Healing fiction: dé hartverwarmende bestsellertrend van dit moment.
Student Fumiya werkt in een boekwinkel die is opgericht door drie oud-klasgenoten van De leesclub op vrijdag. De winkel weet voor elke bezoeker het perfecte boek te vinden, met een bijpassend gerecht uit het gezellige café. Op een dag duikt een meisje op met een oude foto van de leesclub en smeekt om een herstart. Wat volgt is een hartverwarmend verhaal vol boeken, smaken en herinneringen én nieuwe ontdekkingen over de leden van toen en nu.
De leesclub op vrijdag gaat verder waar de boekwinkel op vrijdag eindigde. Ik raad je dan ook aan eerst met de boekwinkel op vrijdag te beginnen voordat je verder gaat met de leesclub op vrijdag.
Ik hoopte in dit deel Makino beter te leren kennen en deels was dat ook zo. Maar het voelt meer alsof we net begonnen zijn het oppervlak eraf te krassen. Gelukkig zag ik dat de schrijver vier delen in deze serie heeft geschreven, dus ik heb nog hoop dat we haar écht gaan leren kennen. (En dat deze vertaald worden).
Ook in dit deel is er aan ieder hoofdstuk een boek gekoppeld. Dit is super leuk en omdat ik ze niet kende wekten ze wederom mijn interesses, vooral 'Dan maar de kou in'.
Wat deze serie heel goed laat zien is de impact die boeken kunnen hebben. Hoe je door het lezen van een boek nieuwe inzichten kunt vergaren of juist herkenning kunt vinden. Maar ook hoe mensen eenzelfde boek heel anders kunnen ervaren en zo elkaar nieuwe inzichten kunnen geven. Zo helpen de boeken oa bij rouw, een nieuw begin en vriendschap.
Ik vind dit echt een heerlijke healing fiction serie! Het is zo heerlijk en het lezen voelt als een warme knuffel. Een dikke aanrader en als je nog nooit healing fiction gelezen hebt, maar wel benieuwd bent en houd van boeken over boeken. Dan zou ik starten met deze serie.
Bedankt Park Uitgevers voor het recensie exemplaar.
In één woord: wauw. Afgelopen augustus las ik al De boekwinkel op vrijdag, maar De leesclub op vrijdag vond ik nóg leuker! Het is een prachtig slice-of-lifeverhaal over de levens van de werknemers en klanten van boekhandel Kinyodo, met thema’s als omgaan met rouw en verlies, herinneringen, vriendschap, vergeving, verbinding en - als rode draad - de helende kracht van boeken.
De setting van dit boek is echt betoverend: een knusse boekhandel met koffiebar in het station van Nohara, Japan. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Fumiya, een flexwerker bij boekhandel Kinyodo. Daardoor voelt het tijdens het lezen alsof je zelf ook in een boekwinkel werkt (mijn ultieme droom 🥹).
Zoals ik al zei, is De leesclub op vrijdag het vervolg op De boekwinkel op vrijdag. Je kunt dit boek prima los lezen, maar ik raad wel aan om eerst het eerste deel te lezen. Het verhaal bouwt namelijk voort op eerdere gebeurtenissen, waardoor je anders wat achtergrondinformatie mist (al worden belangrijke dingen kort herhaald).
Ik las dit boek tijdens een drukke week vol uni-opdrachten, maar door de rustgevende sfeer van de boekhandel en koffiebar kwam ik helemaal tot rust. Het tempo ligt laag en de schrijfstijl van de auteur is zacht en beeldend. Ik vond dit vervolg zelfs nog sterker dan het eerste deel, omdat het meer diepgang heeft. Het verhaal bestaat opnieuw uit vier delen waarin telkens een ander personage centraal staat. Vooral het hoofdstuk over Jin, een vriend van de medewerkers van Kinyodo, wist mij echt te raken. Er kwam informatie aan het licht die ik totaal niet zag aankomen en ik had veel bewondering voor de kracht en wijsheid van Makino.
Al met al heb ik weer ontzettend genoten. Dit boek is inmiddels mijn tweede favoriet binnen de healing fiction-lijn van Park Uitgevers en ik hoop dat de overige boeken uit deze serie van Sawako Natori ook vertaald worden. Ik wil namelijk nog veel meer te weten komen over winkelchef Makino, want ook in dit vervolg blijft ze een mysterieus personage.
Student Fumiya werkt in een bijzondere boekwinkel, opgericht door drie oud-klasgenoten van De leesclub op vrijdag. Het is geen gewone winkel: voor elke bezoeker wordt het perfecte boek gevonden, vergezeld van een zorgvuldig gekozen gerecht uit het knusse café. Een plek waar verhalen en smaken samenkomen en mensen even kunnen ontsnappen aan de buitenwereld. Wanneer op een dag een meisje binnenstapt met een oude foto van de leesclub en dringend vraagt om een herstart, wordt het verleden opnieuw tot leven gewekt. Wat volgt is een ontroerend en hoopvol verhaal over vriendschap, herinneringen en nieuwe kansen—waarin de levens van toen en nu op onverwachte wijze met elkaar verweven raken.
Mijn ervaring: Een heerlijke, pakkende en mooie healing fiction waarin rust, verbinding en menselijke momenten centraal staan. In dit vervolg op De boekwinkel op vrijdag keer je als lezer terug naar de warme, bijna magische plek waar boeken en eten mensen samenbrengen.
Sawako Natori heeft een eigen, unieke en sterke schrijfstijl die direct herkenbaar is. Haar toon is zacht en beschouwend, met veel oog voor detail. Het verhaal kabbelt in een kalm tempo en dwingt je soms om even stil te staan bij een zin, om die echt te voelen. Dat past perfect bij dit soort verhalen, al kan ik me voorstellen dat het voor sommige lezers even wennen is. De eerste keer dat ik een boek van haar las, moest ik ook schakelen.
Bekende personages duiken opnieuw op, maar ook zonder het vorige deel is dit boek goed los te lezen. Fumiya vormt weer het hart van het verhaal: een zoekende jongeman die via de boekwinkel en zijn ontmoetingen met anderen langzaam groeit. De bijpersonages krijgen ieder hun eigen ruimte en verhaal, met thema’s als eenzaamheid, onzekerheid en verlies. Juist die herkenbare emoties geven het verhaal psychologische gelaagdheid en zorgen ervoor dat het echt binnenkomt. Natori laat mooi zien hoe kleine ontmoetingen grote innerlijke veranderingen teweeg kunnen brengen.
De opbouw bestaat uit verschillende verhaallijnen en perspectieven die geleidelijk in elkaar overvloeien en samen een groter geheel vormen. Het rustige tempo nodigt uit om te vertragen en stil te staan bij wat de personages voelen en doormaken. Thema’s als verbinding, herinneringen en de helende kracht van verhalen komen sterk naar voren. Voor mij was het opnieuw een intense, verstillende en hartverwarmende leeservaring. De passages en emoties wisten me te raken, te ontroeren en soms ook te laten glimlachen. Echt zo’n boek dat troost biedt.
De leesclub op vrijdag is een sfeervolle, ontroerende en hartverwarmende roman binnen het genre healing fiction. Sawako Natori zet een mooi vervolg neer waarin oude en nieuwe personages samenkomen en laat zien hoe verhalen mensen kunnen verbinden en veranderen.
Student Fumiya werkt in een boekwinkel die is opgericht door drie oud-klasgenoten van De leesclub op vrijdag. De winkel weet voor elke bezoeker het perfecte boek te vinden, met een bijpassend gerecht uit het gezellige café. Op een dag duikt een meisje op met een oude foto van de leesclub en smeekt om een herstart. Wat volgt is een hartverwarmend verhaal vol boeken, smaken en herinneringen én nieuwe ontdekkingen over de leden van toen en nu.
De mooie, warme cover neemt je meteen al mee naar de boekwinkel die je wellicht al kent uit het het vorige boek van Sawako Natori ‘De boekwinkel op vrijdag’. Je zou de twee boeken los van elkaar kunnen lezen, maar het komt het leesplezier beslist ten goede als je de delen op volgorde van elkaar leest. De personages uit deel één komen namelijk terug in het tweede deel en het leest prettiger als je al op de hoogte bent van wat achtergrondinformatie.
Beide boeken vallen onder het genre healing fiction en zijn erop gericht om de emoties van lezers te kalmeren en tot rust te brengen. Je leest De leesclub op vrijdag dan ook best als je er de tijd voor neemt. Ga mee in het langzame tempo van de verhalen en pas je leestempo aan aan het ritme van het boek. In het begin is het wellicht even wennen aan de schrijfwijze en het taalgebruik van de Japanse romanschrijfster Sawako Natori, maar zelf vond ik het ook erg leuk om te lezen over de personages en gebeurtenissen binnen de Japanse cultuur.
De vier verhalen in het boek gaan over boeken en alledaagse ontmoetingen met grote verhalen tot gevolg. De schrijfstijl is warm en liefdevol. De boeken die in de leesclub besproken worden zijn mij onbekend, maar de verhalen zijn troostend, raken een snaar en laten je nadenken over het leven.
Fumiya is flexwerker bij Kinyodo, de Boekwinkel op Vrijdag, in het station van Nohara. Dit knusse boekwinkeltje werd opgericht door drie oude klasgenoten die elke bezoeker aan het perfecte boek kunnen helpen. Het bijhorend café met zijn passende gerechten maken het plaatje compleet. Iedereen voelt zich hier thuis. Wanneer de studente Sayo op een dag de boekwinkel binnenstapt met een oude foto waarop de leden van ‘De Leesclub op Vrijdag’ staan en ze de drie oude klasgenoten herkend, is ze vastberaden om de leesclub weer nieuw leven in te blazen. Alleen moet ze de mentor Otawa, die ze sinds die fatale dag niet meer gezien hebben, trachten te overtuigen. En wie was die andere jongen die op de oude foto staat? Geleidelijk aan komen er lang begraven herinneringen naar boven en leert Fumiya hen beter kennen.
De cover van het boek is voor een boekenwurm die van healing fiction houdt een echt juweeltje. De vele boeken, de Japanse lampionnen , de mooie Japanse tuin en de gouden glitters stralen warmte uit.
Niet alleen de cover maar ook het verhaal is hartverwarmend. Het boekje bestaat uit 4 delen waarin telkens een ander personage de hoofdrol speelt. Uiteindelijk vloeien deze verhalen mooi in elkaar zodat we eindelijk te weten komen wat er zich vroeger afspeelde. Doordat het verhaal door Fumiya wordt verteld, voel je als lezer perfect aan hoe de collega’s zich gedragen, je leert hen via hem beter kennen. Mijn hart ging vooral uit naar Makino. De levenslustige, krachtige vrouw die boeken ademt, geraakt plotseling door de oude foto volledig uit balans.
‘De Leesclub op Vrijdag’ is een boekje waarin verlies, rouw, vriendschap centraal staan. Het lijkt een klein, dun boekje maar vergis je niet. Dit boekje dwingt je om langzaam te lezen zodat je het verhaal volledig in je kan opnemen. Een boekje om te lezen wanneer je het eventjes moeilijk hebt. Een hartverwarmend verhaal!
Sawako Natori borduurt in dit boek verder op de boekwinkel op vrijdag. De protagonisten zijn globaal dezelfde. Het boek kabbelt enigszins van thema naar thema en lardeert dat met verwijzingen naar Japanse literatuur. De stijl is eenvoudig bijna kinderlijk en toch blijft het aantrekkelijk om de wijze van samenwerken in de boekwinkel mee te maken. De vormelijke Japanse cultuur van met elkaar omgaan komt als een verademing ten opzichte van de wijze waarop in Nederlandse romans met elkaar wordt omgegaan.
Dit boek is het vervolg op De boekwinkel op vrijdag. Het is zeker aan te raden om dat eerste deel vooraf te lezen, omdat je anders veel achtergrondinformatie mist dat dit verhaal extra betekenis geeft.
Het verhaal valt binnen het genre healing fiction. Dit genre kenmerkt zich door rustige, troostende verhalen waarin personages omgaan met moeilijke situaties en daar langzaam door groeien. Verwacht geen snelle actie of een spannend plot; de kracht zit juist in de kalmte en de warme, hoopvolle sfeer. Juist daarom zijn dit soort boeken ideaal als je behoefte hebt aan ontspanning.
In dit deel staat opnieuw de bijzondere boekenwinkel in het station centraal, een plek waar bezoekers steevast met het perfecte boek naar buiten lopen. Student Fumiya werkt er inmiddels al een tijd als flexwerker en raakt steeds nieuwsgieriger naar het verleden van zijn collega’s. Zij maakten ooit deel uit van de leesclub op vrijdag, tot een tragische gebeurtenis daar abrupt een einde aan maakte.
Onder de winkel bevindt zich een fascinerend detail: een ondergronds, nooit in gebruik genomen station, dat nu dienstdoet als opslagruimte. Het is interessant dat dergelijke verlaten stations daadwerkelijk in Japan bestaan, wat het verhaal een extra authentiek tintje geeft.
De Japanse schrijfstijl en het taalgebruik vergen soms wat gewenning en voelen duidelijk anders aan dan wat je wellicht gewend bent. Tegelijkertijd wordt de cultuur op een mooie, subtiele manier verweven in het verhaal, met nadruk op zorgzaamheid, bescheidenheid en het vermijden van overlast voor anderen.
Elk hoofdstuk draait om een bestaand boek. Omdat veel van deze titels hier minder bekend zijn, kan dat soms ten koste gaan van de diepgang die je ervaart. Vooral in dit tweede deel merkte ik dat sterker. De passages waarin de leesclub verbanden legt tussen verschillende boeken waren daardoor lastig te volgen.
Al met al is dit opnieuw een sfeervol en liefdevol geschreven verhaal. Toch wist het mij minder te raken dan het eerste deel. Dat neemt echter niet weg dat het een fijne, rustgevende leeservaring blijft, een boek om even in weg te dromen en je onder te dompelen in een andere cultuur.
‘De leesclub op vrijdag’ is een warme en troostrijke roman die perfect past binnen het genre van de zogeheten “healing fiction”.
Het verhaal draait om student Fumiya, die werkt in een bijzondere boekwinkel waar voor iedere bezoeker precies het juiste boek en een passend gerecht wordt gevonden. Wanneer een mysterieus meisje opduikt met een oude foto van een leesclub, begint een zoektocht naar verbinding, herinneringen en nieuwe kansen.
Wat hou ik van de rustige, bijna meditatieve sfeer. De personages worden met zorg neergezet en hun persoonlijke verhalen raken thema’s als eenzaamheid, vriendschap en zelfontdekking. De setting van de boekwinkel met café geeft het verhaal een extra laag van gezelligheid en escapisme. Wel jammer dat ik de boeken die besproken werden niet kende denk wanneer je de boeken wel kent dit nog een extra laag aan het verhaal geeft.
Tegelijkertijd kan het tempo wat traag aanvoelen maar dit is precies wat ik zo fijn vind aan het genre healing fiction. Het boek richt zich minder op spanning en meer op gevoel en reflectie, wat niet iedereen zal aanspreken.
Het verhaal nodigt uit om even stil te staan en mee te leven met de personages.
‘De leesclub op vrijdag’ is een hartverwarmend boek met een rustige opbouw en troostrijke verhalen met een focus op menselijke verbinding.
Ce livre est très bien écrit, je lui donne malheureusement seulement 2 étoiles non pas parce qu'il est mauvais mais juste parce que ce n'est pas un livre qui m'intéresse. Cependant, si c'est votre genre de lecture, foncez !