Ξεχάστε την Οδύσσεια που ξέρατε. Ο Όμηρος τα τραγούδησε, αλλά εγώ τα έζησα. Και με τους αιώνες, πολλά απόκρυφα του έπους μου ξεχάστηκαν. Θέλετε να τα μάθετε; Για παράδειγμα: Πώς ήταν φατσικά οι Λαιστρυγόνες; Και μήπως ο Καβάφης λέει παχιά λόγια; Για ποιον λόγο οι Κύκλωπες τραγουδάνε ακόμα το Δώδεκα και το Ερωτευμενάκι; Τι σόι μάγισσα ήταν η Κίρκη και πόσο χρέωνε το αναλυτικό ωροσκόπιο; Τι παίχτηκε με τους λωτούς και με τα black angus του Ήλιου; Ποιο ήταν το ρεπερτόριο των Σειρήνων και γιατί άλλος πάει από πέσιμο, κι άλλος από δέσιμο; Τι μου ’πε η μάνα μου μόλις με είδε στον Κάτω Κόσμο; ( Όχι, τότε δεν είχαμε ζακέτες.) Τι ήταν η Σκύλλα πριν σκυλλιάσει και γιατί όλα τα αντιόξινα του κόσμου δεν έφταναν για την αδερφή της; Πώς ξώμεινα εφτά χρόνια στο νησί της Καλυψώς; Πόσο μαφία ήταν τελικά αυτός ο Ερμής; Και γιατί δεν γνωρίζουμε περισσότερα για τον μυστηριώδη Λάρι; Πάνω απ’ όλα – ποια ήταν η αληθινή Πηνελόπη, που δεν άγγιξε αργαλειό στη ζωή της κι είχε τους μνηστήρες γραμμένους; Αράξτε, λοιπόν, και θα σας τα πω όλα εγώ, ο Οδυσσέας, πολυμήχανος πρωταγωνιστής της ιστορίας. Τα υπόλοιπα είναι λόγια των αθάνατων – δηλαδή παραμύθια.
Πρώτη μου επαφή με τον Κορτώ, άρα δεν έχω κάποιο μέτρο σύγκρισης με άλλα έργα του. Η συγκεκριμένη "Οδύσσεια" μου άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις και με έκανε πραγματικά να γελάσω. Είναι μια παρωδία του ομηρικού μύθου, ειπωμένη από τον ίδιο τον Οδυσσέα, με χιούμορ χοντροκομμένο, προκλητικό και κάφρικο, που μέσα του κρύβει συχνά ιδιαίτερα οξυδερκείς στιγμές. Προσωπικά, στη σάτιρα μου αρέσει πολύ αυτό το στυλ, όπως και το ότι ο συγγραφέας γράφει χωρίς να αυτολογοκρίνεται, ξεφεύγοντας από τα όποια όρια της πολιτικής ορθότητας, όπως απαιτεί το ύφος του κειμένου. Μέσα στο χιούμορ του μπλέκει συχνά αναφορές από τη σύγχρονη πραγματικότητα και την επικαιρότητα (από τα Temu και τον ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι πολιτικά και άλλα δημοφιλή πρόσωπα), κάτι που κάνει το όλο εγχείρημα ακόμα πιο αστείο.
Δεν είναι ένα βιβλίο που θα ταιριάξει σε όλους, αλλά για όποιον απολαμβάνει σάτιρα που δοκιμάζει όρια και δεν φοβάται να γίνει προκλητική, είναι πραγματικά απολαυστικό. Σε άλλους μπορεί να φανεί χυδαίο ή κακόγουστο, κάτι που είναι απολύτως αναμενόμενο και λογικό. Αν κάποιος δεν έχει θέμα να διαβάσει σκηνές όπου η Ελενάρα παρατάει τον Μενέλαο επειδή ήταν τόφαλος και μπέρδευε την κλειτορίδα με χωριό της ορεινής Φωκίδας (ενώ ο Πάρις ήταν δυο μέτρα ντούκι κι έτρωγε μόνο πρωτεΐνη), ή όπου ο Ζέφυρος εμφανίζεται ως ποδολάγνος, τότε θα απολαύσει απόλυτα το ύφος του βιβλίου.