What do you think?
Rate this book
Kus on täiskasvanud?
„Kus on täiskasvanud?“ on Nina Lykke viies romaan, mis käsitleb keskikka jõudnud ema keerulist suhet oma täiskasvanud pojaga, kes on temaga kontakti katkestanud. Teos on terav ja satiiriline portree kaasaegsest perekonnast, vastutusest ja ajastust, kus vanemad on kaotanud oma autoriteedi. Raamat käsitleb selliseid teemasid nagu perekonna lagunemine, suhtekriisid ja tänapäeva ühiskonna väljakutsed.
Peategelane Ida on 60-aastane pereterapeut, kelle elu on sassis: ta ema on surnud, poeg Sigurd ei taha temaga rääkida ja teine abikaasa on ta maha jätnud. Romaan uurib täiskasvanud laste ja vanemate vahelisi suhteid, kus lapsed on „võimu“ üle võtnud. Nina Lykke jätkab oma tuntud stiilis, olles satiiriline ja sotsiaalkriitiline, kuid samas ka liigutav.
Nina Lykke (s 1965) debüteeris 2010. aastal kriitikute poolt tunnustatud lühijuttude koguga „Orgien, og andre fortellinger“. Suur läbimurre saabus tema teise romaaniga „Ei ja veelkord ei“ (2016, ee 2024), mis võitis noorte kriitikute auhinna. Oma teose „Surmahaigus“ (ee 2021, 2024) eest pälvis Lykke 2019. aastal Brage auhinna. 2022. aastal ilmus tema viies raamat „Ega me siin lõbu pärast ole“ (ee 2023), mis saavutas suurt edu nii kriitikute kui ka lugejate seas. Lykke raamatuid on tõlgitud 20 keelde.
Peategelane Ida on 60-aastane pereterapeut, kelle elu on sassis: ta ema on surnud, poeg Sigurd ei taha temaga rääkida ja teine abikaasa on ta maha jätnud. Romaan uurib täiskasvanud laste ja vanemate vahelisi suhteid, kus lapsed on „võimu“ üle võtnud. Nina Lykke jätkab oma tuntud stiilis, olles satiiriline ja sotsiaalkriitiline, kuid samas ka liigutav.
Nina Lykke (s 1965) debüteeris 2010. aastal kriitikute poolt tunnustatud lühijuttude koguga „Orgien, og andre fortellinger“. Suur läbimurre saabus tema teise romaaniga „Ei ja veelkord ei“ (2016, ee 2024), mis võitis noorte kriitikute auhinna. Oma teose „Surmahaigus“ (ee 2021, 2024) eest pälvis Lykke 2019. aastal Brage auhinna. 2022. aastal ilmus tema viies raamat „Ega me siin lõbu pärast ole“ (ee 2023), mis saavutas suurt edu nii kriitikute kui ka lugejate seas. Lykke raamatuid on tõlgitud 20 keelde.
184 pages, Hardcover
First published October 17, 2025
About the author
Nina Lykke
11 books295 followersNina Lykke (f. 1965) debuterte i 2010 med den kritikerroste novellesamlingen Orgien, og andre fortellinger. Romanen Oppløsningstendenser (2013) fikk strålende anmeldelser og ble kortlistet til P2-lytternes romanpris. I 2016 fikk Lykke sitt store gjennombrudd med romanen Nei og atter nei (2016), som vant Ungdommens kritikerpris og ble en salgssuksess i Sverige og Tyskland så vel som i Norge. Full spredning. En legeroman er Nina Lykkes fjerde bok og for den vant hun Brageprisen 2019.
Not to be confused with Danish-Swedish gender studies scholar Nina Lykke.
Not to be confused with Danish-Swedish gender studies scholar Nina Lykke.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 241 reviews
July 18, 2026
Lo que más me gusta de Nina Likke es que escribe historias muy entretenidas. Lo segundo, su misantropía. Me ayuda a recuperar un poco la fe en la humanidad. Es un alivio saber que hay gente inteligente ahí fuera capaz de captar la esencia de tanta gilipollez.
June 14, 2026
Kui ma vajan vormilt lihtsat, ent sisult elulist ja ehedat peresuhete kraami, siis pöördun rõõmuga teda lugema. Suhetest ja perekonnast kirjutab ta nii, et ma päriselt usun. Lisaks meeldib, et ta sinna juurde torkab ka ühiskonnas toimuva suunal teravalt. Moodsa aja murekohad puha kenasti rivvi laotud.
Kuuekümnene pereterapeut, kes maadleb temaga suhted katkestanud täiskasvanud pojaga. Siin on ainest, nagu te juba aimata võite. Sinna otsa veel paar lörri läinud abielu, keerulised suhted mõne aja eest lahkunud emaga (meenutab "Surmahaiguse" vestluseid luukere Torega, ilmselt Lykke kiiks), ah jaa, eemal Kopenhaagenis elav tütar on ka olemas.
Ja siis see lõpp... selline korralik vaidluskoht, et kas õige oleks nii või naa. Või kuidas ise käituksid.
Kuuekümnene pereterapeut, kes maadleb temaga suhted katkestanud täiskasvanud pojaga. Siin on ainest, nagu te juba aimata võite. Sinna otsa veel paar lörri läinud abielu, keerulised suhted mõne aja eest lahkunud emaga (meenutab "Surmahaiguse" vestluseid luukere Torega, ilmselt Lykke kiiks), ah jaa, eemal Kopenhaagenis elav tütar on ka olemas.
Ja siis see lõpp... selline korralik vaidluskoht, et kas õige oleks nii või naa. Või kuidas ise käituksid.
July 17, 2026
Bardzo świeża
May 9, 2026
Wszyscy w tej historii mają nie po kolei w głowach.
Dawno żadna lektura mnie tak nie zirytowała. Poprzednią powieść Niny Lykke, Ostatnie stadium, wspominam całkiem nieźle. Ale to, co wydarza się na kartach Gdzie są dorośli?, to w najlepszym razie satyra idąca zbyt daleko. Niestety nie wydaje mi się, że ta przychylna dla autorki interpretacja jest możliwa do obrony. No ludzie kochani, dorosłych to na pewno w tej historii nie ma. Jest zgraja rozwydrzonych bachorów, rujnujących życie sobie nawzajem i niezdolnych spojrzeć poza czubki własnych nosów.
Co o tyle smutne, że główna bohaterka i narratorka, czyli Ida, jest zarazem terapeutką par. Dwa jej własne małżeństwa się rozpadły, czyli szewc bez butów chodzi. Żeby było ciekawiej, Harald, drugi mąż, odszedł, bo Ida zadręczała jego, siebie i wszystkich dookoła rozważaniami, czemu jej syn, Sigurd, po poznaniu dziewczyny i założeniu własnej rodziny, przestał utrzymywać z nią kontakt.
Idę, lat 60, ma niby usprawiedliwiać to, że miała dziwną, toksyczną najwyraźniej, relację z matką, zmarłą na białaczkę (jej duch żyje teraz w głowie córki i często z nią dyskutuje).
Ale też, spójrzmy prawdzie w oczy, Ida nie zrobiła niczego złego. Poza wychowaniem syna na roszczeniowego, egocentrycznego gnojka.
Jeżeli jednak wydaje Wam się, że z całej tej opowieści dowiecie się czegokolwiek konkretnego, np. o tym, dlaczego właściwie Haraldowi pewnego dnia po prostu odjechał peron, to tkwicie w tak zwanym mylnym błędzie.
Popatrzycie, jak Ida potępia własnych klientów, a następnie powiela ich błędy i kuriozalne zachowania, w ogóle tego nie zauważając. Zostaniecie dosłownie z niczym, poza wielkim zdumieniem i przekonaniem, że wszyscy bohaterowie stracili kontakt z rzeczywistością.
Zdecydowanie nie polecam.
Dawno żadna lektura mnie tak nie zirytowała. Poprzednią powieść Niny Lykke, Ostatnie stadium, wspominam całkiem nieźle. Ale to, co wydarza się na kartach Gdzie są dorośli?, to w najlepszym razie satyra idąca zbyt daleko. Niestety nie wydaje mi się, że ta przychylna dla autorki interpretacja jest możliwa do obrony. No ludzie kochani, dorosłych to na pewno w tej historii nie ma. Jest zgraja rozwydrzonych bachorów, rujnujących życie sobie nawzajem i niezdolnych spojrzeć poza czubki własnych nosów.
Co o tyle smutne, że główna bohaterka i narratorka, czyli Ida, jest zarazem terapeutką par. Dwa jej własne małżeństwa się rozpadły, czyli szewc bez butów chodzi. Żeby było ciekawiej, Harald, drugi mąż, odszedł, bo Ida zadręczała jego, siebie i wszystkich dookoła rozważaniami, czemu jej syn, Sigurd, po poznaniu dziewczyny i założeniu własnej rodziny, przestał utrzymywać z nią kontakt.
Idę, lat 60, ma niby usprawiedliwiać to, że miała dziwną, toksyczną najwyraźniej, relację z matką, zmarłą na białaczkę (jej duch żyje teraz w głowie córki i często z nią dyskutuje).
Ale też, spójrzmy prawdzie w oczy, Ida nie zrobiła niczego złego. Poza wychowaniem syna na roszczeniowego, egocentrycznego gnojka.
Jeżeli jednak wydaje Wam się, że z całej tej opowieści dowiecie się czegokolwiek konkretnego, np. o tym, dlaczego właściwie Haraldowi pewnego dnia po prostu odjechał peron, to tkwicie w tak zwanym mylnym błędzie.
Popatrzycie, jak Ida potępia własnych klientów, a następnie powiela ich błędy i kuriozalne zachowania, w ogóle tego nie zauważając. Zostaniecie dosłownie z niczym, poza wielkim zdumieniem i przekonaniem, że wszyscy bohaterowie stracili kontakt z rzeczywistością.
Zdecydowanie nie polecam.
July 17, 2026
en esta era hiperterapizada en la que a veces simplificamos en exceso nuestro estar en el mundo mediante etiquetas de narcisismo, límites, autocuidado, alta sensibilidad y “priorizarme a mí”, me parece importante tener libros que nos planteen que el bienestar psicológico individual *no* está por encima de cualquier obligación/responsabilidad. que a veces no es malo que en la vida y en nuestras relaciones haya fricciones, que puede ser bonito pararnos a escuchar a quien tenemos enfrente.
¡muy agradecida por haber llegado a esta autora!
¡muy agradecida por haber llegado a esta autora!
June 23, 2026
qué divertido ha sido odiar a todos los miembros de esa familia y descifrar sus puntos de vista. Lykke es muy buena al nivelar la crítica social con el humor. Suelo leer varios libros a la vez, pero juro que esta historia no pude dejarla a un lado.
August 14, 2026
Nota: 4.5 sobre 5
Premisa:
Ida es terapeuta e intenta ayudar a sus pacientes, aunque la desespera la sociedad en la que vive: cree que nos hemos vuelto cortoplacistas, irresponsables y terriblemente sensibles a la crítica. Pero, ¿y su vida personal? Desordenada: se ha quedado sin pareja, su hijo ha cortado el contacto con ella y su madre acaba de morir. Un día recibe un WhatsApp de su hijo que acabará obsesionándola: ¿retomará el contacto a pesar de que su hijo no acepta que le lleve la contraria?
Opinión:
Nina Lykke no me pilla de nuevas: ya me había sorprendido cuando leí Estado del malestar, así que la diversión la tenía asegurada. Sabía que encontraría una crítica afilada y una sátira desbordante, todo ello contado de forma ágil y ligera, con esa capacidad tan suya para sacar punta a lo cotidiano.
Ida es terapeuta, aunque si tuviese que basar su trabajo en su propia vida, quizá tendría que buscarse un sobresueldo. No aguanta la deriva que está tomando la sociedad: la desquician la inmadurez fomentada por la obsesión por las redes sociales, la crianza de los hijos en libertad —¿la de quién?—, la irresponsabilidad afectiva o la banalización del esfuerzo.
Su hijo decidió cortar con ella hace tiempo, aunque aún intenta comprender el porqué. Lo peor de todo es que ahora, sin entender por qué, le escribe para retomar el contacto. ¿Qué pesa más: cuánto le quiere o cuánto le necesita? ¿Ser fiel a la verdad del pasado o construir una relación futura?
A medida que se desarrolla la trama, el surrealismo coge forma y tiñe la vida de la protagonista hasta convertirse en una metáfora punzante de la dependencia emocional en la que todos podemos acabar cayendo. Lykke aborda esa dependencia con sorna y cuida, al mismo tiempo, la construcción de los personajes. El resultado es un final brillante que llevaría a Ida a pasar mucho tiempo con su terapeuta —si lo tuviera.
Lykke saca punta al intelecto y te coloca un filtro en la mirada mientras desata tu risa floja. Aún me quedan dos novelas suyas por leer: una ya reposa en mis estanterías, la otra está en camino. Es evidente que no necesito justificaciones, ¿verdad?
Premisa:
Ida es terapeuta e intenta ayudar a sus pacientes, aunque la desespera la sociedad en la que vive: cree que nos hemos vuelto cortoplacistas, irresponsables y terriblemente sensibles a la crítica. Pero, ¿y su vida personal? Desordenada: se ha quedado sin pareja, su hijo ha cortado el contacto con ella y su madre acaba de morir. Un día recibe un WhatsApp de su hijo que acabará obsesionándola: ¿retomará el contacto a pesar de que su hijo no acepta que le lleve la contraria?
Opinión:
Nina Lykke no me pilla de nuevas: ya me había sorprendido cuando leí Estado del malestar, así que la diversión la tenía asegurada. Sabía que encontraría una crítica afilada y una sátira desbordante, todo ello contado de forma ágil y ligera, con esa capacidad tan suya para sacar punta a lo cotidiano.
Ida es terapeuta, aunque si tuviese que basar su trabajo en su propia vida, quizá tendría que buscarse un sobresueldo. No aguanta la deriva que está tomando la sociedad: la desquician la inmadurez fomentada por la obsesión por las redes sociales, la crianza de los hijos en libertad —¿la de quién?—, la irresponsabilidad afectiva o la banalización del esfuerzo.
Su hijo decidió cortar con ella hace tiempo, aunque aún intenta comprender el porqué. Lo peor de todo es que ahora, sin entender por qué, le escribe para retomar el contacto. ¿Qué pesa más: cuánto le quiere o cuánto le necesita? ¿Ser fiel a la verdad del pasado o construir una relación futura?
A medida que se desarrolla la trama, el surrealismo coge forma y tiñe la vida de la protagonista hasta convertirse en una metáfora punzante de la dependencia emocional en la que todos podemos acabar cayendo. Lykke aborda esa dependencia con sorna y cuida, al mismo tiempo, la construcción de los personajes. El resultado es un final brillante que llevaría a Ida a pasar mucho tiempo con su terapeuta —si lo tuviera.
Lykke saca punta al intelecto y te coloca un filtro en la mirada mientras desata tu risa floja. Aún me quedan dos novelas suyas por leer: una ya reposa en mis estanterías, la otra está en camino. Es evidente que no necesito justificaciones, ¿verdad?
October 3, 2026
Que los libros tengan que incomodarte está muy bien, no digo que no, pero que te encuentres en una lectura, te reconozcas en las alegrías y las penas, te revuelvas con las mismas estupideces con las que lo hace la autora del texto, es más, quieras ser su amiga, y que te sientas acompañada en el tremebundo pensamiento de que la gente es imbécil, está mejor que bien, está requetebién. Y ¡ep! cuando digo gente digo yo también.
Y ¿podemos hablar del don de Nina Lykke para que una historia familiar te altere como un relato de suspense?
Y ¿podemos hablar del don de Nina Lykke para que una historia familiar te altere como un relato de suspense?
August 20, 2026
he odiado y me he reído de cada uno de los personajes (es de estos casos en los que sientes un poco de maldad por no empatizar con ellos porque tienen comportamientos absurdos, pero que a la vez, te pueden hacer recordar alguna vivencia con alguien)
me ha gustado también leer una contraposición al discurso de los cuidados, los límites, bla bla, que en muchas ocasiones solo hacen caer en comportamientos egoístas, creyendo que así, con estas palabras sacadas de terapia, están justificados pero acaban siendo lo antónimo
me ha gustado también leer una contraposición al discurso de los cuidados, los límites, bla bla, que en muchas ocasiones solo hacen caer en comportamientos egoístas, creyendo que así, con estas palabras sacadas de terapia, están justificados pero acaban siendo lo antónimo
July 27, 2026
La narradora de esta historia es Ida, una psicóloga especializada en vínculos y terapia de pareja que, irónicamente, se divorció dos veces, hace casi tres años que no tiene contacto con su hijo, Sigurd, y siempre tuvo una relación distante con su madre que acaba de morir. A través de los conflictos que sus pacientes llevan al consultorio, ella reflexiona sobre los propios.
La novela gira alrededor de la pregunta que atraviesa todas las historias: ¿quién está dispuesto a comportarse como un adulto? Lykke retrata una sociedad donde los padres tienen miedo de ponerle límites a sus hijos, donde nadie parece querer hacerse cargo ni tomar responsabilidad por nada, y en la que los hijos adultos siguen siendo el centro de la escena. Como si nos hubiéramos instalado en una adolescencia eterna.
A partir de la vida cotidiana de la narradora y de las sesiones con sus pacientes, la autora reflexiona sobre las nuevas formas de crianza, las nuevas formas de vincularse, los privilegios de la sociedad noruega, la soledad, la alienación y la falta de contacto físico, y las terapias alternativas que prometen soluciones rápidas.
Divertida, irónica, actual y bien escrita.
La novela gira alrededor de la pregunta que atraviesa todas las historias: ¿quién está dispuesto a comportarse como un adulto? Lykke retrata una sociedad donde los padres tienen miedo de ponerle límites a sus hijos, donde nadie parece querer hacerse cargo ni tomar responsabilidad por nada, y en la que los hijos adultos siguen siendo el centro de la escena. Como si nos hubiéramos instalado en una adolescencia eterna.
A partir de la vida cotidiana de la narradora y de las sesiones con sus pacientes, la autora reflexiona sobre las nuevas formas de crianza, las nuevas formas de vincularse, los privilegios de la sociedad noruega, la soledad, la alienación y la falta de contacto físico, y las terapias alternativas que prometen soluciones rápidas.
Divertida, irónica, actual y bien escrita.
January 4, 2026
Spennende tema, men jeg synes Lykke karikerer personene for mye. Jeg sliter med å tro på dem. I tillegg er det vel kanskje tredje Lykke bok med fatshaming? Litt usjarmerende. Hun kan bedre enn dette - de andre bøkene hennes er bedre!
May 10, 2026
Egentlig lite väl hårt drivet om nutidens slappa uppfostran och låga krav på barn och unga. Men det blir ändå kul. Och lite gripande.
May 16, 2026
Autorka jest wybitnie dobrą obserwatorką.
October 14, 2026
Desde que lo comencé no he podido soltarlo. Página tras página, capítulo capítulo… en serio, ha sido una completa adicción, y eso que la trama no esconde ninguna secreto demasiado grande, ni un ritmo frenético, pero el cómo está escrito es lo que te absorbe. El poder de la cotidianidad, supongo
Read
June 26, 2026szczerze?
nie mam pojęcia
i czuję, że analiza zajmie mi 7 lat, więc widzimy się tu w nowej dekadzie, pozdrawiam
nie mam pojęcia
i czuję, że analiza zajmie mi 7 lat, więc widzimy się tu w nowej dekadzie, pozdrawiam
September 26, 2026
Tener razón o ser feliz.
September 13, 2026
Bardzo miło się zaskoczyłam. Moja pierwsza norweska książka.
May 1, 2026
Underhållande, den här gången är det barn- och föräldrarelationer som blir synade. Terapeuter verkar också få sig en liten känga. Lykkes svagaste och inte lika rolig som de tidigare.
August 29, 2026
Skandynawska literatura bardzo dobrze radzi sobie z rozkładaniem na czynniki pierwsze współczesnych zagadnień psychologicznych. Podobnie jak u M.Herngren przyglądamy się w tej powieści relacji rodzic-dziecko. Być może u Niny Lykke zabrakło mi szerszej perspektywy syna głównej bohaterki ale temat przewodni czyli pułapki politycznej poprawności, bezstresowego wychowania oraz współczesna retoryka emocjonalnej manipulacji została dosyć celnie wypunktowana.Nie sposób się nie zgodzić z autorką, że w dzisiejszym świecie dbanie o swój psychiczny dobrostan, poprzez stawianie granic, unikanie odpowiedzialności, wykorzystywanie słownych manipulacji dla własnych egoistycznych potrzeb jest swojego rodzaju oszustwem i często jest nadużywane chociażby w takim zjawisku jak gaslighting.
September 1, 2026
strasznie osobliwa, ale autorka jest świetną obserwatorką, co było widać już przy poprzedniej książce
May 28, 2026
Powieść Niny Lykke to opowieść o sześćdziesięcioletniej terapeutce, jej synu i jego rodzinie. Miotają się oni między niewydolnością, bezradnością wychowawczą, a jednocześnie pragnieniem zapewnienia autonomii, miejsca do samorealizacji. Świetnie wychodzi im mówienie o odpowiedzialności za innych, poszanowaniu granic, trosce o emocje, ale nie potrafią wziąć odpowiedzialności za innych, a przede wszystkim za siebie.
Rodzice, skupieni na szacunku dla autonomii dziecka i jego prawu do decydowania o sobie, w pewnym momencie przestają stawiać granice. W efekcie kształtuje się wolny, świadomy człowiek, ale emocjonalnie niedojrzały. Duże dziecko - trzydziestolatek, który pracuje, nie sprząta, obraża się na wymagania i każdą próbę określenia granic traktuje jako formę przemocy.
Lykke trafnie pokazuje, że źle rozumiana troska i liberalne wychowanie mogą prowadzić do zaniku odpowiedzialności, nieumiejętności współżycia w społeczeństwie. Jej bohaterowie to ludzie pozbawieni wewnętrznej siły, poczucia własnej wartości, mylący asertywność z egoizmem. Łatwo ulegają wpływom innych, fascynują się cudzym życiem, podporządkowują silnym osobowościom, by ostatecznie wrócić “z podkulonym ogonem” do punktu wyjścia. To świat dzieci, które bawią się w dorosłych, nie potrafią samodzielnie radzić sobie z przeciwnościami losu, choć z zewnątrz wszystko wygląda estetycznie i harmonijnie. “Płatki róży” kruche emocjonalnie, wspierające się na innym człowieku i jednocześnie zaprzeczające, że potrzebują kogokolwiek..
W szerszym kontekście, podobnie jak w innych książkach tej autorki, to diagnoza kryzysu społeczeństwa mieszczańskiego: zatomizowanego, skupionego na własnych potrzebach i cierpieniach. Bohaterowie są dobrze wykształceni, usytuowani, liberalni, ale nie przekłada się to na dojrzałość emocjonalną.
Gdzie są dorośli? to nie tylko pytanie o to, kto wychował bohaterów tej powieści, ale również o całe współczesne społeczeństwo: ludzi sfrustrowanych, zmęczonych dobrobytem, zagubionych mimo komfortu życia, emocjonalnie niedojrzałych.
Rodzice, skupieni na szacunku dla autonomii dziecka i jego prawu do decydowania o sobie, w pewnym momencie przestają stawiać granice. W efekcie kształtuje się wolny, świadomy człowiek, ale emocjonalnie niedojrzały. Duże dziecko - trzydziestolatek, który pracuje, nie sprząta, obraża się na wymagania i każdą próbę określenia granic traktuje jako formę przemocy.
Lykke trafnie pokazuje, że źle rozumiana troska i liberalne wychowanie mogą prowadzić do zaniku odpowiedzialności, nieumiejętności współżycia w społeczeństwie. Jej bohaterowie to ludzie pozbawieni wewnętrznej siły, poczucia własnej wartości, mylący asertywność z egoizmem. Łatwo ulegają wpływom innych, fascynują się cudzym życiem, podporządkowują silnym osobowościom, by ostatecznie wrócić “z podkulonym ogonem” do punktu wyjścia. To świat dzieci, które bawią się w dorosłych, nie potrafią samodzielnie radzić sobie z przeciwnościami losu, choć z zewnątrz wszystko wygląda estetycznie i harmonijnie. “Płatki róży” kruche emocjonalnie, wspierające się na innym człowieku i jednocześnie zaprzeczające, że potrzebują kogokolwiek..
W szerszym kontekście, podobnie jak w innych książkach tej autorki, to diagnoza kryzysu społeczeństwa mieszczańskiego: zatomizowanego, skupionego na własnych potrzebach i cierpieniach. Bohaterowie są dobrze wykształceni, usytuowani, liberalni, ale nie przekłada się to na dojrzałość emocjonalną.
Gdzie są dorośli? to nie tylko pytanie o to, kto wychował bohaterów tej powieści, ale również o całe współczesne społeczeństwo: ludzi sfrustrowanych, zmęczonych dobrobytem, zagubionych mimo komfortu życia, emocjonalnie niedojrzałych.
August 14, 2026
Ay, me gustó muchomucho!
April 21, 2026
Jag älskar ju Lykkes alla böcker, även denna som dock är hennes sämsta. Karaktärerna känns överdrivna och samtidigt finns det en otydlighet i den här berättelsen som å ena sidan samhällskritiskt och förnuftigt ifrågasätter paradigmet: ”Jag är barnet i den här relationen och har därför inget ansvar” å andra sidan är mamman en knepig psykolog som har svårt att vara genuin. Den har dock driv och är spännande helt igenom. Men mer skräckfylld än rolig och mer klumpig än smart. Slutet är kul.
December 26, 2025
42 i 2025:
En morsom og lettlest bok. Skriver lett og underholdende om en terapeut og mor som sliter med relasjoner i eget liv. Sønnen er noe for seg selv, så det var ganske frustrerende å lese om.
Kanskje litt for karikerte personer i boka, men jeg koste meg med denne uansett.
En morsom og lettlest bok. Skriver lett og underholdende om en terapeut og mor som sliter med relasjoner i eget liv. Sønnen er noe for seg selv, så det var ganske frustrerende å lese om.
Kanskje litt for karikerte personer i boka, men jeg koste meg med denne uansett.
August 13, 2026
Unas ganas de decirles conseguite un problema honesto... Igual muy entretenido y para reflexionar sobre cómo nos relacionamos hoy en día
October 19, 2026
Al principio no acababa de gustarme, quizás porque podía sentirme algo identificada con los pensamientos de la protagonista. Poco a poco fue avanzando la trama y la verdad es que cada vez se volvía más raro todo.
Lo que más me gustó obviamente fueron las historias de los pacientes. También la crítica de cómo se están educando actualmente a los niños y lo tarumba que se está volviendo la gente respecto a eso.
Lo que más me gustó obviamente fueron las historias de los pacientes. También la crítica de cómo se están educando actualmente a los niños y lo tarumba que se está volviendo la gente respecto a eso.
September 12, 2026
esta autora es muy elegante y ácida para criticar todas las categorías de la estupidez compleja en la que estamos lamentablemente sumergidos. 🌊
es genial que Ida tenga ese trabajo y ese problema con el boludo del hijo. por otro lado, qué placer odiar a tantos personajes. espero que los malcriados mejoren como personas.
es genial que Ida tenga ese trabajo y ese problema con el boludo del hijo. por otro lado, qué placer odiar a tantos personajes. espero que los malcriados mejoren como personas.
November 4, 2026
Underholdende og frustrerende om foreldre-barnrelasjoner. Tidvis ganske vondt skråblikk på gentle parenting
January 18, 2026
Dette er en god bok. Solid skrevet, engasjerende persongalleri, osv. Jeg vet ikke helt hvorfor den ikke føltes like bra som de foregående bøkene hennes. Kanskje den ble litt for lik?
July 27, 2026
Kanskje litt strengt, men denne boka ga meg veldig lite.. Klarte nok ikke å tro på karakterene:/
Displaying 1 - 30 of 241 reviews