What do you think?
Rate this book
Aurora
Gęsty, przerażający opis zbrodni, która wyrasta z przeszłości. Opowieść o ludziach, którzy muszą wejść w ciemność, by odkryć, kto naprawdę pociąga za sznurki.
Kiedy w jednym z chodników zabrzańskiej kopalni Guido zostają odnalezione zmasakrowane zwłoki, szybko staje się jasne, że to nie jest zwyczajne morderstwo. Wydłubane oczy, pentagram na ścianie, ślady niknące w mroku i tajemnice sięgające czasów, o których wielu wolałoby zapomnieć… Komisarz Aleksander Aresowicz i prokurator Nina Kermel wiedzą, że w tej sprawie nic nie jest takie, jakim się wydaje. Im bardziej zagłębiają się w labirynt powiązań, starych układów i brudnych sekretów elit, tym wyraźniej czują, że szukają nie tylko mordercy, ale także prawdy, którą ktoś z obsesyjną brutalnością stara się ukryć przed światem.
Kiedy w jednym z chodników zabrzańskiej kopalni Guido zostają odnalezione zmasakrowane zwłoki, szybko staje się jasne, że to nie jest zwyczajne morderstwo. Wydłubane oczy, pentagram na ścianie, ślady niknące w mroku i tajemnice sięgające czasów, o których wielu wolałoby zapomnieć… Komisarz Aleksander Aresowicz i prokurator Nina Kermel wiedzą, że w tej sprawie nic nie jest takie, jakim się wydaje. Im bardziej zagłębiają się w labirynt powiązań, starych układów i brudnych sekretów elit, tym wyraźniej czują, że szukają nie tylko mordercy, ale także prawdy, którą ktoś z obsesyjną brutalnością stara się ukryć przed światem.
Paperback
First published May 6, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
May 11, 2026
Lubicie książki, przy których człowiek mówi sobie „jeszcze jeden rozdział”, a potem orientuje się, że jest druga w nocy i absolutnie nie ma szans odłożyć tej historii?
Ja tak właśnie miałam z „Aurorą” Pauliny Świst.
I powiem Wam, że Paulina Świst chyba naprawdę nie potrafi pisać „spokojnych” książek. Tu od pierwszych stron wszystko jedzie na pełnej prędkości. Jest trup. Jest kopalnia. Jest pentagram namalowany na ścianie. Są wydłubane oczy i atmosfera tak gęsta, że momentami miałam wrażenie, że ten zabrzański pył osiada mi na skórze podczas czytania.
A później jest już tylko gorzej. Oczywiście w najlepszym możliwym sensie.
Bo „Aurora” to nie jest zwykły kryminał. To historia, która wciąga człowieka w brudne układy, tajemnice z lat dziewięćdziesiątych, wpływy ludzi, którzy od dawna powinni siedzieć, a zamiast tego dalej pociągają za sznurki. I im głębiej wchodzimy w tę historię razem z Niną i Aresem, tym bardziej czułam, że tu nie chodzi tylko o znalezienie mordercy. Tu chodzi o coś znacznie większego. Coś, co od lat było zamiatane pod dywan. I właśnie to podobało mi się najbardziej - poczucie, że wszystko jest częścią większej układanki.
Uwielbiam w książkach moment, kiedy zaczynam coś podejrzewać, układać w głowie i nagle bam! Okazuje się, że wszystko jest totalnie inaczej. Paulina Świst robi mistrzowsko podrzuca tropy, myli kierunki, łączy stare sprawy z nowymi. I jeszcze robi to w takim tempie, że człowiek nie ma czasu złapać oddechu.
Ale wiadomo - nawet najbardziej pokręcona sprawa kryminalna schodzi trochę na drugi plan, kiedy na scenę wchodzą Nina i Ares. I serio… jak ja kocham ten duet.
Ich dialogi to jest złoto. Sarkazm, docinki, wzajemne wkurzanie się i jednocześnie to napięcie między nimi, które praktycznie wychodzi ze stron. Świst ma niesamowity talent do tworzenia bohaterów, którzy są totalnie irytujący, impulsywni, czasem wręcz absurdalni w swoich decyzjach… a mimo to nie da się ich nie uwielbiać.
Ares? Nadal chodzi po tej cienkiej granicy między gliniarzem a człowiekiem, który za chwilę rozwali komuś szczękę. Nina? Jak zawsze o dwa kroki przed wszystkimi i z ciętym językiem, którego lepiej nie prowokować. I właśnie dlatego oni działają tak dobrze razem. To jest chaos. Ale taki kontrolowany chaos, od którego trudno się oderwać.
I jeszcze ten klimat Śląska… Kopalnia Guido okazała się tutaj genialnym tłem dla całej historii. Podziemia, ciemność, wilgoć, echo kroków i poczucie, że coś czai się tuż obok. Momentami bardziej czułam klimat thrillera psychologicznego niż klasycznego kryminału. Zwłaszcza kiedy zaczynają wychodzić na jaw powiązania z przeszłością i robi się naprawdę niewygodnie.
Bardzo podobało mi się też to, że autorka nie próbuje na siłę wszystkiego wyjaśnić od razu. Wręcz przeciwnie - im dalej w historię, tym więcej pojawia się pytań. I miałam dokładnie to samo uczucie co przy poprzednich książkach Świst: ekscytację zmieszaną z frustracją, bo wiem, że jeszcze nie dostałam wszystkich odpowiedzi. I chyba właśnie dlatego książki autorki tak uzależniają.
Bo „Aurora” nie kończy się w głowie razem z ostatnią stroną. Ona dalej tam siedzi. Człowiek analizuje, łączy fakty, przypomina sobie wcześniejsze wydarzenia i nagle zaczyna rozumieć, że pewne rzeczy były budowane od dawna.
Mam też wrażenie, że Paulina Świst coraz mocniej skręca w stronę mroczniejszych thrillerów i szczerze? Bardzo mi to odpowiada. Nadal jest charakterystyczny humor i dynamiczne dialogi, ale pod tym wszystkim siedzi naprawdę ciężka, brutalna historia o władzy, manipulacji i ludziach, którzy przez lata czuli się nietykalni.
To zdecydowanie jedna z tych książek, które czyta się z wypiekami na twarzy i jednocześnie z myślą: „o nie, zaraz będzie koniec”.
A ja po tym zakończeniu potrzebuję natychmiast kolejnej książki autorki.
Ocena 9/10
Ja tak właśnie miałam z „Aurorą” Pauliny Świst.
I powiem Wam, że Paulina Świst chyba naprawdę nie potrafi pisać „spokojnych” książek. Tu od pierwszych stron wszystko jedzie na pełnej prędkości. Jest trup. Jest kopalnia. Jest pentagram namalowany na ścianie. Są wydłubane oczy i atmosfera tak gęsta, że momentami miałam wrażenie, że ten zabrzański pył osiada mi na skórze podczas czytania.
A później jest już tylko gorzej. Oczywiście w najlepszym możliwym sensie.
Bo „Aurora” to nie jest zwykły kryminał. To historia, która wciąga człowieka w brudne układy, tajemnice z lat dziewięćdziesiątych, wpływy ludzi, którzy od dawna powinni siedzieć, a zamiast tego dalej pociągają za sznurki. I im głębiej wchodzimy w tę historię razem z Niną i Aresem, tym bardziej czułam, że tu nie chodzi tylko o znalezienie mordercy. Tu chodzi o coś znacznie większego. Coś, co od lat było zamiatane pod dywan. I właśnie to podobało mi się najbardziej - poczucie, że wszystko jest częścią większej układanki.
Uwielbiam w książkach moment, kiedy zaczynam coś podejrzewać, układać w głowie i nagle bam! Okazuje się, że wszystko jest totalnie inaczej. Paulina Świst robi mistrzowsko podrzuca tropy, myli kierunki, łączy stare sprawy z nowymi. I jeszcze robi to w takim tempie, że człowiek nie ma czasu złapać oddechu.
Ale wiadomo - nawet najbardziej pokręcona sprawa kryminalna schodzi trochę na drugi plan, kiedy na scenę wchodzą Nina i Ares. I serio… jak ja kocham ten duet.
Ich dialogi to jest złoto. Sarkazm, docinki, wzajemne wkurzanie się i jednocześnie to napięcie między nimi, które praktycznie wychodzi ze stron. Świst ma niesamowity talent do tworzenia bohaterów, którzy są totalnie irytujący, impulsywni, czasem wręcz absurdalni w swoich decyzjach… a mimo to nie da się ich nie uwielbiać.
Ares? Nadal chodzi po tej cienkiej granicy między gliniarzem a człowiekiem, który za chwilę rozwali komuś szczękę. Nina? Jak zawsze o dwa kroki przed wszystkimi i z ciętym językiem, którego lepiej nie prowokować. I właśnie dlatego oni działają tak dobrze razem. To jest chaos. Ale taki kontrolowany chaos, od którego trudno się oderwać.
I jeszcze ten klimat Śląska… Kopalnia Guido okazała się tutaj genialnym tłem dla całej historii. Podziemia, ciemność, wilgoć, echo kroków i poczucie, że coś czai się tuż obok. Momentami bardziej czułam klimat thrillera psychologicznego niż klasycznego kryminału. Zwłaszcza kiedy zaczynają wychodzić na jaw powiązania z przeszłością i robi się naprawdę niewygodnie.
Bardzo podobało mi się też to, że autorka nie próbuje na siłę wszystkiego wyjaśnić od razu. Wręcz przeciwnie - im dalej w historię, tym więcej pojawia się pytań. I miałam dokładnie to samo uczucie co przy poprzednich książkach Świst: ekscytację zmieszaną z frustracją, bo wiem, że jeszcze nie dostałam wszystkich odpowiedzi. I chyba właśnie dlatego książki autorki tak uzależniają.
Bo „Aurora” nie kończy się w głowie razem z ostatnią stroną. Ona dalej tam siedzi. Człowiek analizuje, łączy fakty, przypomina sobie wcześniejsze wydarzenia i nagle zaczyna rozumieć, że pewne rzeczy były budowane od dawna.
Mam też wrażenie, że Paulina Świst coraz mocniej skręca w stronę mroczniejszych thrillerów i szczerze? Bardzo mi to odpowiada. Nadal jest charakterystyczny humor i dynamiczne dialogi, ale pod tym wszystkim siedzi naprawdę ciężka, brutalna historia o władzy, manipulacji i ludziach, którzy przez lata czuli się nietykalni.
To zdecydowanie jedna z tych książek, które czyta się z wypiekami na twarzy i jednocześnie z myślą: „o nie, zaraz będzie koniec”.
A ja po tym zakończeniu potrzebuję natychmiast kolejnej książki autorki.
Ocena 9/10
May 22, 2026
✨RECENZJA✨
🌌Tytuł: "Aurora"
🌌Autorka: Paulina Świst
🌌Wydawnictwo Muza
🌌Premiera: 06.05.2026r.
WSPÓŁPRACA REKLAMOWA @wydawnictwomuza
"To nie pierwszyzna, gdy nagięliśmy zasady. Oboje byliśmy uzależnieni od adrenaliny, zatem naginaliśmy je regularnie, odkąd wróciliśmy na Śląsk, i choć obiecywaliśmy sobie, że z tym skończymy, to szło nam tak, jak widać. Czyli średnio"
¤ W Zabrzu, w kopalni Guido zostają znalezione zmasakrowane zwłoki. Ofiara ma wydłubane oczy, które ktoś przykleił do podłoża obok ciała, tworząc z ich pomocą upiorny rebus, a na ścianie narysowany pentagram. Śledztwo prowadzą prokurator Nina Kermel i komisarz Aleksander Aresowicz. Sprawa od początku wydaje się skomplikowana. Im dalej postępuje śledztwo, tym bardziej widać, że nie chodzi tu tylko o znalezienie mordercy. Duet odkrywa układy i tajemnice z lat dziewięćdziesiątych, nazwiska wpływowych ludzi, którzy zamiast siedzieć w więzieniu, nadal sprawują kontrolę i dzierżą władzę. Dodatkowo ta dwójka, na czas śledztwa, musi ukrywać swój związek.
¤ Duet Nina i Ares - uwielbiam!!! Ich rozmowy- sarkazm, docinki, podpuszczanie. A z drugiej strony przyciąganie, napięcie i niesamowita chemia.
Nina - prokurator z ciętym językiem, nie dająca sobie w kaszę dmuchać.
Ares- wkurzający policjant. Balansuje na cienkiej linii - postępujący zgodnie z przepisami i prawem policjant i bad boy, który tylko czeka okazji, by dać komuś w mordę.
Ich połączenie - kombo nie do podrobienia!!!
A co najlepsze mamy tu perspektywę ich obojga.
¤ Klimat Śląska- gwara, kopalnia - mrok, podziemia, echo, krążące legendy.
¤ Autorka doskonale prowadzi fabułę. Podrzuca tropy, łączy stare sprawy z nowymi. Kiedy już się wydaje, że w końcu coś wiemy, coś się łączy... BUM! Autorka zmienia kierunek, wprowadza zamieszanie i znowu nie wiesz nic. Paulina Świst wprowadza tak specyficzny klimat w swoich historiach, ma taki styl, że pochłaniasz jej historie na raz i wciąż chcesz więcej.
Kryminalne śledztwo, wartka akcja, świetne dialogi i inteligentny humor. Czego chcieć więcej?
Ja bawiłam się doskonale i czekam na kolejne!
Polecam😊
🌌Tytuł: "Aurora"
🌌Autorka: Paulina Świst
🌌Wydawnictwo Muza
🌌Premiera: 06.05.2026r.
WSPÓŁPRACA REKLAMOWA @wydawnictwomuza
"To nie pierwszyzna, gdy nagięliśmy zasady. Oboje byliśmy uzależnieni od adrenaliny, zatem naginaliśmy je regularnie, odkąd wróciliśmy na Śląsk, i choć obiecywaliśmy sobie, że z tym skończymy, to szło nam tak, jak widać. Czyli średnio"
¤ W Zabrzu, w kopalni Guido zostają znalezione zmasakrowane zwłoki. Ofiara ma wydłubane oczy, które ktoś przykleił do podłoża obok ciała, tworząc z ich pomocą upiorny rebus, a na ścianie narysowany pentagram. Śledztwo prowadzą prokurator Nina Kermel i komisarz Aleksander Aresowicz. Sprawa od początku wydaje się skomplikowana. Im dalej postępuje śledztwo, tym bardziej widać, że nie chodzi tu tylko o znalezienie mordercy. Duet odkrywa układy i tajemnice z lat dziewięćdziesiątych, nazwiska wpływowych ludzi, którzy zamiast siedzieć w więzieniu, nadal sprawują kontrolę i dzierżą władzę. Dodatkowo ta dwójka, na czas śledztwa, musi ukrywać swój związek.
¤ Duet Nina i Ares - uwielbiam!!! Ich rozmowy- sarkazm, docinki, podpuszczanie. A z drugiej strony przyciąganie, napięcie i niesamowita chemia.
Nina - prokurator z ciętym językiem, nie dająca sobie w kaszę dmuchać.
Ares- wkurzający policjant. Balansuje na cienkiej linii - postępujący zgodnie z przepisami i prawem policjant i bad boy, który tylko czeka okazji, by dać komuś w mordę.
Ich połączenie - kombo nie do podrobienia!!!
A co najlepsze mamy tu perspektywę ich obojga.
¤ Klimat Śląska- gwara, kopalnia - mrok, podziemia, echo, krążące legendy.
¤ Autorka doskonale prowadzi fabułę. Podrzuca tropy, łączy stare sprawy z nowymi. Kiedy już się wydaje, że w końcu coś wiemy, coś się łączy... BUM! Autorka zmienia kierunek, wprowadza zamieszanie i znowu nie wiesz nic. Paulina Świst wprowadza tak specyficzny klimat w swoich historiach, ma taki styl, że pochłaniasz jej historie na raz i wciąż chcesz więcej.
Kryminalne śledztwo, wartka akcja, świetne dialogi i inteligentny humor. Czego chcieć więcej?
Ja bawiłam się doskonale i czekam na kolejne!
Polecam😊
May 20, 2026
Zabytkowa Kopalnia Guido w Zabrzu. A tam denat. Pentagram. Wydłubane oczy przyklejone klejem do podłoża. W ręku nieboszczyk trzyma sporo niemieckich marek w drugiej natomiast zdjęcie młodej kobiety, które wskazuje, że zostało zrobione w latach 90-tych XX wieku. Mężczyzna został znaleziony podczas firmowej imprezy. „Szczęśliwy” znalazca trafił do szpitala przez co policja ma problem aby go przesłuchać w formie świadka, a przewodnik z Kopalni obsługujący przyjęcie twierdzi, że liczba zjeżdżających co wyjeżdżających zgadzała się co do joty. Aleksander Aresowicz to komisarz przydzielony do tej sprawy a Nina Kermel - Pani prokurator. Czytelnik wie, że są parą. Ich przełożeni i współpracownicy już nie...
Trudna sprawa, która sama się nie rozwiąże. Bo jak czas pokaże, z tym morderstwem będzie powiązane inne, i konkluzja Aresowicza: „Oko za oko, ząb za ząb”. A z tymi zbrodniami w toku śledztwa powoli wypływają brudne sprawy z lat 90-tych XX wieku, kiedy następowały przemiany. Nowy sprzęt kopalniany był sprzedawany jako złom do państw ościennych. Pokazany upadek kopalnictwa i jego nierentowność. To zdjęcie, marki, oczy, zęby i pentagramy, które de facto różnią się od siebie, śledczy muszą połączyć w jedną całość. Zadanie nie jest łatwe. Bo dlaczego cały czas „odbijają się” od czasów przemian? Czy dobrną do brzegu? A może tuż przy nim zostaną pochłonięci przez fale? Czytelniku, wszystko przed Tobą.
Książkę czytało mi się szybko. Sarkazm, słowne utarczki i specyficzny humor jak najbardziej do mnie przemówiły, tym bardziej, że to moja pierwsza książka Pani Pauliny. Zanim po nią sięgnęłam próbowałam się zorientować czy nie jest kontynuacją serii. Nie chciałam znowu czytać „od końca”. Takiej informacji nie znalazłam. Niemniej jednak cały czas „uwierało” mnie przekonanie, że wierni czytelnicy znają większą część bohaterów a ja się czuję jak dziecko we mgle. I za to uczucie * mniej. Koniec książki według mnie sugeruje, że będzie ciąg dalszy. Zatem jeśli będzie, to przeczytam.
Współpraca barterowa z Wydawnictwem Muza.
Trudna sprawa, która sama się nie rozwiąże. Bo jak czas pokaże, z tym morderstwem będzie powiązane inne, i konkluzja Aresowicza: „Oko za oko, ząb za ząb”. A z tymi zbrodniami w toku śledztwa powoli wypływają brudne sprawy z lat 90-tych XX wieku, kiedy następowały przemiany. Nowy sprzęt kopalniany był sprzedawany jako złom do państw ościennych. Pokazany upadek kopalnictwa i jego nierentowność. To zdjęcie, marki, oczy, zęby i pentagramy, które de facto różnią się od siebie, śledczy muszą połączyć w jedną całość. Zadanie nie jest łatwe. Bo dlaczego cały czas „odbijają się” od czasów przemian? Czy dobrną do brzegu? A może tuż przy nim zostaną pochłonięci przez fale? Czytelniku, wszystko przed Tobą.
Książkę czytało mi się szybko. Sarkazm, słowne utarczki i specyficzny humor jak najbardziej do mnie przemówiły, tym bardziej, że to moja pierwsza książka Pani Pauliny. Zanim po nią sięgnęłam próbowałam się zorientować czy nie jest kontynuacją serii. Nie chciałam znowu czytać „od końca”. Takiej informacji nie znalazłam. Niemniej jednak cały czas „uwierało” mnie przekonanie, że wierni czytelnicy znają większą część bohaterów a ja się czuję jak dziecko we mgle. I za to uczucie * mniej. Koniec książki według mnie sugeruje, że będzie ciąg dalszy. Zatem jeśli będzie, to przeczytam.
Współpraca barterowa z Wydawnictwem Muza.
Read
May 3, 2026Dużo u mnie było czytelniczych zaniedbań, na przykład książki Pauliny Świst dawno nie miałam w ręce. Na majówkę sobie wybrałam Aurorę i tak się wciągnęłam, że nie mogłam się oderwać. Krótkiego rozdziały zachęcają, no to jeszcze jeden. Dobrze, że do pracy nie trzeba wstawać. Biznesowe przyjęcie w podziemnej sali bankietowej zabytkowej kopalni i trup. Co prawda to nie gość, ale blisko. To syn jednego z wpływowych Śląskich biznesmenów. Tajemnicze znaki i makabryczny rebus przy zwłokach. I to nie jest jedyny nieboszczyk. Tropy wiodą w przeszłość, do l. 90. ub.w., dzikiej prywatyzacja, mrocznych interesów w które zamieszane były dawne służby PRLu i nowe III RP, okazji zbicia fortun dla osób nieprzejmujących się etyką w biznesie. Ale też zaginięcia dziennikarza śledczego, który interesował się przekrętami przy likwidacji nierentownych kopalń.
Śledztwo prowadzą prokurator Nina Kermel i komisarz Aresowicz. A ono się łączy z wcześniejszymi sprawami prowadzonymi przez nich i przez ich kolegów. Choć autorka w telegraficznym skrócie przypomina o co chodziło, ja ich nie czytałam i czuję, że muszę nadrobić. Bo jest co, tajna organizacja, na wzór mafii, albo państwa w państwie, świetnie wyszkolona i mająca wpływy wszędzie. Wydawało by się zamknięta sprawa porwań dzieci i młodych kobiet. Wszystko się łączy, ale w tej książce dostałam tylko część odpowiedzi. Kolejne w kolejnej powieści. Jak zawsze dużo sarkastycznym dialogów, cytatów z rasowych utworów ale tez disco polo. I kultura popularną hula w tej książce aż miło!
Śledztwo prowadzą prokurator Nina Kermel i komisarz Aresowicz. A ono się łączy z wcześniejszymi sprawami prowadzonymi przez nich i przez ich kolegów. Choć autorka w telegraficznym skrócie przypomina o co chodziło, ja ich nie czytałam i czuję, że muszę nadrobić. Bo jest co, tajna organizacja, na wzór mafii, albo państwa w państwie, świetnie wyszkolona i mająca wpływy wszędzie. Wydawało by się zamknięta sprawa porwań dzieci i młodych kobiet. Wszystko się łączy, ale w tej książce dostałam tylko część odpowiedzi. Kolejne w kolejnej powieści. Jak zawsze dużo sarkastycznym dialogów, cytatów z rasowych utworów ale tez disco polo. I kultura popularną hula w tej książce aż miło!
May 14, 2026
„Aurora” od Paulina Świst to kolejna książka, od której nie da się oderwać 🔥
Jak zawsze autorka wciągnęła mnie od pierwszych stron i znowu przypomniała, dlaczego tak kocham jej styl pisania. Powrót do Aresa, Niny, Cienia, Szczepana i Poli był jak spotkanie ze starymi znajomymi ❤️ No i ten śląski klimat — mroczny, ciężki, momentami wręcz duszny — robi tutaj niesamowitą robotę.
Akcja pędzi praktycznie bez chwili wytchnienia, ciągle coś się dzieje, a kolejne tajemnice i twisty sprawiają, że człowiek mówi sobie „jeszcze tylko jeden rozdział”… i nagle okazuje się, że jest środek nocy 😅 Gdybym miała cały wolny dzień, to na 100% przeczytałabym ją na raz.
Uwielbiam w książkach Świst to, że potrafi połączyć brutalność, napięcie, emocje i świetnych bohaterów w taki sposób, że wszystko jest intensywne i „gęste”. „Aurora” zdecydowanie mnie nie zawiodła — dla fanów autorki to totalny must read 📚✨
Jak zawsze autorka wciągnęła mnie od pierwszych stron i znowu przypomniała, dlaczego tak kocham jej styl pisania. Powrót do Aresa, Niny, Cienia, Szczepana i Poli był jak spotkanie ze starymi znajomymi ❤️ No i ten śląski klimat — mroczny, ciężki, momentami wręcz duszny — robi tutaj niesamowitą robotę.
Akcja pędzi praktycznie bez chwili wytchnienia, ciągle coś się dzieje, a kolejne tajemnice i twisty sprawiają, że człowiek mówi sobie „jeszcze tylko jeden rozdział”… i nagle okazuje się, że jest środek nocy 😅 Gdybym miała cały wolny dzień, to na 100% przeczytałabym ją na raz.
Uwielbiam w książkach Świst to, że potrafi połączyć brutalność, napięcie, emocje i świetnych bohaterów w taki sposób, że wszystko jest intensywne i „gęste”. „Aurora” zdecydowanie mnie nie zawiodła — dla fanów autorki to totalny must read 📚✨
May 3, 2026
Aurora wciąga już od pierwszych stron. Niezawodny duet w postaci Niny i Aresa zaczyna prowadzić wspólnie sprawę znalezionych zwłok w jednej ze śląskich kopali. Ich związek musi pozostać w ukryciu na czas śledztwa, które coraz bardziej się komplikuje. Kto pociąga za sznurki?
May 9, 2026
Klasyczna dobra Świst 🩷
May 12, 2026
4,5/5
Książka, którą chce się pochłonąć, żeby wiedzieć co dalej. Jednocześnie książka, której nie chce się kończyć, bo już w trakcie rodzi się poczucie pustki - bo jak to tak dalej bez bohaterów.
Książka, którą chce się pochłonąć, żeby wiedzieć co dalej. Jednocześnie książka, której nie chce się kończyć, bo już w trakcie rodzi się poczucie pustki - bo jak to tak dalej bez bohaterów.
May 17, 2026
Taki trochę poniedziałkowy hit w Polsacie.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews