Drie Amsterdamse mannen die het beu zijn, stichten een commune op een verlaten golfbaan in het achterland van Thailand: Amsterdam Country. Bedoeld voor mannen die boos zijn over alles waar ze maar boos over kunnen zijn. Waar het Chang-bier en de shochu rijkelijk vloeien en waar een man nog gewoon een man kan zijn zoals in de goede oude tijd. Een paradijs voor sommigen, een hel voor de rest. En vooral: een plek waar géén kinderen geboren worden. Tot dat natuurlijk toch gebeurt.
Een roman over Nederlands sekstoerisme, giftige mannelijkheid, en iets wat de een als verwerpelijke smeerlapperij zou bestempelen – en de ander als leven als God in Thailand.
Martijn Neggers (Eindhoven, 1987) schrijft poëzie, kort proza en romans. In 2012 publiceerde hij bij Tilburgse Uitgeverij Geroosterde Hond de bundel Hoop in blije dagen. Daarna volgden bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar de romans De mensen die achterbleven (2016), Spoetnik (2018) en Leve de koning (2021). Met het schrijverscollectief Team Edgar schreef hij ook voor die uitgeverij de voetbalverhalenbundel Mindere Goden (2018) en samen met Bas Jongenelen maakte hij de eerste sonnettenkransenkrans in de geschiedenis van de wereldliteratuur: Een kruisweg van alledaags leed (2016).
Hij richtte het literaire tijdschrift De Titaan op, en schreef verder voor oa. Nieuwe Revu, Playboy en Vice, De Optimist en Tirade. Op Urk wilden ze Neggers na een reportage 'met boeken en al op de brandstapel gooien', in Tilburg noemen ze zijn columns een 'deprimerende tsunami aan alledaagse sores' en in Helmond is hij na Spoetnik überhaupt niet meer welkom.
Op dit moment legt hij de laatste hand aan zijn nieuwe roman "De tragische ondergang van Amsterdam Country", die in 2026 zal verschijnen. Op The StoryGraph is hij te vinden als @martijnneggers.
Hoe verder Martijn Neggers van huis gaat, hoe deprimerender zijn verhalen worden. In Heerlen-Noord deed hij nog rustig aan, in Frankrijk ging het al goed mis met menig bloedbad, en in Thailand is de sociale apocalyps officieel van start gegaan.
Gruwelijk verzonnen, gruwelijk geschreven, één grote trip van fysiek geweld, vrouwenhaat, alcoholisme, nihilisme, autodestructie, intergenerationele trauma's, en alles wat er mis is met de mensheid in z'n algemeen (en mannen in het bijzonder).
Slechts eenmaal, helemaal achterin het boek, is er een hoofdstuk waarin wat licht en lucht zit, als de hoofdpersoon heel even gelukkig(er) is. Pas dan realiseer ik me ook als lezer hoe ongelofelijk claustrofobisch en verstikkend en verschrikkelijk de voorgaande 300 pagina's waren.
Nee, je komt hier niet vrolijk uit. Ergens voelt het dan ook als Bright Lights, Bright City, The Road en Requiem for a Dream, qua neerwaartse en niet te ontsnappen spiraal van humane misere. Maar goed, het hoeft ook niet altijd feest te zijn. En als de ballonnen kapot moeten, dan is Martijn Neggers het scherpste instrument dat we voorhanden hebben.
Een pikzwart boek over de toxische man die helemaal niks in Thailand te zoeken heeft en voor alles en iedereen hoogst ellendig is. Geen zomervakantieboek maar waarschijnlijk ook helemaal niet zo bedoeld.
Martijn Neggers debuteerde met De mensen die achterbleven en bouwde sindsdien gestaag aan een eigenzinnig oeuvre waarin humor, maatschappijkritiek en een flinke dosis absurdisme vaak hand in hand gaan. In De tragische ondergang van Amsterdam Country laat hij zien dat hij niet bang is om ongemakkelijke onderwerpen aan te pakken, terwijl hij zijn lezers tegelijk weet te vermaken.
In deze roman volgen we drie Amsterdamse mannen die het helemaal gehad hebben met de moderne wereld. Hun oplossing? Een verlaten golfbaan in Thailand omtoveren tot Amsterdam Country: een toevluchtsoord voor mannen die terugverlangen naar de zogenaamde goede oude tijd. Bier vloeit rijkelijk, regels zijn er nauwelijks en het idee is vooral dat iedereen elkaar met rust laat. Maar zoals dat gaat met grootse plannen die gebouwd zijn op frustratie en nostalgie, beginnen de eerste scheuren al snel zichtbaar te worden. Wanneer er ondanks een van de belangrijkste regels toch een kind geboren wordt, komt de gemeenschap onder druk te staan en wordt duidelijk dat je misschien wel kunt vluchten voor de wereld, maar niet voor jezelf. Neggers gebruikt dit bijzondere uitgangspunt om thema's als giftige mannelijkheid, escapisme en sekstoerisme te verkennen, zonder daarbij de humor uit het oog te verliezen.
De schrijfstijl is scherp, vlot en regelmatig heerlijk droog. Neggers weet serieuze onderwerpen te combineren met absurdistische situaties, waardoor je soms moet lachen op momenten waarop je eigenlijk niet zeker weet of dat wel gepast is. Juist dat maakt het boek interessant. De personages zijn niet per se sympathiek, maar wel fascinerend genoeg om te blijven volgen. Hun tekortkomingen, frustraties en botsende idealen zorgen ervoor dat Amsterdam Country meer wordt dan alleen een bizarre setting; het wordt een spiegel waarin niet iedereen graag kijkt. Het boek snijdt maatschappelijke thema's aan zonder belerend te worden. De humor werkt vaak als een soort Trojaans paard: terwijl je lacht om de absurditeit van de situatie, sluipen de onderliggende vragen ongemerkt naar binnen.
Een roman die schuurt, prikkelt en regelmatig een scheve glimlach oproept.
Tot pagina 135 gekomen. Er gebeurt vrij weinig behalve zuipen, neuken, nog meer zuipen, wijven gebruiken, geweld en nog meer neuken. Ik heb geen zin om dan verder te lezen naar wellicht nog een soort plottwist. Helaas niks voor mij.