หมู่บ้านถอดหัว

by อิงครัต

“เชิ้ต” เดินทางสู่ หมู่บ้านบึงภาวนา เพื่อพบกับ “เก๋า” เพียงต้องการเอ่ยคำขอโทษในเรื่องค้างคา ทว่าสิ่งที่ต้อนรับกลับเป็น ความลับ ซึ่งผู้ล่วงรู้ไม่อาจกลับออกไปพร้อมลมหายใจ ขณะหาทางแก้ไข ฆาตกรรมวิปริตก็ได้เปิดฉากขึ้น

จาก ผู้ล่วงรู้ความลับ กลายเป็นผู้ ต้องสงสัย อย่าง ไม่ต้องสงสัย ปลายทางแห่งโศกนาฎกรรมวิปลาสคืออะไร ฉากหลังของบึงภาวนามีสิ่งใดซุกซ่อนไว้...คนนอกหรือคนใน ใคร คือฆาตกร

ท่ามกลางเสียงขับขานของบทสวดต้องสาป มิตรภาพบนเส้นทางสีเลือดจะลงเอยอย่างไร ร่วมหาคำตอบไปพร้อมกันกับปฐมบทโลกแฟนตาซีไทยที่ ลึกลับ ซ่อนเร้น ล่อลวง จนบรรทัดสุดท้าย “หมู่บ้านถอดหัว”

272 pages, Paperback

Published March 1, 2026

Reviews

[YuzuChu · Rating 3 out of 5]

ขอโทษที่เผลอคาดหวังว่าเนื้อเรื่องจะเหมือนหน้าปก เพราะปกสวยมาก เลยคิดว่าเนื้อเรื่องน่าจะ

เนื้อเรื่องไม่ได้น่ากลัว หลอน เขย่าประสาท กดดัน มันออกแนว Comedy ด้วยซ้ำ ใครชอบก็ชอบเลยค่ะ

เขาน่าจะตั้งใจทำเป็นซีรี่ย์ยาวนะ ไม่ก็อีกเล่มจบก็พอละเพราะตอนจบดูปูไปมีภาคต่อ คือฉันนึกว่ามันจะได้ฟีลแนว ๆ คินดะอิจิไรงี้ไง (ป่าววะ เขาตั้งใจให้เป็นแบบนั้นป้ะ) คือตัวเอกต้องไปทำอะไรสักอย่างในหมู่บ้านประหลาด พบเจอความลับเหนือธรรมชาติ มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น ตกเป็นผู้ต้องสงสัยและมีโอกาสได้ช่วยไขคดี พร้อมพบเจอความรักและมิตรภาพระหว่างทาง แต่กรรมวิธีที่เนื้อเรื่องมันพยายามพา lead ไปตามทางนี้มัน...

มันชวนขมวดคิ้วอะ555

คือเปิดมาพระเอกชื่อ 'เชิ้ต' อันที่จริงฉันไม่มีปัญหากับการตั้งชื่อของใคร แต่ชื่อนี้น่าจะเป็นชื่อแรกในรอบหลายปีที่ฉันอยากตั้งคำถามกับแม่พระเอกว่าชื่อนี้ท่านได้แต่ใดมา แบบ ตอนท้องชอบใส่เสื้อเชิ้ตไรงี้เหรอ เข้าใจได้นะ แค่อยากได้คำตอบน่ะ เหมือนที่ฉันเคยมีเพื่อนชื่อ 'สี่' ทั้งที่เป็นลูกคนเดียว พอถามว่าทำไมชื่อสี่อะ พี่แกก็ดันไม่ตอบ แค่ยิ้มให้เฉย ๆ เป็นปริศนาธรรมในใจฉันมาหลายปีละ555

เอาเป็นว่าพระเอกเรียน ปวช. หรือ ปวส. นี่แหละ (ในเรื่องเหมือนไม่ได้บอกชัดเจนอะ ฉันไม่แน่ใจ) แล้วแกมี sense พิเศษ ฝันเห็นคนตายได้ แต่ก็เป็นปมในใจเพราะฝันเห็นใครตายก็ไม่เคยช่วยเขาได้เลย มาวันนี้ฝันเห็นเพื่อนรักตายเลยรีบวิ่งกุลีกุจอไปช่วย พาหนีฝ่าดงเด็กช่างด้วยกัน จนเพลี่ยงพล้ำเกือบตายละ ได้คนชื่อ 'เก๋า' ที่น่าจะเป็นไอ้หนุ่มหัวขาวบนหน้าปกมาช่วยรับ damage ช่วยไอ้เชิ้ตได้ แต่ดันช่วยเพื่อนไอ้เชิ้ตไม่ได้ เพื่อนไอ้เชิ้ตตาย ไอ้เชิ้ตก็สติแตก ต่อยหน้าไอ้เก๋าที่มาช่วยให้ตัวเองรอดอย่างหนักระบายความน้อยเนื้อต่ำใจที่ช่วยเพื่อนไม่ได้ หาที่ลงว่างั้นเถอะ พอไปงานศพเพื่อนอีกคนเลยช่วยเรียกสติว่าไอ้ควาย ไอ้เก๋ามันช่วยมึง ต่อยหน้าเขาทำไม เขาโดนลูกหลงด้วยเหอะ คู่อริทำเส้นเอ็นแขนเกือบขาดแน่ะ

เชิ้ตเลยสำนึกผิดอยากไปขอโทษ แต่เหมือนเก๋าจะขึ้นรถบขส.กลับบ้านไปแล้ว บ้านไกลด้วย เลยไปขอที่อยู่เก๋าจากอาจารย์แล้วเดินทางไปขอโทษอย่างจริงจัง ก็จะมีความแบบ เห้ย หมู่บ้านไอ้เก๋ามันไม่มีอยู่ในแผนที่ว่ะ คนในหมู่บ้านทำตัวเป็นมิตรดี แต่บางคนก็ดูแปลก ๆ แถมไอ้เก๋าก็ดูจะรับคำขอโทษง่าย ๆ เพราะไม่อยากให้เชิ้ตอยู่หมู่บ้านเขานาน รีบมารีบกลับ ออกไป๊ แต่สุดท้ายก็ตาม step ได้พักยาวเพราะหมู่บ้านมันห่างไกลความเจริญ รถราออกไม่เป็นเวลา จากนั้นพระเอกก็ได้รับรู้ความลับของหมู่บ้านนี้เข้า ซึ่งดูจากชื่อเรื่องก็น่าจะพอเดาได้ว่าความลับแบบใด

ซึ่งความลับก็ นะ มันไม่ได้หลอนหรือน่าเอาใจช่วยอะ มันออกแนวฮาด้วยซ้ำพอลองนึกภาพว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นจริง555 แล้วตัวละครในเรื่องก็ไม่ได้มีใครจริงจังอะไร ทุกคนเล่นมุก ฮา ๆ ไม่คิดมาก โทนเรื่องก็ไม่ได้ตั้งใจอยากให้ลึกลับหรือหวาดกลัว จากนั้นก็จะมีตัวละครเพื่อนเก๋าที่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าแอบชอบเก๋ามาแจมอีก แล้วมีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นในหมู่บ้าน คนนอกอย่างไอ้เชิ้ตและเพื่อนเก๋าก็โดนอดีตตำรวจหนึ่งเดียวในหมู่บ้านสงสัยไป ไป ๆ มา ๆ จากผู้ต้องสงสัยก็กลายเป็นนักสืบช่วยไขคดี

ซึ่งคดีเนี่ย พูดได้มั้ยว่าอ้าปากหาวอยู่ คือตัวละครแต่ละตัวมันเพิ่งปรากฏอะ ทุกคนยังไม่มีจุดเด่นเลย มันประเดประดังเข้ามาหลายอย่างด้วยแหละเรื่องนี้อะ ทั้งความแฟนตาซีของหมู่บ้าน แล้วก็ไปต่อด้วยความจริงจังของคดีฆาตกรรม เด็กเพิ่งจบมีแพลนจะต่อมหาลัยที่ได้รับบทนักสืบแบบงง ๆ ก็จะมีซีนอวดฉลาดบ้างไรบ้าง ตามประสาพวกตัวเอกที่ต้องมีมันสมองเก่งกว่าใครให้เราได้แอบหลับตาด้วยความ Cringe อยู่หน่อย ๆ

แล้วด้วยความที่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ยาวมาก เจ็ดหมื่นคำนิด ๆ การหักมุมหรือจุดพีคของเขามันก็จะถูกจำกัดด้วยจำนวนตัวอักษรอะ กลายเป็นว่าไอ้จุดที่สงสัย จุดที่ควรบรรยายลักษณะตัวละครต้องสงสัยว่าเป็นคนร้าย ก็บรรยายและให้คำใบ้คนอ่านได้ไม่มากพอ เขาตั้งใจกั๊กจุดสำคัญบางอย่างไว้ จะได้เอาไปเฉลยในตอนใกล้เจอคนร้าย พอถึงซีนเฉลยมันเลยไม่ได้เป็นฟีลตบเข่าฉาด ฮะฮ่า!! ว่าละ แต่เป็นซีนแบบ อืม ก็มีเค้าว่ามันอาจเป็นคนร้าย แต่เหตุผลแต่ละอย่างนี่ก็แบบ เออ ให้ตัวเอกมันไขออกคนเดียวเหอะ ก็มันสังเกตอยู่คนเดียวแล้วมาร่ายยาวตอนเฉลยอะ แต่ละสิ่งแต่ละอย่างเห็นมาก็ไม่เล่าให้คนอ่านฟังเลย ตัวละครก็เลยห่างเหินไร้ความผูกพันกับคนอ่านไปค่ะ555

กลายเป็นว่าเรื่องนี้ขาดความตื่นเต้นกับความน่าเอาใจช่วยอะ นี่คือคดีฆาตกรรมในหมู่บ้านห่างไกล หมู่บ้านปิดตายที่แต่ละครัวเรือนก็น่าสงสัยทั้งนั้นเลยนะเว้ย มันต้องตื่นเต้นหน่อยดิ แล้วดูชื่อเรื่อง ชื่อเรื่องงงง! คือ คือตำรวจสงสัยคนนอกอะไรขนาดนั้นวะ ในเมื่อการที่คนทั้งหมู่บ้านทำสิ่งหนึ่งได้ แม่งโคตรน่าสงสัยอะว่าก็มีแต่คนในหมู่บ้านตัวเองป้ะที่จะทำให้เนียน แต่เข้าใจว่าคงอยากเขียนซีนตัวเอกปะทะคารมอดีตตำรวจเพื่อโช์ความเก่งความรู้ทันไง555

และฉันแอบเสียดายจุดแฟนตาซีจุดนี้ด้วยแหละ มันเอามาเป็นลูกเล่นได้เลยนะ ทำให้คนในหมู่บ้านไม่น่าไว้ใจแล้วเพิ่มบรรยายกาศความหลอน ความเอาแน่เอานอนไม่ได้ ตามสไตล์การฆาตกรรมในหมู่บ้านลึกลับ แต่เล่มนี้ดันทำให้จุดนี้ไม่สำคัญอะ ไปโฟกัสกับแก๊งตัวเอกธรรมดา ๆ ความสามารถคนในหมู่บ้านมาแบบดูยังไงก็สร้างประโยชน์หรือทำอันตรายใครไม่ได้เลย ก็เลยได้หนึ่งฮาจากฉันไปแบบงง ๆ

และแทนที่ช่วงเข้ามาในหมู่บ้านแรก ๆ เราจะมีโอกาสได้เชียร์ให้พระเอกหนีและไขปริศนาไปพร้อม ๆ กัน เนื้อเรื่องก็ดันดำเนินไปแบบเรียบเรื่อยเกินจนฉันไม่ตื่นเต้นอยากหาความจริงอะไรในหมู่บ้านนี้เลย พอมีคนตาย เอ้า ก็ไม่ได้ผูกพันหรืออยากรู้อะไรเป็นพิเศษ ก่อนหน้านี้เป็นตัวประกอบที่ผ่านมาผ่านไปด้วยซ้ำ ซีนตำรวจมาใส่ร้ายก็จบง่าย ๆ ด้วยการร่วมมือกันเพราะโดนพูดแทงใจดำ ทุกเหตุผลมันมีความการ์ตูนสูงมาก ซึ่งไม่ได้ว่านะ ใครชอบก็ชอบเลยค่ะ

เข้าใจว่าทางสนพ.และคนเขียนคงอยากเน้นความแรงของปมคนร้าย ก็เลยเลือกที่จะไม่ติด Trigger Warning ด้วยแหละ เอาเป็นว่าฉันก็ทำได้แค่ภาวนาให้คนที่มี Trigger ประเด็นแรง ๆ ในเล่มนี้ไม่หลงมาอ่านก็แล้วกัน ในเมื่อไม่มีใครคิดจะติดคำเตือนเลยอะเนอะ

และเล่มนี้มีความเกย์นะ เกย์แบบชัดเจนเลย ไม่มีการขายจิ้น ที่ชื่นชมคือชอบกันก็บอกกันตรง ๆ ด้วย เขากล้าเขียนให้คสพ.ชายชายมาแบบปกติ ไร้อุปสรรค ไม่มีคนต่อว่าหรือหาว่าแปลกแยก ซึ่งฉันชื่นชมในจุดนี้นะ ถึง moment และความหวานจะมาไวไปไวหน่อยก็ตาม อินไม่ทันหรอก บางบทงง ๆ ด้วยซ้ำว่าไปรู้สึกแบบนั้นตั้งแต่ตอนไหนวะ555 แต่บทสนทนาในเรื่องด้วยความชายแท้ ความหยาบคาย ก็มีแอบหลุดฮาอยู่บ้างค่ะ

ส่งท้าย แต่เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะ setting ได้แล้ว เหลือปรุงพวกบทสืบสวนแล้วก็ยำ ๆ เนื้อเรื่องให้กลมกล่อมขึ้น���ีกหน่อย

[Pandan · Rating 2 out of 5]

โดนตกเพราะบุคคลหัวขาวบนปก (+ปกสวย)
สรุปงงว่าหัวขาวนี่ใครนะ มันมีอธิบายตอนไหนหรือเปล่าหว่าว่าทำไมตัวละครคนไทยถึงผมขาว ไปกัดสีมาเหรอ 😂

ตอนแรกคาดหวังความแฟนตาซีจ๋าๆ ปรากฏว่าไอ้การ "ถอดหัว" เนี่ยก็คือตรงตัวเลย คนไทยเห็นคำนี้ครั้งแรกน่าจะนึกถึงสิ่งเดียวกันหมด แต่ก็ไม่เป็นไร ผิดคาดหน่อยแต่อ่านได้ ไปต่ออีกนิดคราวนี้เริ่มเบนเข็มไปทางฆาตกรรมสืบสวน ความลี้ลับ-แฟนตาซีจางลงเรื่อยๆ แต่ยังได้อยู่เพราะไอ้เราก็ชอบสืบสวนเหมือนกัน ขอเปิดใจอ่านต่อก่อนตัดสิน

ผ่านไปซักพักเริ่มประคับประคองไม่ไหวละ ชักจะจับปลาหลายมือเกินไปหน่อยมั้ย อันนู้นก็จะเขียนอันโน้นก็จะยัดมาให้ได้ แต่ขาดการขยายความให้เป็นรูปเป็นร่างชัดเจน มีแต่เมนไอเดียล่องลอยในอากาศ สำหรับความยาวประมาณนี้โฟกัสไปที่แนวเดียวแบบลงดีเทลจุกๆ เลยจะดีกว่า เพราะเดิมทีก็มีโพเทนเชียลสูงอยู่แล้ว

คือการมัดรวมหลายฌ็องไว้ด้วยกันมันไม่ใช่ปัญหาหรอก แต่ด้วยความที่นิยายทั้งสั้น ตัวละครก็ค่อนข้างแบน เดินเรื่องไม่น่าตื่นเต้นและไม่ชวนอิน มันก็เลยกลายเป็น recipe for disaster อย่างช่วยไม่ได้

ตัวละครธรรมดาๆ ขาดมิตินี่ยังพอทำเนา แต่จู่ๆ เหวี่ยงให้มารักกันแบบงงๆ อันนี้ถึงกับต้องกุมขมับ ทำดาเมจต่อเนื่องด้วยการใส่ซับพล็อตรักสามเศร้าเข้ามาอีก ตัวละครไม่มีเคมี ไม่มีพัฒนาการความสัมพันธ์ บทจะรักกันก็รักเลย

ตอนจบยังเคลียร์ไม่หมดทุกปม มีทิ้งท้ายปลายเปิดคล้ายว่าจะปูไปเล่มต่อ

[iamkiko · Rating 2 out of 5]

2.5 ปัดลง

ผิดหวังจากที่คาดหวังเพราะปกสวยและคำโปรยชวนให้นึกถึงนิยายหลอนที่มีความเครียดประมาณนึงแต่อ่านไปอ่านมาคือขายขำ ความหลอนก็ทำได้ไม่ดี เรารู้สึกว่าพาร์ทการบรรยายต่างๆ ทำได้ดีนะ ป่าไม้ หมู่บ้านอะไรงี้ คำพูดค่อนข้างเข้าปากเลย แต่พอเป็นพาร์ทบรรยายเนื้อหาช่วงที่ลุ้นระทึกและมันจำเป็นต้องเขียนให้คนรู้สึกร่วมไปกับมันกลับทำได้ไม่ดีทุกพาร์ทเลย มันควรจะยาวกว่านี้ก็เลือกจะตัดฉับไปเฉยๆ มองผ่านช่องไปเจอตาสีแดงจ้องกลับมาคือบรรยายแค่นั้น แค่นั้นเลย แล้วก็ตัดฉับไป แบบน่าจะบรรยายรายละเอียดอะไรให้มากกว่านี้หน่อย ดึงอารมณ์คนอ่านหน่อย พอเป็นแบบนี้ภาพรวมรวมถึงคดีเลย 🥱

คิดว่านักเขียนคงตั้งใจให้มันคอมมีดีมั้งเลยเขียนติดตลกซะมาก แบบคนเห็นผีหัวขาดน่ากลัวแบบนั้นคงไม่ตะโกนว่ากระสาหมือ กระสือหมาอะไรแบบนี้หรอกปะ นี่ไม่ได้ไม่ชอบผีที่มีความตลกนะ แต่คิดว่าบางจุดมันควรรู้ว่าตรงไหนตลกได้ตรงไหนเครียดได้ แต่ก่อนหน้านี้เราได้อ่านนิยายมีผีที่มีความตลกมาและนักเขียนทำได้ดี เขาหยอดมุกถูกจังหวะ เขาเครียดพาร์ทผีที่น่ากลัวและบรรยายบรรยากาศสยองขวัญได้เย็นเยือก มันเลยอดไม่ได้ที่จะเกิดการเปรียบเทียบแหละ แต่เรื่องนี้โดยรวมคุณนักเขียนเขียนได้ดีนะ หมายถึงภาษาที่ใช้ มีบางจุดโดดๆ มาบ้างแต่ก็หยวนได้ ติดแค่จุดที่มันควรทำให้ยาวมันไม่ยาวแค่นั้นเอง

แล้วสรุปผมขาวนี่คือยังไงอ่ะ ทำไมบนปกถึงผมขาว ยังคงไม่เข้าใจ