What do you think?
Rate this book
Remington
Een oude, gevierde dichter is naar zijn geboortestad Hamburg teruggekeerd om zijn laatste bundel te schrijven. Hij belt zijn zoon, een succesvolle kunstenaar, met de vraag of die hem wil komen halen. De zoon gaat naar Hamburg, niet in het besef dat het de laatste reis wordt die zijn vader ooit zal maken. Per antieke Mercedes trekken ze door Duitsland, Groningen, Friesland. Onderweg gebeuren er wonderlijke en juist heel gewone dingen. Ze halen herinneringen op en beleven intiemere momenten dan ze ooit hebben gekend. De reis verloopt langzaam maar voorspoedig, tot de weerloze, oude dichter op de Afsluitdijk een daad stelt waarmee hij zijn zoon in verbijstering achterlaat: `Ik zie mijn vader niet meer. In de achteruitkijkspiegel blijft de Poolse vrachtwagen achter mij aan rijden. Ik moet mee met de rest van het verkeer, naar de overkant.
- GenresNovels
208 pages, Hardcover
First published January 1, 2015
1 person is currently reading
67 people want to read
About the author
Bert Natter
20 books19 followersBert Natter (1968) debuteerde in 2008 met de roman Begeerte heeft ons aangeraakt, die werd bekroond met de Selexyz Debuutprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In 2015 verschenen Remington (longlist Libris Literatuur Prijs) en Goldberg (shortlist ECI Literatuurprijs), in 2018 gevolgd door Ze zullen denken dat we engelen zijn. In 2022 publiceerde hij het literaire non-fictieboek Leven met Lidewij.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
September 17, 2025
Leesimpressies
4)
Ergens las ik dat Bert Natter dit boek (van iets meer dan 200 pagina's) in een paar weken schreef. Die snelheid had het boek voor mij als lezer ook. Het boek heeft nog een paar dikke plussen:
-geestige dialogen en liefdevolle momenten tussen vader en zoon
-de wisselingen in tijd
-de manier waarop Natter het overlijden van zijn vader beschrijft. Daarmee begint hij in de eerste zin van het boek: 'Mijn vader is er niet meer.' Pas aan het einde wordt precies duidelijk hoe zijn vader is overleden
-de compacte vorm van dit verhaal.
Tip: lees niet zoals ik deed vooraf een paar recensies ivm mogelijke spoiler alerts. En lees review 2 ook maar niet!
3)
Ontzettend fijn boek dit, vooral omdat ik graag een dag of twee met mijn vader op reis zou gaan om hem beter te leren kennen.
2) -SPOILER ALERT-
Op pagina 67, als de ik-persoon onderweg van Hamburg naar Schagen zijn oude trillende vader uit de auto is verloren, lees ik een passage die me doet denken aan het eerste verhaal uit De onderwaterzwemmer van Thomese: de hoofdpersoon overweegt om net als de jonge hoofdpersoon die bij de nachtelijke oversteek van een rivier zijn vader kwijtraakt om niet naar huis terug te keren (zolang hij niet naar huis gaat denkt zijn moeder dat ze allebei nog in leven zijn).
Natter schrijft:
'Of zal ik eindeloos heen en weer blijven rijden over de Afsluitdijk, tussen Den Oever en Zurich, alleen stoppend om te tanken, een borrel te drinken, een sigaret te bietsen en dan door tot de zon opkomt en ondergaat, tot in de eeuwigheid, als een dolende ridder, als een Vliegende Hollander voor eeuwig heen en weer over deze dam door de zee.'
1)
Na het prachtige Judas ga ik in een adem door met het 20e boek dat ik dit jaar lees (nee, ik doe niet mee aan de contest maar heb toch een neurotische drang om mijn gelezenboeken op een tiental af te ronden.)
4)
Ergens las ik dat Bert Natter dit boek (van iets meer dan 200 pagina's) in een paar weken schreef. Die snelheid had het boek voor mij als lezer ook. Het boek heeft nog een paar dikke plussen:
-geestige dialogen en liefdevolle momenten tussen vader en zoon
-de wisselingen in tijd
-de manier waarop Natter het overlijden van zijn vader beschrijft. Daarmee begint hij in de eerste zin van het boek: 'Mijn vader is er niet meer.' Pas aan het einde wordt precies duidelijk hoe zijn vader is overleden
-de compacte vorm van dit verhaal.
Tip: lees niet zoals ik deed vooraf een paar recensies ivm mogelijke spoiler alerts. En lees review 2 ook maar niet!
3)
Ontzettend fijn boek dit, vooral omdat ik graag een dag of twee met mijn vader op reis zou gaan om hem beter te leren kennen.
2) -SPOILER ALERT-
Op pagina 67, als de ik-persoon onderweg van Hamburg naar Schagen zijn oude trillende vader uit de auto is verloren, lees ik een passage die me doet denken aan het eerste verhaal uit De onderwaterzwemmer van Thomese: de hoofdpersoon overweegt om net als de jonge hoofdpersoon die bij de nachtelijke oversteek van een rivier zijn vader kwijtraakt om niet naar huis terug te keren (zolang hij niet naar huis gaat denkt zijn moeder dat ze allebei nog in leven zijn).
Natter schrijft:
'Of zal ik eindeloos heen en weer blijven rijden over de Afsluitdijk, tussen Den Oever en Zurich, alleen stoppend om te tanken, een borrel te drinken, een sigaret te bietsen en dan door tot de zon opkomt en ondergaat, tot in de eeuwigheid, als een dolende ridder, als een Vliegende Hollander voor eeuwig heen en weer over deze dam door de zee.'
1)
Na het prachtige Judas ga ik in een adem door met het 20e boek dat ik dit jaar lees (nee, ik doe niet mee aan de contest maar heb toch een neurotische drang om mijn gelezenboeken op een tiental af te ronden.)
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 30, 2015
Bert Natter maakte indruk op mij met zijn roman “begeerte heeft ons aangeraakt”. “Remington” is het tweede werk dat ik van hem heb gelezen en het bevestigt voor mij dat Natter een aanwinst is voor de Nederlandse literatuur. De roadtrip van vader en zoon wordt op een mooie manier onderbroken door herinneringen waarbij ook een klein standbeeld voor de inmiddels overleden moeder wordt opgericht. De dialogen tussen vader en zoon zijn af en toe geestig en Natter houdt de vaart er goed in terwijl hij toch kans ziet om een aantal mooie overpeinzingen in het verhaal te verwerken. Natter is bevriend met Giphart – Giphart heeft bij dit boek als meelezer gefunctioneerd – maar heeft gelukkig een heel eigen stem. (Na het lezen van Giph had ik niet de behoefte om meer van Giphart te lezen, doch dit terzijde.)
Natter schrijft met veel overtuiging en weet een portret van een vader neer te zetten dat ontroerend is zonder sentimenteel te worden. Vijf sterren.
Natter schrijft met veel overtuiging en weet een portret van een vader neer te zetten dat ontroerend is zonder sentimenteel te worden. Vijf sterren.
April 10, 2025
Een soort road movie op papier, over een zoon die zijn oude vader in een oude Mercedesbus terugrijdt van Hamburg naar huis (de kop van Noord-Holland). Een vader-zoon boek dus. Een onderhoudend verhaal, verzorgd en toegankelijk geschreven, met diverse geslaagde scenes en de nodige mooi geformuleerde observaties over leven, dood, (familie-)relaties.
De dialogen tussen vader en zoon bestaan nogal vaak uit spitsvondigheden, waarbij de dialoog wordt afgesloten door degene die de spitste spitsvondigheid weet aan te voeren. Dat is best grappig en het geeft het boek een zekere lichtvoetigheid. Alleen, zoveel grappigheid gaat ook een beetje tegenstaan. En bovendien voelt het niet geloofwaardig aan, dat twee mensen doorlopend zo met elkaar praten. Het voelde voor mij bedacht aan (iedere roman is natuurlijk 'bedacht', maar zo ervaar je dat als lezer liever niet). Of het daarmee samenhangt, of dat het los daarvan staat, ik kan er de vinger niet opleggen, maar het kunstenaarschap van de zoon voelde voor mij ook niet echt aan. Er worden allerlei kunstwerken genoemd en beschreven, steevast met quasi-interessante Engelse namen, die de zoon gemaakt heeft. Die kunstwerken komen natuurlijk voort uit de ervaringen van de kunstenaar en zo heeft de schrijver de kans om meer licht te laten schijnen op het leven van de zoon en daarmee op diens verhouding tot zijn vader. Maar je weet als lezer dat die kunstwerken niet echt bestaan, maar bedacht zijn, en verhandelingen over bedachte kunstwerken in een roman die toch al bedacht aanvoelt, het leidde er bij mij toe dat de personages als bordkartonnen personages bleven overkomen.
Daarmee zet ik Remington terug in de kast met als gedachte: leuk om gelezen te hebben, maar veel indruk laat het niet achter.
De dialogen tussen vader en zoon bestaan nogal vaak uit spitsvondigheden, waarbij de dialoog wordt afgesloten door degene die de spitste spitsvondigheid weet aan te voeren. Dat is best grappig en het geeft het boek een zekere lichtvoetigheid. Alleen, zoveel grappigheid gaat ook een beetje tegenstaan. En bovendien voelt het niet geloofwaardig aan, dat twee mensen doorlopend zo met elkaar praten. Het voelde voor mij bedacht aan (iedere roman is natuurlijk 'bedacht', maar zo ervaar je dat als lezer liever niet). Of het daarmee samenhangt, of dat het los daarvan staat, ik kan er de vinger niet opleggen, maar het kunstenaarschap van de zoon voelde voor mij ook niet echt aan. Er worden allerlei kunstwerken genoemd en beschreven, steevast met quasi-interessante Engelse namen, die de zoon gemaakt heeft. Die kunstwerken komen natuurlijk voort uit de ervaringen van de kunstenaar en zo heeft de schrijver de kans om meer licht te laten schijnen op het leven van de zoon en daarmee op diens verhouding tot zijn vader. Maar je weet als lezer dat die kunstwerken niet echt bestaan, maar bedacht zijn, en verhandelingen over bedachte kunstwerken in een roman die toch al bedacht aanvoelt, het leidde er bij mij toe dat de personages als bordkartonnen personages bleven overkomen.
Daarmee zet ik Remington terug in de kast met als gedachte: leuk om gelezen te hebben, maar veel indruk laat het niet achter.
July 26, 2019
'Mijn vader praatte niet, hij sprak.'
'Hij was niet in staat het denken stil te zetten.'
Met verhalenverteller Natter een plezierige regendag beleefd. Vele aangestipte zinnen en passages. Van Goethe naar Schubert, Nabokov, Vasalis, Mondriaan, Eliot, Dostojevski, Mozart, Beatles tot aan de Toverberg toe. Intussen bezoek je een paar musea en wordt er een verspringend tijdsbeeld neergezet. Een glimlach bij het opnoemen van de waterstanden maar evenzo een spontane lach bij de regelmatig gevatte dialogen tussen vader de dichter en zoon de kunstenaar.
De dialogen vinden veelal plaats in de oudere Mercedes-Benz van vader. Op verzoek rijdt de zoon hem terug vanuit geboorteplaats Hamburg naar Schoorl. Tijdens deze roadtrip worden herinneringen en actualiteiten gedacht en opgehaald aan het leven en de liefde, de geschiedenis en de kunst. Ze gaan naar een feest, overnachten, dineren, een laatste stop voor ze de betonweg naar Noord-Holland nemen. Met altijd de Remington in de achterbak en Rilke-bundel daarbij. De zoon leert zijn vader anders kennen, zijn vader laat noodgedwongen door gezondheid meer toe.
Vader is juist met afsluiten bezig, hij bewaakt de blauwe map met zijn leven. Hij heeft uitgesproken meningen; 'neen'; beslissingen op basis van kennis, niet van informatie. De voortgang van o.a. zelfrijdende auto's komt even langs. De verkeersinformatie spreekt over een 'ongeval'. Op de Afsluitdijk.
Een boek over de relatie tussen vader en zoon, maar ook een eerbetoon aan de moeder en vrouw. Een zoon die geen afscheid voorziet. Over de waarde van het bestaan voor de oudere. Een bestaan waar de enige foto van vroeger, 'de poort naar het verleden waar men nooit meer doorheen kan', een rol is blijven spelen.
'Hij was niet in staat het denken stil te zetten.'
Met verhalenverteller Natter een plezierige regendag beleefd. Vele aangestipte zinnen en passages. Van Goethe naar Schubert, Nabokov, Vasalis, Mondriaan, Eliot, Dostojevski, Mozart, Beatles tot aan de Toverberg toe. Intussen bezoek je een paar musea en wordt er een verspringend tijdsbeeld neergezet. Een glimlach bij het opnoemen van de waterstanden maar evenzo een spontane lach bij de regelmatig gevatte dialogen tussen vader de dichter en zoon de kunstenaar.
De dialogen vinden veelal plaats in de oudere Mercedes-Benz van vader. Op verzoek rijdt de zoon hem terug vanuit geboorteplaats Hamburg naar Schoorl. Tijdens deze roadtrip worden herinneringen en actualiteiten gedacht en opgehaald aan het leven en de liefde, de geschiedenis en de kunst. Ze gaan naar een feest, overnachten, dineren, een laatste stop voor ze de betonweg naar Noord-Holland nemen. Met altijd de Remington in de achterbak en Rilke-bundel daarbij. De zoon leert zijn vader anders kennen, zijn vader laat noodgedwongen door gezondheid meer toe.
Vader is juist met afsluiten bezig, hij bewaakt de blauwe map met zijn leven. Hij heeft uitgesproken meningen; 'neen'; beslissingen op basis van kennis, niet van informatie. De voortgang van o.a. zelfrijdende auto's komt even langs. De verkeersinformatie spreekt over een 'ongeval'. Op de Afsluitdijk.
Een boek over de relatie tussen vader en zoon, maar ook een eerbetoon aan de moeder en vrouw. Een zoon die geen afscheid voorziet. Over de waarde van het bestaan voor de oudere. Een bestaan waar de enige foto van vroeger, 'de poort naar het verleden waar men nooit meer doorheen kan', een rol is blijven spelen.
February 25, 2020
4.5*
”Nu pas begrijp ik dat hij op zulke avonden meer schrijver was dan in zijn werkkamer. Binnenshuis worstelde hij met de woorden, buitenshuis deed hij pogingen de wereld naar zijn hand te zetten.”
”Het schrijven - dat zou zonder boek precies hetzelfde zijn, terwijl het boek zonder schrijven niet kan bestaan.”
”Nu pas begrijp ik dat hij op zulke avonden meer schrijver was dan in zijn werkkamer. Binnenshuis worstelde hij met de woorden, buitenshuis deed hij pogingen de wereld naar zijn hand te zetten.”
”Het schrijven - dat zou zonder boek precies hetzelfde zijn, terwijl het boek zonder schrijven niet kan bestaan.”
April 5, 2017
Een mooi portret van een vader-zoon relatie.
Het handelt iets te specifiek over de kunst waar ze elk hun leven van maken, maar de graad van stoer doen waar mannen hun gevoelens achter maskeren is soms aandoenlijk.
Het handelt iets te specifiek over de kunst waar ze elk hun leven van maken, maar de graad van stoer doen waar mannen hun gevoelens achter maskeren is soms aandoenlijk.
March 1, 2023
Citaat : Mijn vader praatte niet, hij sprak. Zelfs als hij uit zijn nek lulde, deelde hij nog mede. Hij klonk als iemand die door een zware, bakelieten telefoon van gene zijde het woord tot je richtte.
Review : Een conceptuele kunstenaar van in de 40 rijdt zijn vader, een gerespecteerde oude dichter, vanuit Hamburg naar huis. De tocht gaat tergend langzaam, want vaders oude Mercedes is niet meer zo fit en vader al even min. De verteller heeft een telefoontje van zijn vader ontvangen die met de auto naar Hamburg was gereisd, maar nu opziet tegen de terugreis. De zoon gaat hem ophalen, samen rijden ze met enige omwegen terug naar Nederland. De roman krijgt dan het karakter van een road movie, waarbij vader en zoon ruim de tijd nemen om gesprekken te voeren en herinneringen op te halen. Vader en zoon hebben altijd een totaal vershillende kijk op de dingen gehad, maar tijdens deze autorit trachten ze dichter bij mekaar komen ook al blijft de onderhuidse spanning bovendrijven.
De titel van het boek verwijst naar de typemachine die de vader gebruikt. Hij kan zich niet aanpassen aan de vereisten van de moderne tijd, mede ook door lichamelijke aftakeling. De Remington betekent veel voor hem, computers hebben deze niet kunnen vervangen. Remington is heel knap geconstrueerd, een tedere generatieroman met ook heel fijn gevoel voor humor waarin het drama goed gedoseerd juist op tijd komt.
Review : Een conceptuele kunstenaar van in de 40 rijdt zijn vader, een gerespecteerde oude dichter, vanuit Hamburg naar huis. De tocht gaat tergend langzaam, want vaders oude Mercedes is niet meer zo fit en vader al even min. De verteller heeft een telefoontje van zijn vader ontvangen die met de auto naar Hamburg was gereisd, maar nu opziet tegen de terugreis. De zoon gaat hem ophalen, samen rijden ze met enige omwegen terug naar Nederland. De roman krijgt dan het karakter van een road movie, waarbij vader en zoon ruim de tijd nemen om gesprekken te voeren en herinneringen op te halen. Vader en zoon hebben altijd een totaal vershillende kijk op de dingen gehad, maar tijdens deze autorit trachten ze dichter bij mekaar komen ook al blijft de onderhuidse spanning bovendrijven.
De titel van het boek verwijst naar de typemachine die de vader gebruikt. Hij kan zich niet aanpassen aan de vereisten van de moderne tijd, mede ook door lichamelijke aftakeling. De Remington betekent veel voor hem, computers hebben deze niet kunnen vervangen. Remington is heel knap geconstrueerd, een tedere generatieroman met ook heel fijn gevoel voor humor waarin het drama goed gedoseerd juist op tijd komt.
April 22, 2019
Zoon wordt wees en is daar minder klaar voor dan hij dacht. Vader is klaar maar krijgt het afscheid van zijn zoon met moeite voor elkaar. Geestige en ontroerend op-weg-zijn.
Hier en daar wat ongeloofwaardige passages. Bijvoorbeeld dat de vader is vergeten dat zijn zoon links is. Lijkt me knap.
Hier en daar wat ongeloofwaardige passages. Bijvoorbeeld dat de vader is vergeten dat zijn zoon links is. Lijkt me knap.
August 13, 2017
Prachtig boek. Mooi gesprek over kunst, leven, kijken, woorden en veel meer. En toch bedrieglijk eenvoudig.
May 18, 2015
Ik heb niet het gevoel dat ik een boek gelezen heb maar meer dat mij een verhaal verteld is. Een roadmovie in woorden. Bert Natter is een verhalenverteller. Hij heeft mij weer een mooi verhaal verteld.
January 7, 2016
Dit is een prachtig boek dat leest als een trein. Mooi geschreven. Met op bijna elke bladzijde een zin om terug te lezen of op te schrijven. Een ontroerend verhaal met een spannende opbouw. Wat mij betreft echt een aanrader.
March 20, 2016
Knap geschreven, met glimlach op de lippen gelezen, een levens passage knap verhaald
July 5, 2016
Vader-zoon relatie, integer in een origineel verhaal en een mooie stijl.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews