What do you think?
Teheran Tagebücher: Nachrichten aus einem belagerten Land
»›Hast du Angst, dass es Krieg geben wird?‹, fragte ich.
›Nein‹, antwortete er, ›ich habe Angst, dass das Leben genauso weitergehen wird wie vorher.‹«
Der Himmel über Teheran ist schwarz. Der US-israelische Krieg hat begonnen, es regnet Öl, unter den Trümmern liegen Leichen. Der Oberste Führer Chamenei ist tot. Die Menschen singen und tanzen an den Gräbern ihrer Toten – ein Zeichen des Widerstands. Was bedeutet es, in einem Zustand der Belagerung zu leben? Wo Unterdrückung und die totale Angst zum Alltag gehören? Wie kann trotz Blackouts und Internetsperre eine Botschaft nach außen dringen? Raha Nik-Andish, ein ganz gewöhnlicher Einwohner Teherans, dokumentiert das Leben im Iran in den Monaten und Tagen vor dem Kriegsausbruch und währenddessen. Dieses seltene Porträt aus dem Innern der Hauptstadt der Islamischen Republik zeigt ein Regime und eine Gesellschaft am die brutal niedergeschlagenen Massenproteste, die leeren Taxis, die durch die Stadt kreisen, die verbarrikadierten Fenster, die Menschen, die sich auf noch mehr Entbehrungen vorbereiten. Ein einzigartiges Dokument – so unmittelbar und ergreifend wie ein letztes Aufbäumen gegen die Dunkelheit.
»Jenseits von Raketen, Drohungen, Blockaden und Geostrategie stellen die Teheran Tagebücher diejenigen in den Mittelpunkt, die sich wie Schachfiguren fühlen in einem grauenvollen Spiel namens Krieg. Ein einfühlsamer und tiefer Einblick in das Seelenleben der Menschen im Iran.«
Omid Nouripour
»Um die Deutungshoheit über den Iran ringen aus der Ferne viele unterschiedliche Gruppierungen, oft ideologisch geprägt und verkürzend. Es ist Zeit, jenen zuzuhören, die vor Ort die Schrecken bezeugen, die Klüfte beschreiben und ihr Wort der Wahrhaftigkeit widmen. Raha Nik-Andish ist einer von ihnen.«
Hengameh Yaghoobifarah
»Wo Mörder regieren und Explosionen den Boden ebnen, schenkt uns Raha Nik-Andish das, was verloren zu gehen die Macht der Worte, die Stärke der Literatur. Man kann nur dankbar staunen ob dieser genauen Beobachtungsgabe und diesen Mutes.«
Shida Bazyar
»Wer einen Eindruck aus dem Inneren Irans gewinnen möchte, muss unbedingt die Teheran Tagebücher lesen. Sie zeugen davon, welch unterschiedliche Strapazen die Menschen aushalten müssen, was in der Islamischen Republik alles möglich ist – auch im Guten, aber vor allem im Schlechten –, und wie einzig Zusammenhalt und Humor das Überleben sichern. Reflektiert und poetisch, dicht und direkt.«
Nava Ebrahimi
»Gerade in der jetzigen Situation, in der praktisch alle Nachrichten, die uns aus dem Iran erreichen, Propaganda sind, ist es so wichtig, eine echte, unverfälschte Stimme aus dem Land zu hören. Bewundernswert, mit welcher Resilienz und mit wie viel Humor die Menschen ihren schweren Alltag meistern.«
Jasmin Tabatabai
»In Zeiten der längsten Internetabschaltung in der Weltgeschichte ist jede Nachricht aus dem Iran kostbar. Umso wichtiger ist dieses Werk, das wertvolle Einblicke in den Alltag des Landes bietet.«
Daniela Sepehri
›Nein‹, antwortete er, ›ich habe Angst, dass das Leben genauso weitergehen wird wie vorher.‹«
Der Himmel über Teheran ist schwarz. Der US-israelische Krieg hat begonnen, es regnet Öl, unter den Trümmern liegen Leichen. Der Oberste Führer Chamenei ist tot. Die Menschen singen und tanzen an den Gräbern ihrer Toten – ein Zeichen des Widerstands. Was bedeutet es, in einem Zustand der Belagerung zu leben? Wo Unterdrückung und die totale Angst zum Alltag gehören? Wie kann trotz Blackouts und Internetsperre eine Botschaft nach außen dringen? Raha Nik-Andish, ein ganz gewöhnlicher Einwohner Teherans, dokumentiert das Leben im Iran in den Monaten und Tagen vor dem Kriegsausbruch und währenddessen. Dieses seltene Porträt aus dem Innern der Hauptstadt der Islamischen Republik zeigt ein Regime und eine Gesellschaft am die brutal niedergeschlagenen Massenproteste, die leeren Taxis, die durch die Stadt kreisen, die verbarrikadierten Fenster, die Menschen, die sich auf noch mehr Entbehrungen vorbereiten. Ein einzigartiges Dokument – so unmittelbar und ergreifend wie ein letztes Aufbäumen gegen die Dunkelheit.
»Jenseits von Raketen, Drohungen, Blockaden und Geostrategie stellen die Teheran Tagebücher diejenigen in den Mittelpunkt, die sich wie Schachfiguren fühlen in einem grauenvollen Spiel namens Krieg. Ein einfühlsamer und tiefer Einblick in das Seelenleben der Menschen im Iran.«
Omid Nouripour
»Um die Deutungshoheit über den Iran ringen aus der Ferne viele unterschiedliche Gruppierungen, oft ideologisch geprägt und verkürzend. Es ist Zeit, jenen zuzuhören, die vor Ort die Schrecken bezeugen, die Klüfte beschreiben und ihr Wort der Wahrhaftigkeit widmen. Raha Nik-Andish ist einer von ihnen.«
Hengameh Yaghoobifarah
»Wo Mörder regieren und Explosionen den Boden ebnen, schenkt uns Raha Nik-Andish das, was verloren zu gehen die Macht der Worte, die Stärke der Literatur. Man kann nur dankbar staunen ob dieser genauen Beobachtungsgabe und diesen Mutes.«
Shida Bazyar
»Wer einen Eindruck aus dem Inneren Irans gewinnen möchte, muss unbedingt die Teheran Tagebücher lesen. Sie zeugen davon, welch unterschiedliche Strapazen die Menschen aushalten müssen, was in der Islamischen Republik alles möglich ist – auch im Guten, aber vor allem im Schlechten –, und wie einzig Zusammenhalt und Humor das Überleben sichern. Reflektiert und poetisch, dicht und direkt.«
Nava Ebrahimi
»Gerade in der jetzigen Situation, in der praktisch alle Nachrichten, die uns aus dem Iran erreichen, Propaganda sind, ist es so wichtig, eine echte, unverfälschte Stimme aus dem Land zu hören. Bewundernswert, mit welcher Resilienz und mit wie viel Humor die Menschen ihren schweren Alltag meistern.«
Jasmin Tabatabai
»In Zeiten der längsten Internetabschaltung in der Weltgeschichte ist jede Nachricht aus dem Iran kostbar. Umso wichtiger ist dieses Werk, das wertvolle Einblicke in den Alltag des Landes bietet.«
Daniela Sepehri
- GenresIranWarHistoryNonfiction
97 pages, Kindle Edition
Published May 28, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
June 13, 2026
Sehr eindrückliche Schilderung der Lage der Bürger*innen in Iran. Die Aufschriebe reichen von Juni 2026 bis etwa ein Jahr davor und zeigen, wie sich das Leben in Iran im Folge des 12-Tage-Kriegs, der Aufstände mit zehntausenenden Toten im Januar 2026 und des neuen Kriegs mit den USA und Israel verändert hat, und davon, wie die Iraner*innen Widerstand im Kleinen leisten.
Ich fand den Inhalt herzzerreißend und die Sprache auch wirklich toll 💔
Und das geht mir selten so, aber ich fand das Vorwort so toll geschrieben, das hat mich sehr berührt 🥺💔
Ich fand den Inhalt herzzerreißend und die Sprache auch wirklich toll 💔
Und das geht mir selten so, aber ich fand das Vorwort so toll geschrieben, das hat mich sehr berührt 🥺💔
June 5, 2026
Read it now!
August 23, 2026
-4
Autorem „Teheran płonie” jest piszący pod pseudonimem Raha Nikandisz, wykładowca uniwersytecki dorabiający sobie jako taksówkarz. Jego książka to osobiste zapiski po ataku Izraela i USA na Iran. Nikandisz opisuje w niej wojnę oraz życie w kraju, który represjonuje swoich obywateli, ale nie pisze tylko o 2026 roku, jego narracja cofa się również w czasie (ten zabieg niestety rozpraszal moje czytanie) do momentu pogłębiającego się kryzusu i rozprzestrzeniających się protestów.
Wartością tego tytułu jest zdecydowanie pokazanie doświadczeń zwykłego obywatela, od szukania jedzenia, przez życie pod ostrzałem, w mieszkaniu, które nie ma już nawet okien, bo rakieta uderzyła w jego okolicy. Pisze o tym jak patrząc w niebo zastanawia się czy ta świecąca kropka to gwiazda czy może zbliżający się dron. Przytacza rozmowy z pasażerami swojej taksówki, strach przed wypowiadaniem sprzeciwu wobec władzy. Pokazuje też rozdarcie części społeczeństwa pomiędzy nadzieją, którą rozbudziła perspektywa amerykańskiej interwencji, a chwili gdy ta „pomoc” bombarduje i zab*ja cywilów.
Ciężko jest oceniać tego typu pozycje, jest to niewątpliwie ważny głos, który warto poznać, ale przez wspomniany wcześniej zabieg cofania się w czasie oraz ze względu na niewielką objętość książki dałam jej 4 gwiazdki z minusem.
Autorem „Teheran płonie” jest piszący pod pseudonimem Raha Nikandisz, wykładowca uniwersytecki dorabiający sobie jako taksówkarz. Jego książka to osobiste zapiski po ataku Izraela i USA na Iran. Nikandisz opisuje w niej wojnę oraz życie w kraju, który represjonuje swoich obywateli, ale nie pisze tylko o 2026 roku, jego narracja cofa się również w czasie (ten zabieg niestety rozpraszal moje czytanie) do momentu pogłębiającego się kryzusu i rozprzestrzeniających się protestów.
Wartością tego tytułu jest zdecydowanie pokazanie doświadczeń zwykłego obywatela, od szukania jedzenia, przez życie pod ostrzałem, w mieszkaniu, które nie ma już nawet okien, bo rakieta uderzyła w jego okolicy. Pisze o tym jak patrząc w niebo zastanawia się czy ta świecąca kropka to gwiazda czy może zbliżający się dron. Przytacza rozmowy z pasażerami swojej taksówki, strach przed wypowiadaniem sprzeciwu wobec władzy. Pokazuje też rozdarcie części społeczeństwa pomiędzy nadzieją, którą rozbudziła perspektywa amerykańskiej interwencji, a chwili gdy ta „pomoc” bombarduje i zab*ja cywilów.
Ciężko jest oceniać tego typu pozycje, jest to niewątpliwie ważny głos, który warto poznać, ale przez wspomniany wcześniej zabieg cofania się w czasie oraz ze względu na niewielką objętość książki dałam jej 4 gwiazdki z minusem.
September 5, 2026
Anyone who calls the saudi owned iran international a trustworthy news source shouldnt be viewed as a serious person. The book also hardly discusses the american invasion, despite being sold as such, but rather uses that to just repeat well known antigovernment stories
![Profile Image for magdalena [pani nostalgia].](https://i.gr-assets.com/images/S/compressed.photo.goodreads.com/users/1700332362i/127359732._UX200_CR0,33,200,200_.jpg)
August 10, 2026
jedna z tych, które otwierają oczy
July 12, 2026
Due to the current circumstances, it can be difficult for people who are not familiar with Iran to know what to believe. The Iranian regime spreads a great deal of propaganda that can sometimes seem shockingly convincing, and it also has supporters who do everything they can to present it in a positive light. Since January, the topic of Iran has become especially sensitive for many Iranians, both those living in the country and those abroad who oppose the regime. Finding reliable sources is often challenging because you never truly know who wrote something or what their motives might be.
That is why I was glad to discover Tehran Diaries: Dispatches from Iran Under Siege by Raha Nik-Andish. This short collection of diary entries not only documents the events from January onward but also reflects on previous years, helping readers understand how Iran reached such a devastating point. It is a very brief book that can easily be read in a single sitting, yet it provides a valuable snapshot of the situation in Iran.
My only criticism is that I wish it had gone into greater detail about the January protests. They were among the most horrifying events the country has experienced in recent years, and I felt those chapters were too short to fully capture their significance. I would have appreciated a deeper look into what happened during that period.
Still, I am incredibly grateful that the author had the courage to document these events and find a way to publish them despite the very real risk of arrest. That alone makes this book an important and meaningful read.
Overall, this is a good, short introduction for anyone who wants to gain a better understanding of what happened in Iran and what Iranians continue to endure under a brutal and repressive regime.
That is why I was glad to discover Tehran Diaries: Dispatches from Iran Under Siege by Raha Nik-Andish. This short collection of diary entries not only documents the events from January onward but also reflects on previous years, helping readers understand how Iran reached such a devastating point. It is a very brief book that can easily be read in a single sitting, yet it provides a valuable snapshot of the situation in Iran.
My only criticism is that I wish it had gone into greater detail about the January protests. They were among the most horrifying events the country has experienced in recent years, and I felt those chapters were too short to fully capture their significance. I would have appreciated a deeper look into what happened during that period.
Still, I am incredibly grateful that the author had the courage to document these events and find a way to publish them despite the very real risk of arrest. That alone makes this book an important and meaningful read.
Overall, this is a good, short introduction for anyone who wants to gain a better understanding of what happened in Iran and what Iranians continue to endure under a brutal and repressive regime.
October 2, 2026
Ludwika Włodek napisała tu świetne posłowie, które przybliża sytuację Iranu na przestrzeni ostatnich lat. Ale nawet bez tej cennej wiedzy czytelnik wyczuwa w tej książce to, co powinno wybrzmieć najmocniej: każdy konflikt zbrojny, bez względu na to, kto ma rację, czyni z życia zwykłych obywateli piekło.
Wykładowca uniwersytecki, dorabiający jako kierowca taksówki, przyjął pseudonim oznaczający umiłowanie wolności i dobre zamiary. Swoje zapiski zaczyna od śmierci ajatollaha Chameneiego, działań rządowej propagandy i chaosu, w którym lęk, bomby, śmierć.
"Trudno sobie wyobrazić, co czuje człowiek świadomy, że ktoś chce go zabić i że wszyscy gotują się na śmierć" - długo będę myśleć o tym zdaniu, bo zamyka w sobie to wszystko, co z tyłu głowy wielu osób, nawet jeśli wokół względny spokój.
Później narrator cofa się nieznacznie w swej opowieści do czasów sprzed ataku Izraela i USA. Gorączkowe robienie zapasów, pustki w sklepach i portfelach, tajniacy strzelający do tłumu, grunt, który nie jest już pewny. Są tu historie, które mocno rezonują. Kobieta słysząca, że ma zapłacić za kulę, od której zginął jej mąż. Pięcioletnia dziewczynka, która myśli, że "atak cybernetyczny" to atak jakiegoś potwora. Czy bardzo się myli? Ustalanie miejsca spotkania, gdyby odcięto telefony. Modlitwy zagłuszane hukiem bomb. Lęk przed śmiercią. Autor kończy książkę osobistą historią. Jej puenta - och, przerażająca.
Takie książki powodują dyskomfort i pogłębiają lęk. Czasy są naprawdę niespokojne, w tylu miejscach toczą się walki - o co? Powody są różne, różne państwa, różne uzbrojenie. Strach, cierpienie, śmierć - są wszędzie takie same.
Wykładowca uniwersytecki, dorabiający jako kierowca taksówki, przyjął pseudonim oznaczający umiłowanie wolności i dobre zamiary. Swoje zapiski zaczyna od śmierci ajatollaha Chameneiego, działań rządowej propagandy i chaosu, w którym lęk, bomby, śmierć.
"Trudno sobie wyobrazić, co czuje człowiek świadomy, że ktoś chce go zabić i że wszyscy gotują się na śmierć" - długo będę myśleć o tym zdaniu, bo zamyka w sobie to wszystko, co z tyłu głowy wielu osób, nawet jeśli wokół względny spokój.
Później narrator cofa się nieznacznie w swej opowieści do czasów sprzed ataku Izraela i USA. Gorączkowe robienie zapasów, pustki w sklepach i portfelach, tajniacy strzelający do tłumu, grunt, który nie jest już pewny. Są tu historie, które mocno rezonują. Kobieta słysząca, że ma zapłacić za kulę, od której zginął jej mąż. Pięcioletnia dziewczynka, która myśli, że "atak cybernetyczny" to atak jakiegoś potwora. Czy bardzo się myli? Ustalanie miejsca spotkania, gdyby odcięto telefony. Modlitwy zagłuszane hukiem bomb. Lęk przed śmiercią. Autor kończy książkę osobistą historią. Jej puenta - och, przerażająca.
Takie książki powodują dyskomfort i pogłębiają lęk. Czasy są naprawdę niespokojne, w tylu miejscach toczą się walki - o co? Powody są różne, różne państwa, różne uzbrojenie. Strach, cierpienie, śmierć - są wszędzie takie same.
August 23, 2026
Tehran Diaries: Dispatches from Iran under Siege by Raha Nik-Andish — 7.75/10
A quick 90-page read, but a good window into what life in Iran feels like from the inside rather than how it is usually described from outside.
The book is at its best when it gets into the contradictions of everyday life in Iran. Pride in a deep cultural history sits alongside frustration with the political reality. People feel deeply attached to home, while at the same time wondering whether they should leave.
The generational divide is particularly interesting. Nik-Andish writes about an older generation shaped by the Iran-Iraq war, where endurance itself could be seen as victory. Younger Iranians seem far less willing to accept that logic. One line sums it up well: for the older generation, “not losing” could mean winning. For many younger people, simply enduring is no longer enough.
There are also some very good observations about the gap between public and private life. In one scene at an exhibition, women cover their hair to get through security and then remove the covering once inside. It is a small moment, but says a lot about the daily negotiation between official rules and how people actually want to live.
Another passage I liked is a conversation with a driver reflecting on 1979 and where those choices eventually led. He finishes with a simple thought: no government lasts forever, and despite all the detours, the world eventually moves forward.
The book also captures the strange psychology of war. One passage questions how a government can claim victory while its own people are left counting the damage. Another describes the feeling of carrying the experience long after the fighting has stopped, still asking what exactly was won or lost.
This is not a detailed history of Iran, and at 90 pages it was never going to be. It is more a collection of observations, conversations and snapshots of a country dealing with war, political frustration, generational change and a complicated relationship with its own past.
Short, easy to read, and gives you something to think about.
A quick 90-page read, but a good window into what life in Iran feels like from the inside rather than how it is usually described from outside.
The book is at its best when it gets into the contradictions of everyday life in Iran. Pride in a deep cultural history sits alongside frustration with the political reality. People feel deeply attached to home, while at the same time wondering whether they should leave.
The generational divide is particularly interesting. Nik-Andish writes about an older generation shaped by the Iran-Iraq war, where endurance itself could be seen as victory. Younger Iranians seem far less willing to accept that logic. One line sums it up well: for the older generation, “not losing” could mean winning. For many younger people, simply enduring is no longer enough.
There are also some very good observations about the gap between public and private life. In one scene at an exhibition, women cover their hair to get through security and then remove the covering once inside. It is a small moment, but says a lot about the daily negotiation between official rules and how people actually want to live.
Another passage I liked is a conversation with a driver reflecting on 1979 and where those choices eventually led. He finishes with a simple thought: no government lasts forever, and despite all the detours, the world eventually moves forward.
The book also captures the strange psychology of war. One passage questions how a government can claim victory while its own people are left counting the damage. Another describes the feeling of carrying the experience long after the fighting has stopped, still asking what exactly was won or lost.
This is not a detailed history of Iran, and at 90 pages it was never going to be. It is more a collection of observations, conversations and snapshots of a country dealing with war, political frustration, generational change and a complicated relationship with its own past.
Short, easy to read, and gives you something to think about.
Want to Read
September 4, 2026A taste of it here: https://www.currentaffairs.org/news/t...
August 23, 2026
"We're not the same people we were before. It's like someone whose house has collapsed in an earthquake now searching through the rubble for an old diary."
"And we still don't know when exactly it all began, or ended. And now we'll carry it with us for the rest of our lives, always asking: Who are we? Why did we lose? why does the government claim victory after so many failures?"
"These days, the condition of being Persian defies simple categories. It's full of deep contradictions about one's country: caught between pride in a rich, cultural past and shame over the current political reality; torn between the push and pull - to stay or to leave. These feelings are shaped by a kind of internal exile - even while you're in your own home. You grieve for strangers killed in a war not of your choosing, and worry for older family members and friends who still believe in a dream that has turned into a vicious nightmare."
"And we still don't know when exactly it all began, or ended. And now we'll carry it with us for the rest of our lives, always asking: Who are we? Why did we lose? why does the government claim victory after so many failures?"
"These days, the condition of being Persian defies simple categories. It's full of deep contradictions about one's country: caught between pride in a rich, cultural past and shame over the current political reality; torn between the push and pull - to stay or to leave. These feelings are shaped by a kind of internal exile - even while you're in your own home. You grieve for strangers killed in a war not of your choosing, and worry for older family members and friends who still believe in a dream that has turned into a vicious nightmare."
May 31, 2026
A sad account of everyday life in Tehran, the instability of the country and everyday life. The fight for survival is real, not with just the missiles raining down, but with inflation and being unable to afford basic things like food and medical care. A very sad situation.
July 9, 2026
Somehow didn't feel authentic. More like propaganda...
July 18, 2026
OR Books is really good at getting relevant texts into the hands of people in short order. I had read _The Long War on Iran_ by Behrooz Ghamari earlier in the year. That book helped illuminate the state of Iran before the war of 2026. I had also read a book in January about the 1953 coup and how that continues to echo down through the decades. _The Tehran Diaries_ zooms in on what is happening in the capital at the level of ordinary people & how they are suffering due to American arrogance.
The chapters are short, but provide a view of the people of Iran and the impact the war of 2026 is having on them. The author is living in a war zone, with blown out windows, lack of essentials, and enormous uncertainty. We need writing from individuals like the author to have the world learn what is really happening there.
With the propoganda and finger pointing by all sides, plus the locked down information flows in Iran, it helps to have independent voices tell their stories. It is only through them that we, of the world, can understand the impact the decisions of old men are having on the region.
Military and civilian leadership for the last 100 years have incorrectly assumed that bombing civilians will break their spirit. That it’ll get them to rise up against their government. But time and time again the result has been the opposite. The population rallies around the flag to defend their homeland, even if their leadership is despised. The British thought they were special in WW2, thinking that the Germans would break. But the German population reacted the same way as the British, as they were under assault by the Allies.
The Iranians are a very proud people who’s history goes back thousands of years. It is American arrogance that believes they are backwards or incapable of strategic thought. Many of their leadership were educated in France and are multi-lingual. American leadership thought it would be easy, but they didn’t listen to their generals who have read Sun Tzu and know that one has to understand themselves and their opponent in order to win. The Americans know neither and have brought the world economy crashing down to punish the Iranians for the slight of 1979.
For me, the more we can hear directly from the Iranian people, it’ll go a long way in showing the world they are just like everyone else. They have jobs and family they care about. A soccer team they cheer for. Instead of hurting them, we should be helping them. I am but a tiny voice in the void. Hopefully the author is able to get more out of Iran and into our hands so that we can share to our communities that peace is a better path than war.
The chapters are short, but provide a view of the people of Iran and the impact the war of 2026 is having on them. The author is living in a war zone, with blown out windows, lack of essentials, and enormous uncertainty. We need writing from individuals like the author to have the world learn what is really happening there.
With the propoganda and finger pointing by all sides, plus the locked down information flows in Iran, it helps to have independent voices tell their stories. It is only through them that we, of the world, can understand the impact the decisions of old men are having on the region.
Military and civilian leadership for the last 100 years have incorrectly assumed that bombing civilians will break their spirit. That it’ll get them to rise up against their government. But time and time again the result has been the opposite. The population rallies around the flag to defend their homeland, even if their leadership is despised. The British thought they were special in WW2, thinking that the Germans would break. But the German population reacted the same way as the British, as they were under assault by the Allies.
The Iranians are a very proud people who’s history goes back thousands of years. It is American arrogance that believes they are backwards or incapable of strategic thought. Many of their leadership were educated in France and are multi-lingual. American leadership thought it would be easy, but they didn’t listen to their generals who have read Sun Tzu and know that one has to understand themselves and their opponent in order to win. The Americans know neither and have brought the world economy crashing down to punish the Iranians for the slight of 1979.
For me, the more we can hear directly from the Iranian people, it’ll go a long way in showing the world they are just like everyone else. They have jobs and family they care about. A soccer team they cheer for. Instead of hurting them, we should be helping them. I am but a tiny voice in the void. Hopefully the author is able to get more out of Iran and into our hands so that we can share to our communities that peace is a better path than war.
September 26, 2026
“War doesn’t tear down the prison walls. It only makes the roof collapse on its prisoners”.
Probably my favourite quote of the book.
The author tells us about the difficulty under Ali Khamenei’s regime but also the tragedy resulting from bombing by the US. The lost of connection to the world, the inflation (which the author defines as another kind of famine), the lack of public safety (inter-reporting on each other’s lives as potentially anti-Iran to Ministry of intelligenc), the lost of future (no one plans for the future when it’s not guaranteed - houses are bombed, casualtiesltying all around, no idea when the war is ending). as much as the author dislikes living under the Khamenei regime, she is not disillusioned to think that the US is there to save them - they are there for the resources & god knows what.
I liked it for its balanced perspective of the modern war that is happening right under own nose
Probably my favourite quote of the book.
The author tells us about the difficulty under Ali Khamenei’s regime but also the tragedy resulting from bombing by the US. The lost of connection to the world, the inflation (which the author defines as another kind of famine), the lack of public safety (inter-reporting on each other’s lives as potentially anti-Iran to Ministry of intelligenc), the lost of future (no one plans for the future when it’s not guaranteed - houses are bombed, casualtiesltying all around, no idea when the war is ending). as much as the author dislikes living under the Khamenei regime, she is not disillusioned to think that the US is there to save them - they are there for the resources & god knows what.
I liked it for its balanced perspective of the modern war that is happening right under own nose
October 7, 2026
Mylący w pewien sposób jest sam tytuł publikacji, bo od razu myśli się o tegorocznym ataku Izraela i USA na Iran, a tymczasem chodzi o zeszłoroczną tzw. wojnę dwunastodniową. Poza tym sama treść jest zupełnie luźno związana z kwestią konfliktu.
Jest to przede wszystkim książka w nieprzychylnym świetle stawiająca irańskie władze, a nie państwa, które zaatakowały Iran bez oficjalnego wywołania wojny. Trudno się zresztą temu dziwić, skoro autor co chwilę powołuje się na finansowany przez Saudyjczyków i działający w Wielkiej Brytanii kanał telewizyjny Iran International - to zasadniczo tak, jakby opisywać Ukrainę na podstawie doniesień Russia Today.
Mam też poważne wątpliwości, czy autor skrywający się pod pseudonimem jest nauczycielem akademickim i w ogóle istnieje - są tu takie ogólniki na temat "Teheranu w tamtych dniach", że mógłby to napisać nawet dziennikarz lokalnej gazety w Polsce.
Jest to przede wszystkim książka w nieprzychylnym świetle stawiająca irańskie władze, a nie państwa, które zaatakowały Iran bez oficjalnego wywołania wojny. Trudno się zresztą temu dziwić, skoro autor co chwilę powołuje się na finansowany przez Saudyjczyków i działający w Wielkiej Brytanii kanał telewizyjny Iran International - to zasadniczo tak, jakby opisywać Ukrainę na podstawie doniesień Russia Today.
Mam też poważne wątpliwości, czy autor skrywający się pod pseudonimem jest nauczycielem akademickim i w ogóle istnieje - są tu takie ogólniki na temat "Teheranu w tamtych dniach", że mógłby to napisać nawet dziennikarz lokalnej gazety w Polsce.
August 12, 2026
Ein sehr interessanter Einblick in die Leben einiger Iraner und insbesondere in sein eigenes. Um die Hintergründe wirklich verstehen zu können, muss man sich aber mit der iranischen Geschichte insbesondere seit 1979 beschäftigen. An ein paar Stellen bekommt man auch die Einschätzungen einiger Freunde oder Bekannten zu hören, die Meinung des Autors selber über den 12 Tage Krieg oder den aktuellen Irankrieg erfährt man nicht direkt, da der Fokus auf dem aktuellen Regime und persönlichen Erfahrungen liegt. So wird zum Beispiel auch nie die Angriffe der USA auf eine Schule in Minab erwähnt bei der knapp 170 Menschen, insbesondere Mädchen, starben. Solche Erwähnungen haben mir persönlich gefehlt. Außerdem hätte noch genauer auf die Januarproteste und die Brutalität dieser, bzw die Brutalität mit der diese niedergeschlagen wurden, eingegangen werden.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 11, 2026
Boka gir et utrolig fascinerende innblikk i livet i Teheran de siste årene, med startpunkt april 2026 og sluttpunkt månedene før 12 dagerskrigen i 2025. Man får høre hvordan innbyggere reagerer på store samfunnsomveltninger, og forfatteren reflekterer åpent rundt historiske og kulturelle ringvirkninger.
Det eneste som er litt forvirrende er at boken går i omvendt kronologisk rekkefølge. Så noe som blir hintet til i et kapittel, skjedde allerede i det foregående kapittelet. Utenom det er det en veldig fascinerende bok.
Det eneste som er litt forvirrende er at boken går i omvendt kronologisk rekkefølge. Så noe som blir hintet til i et kapittel, skjedde allerede i det foregående kapittelet. Utenom det er det en veldig fascinerende bok.
July 19, 2026
This was such a powerful piece of writing. I would highly recommend to anyone who is puzzled about what has happened in Iran in the last 14 months.
It was painful to read and relive the moments we all shared, but absolutely necessary to see the details discussed casually in this narrative as one can only see the truth through the seemingly unimportant details.
P.s
Loved the ending
It was painful to read and relive the moments we all shared, but absolutely necessary to see the details discussed casually in this narrative as one can only see the truth through the seemingly unimportant details.
P.s
Loved the ending
August 1, 2026
Sehr eindrücklich wird der Alltag der „normalen Leute“ in Teheran beschrieben, die trotz des Krieges irgendwie versuchen, ihr Leben zu führen. Die Sprache ist sehr prägnant und bringt vieles auf den Punkt. Absolute Leseempfehlung, wenn auch leider recht kurz und nur aus einer (sicherlich nicht unbedingt repräsentativen Perspektive) erzählt.
September 4, 2026
A rare, honest look inside Iran. This book should be required reading.
Here is my favorite highlight.
These days, the condition of being Persian defies simple categories. It’s full of deep contradictions about one’s country: caught between pride in a rich, cultural past and shame over the current political reality; torn between the push and pull – to stay or to leave.
Here is my favorite highlight.
These days, the condition of being Persian defies simple categories. It’s full of deep contradictions about one’s country: caught between pride in a rich, cultural past and shame over the current political reality; torn between the push and pull – to stay or to leave.
August 17, 2026
Rather superficial, strangely structured in that it works backwards rather than forwards, and impossible to tell how much the author's views are really reflected in Iranian society as a whole. Disappointing, and disappointingly short.
September 18, 2026
"These days, the condition of being Persian defies simple categories. It’s full of deep contradictions about one’s country: caught between pride in a rich, cultural past and shame over the current political reality; torn between the push and pull – to stay or to leave."
July 2, 2026
Relevant , read it
August 16, 2026
I wish this book was longer because I wanted more but at the same time, I feel guilty because it's not some novel but a nation's tragic reality. It inspired me to learn more about Iran.
August 21, 2026
It is our duty to listen and to hear and to know what is going on. We must bear witness.
August 24, 2026
A terrifying yet brave experience of this terrible war
Displaying 1 - 29 of 29 reviews