Drie Amsterdamse mannen die het beu zijn, stichten een commune op een verlaten golfbaan in het achterland van Thailand: Amsterdam Country. Bedoeld voor mannen die boos zijn over alles waar ze maar boos over kunnen zijn. Waar het Chang-bier en de shochu rijkelijk vloeien en waar een man nog gewoon een man kan zijn zoals in de goede oude tijd. Een paradijs voor sommigen, een hel voor de rest. En vooral: een plek waar géén kinderen geboren worden. Tot dat natuurlijk toch gebeurt.
Een roman over Nederlands sekstoerisme, giftige mannelijkheid, en iets wat de een als verwerpelijke smeerlapperij zou bestempelen – en de ander als leven als God in Thailand.
Martijn Neggers (Eindhoven, 1987) schrijft poëzie, kort proza en romans. In 2012 publiceerde hij bij Tilburgse Uitgeverij Geroosterde Hond de bundel Hoop in blije dagen. Daarna volgden bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de romans De mensen die achterbleven (2016), Spoetnik (2018) en Leve de koning (2021). Met het schrijverscollectief Team Edgar schreef hij ook voor die uitgeverij de voetbalverhalenbundel Mindere Goden (2018) en samen met Bas Jongenelen maakte hij de eerste sonnettenkransenkrans in de geschiedenis van de wereldliteratuur: Een kruisweg van alledaags leed (2016).
Hij richtte het literaire tijdschrift De Titaan op, en schreef verder voor oa. Nieuwe Revu, Playboy en Vice, De Optimist en Tirade. Op Urk wilden ze Neggers na een reportage 'met boeken en al op de brandstapel gooien', in Tilburg noemen ze zijn columns een 'deprimerende tsunami aan alledaagse sores' en in Helmond is hij na Spoetnik überhaupt niet meer welkom.
Op dit moment legt hij de laatste hand aan zijn nieuwe roman "De tragische ondergang van Amsterdam Country", die in 2026 zal verschijnen. Op The StoryGraph is hij te vinden als @martijnneggers.
Tot pagina 135 gekomen. Er gebeurt vrij weinig behalve zuipen, neuken, nog meer zuipen, wijven gebruiken, geweld en nog meer neuken. Ik heb geen zin om dan verder te lezen naar wellicht nog een soort plottwist. Helaas niks voor mij.