çarpici, acitan, bazen yüz kizartan gerçekler...
hüzünlü gerçekler.
seri okunan ama zaman zaman 'yeter bu kadar karanlik' diyerek ara verdiren bir kitap.
belki M. Mungan o yillarda (1980-1981) kendini böyle bir karanlikta hissediyordu.
ayna, SIR, büyü, bugu, tarih...ve daha pekçok imge ile yüklenmis cümleler var...bazilarinin derinligi karsisinda insan kalakaliyor...ama mesela bir 'lal masallar'daki kurgusal ustalik ve dildeki kivam henüz hissedilmiyor.
iyi ki Mungan okumaya bu kitapla baslamamisim...eger öyle olsaydi, diger kitaplarini edinmekte isteksiz davranabilirdim.
Son tahlilde, bu günkü günde, basimizin üstünde yeri var: aldik, okuduk, kendimizce duygulandik, incelikler üretmeye çalistik.