprawdę jest szczęście i że można go odnaleźć naprawdę w małych rzeczach. Historia kilku ludzi, każdy jest zupełnie inny i nosi w sobie inne problemy, żal, smutek, brak nadziei lub brak siły do wstania rano z łóżka, recepta zostaje wystawiona – potrzeba kota. Kotem można się zająć, to ktoś kto nie ocenia ale wysłucha, ktoś kto da nadzieję, otuli i zamruczy. Uwielbiam takie powieści, są jak uroczy promyk słońca w te brzydkie wiosenne dni.

[Sandra || Tabibito no hon · Rating 4 out of 5]

ZAJEBISTA. Sorki, ale OMG XD! 1. tom bardzo mi się podobał, był po prostu cudowny. 2. tom też był świetny, choć pierwsze trzy opowieści wypadły odrobinę gorzej niż w jedynce. Za to czwarta historia... totalnie mnie sponiewierała. Wypłakałam się za wsze czasy! XD 3. tom to już w ogóle inna liga.

Wzruszał, bawił, ale przede wszystkim byłam pod ogromnym wrażeniem powagi przesłania na temat opieki nad zwierzętami. To nie jest żadne „hop siup”, tylko ogromna odpowiedzialność - świetna lekcja dla każdego, kto zastanawia się nad nowym członkiem rodziny. No i tradycyjnie popłakałam się na ostatniej historii. Była pełna bólu, nieco drastyczna, ale opowiadała o wyrzutach sumienia i pewnego rodzaju odkupieniu. REWELACJA! Ten tom zostawia mnie z chyba nawet lepszymi wrażeniami niż pierwszy.

[Ruda Czyta · Rating 4 out of 5]

W każdym z nas drzemie ogrom emocji, a po lekturze tej książki okazuje się, że jest na nie uniwersalna recepta - na wszystkie troski... zaleca się kota. To nie są tylko zwierzęta, one są lekiem na całe zło. Czy potrafią rozwiązać wszystkie problemy? Nie. Ale potrafią zmiękczyć każde serce, a to prosta droga do rozwiązania wielu problemów.

[Anna · Rating 4 out of 5]

Bardzo słodkie, śmieszne i smutne historie. Popłakałam się już na poprzednich, ale ostatnia całkowicie mnie rozwaliła. Wiedziałam, że się źle skończy i z przerażeniem odkrywałam kolejne fragmenty tej opowieści. Jednak nawet po czymś tak okropnym trzeba żyć dalej, a ja nie mogę się doczekać kolejnego tomu

[Lucille · Rating 4 out of 5]

uma leitura bastante agradável e muito, muito reconfortante, entregando absolutamente tudo o que os outros livros da coleção entregam, não perdendo a qualidade, sendo uma obra que acaba encantando e deixando o coração bem quentinho

[Vjeverica · Rating 5 out of 5]

Chyba najlepsza część że wszystkich.
Było trochę śmiechu, ale przede wszystkim smutek i refleksja. Trochę więcej wyjaśniło mi o samej przychodni i co było kiedyś.
Jedna z lepszych książek jakie czytałam.

[Agnieszka Adamek · Rating 5 out of 5]

Myślałam, że to pierwszy tom i od niego zaczęłam przygodę z serią...
Mimo to na 100% przeczytam jeszcze "Zaleca się kota" i "Zaleca się kolejnego kota" ze względu na lekkość czytania i uroczą fabułę. Na duży plus zasługują też okładki, są przesłodkie <3

[Jazminnq · Rating 4 out of 5]

3.75

[Aneta · Rating 5 out of 5]

Dla mnie są to przyjemne książki, które mają w sobie nutkę nadziei, że można sobie poradzić z wieloma sytuacjami.

[Jola · Rating 5 out of 5]

Jestem totalnie nieobiektywna w ocenie tej serii ale ta seria jest dla mnie tym czym myslalam ze bedzie „zabim wystygnie kawa”
Totalny komfort read

[Liwia · Rating 4 out of 5]

Uwielbiam te subtelne powiązania pomiędzy opowiadaniami