What do you think?
Rate this book
Bloedspiegel: Een zusterlijke reflectie op broederlijk geweld
Van Kaïn en Abel tot Kim Jong-un en Kim Jong-nam, en van Noel en Liam Gallagher tot Romulus en Remus: broederlijk geweld is alomtegenwoordig in onze cultuur, in onze verhalen.
Ibe Rossel, opgegroeid met enkel zussen, zoekt de confrontatie met dat wat ze misschien wel het meest vreest: broederschap. Bloedspiegel is een speels en persoonlijk essay over mannelijkheid, verlangen, macht, angst, razernij en schoonheid – en over de controle over het narratief.
Ibe Rossel, opgegroeid met enkel zussen, zoekt de confrontatie met dat wat ze misschien wel het meest vreest: broederschap. Bloedspiegel is een speels en persoonlijk essay over mannelijkheid, verlangen, macht, angst, razernij en schoonheid – en over de controle over het narratief.
- GenresNonfiction
168 pages, Paperback
Published April 21, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 76 reviews
April 21, 2026
Ik schreef twee jaar geleden dat ik Ibe Rossel wil worden als ik groot ben en vandaag las ik exact die zin op de achterkant van dit boek. Er is in twee jaar veel veranderd, maar die droom blijft bestaan🩷.
Ooit schrijf ik een boek over hoe Ibe Rossel haar boeken een beetje aanvoelen als de jeansbroek in The Sisterhood of the Travelling Pants. Elke keer als ik haar debuut aan één van mijn vriendinnen geef, sturen ze op een bepaald moment een foto met daarbij iets in de aard van: “wow, gaat dit over mij?”
En ook deze keer zaten Ira en ik met dit boek in onze handen en moest ik op een bepaald moment zeggen: “Ira, dit is exact de conversatie die we een tijdje geleden hadden.” En dan zegt zij: “wow, gaat dit over ons?” Misschien is het omdat we ook Middlemarch-fanaten zijn die Engels studeren, maar ons hart klopt altijd een beetje sneller als we iets mogen lezen dat Ibe schrijft.
Dit is zo sentimenteel aan het worden, sorry. Ik hou gewoon van vrouw zijn, van roddelen over exen die lijken op ratten, van onze existentiële crisis op kapitalisme steken en van elkaar in extase bellen wanneer we een boek lezen dat toch weer ZO DICHT BIJ HUIS KOMT.
Ik ben niet bang van broers, ik ben bang van bro’s.
Ooit schrijf ik een boek over hoe Ibe Rossel haar boeken een beetje aanvoelen als de jeansbroek in The Sisterhood of the Travelling Pants. Elke keer als ik haar debuut aan één van mijn vriendinnen geef, sturen ze op een bepaald moment een foto met daarbij iets in de aard van: “wow, gaat dit over mij?”
En ook deze keer zaten Ira en ik met dit boek in onze handen en moest ik op een bepaald moment zeggen: “Ira, dit is exact de conversatie die we een tijdje geleden hadden.” En dan zegt zij: “wow, gaat dit over ons?” Misschien is het omdat we ook Middlemarch-fanaten zijn die Engels studeren, maar ons hart klopt altijd een beetje sneller als we iets mogen lezen dat Ibe schrijft.
Dit is zo sentimenteel aan het worden, sorry. Ik hou gewoon van vrouw zijn, van roddelen over exen die lijken op ratten, van onze existentiële crisis op kapitalisme steken en van elkaar in extase bellen wanneer we een boek lezen dat toch weer ZO DICHT BIJ HUIS KOMT.
Ik ben niet bang van broers, ik ben bang van bro’s.
April 26, 2026
Ibe Rossel pent met haar vlotte (en vaak ook grappige!) pen zes essays neer over broederparen en mannelijk geweld. Ze dienen als kapstokken voor bredere en interessante inzichten. Niet elk essay trof me even hard (I really don’t care about the Paul-broers, haha), maar over het algemeen deden ze dat zeker wel.
Zeer graag gelezen! 👌
Zeer graag gelezen! 👌
July 16, 2026
Zo’n boek dat ik nog een tweede (of mss zelfs derde) keer wil lezen!
April 25, 2026
dit boek is geschreven voor de meisjes die zowel ‘Its everyday bro’ ooit uit hun hoofd hebben geleerd samen met hun zus en tegelijk houden van Patricia de Martelaere. ik dus.
de eerste twee hoofdstukken lieten me een beetje koud. ik was zo’n fan van Shakespeare kent me beter dan mijn lief, Ibe Rossels debut, dat ik een beetje schrik kreeg dat ik dit niet even goed zou vinden. BOY WAS I WRONG. Het hoofdstuk over de Noord-Koreaanse broers blies mij werkelijk van mijn sokken. Hoe kan je zo coherent schrijven over Confessions of a Shopaholic (en de esthetiek die mijn jeugd bijgevolg domineerde, shout out naar de moustache print) en over de Noord-Koreaanse heerschappij? ook het hoofdstuk over Romulus en Remus was zo een interessante reflectie en combinatie van bronnen en fenomenen dat ik er een beetje emo van werd.
om eerlijk te zijn was dit zoals iemand de draden in mijn hoofd vol popcultuur referenties en academische theorie aan het verbinden was en duidelijk aan het maken was. bedankt Ibe, stem van de generatie!!! en #justiceforalyssa
de eerste twee hoofdstukken lieten me een beetje koud. ik was zo’n fan van Shakespeare kent me beter dan mijn lief, Ibe Rossels debut, dat ik een beetje schrik kreeg dat ik dit niet even goed zou vinden. BOY WAS I WRONG. Het hoofdstuk over de Noord-Koreaanse broers blies mij werkelijk van mijn sokken. Hoe kan je zo coherent schrijven over Confessions of a Shopaholic (en de esthetiek die mijn jeugd bijgevolg domineerde, shout out naar de moustache print) en over de Noord-Koreaanse heerschappij? ook het hoofdstuk over Romulus en Remus was zo een interessante reflectie en combinatie van bronnen en fenomenen dat ik er een beetje emo van werd.
om eerlijk te zijn was dit zoals iemand de draden in mijn hoofd vol popcultuur referenties en academische theorie aan het verbinden was en duidelijk aan het maken was. bedankt Ibe, stem van de generatie!!! en #justiceforalyssa
April 23, 2026
Ik vond de tweede helft leuker dan de eerste helft. Ik leerde heel wat bij, maar één iets in het bijzonder: blijkbaar zijn Logan Paul en Jake Paul twee verschillende mensen. Geen idee hoe dat ooit aan mij voorbij is gegaan #Justice4Alissa.
Maar de zin die zal blijven hangen, en waar ik aan zal terugdenken telkens ik iemand zie rondlopen in OASIS‑merch: “Alleen wie weg is, is gezien, maar Liam en Noel zijn er gewoon nog.”
Ik vind Ibe Rossel haar intertekstuele brein zo leuk!
Maar de zin die zal blijven hangen, en waar ik aan zal terugdenken telkens ik iemand zie rondlopen in OASIS‑merch: “Alleen wie weg is, is gezien, maar Liam en Noel zijn er gewoon nog.”
Ik vind Ibe Rossel haar intertekstuele brein zo leuk!
September 17, 2026
Erg boeiende en goed geschreven essays! Veel nieuws geleerd (überhaupt dat Kim-Jong-Un een broer had bijvoorbeeld, waarom wist ik dat niet? Of over de gebroeders Dassler, dat zo Puma & Adidas zijn ontstaan. Wist ik ook al niet!), fijn nieuwe kennis opdoen en dan ook nog eens met zulke sterke analyses.
July 20, 2026
Heel intrigerend om te zien hoe een brein zulke zware thema's weet te linken aan hedendaagse popcultuurreferenties. Ik heb enorm veel bijgeleerd tijdens het lezen van dit boek en heb er ook een stapeltje nieuw leesvoer aan overgehouden!
April 30, 2026
I guess you can say I’m a fan
October 12, 2026
Sommige boeken kunnen je niet écht bekoren, tegen je eigen wens in. Best vervelend om dat te moeten neerschrijven, hoewel stimulerend. In ieder geval waren de verwachtingen te opgeblazen; het boek werd me met warm hart aangeraden door een nieuwe vriend.
De verwachting was nochtans gegrond: de ondertitel beloofde me dat het boek zou gaan over broederlijk geweld. Probleem is dat het daar niet echt over ging, of toch niet op de manier dat ik gedacht had. Ik zat te wachten op inzichten over mijn leven en socialisering als man vanuit het perspectief van een vrouw, wie weet zelf iets over mijn band met mijn broers (ik heb er drie). Een boek zoals die van bell hooks: één die mijn visie op mijzelf grondig heeft doorheen geschud en ook dankbaar is vernoemd in de inleiding van dit boek.
Na die verwijzing schrijft Rossel dat het best moeilijk is om over broederbanden te schrijven als je er zelf geen hebt, misschien is het zelf wat 'onbeholpen'. De kritiek voor proberen zijn, is niet hetzelfde als ze weerleggen.
Het broederlijk geweld blijft oppervlakkig beschreven. Als het gaat over de relaties tussen de broers zelf, gaat Rossel niet verder dan een beknopte wiki-samenvatting. Het staat in een ongemakkelijk contrast met de analytische diepgang van de andere onderwerpen. Daarnaast zijn de casussen sensationeel, voornamelijk met moord als centrale uitkomst. Het is vanzelfsprekend dat het mythes of extreme gevallen zijn, maar de meerwaarde ervan vind ik niet duidelijk. Het boekconcept zou sterker geweest zijn met échte, doordachte, voorbeelden. Of moest Rossel vanuit de mythes gereflecteerd hebben over écht broederlijk geweld die zich afspeelt achter de sombere gevels van de Vlaamse fermettes. Laat me toe om het bitterzoet te vinden dat de nogal neerbuigende stijl om te schrijven over deze mannen - een stijl die ik doorgaans fantastisch vind - nogal gemakkelijk vind. Iedereen kan neerkijken op stropoppen.
Dit is dus geen boek over de realiteit van complexe broederrelaties in een patriarchale samenleving. Er is nochtans veel om over te schrijven. Over het gesmoord brullen, onderdrukt stilzwijgen, de oppervlakkige overschrijding van elk mogelijks conflict ('we gaan toch geen ruzie maken zoals vrouwen'), de latente frustraties, of de eindeloze projecties van mannelijkheid op elkaar. Of gewoon de pertinente vraag wie het avondeten gaat koken bij je gescheiden vader. Mijn inziens genoeg materiaal.
Dat gezegd zijnde is het duidelijk dat Rossel een uitzonderlijk schrijftalent heeft. Ik kijk uit naar haar volgende boeken.
De verwachting was nochtans gegrond: de ondertitel beloofde me dat het boek zou gaan over broederlijk geweld. Probleem is dat het daar niet echt over ging, of toch niet op de manier dat ik gedacht had. Ik zat te wachten op inzichten over mijn leven en socialisering als man vanuit het perspectief van een vrouw, wie weet zelf iets over mijn band met mijn broers (ik heb er drie). Een boek zoals die van bell hooks: één die mijn visie op mijzelf grondig heeft doorheen geschud en ook dankbaar is vernoemd in de inleiding van dit boek.
Na die verwijzing schrijft Rossel dat het best moeilijk is om over broederbanden te schrijven als je er zelf geen hebt, misschien is het zelf wat 'onbeholpen'. De kritiek voor proberen zijn, is niet hetzelfde als ze weerleggen.
Het broederlijk geweld blijft oppervlakkig beschreven. Als het gaat over de relaties tussen de broers zelf, gaat Rossel niet verder dan een beknopte wiki-samenvatting. Het staat in een ongemakkelijk contrast met de analytische diepgang van de andere onderwerpen. Daarnaast zijn de casussen sensationeel, voornamelijk met moord als centrale uitkomst. Het is vanzelfsprekend dat het mythes of extreme gevallen zijn, maar de meerwaarde ervan vind ik niet duidelijk. Het boekconcept zou sterker geweest zijn met échte, doordachte, voorbeelden. Of moest Rossel vanuit de mythes gereflecteerd hebben over écht broederlijk geweld die zich afspeelt achter de sombere gevels van de Vlaamse fermettes. Laat me toe om het bitterzoet te vinden dat de nogal neerbuigende stijl om te schrijven over deze mannen - een stijl die ik doorgaans fantastisch vind - nogal gemakkelijk vind. Iedereen kan neerkijken op stropoppen.
Dit is dus geen boek over de realiteit van complexe broederrelaties in een patriarchale samenleving. Er is nochtans veel om over te schrijven. Over het gesmoord brullen, onderdrukt stilzwijgen, de oppervlakkige overschrijding van elk mogelijks conflict ('we gaan toch geen ruzie maken zoals vrouwen'), de latente frustraties, of de eindeloze projecties van mannelijkheid op elkaar. Of gewoon de pertinente vraag wie het avondeten gaat koken bij je gescheiden vader. Mijn inziens genoeg materiaal.
Dat gezegd zijnde is het duidelijk dat Rossel een uitzonderlijk schrijftalent heeft. Ik kijk uit naar haar volgende boeken.
May 31, 2026
Fijn fijn fijn! Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik eigenlijk al overtuigd was vóór pagina 1: namelijk met de openingszin van Ronnie Flex hahaha… De Kims en de Gallaghers waren mijn favoriete delen, al kon ook de link tussen de gebroeders Paul en hun ‘femaleness’ mij zeker bekoren. Meer dan eens moeten glimlachen om de vondsten en associaties, tussen hoge en lage cultuur!
May 2, 2026
"Welke muziek past bij Ibe Rossel?", stuurde vaderlief afgelopen week. "Ze komt maandag naar Klara."
Een antwoord op die vraag moest ik hem schuldig blijven, maar een uiteenzetting van en complimenten voor haar nieuwe boek heeft hij wel mogen aanhoren. ;)
Een antwoord op die vraag moest ik hem schuldig blijven, maar een uiteenzetting van en complimenten voor haar nieuwe boek heeft hij wel mogen aanhoren. ;)
September 24, 2026
Ruth Joos heeft volledig gelijk. Later als ik groot ben, wil ik Ibe Rossel zijn.
June 28, 2026
In het begin denk ik 'Oh neen weer een jonge schrijfster die een non-fictie verhalenstudie (deze maal over twistende broers) gebruikt om haar eigen verhaal te vertellen'.
Ik kon mij ook absoluut niet vinden in haar beschrijving van de roze (kinder-)wolk van 3 zusjes omdat ik van de eerste dag dat ik ter wereld kwam in een mannenwereld vertoefde (met 3 oudere broers). Ik las op het einde van mijn jeugd De tweede sexe van De Beauvoir en andere feministische schrijfsels. Dus ik dacht vrij snel het lezen te staken.
Maar gaandeweg worden de verhalen boeiender. Zo stelt ze pertinente kritische vragen bij de stichtingsmythologie van Rome, het betreden van het Vaticaan maar ook bijvoorbeeld de broers Gallaghar van Oasis of de broers Jake en Logan Paul (voordien nooit van gehoord). Leuk weetje het verhaal van Kaïn en Adel met een hedendaagse bril bekeken of het hele verhaal achter Adidas en Puma uit de doeken gedaan (wist ik ook niets van).
Dus behalve de voor mij suikerzoete naïeve (zelfs irreële) meisjeswereld en dito -dromen werd dit een verrijkende en intrigerende leeservaring én met momenten een echte verjongingskuur met een inkijk op de leefwereld van de generaties na de (ni)x-ers.
Vreemd dat ik nooit van haar gehoord had alhoewel we al jaren DS lezen...
Ik kon mij ook absoluut niet vinden in haar beschrijving van de roze (kinder-)wolk van 3 zusjes omdat ik van de eerste dag dat ik ter wereld kwam in een mannenwereld vertoefde (met 3 oudere broers). Ik las op het einde van mijn jeugd De tweede sexe van De Beauvoir en andere feministische schrijfsels. Dus ik dacht vrij snel het lezen te staken.
Maar gaandeweg worden de verhalen boeiender. Zo stelt ze pertinente kritische vragen bij de stichtingsmythologie van Rome, het betreden van het Vaticaan maar ook bijvoorbeeld de broers Gallaghar van Oasis of de broers Jake en Logan Paul (voordien nooit van gehoord). Leuk weetje het verhaal van Kaïn en Adel met een hedendaagse bril bekeken of het hele verhaal achter Adidas en Puma uit de doeken gedaan (wist ik ook niets van).
Dus behalve de voor mij suikerzoete naïeve (zelfs irreële) meisjeswereld en dito -dromen werd dit een verrijkende en intrigerende leeservaring én met momenten een echte verjongingskuur met een inkijk op de leefwereld van de generaties na de (ni)x-ers.
Vreemd dat ik nooit van haar gehoord had alhoewel we al jaren DS lezen...
July 24, 2026
Ik kreeg de tip om dit boek te lezen op een Uitgelezen avond in de viernulvier.
Een tijdje geleden was ik begonnen aan het boek en nu terug opgepikt. Het leest heel vlot, maar wou daarom dat het boek niet direct uitgelezen was.
Een tijdje geleden was ik begonnen aan het boek en nu terug opgepikt. Het leest heel vlot, maar wou daarom dat het boek niet direct uitgelezen was.
October 3, 2026
3.5 ⭐️
zalig geschreven, soms te chaotisch om te volgen
zalig geschreven, soms te chaotisch om te volgen
June 9, 2026
2,75/5
May 14, 2026
4.2* - Bijzonder boeiende essaybundel van Ibe Rossel. Aanrader! Fijnzinnig en goed gestoffeerd geschreven, met persoonlijke insteek. Vaak moeten gniffelen met haar formuleringen. Niet elk essay is even sterk, maar die over de Kims en de broertjes Gallagher steken er voor mij echt bovenuit (Rossel= held dat ze op een Oasisfantourbus durft te kruipen). Het essay over Jake en Logan bracht mij zelfs naar YouTube, als was het essay beter dan de influencers. (Heb ik iets gemist door nu pas over beide heren te horen?) Haar referentielijst zorgt nog voor uren doorleesplezier, waarvoor dank!
(Kent er iemand Ibes favoriete koffiezaak? Is dat ondertussen nog geen bedevaartsoord? Wil haar wel, als bedanking voor dit boek, op een koffie trakteren. Breng dan meteen andere gelovigen mee.)
(Kent er iemand Ibes favoriete koffiezaak? Is dat ondertussen nog geen bedevaartsoord? Wil haar wel, als bedanking voor dit boek, op een koffie trakteren. Breng dan meteen andere gelovigen mee.)
May 1, 2026
(4,5) Ik heb dit met zoveel plezier gelezen!
May 3, 2026
Wederom een bewijsstuk van Rossels coolness en moedigheid als schrijfster! Lowkey zeer geïntrigeerd geraakt door Joanne en haar glanzende Dyson-Airwrappijpenkrullen!!! (Hoofdstuk over “The Lads” was m’n favo …)(Dank voor de imposterhouding op die bus in de stad vd bijen xxxx)
May 23, 2026
“Hoe makkelijk is het om je handen te wassen? Je ogen dicht te knijpen? Het kraakbeen tegen je oorschelp te duwen? Mijn gedachten doen mijn maag opnieuw keren, maar mijn moeder neemt mijn hand vast.”
September 25, 2026
3,5 leuk leesvoer :)
June 29, 2026
Hoezo ben ik even oud als de auteur van dit boek en lijkt het alsof zij alle antwoorden klaar heeft???!
Amazing read!
Amazing read!
May 16, 2026
Geschreven op een toegankelijke, grappige, interessante en prikkelende mannier die je nieuwsgierigheid, en bijgevolg leesplezier, als lezer blijft aanwakkeren. De essays lezen vlot en zitten boordevol unieke verbanden en referenties naar zowel hedendaagse als historische werken uit de cultuur en literatuur. In elk essay wordt, naast het desbetreffende broedergeweld, een ruimer thema zoals identiteit, macht en gender aangekaart. Deze smeltkroes van invloeden, gepaard met verhaal, filosofie en telkens ruimte voor een persoonlijke inbreng, zorgt voor een unieke kijk op de dingen. Rossel weeft hiermee elk essay tot een onverwacht web dat vele onderwerpen spant. Ik ben fan!
June 24, 2026
ik ben fan van de wijze van de logboekhouderij en psychoanalyses die geschreven zijn met de gevoeligheid en kwetsbaarheid van een dagboek
September 10, 2026
Voor herhaling vatbaar! Om haar verwijzingen, slimme noten en rake vergelijkingen nóg beter te vatten. Mooi boek!
June 4, 2026
“Het kind in de hoek staarde naar de muur en werd banger en banger voor wat er zich achter zijn rug afspeelde.”
August 25, 2026
Ik hou hou HOU van Ibe Rossels schrijfstijl en net als haar eerste boek was het een pleasure om te lezen!!
Ook toen ik zag dat ze Logan en Jake Paul besprak moest ik wel even giechelen
Ook toen ik zag dat ze Logan en Jake Paul besprak moest ik wel even giechelen
May 5, 2026
Ik had zondag zin om naar een koffiebar te gaan en taart te eten en iced chai latte te drinken en een boek te lezen want dat is mijn identiteit geworden sinds ik doorheen de week in Gent vertoef blijkbaar ik neem mezelf echt heel serieus en onderweg naar de koffiebar besefte ik dat ik geen boek in mijn tote bag had gestoken dus ging ik naar mijn favoriete boekhandel en kocht ik daar dit warempel gesigneerde boek om het dus te lezen zoals het gelezen hoort te worden: met cheesecake en iced chai latte. Terug onderweg naar huis zat ik al in de helft en begon het heel hard te regenen en is dit boek helaas nat geworden. Doet pijn.
Love iemand die psychoanalyse incorporeert in een tekst en dat niet op een super onduidelijke manier doet.
De tekst over de gebroeders Paul was heel cool qua insteek en zo.
Ik was net iets te jong om geheel bewust het hoogtepunt van de vete mee te maken, maar ik moet toegeven dat ik zonet onder andere 'It's Everyday Bro' heb zitten opzoeken. Ik moet toegeven dat al dat spektakel natuurlijk niets voor mij is (ik neem mezelf echt héél serieus), maar dat ik wel heel verbaasd was dat ik nu pas ontdekte dat de kleine Tiktok-soundbite "can we switch the language" uit die disstrack van Jake Paul komt. Alles is met alles verbonden, soit.
Het schijnbaar niet serieuze serieus nemen is o zo belangrijk. Tegenwoordig draait cultuur minder om pakweg opera en ballet dan om wat White Boy of the Year 2025 Twinkothée Chalamet over opera en ballet te zeggen heeft. Daar zijn we dan met z'n allen eventjes heel verontwaardigd over, en dan gaan we verder met the next thing.
Dat zegt iets over onze samenleving. Het is spijtig, maar evenzeer als eeuwenoude mythes die de basis leveren voor meesterlijke taferelen van Rubens en dergelijke meer, geven ook pakweg Oasis en Jake en Logan Paul een inkijk in de spectaculaire culturele raderen van het onderbewustzijn onzer maatschappij.
Dus danku Ibe Rossel om die dingen serieus te nemen want ik weet oprecht niet wie het anders zou doen.
Love iemand die psychoanalyse incorporeert in een tekst en dat niet op een super onduidelijke manier doet.
De tekst over de gebroeders Paul was heel cool qua insteek en zo.
Ik was net iets te jong om geheel bewust het hoogtepunt van de vete mee te maken, maar ik moet toegeven dat ik zonet onder andere 'It's Everyday Bro' heb zitten opzoeken. Ik moet toegeven dat al dat spektakel natuurlijk niets voor mij is (ik neem mezelf echt héél serieus), maar dat ik wel heel verbaasd was dat ik nu pas ontdekte dat de kleine Tiktok-soundbite "can we switch the language" uit die disstrack van Jake Paul komt. Alles is met alles verbonden, soit.
Het schijnbaar niet serieuze serieus nemen is o zo belangrijk. Tegenwoordig draait cultuur minder om pakweg opera en ballet dan om wat White Boy of the Year 2025 Twinkothée Chalamet over opera en ballet te zeggen heeft. Daar zijn we dan met z'n allen eventjes heel verontwaardigd over, en dan gaan we verder met the next thing.
Dat zegt iets over onze samenleving. Het is spijtig, maar evenzeer als eeuwenoude mythes die de basis leveren voor meesterlijke taferelen van Rubens en dergelijke meer, geven ook pakweg Oasis en Jake en Logan Paul een inkijk in de spectaculaire culturele raderen van het onderbewustzijn onzer maatschappij.
Dus danku Ibe Rossel om die dingen serieus te nemen want ik weet oprecht niet wie het anders zou doen.
May 18, 2026
‘Ongevoeligheid is de lastigst te kweken spier’ (108)
June 1, 2026
Fantastisch boek, gaat nog ff nazinderen
Displaying 1 - 30 of 76 reviews