Σπασμένος Χρόνος

by Βασίλης Παπαθεοδώρου

Ένας δικαστικός κόσμος που αγνοεί τους νόμους του ίδιου του του κράτους. Δημοσιογράφοι, τηλεθεατές και χρήστες των σόσιαλ μίντια που αδημονούν να εντοπίσουν το επόμενο θύμα της «ιερής» αγανάκτησής τους. Ένα σινάφι γύρω από τον χώρο του βιβλίου, που κάποιοι θυμίζουν περισσότερο αγέλη λυσσασμένων λύκων και άλλοι φοβισμένους λαγούς.

Όλοι αυτοί παρελαύνουν στον Σπασμένο χρόνο, μια ειλικρινή αφήγηση-ποταμό του Βασίλη Παπαθεοδώρου για τη δικαστική περιπέτειά του, που τον έκανε να πληρώσει τη συγγραφική του έρευνα με το βαρύ αντίτιμο του κοινωνικού στιγματισμού, της προφυλάκισης και της συνεχιζόμενης ανθρωποφαγίας. Ο Σπασμένος χρόνος ανοίγει στους αναγνώστες την αυλαία ενός σκληρού κόσμου αντιστίξεων που όλοι πιστεύουμε ότι δεν αφορά εμάς –μέχρι να μας τραβήξει βίαια μέσα του. Επί σκηνής: σαθρές, ψεύτικες σχέσεις και, στον αντίποδα, συγκινητικά αληθινές φιλίες, παλιές και νέες· άνθρωποι που μαζικά κανιβαλίζουν με το πρώτο σύνθημα και, στον αντίποδα, άλλοι που επιμένουν στη μοναξιά της λογικής· άγνοια αρμοδίων και, στον αντίποδα, η επιμονή ενός πολίτη μόνου του· υπόδικοι που προκαλούν απέχθεια και άλλοι που διδάσκουν ανθρωπιά· αστυνομικοί, σωφρονιστικοί υπάλληλοι, δικηγόροι, δικαστήρια, μια φωτισμένη εισαγγελέας και, τελικά, μια δικαστική δικαίωση που περιμένει ακόμα να δικαιωθεί κοινωνικά. Μα πάνω απ’ όλα η δύναμη και το πείσμα ενός ανθρώπου να σταθεί όρθιος και να παλέψει.

«Οι σημερινοί καταναλωτές ειδήσεων είναι οι πρόθυμοι θεατές ενός σύγχρονου Κολοσσαίου. Θέλουν να βλέπουν αίμα στην αρένα. Κι αν έχεις εθιστεί στο σπλάτερ, γιατί να σε ενδιαφέρει η απλή αλήθεια και η δικαιοσύνη;»

344 pages, Paperback

Published April 24, 2026

About the author

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Τελείωσε τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και σπούδασε μεταλλουργός και χημικός μηχανικός στο ΕΜΠ, ενώ έκανε μεταπτυχιακά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έξι από τα νεανικά και εφηβικά μυθιστορήματά του (Το μήνυμα, Οι Εννέα Καίσαρες, Χνότα στο τζάμι, Στη διαπασών, Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας, Ιπτάμενες σελίδες) διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, σε μετεκπαιδευόμενους δασκάλους, και τέσσερα από αυτά (Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας, Μια αστεία επιδημία, Ιπτάμενες σελίδες, Η λευκή απεργία των ροζ φλαμίνγκο) έχουν μεταφραστεί στα τουρκικά από τις εκδόσεις Kelime Yayιnlarι. Για τα βιβλία του Χνότα στο τζάμι, Στη διαπασών και Τη νύχτα που έσβησαν τ’ αστέρια έχει τιμηθεί τρεις φορές με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας (2008, 2010, 2019). Έχει τιμηθεί επίσης δύο φορές με το Βραβείο του περιοδικού Διαβάζω (2008, 2010) και τρεις φορές με το Βραβείο του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης (2013, 2014, 2019). Υπήρξε, επίσης, άλλες πέντε φορές υποψήφιος για το Κρατικό Βραβείο Παιδικής και Εφηβικής Λογοτεχνίας. Το 2015 τιμήθηκε με το Βραβείο Κοινού Public για το βιβλίο Το ημερολόγιο ενός δειλού, ενώ το 2018 το Μα γιατί μου φταίνε όλα;! (Το βιβλίο της γκρίνιας) απέσπασε το Βραβείο Κοινού στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς. Επίσης έχει αποσπάσει άλλα οκτώ λογοτεχνικά βραβεία για διάφορα έργα του από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου. Τέσσερα από τα μυθιστορήματά του έχουν συμπεριληφθεί στους ετήσιους καταλόγους White Ravens, της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας Μονάχου, με τα διακόσια καλύτερα βιβλία παγκοσμίως. Έχει διατελέσει μέλος σε κριτικές επιτροπές των Κρατικών Βραβείων, του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης, του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Έχει διδάξει ως επισκέπτης εισηγητής στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και έχει συνεργαστεί με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου και το Πανεπιστήμιο Frederick. Υποψήφιος της Ελλάδας για το Διεθνές Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας Astrid Lindgren το 2021. (less)

Reviews

[Βίκυ Τάσιου · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο του Βασίλη Παπαθεοδώρου, «Σπασμένος Χρόνος: 343 μέρες στη φυλακή», αποτελεί ένα από τα πιο σοκαριστικά και ταυτόχρονα βαθιά διδακτικά αναγνώσματα της σύγχρονης ελληνικής γραμματείας, καθώς δεν καταγράφει απλώς έναν άδικο εγκλεισμό, αλλά ξεγυμνώνει την κτηνωδία της ίδιας της κοινωνίας μας. Διαβάζοντας κανείς αυτές τις σελίδες, έρχεται αντιμέτωπος με ένα πρωτόγνωρο σοκ, νιώθοντας το στομάχι του να σφίγγεται από τη διαπίστωση του πόσο εύκολα η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να γίνει στάχτη μέσα σε λίγα λεπτά, πριν καν η ίδια η Δικαιοσύνη προφέρει την πρώτη της λέξη. Όμως, πίσω από την απόλυτη κόλαση και το σκοτάδι που περιγράφονται, το βιβλίο μεταμορφώνεται σε μια πηγή ανυπολόγιστης, σχεδόν υπεράνθρωπης δύναμης. Όταν παρακολουθείς έναν άνθρωπο να περνάει μέσα από την κόλαση, να διασύρεται και όμως να στέκεται όρθιος σαν απροσπέλαστος βράχος, παίρνεις ένα συγκλονιστικό μάθημα για το πώς να αντιπαλεύεις οτιδήποτε πάει να σε λυγίσει στη δική σου ζωή.

Όταν είχα κάνει τη συνέντευξη με τον Βασίλη για το βιβλίο του «Χωρίς Φίλτρα», το οποίο ήταν αυτό που τον οδήγησε τελικά στην καταστροφή, με συγκλόνισαν όλα όσα μας περιέγραφε. Ήταν αναμφίβολα μία από τις καλύτερες, πιο σοκαριστικές αλλά και βαθιά ανθρώπινες συνεντεύξεις που έχω κάνει ποτέ. Μιλήσαμε για αυτό ακριβώς το έργο, το οποίο, εξαιτίας της έρευνας που έπρεπε να κάνει ο ίδιος γύρω από το σκληρό θέμα της παιδικής πορνογραφίας και κακοποίησης, στάθηκε τελικά η μοιραία αφορμή για να κατηγορηθεί άδικα και να περάσει την πόρτα των φυλακών.

Ο σπασμένος χρόνος ξεκινά με τον απόλυτο αιφνιδιασμό της σύλληψης και τη μεταφορά του συγγραφέα στις φυλακές της Τρίπολης, όμως ο πραγματικός Γολγοθάς δεν εξελίσσεται πίσω από τα κάγκελα, αλλά στους δρόμους, στα τηλεοπτικά παράθυρα και, κυρίως, στην ψηφιακή αρένα του διαδικτύου.

Ο Παπαθεοδώρου περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια το σύγχρονο Κολοσσαίο, όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι διψασμένες για τηλεθέαση εκπομπές και οι εφημερίδες μετατρέπονται σε έναν όχλο που ζητάει καθημερινά αίμα για να τραφεί. Αυτή η σύγχρονη ανθρωποφαγία, που καταδικάζει χωρίς στοιχεία, που κανιβαλίζει υπολήψεις και καταστρέφει οικογένειες και ανθρώπους για μερικά κλικ και μερικές μονάδες τηλεθέασης, αποδεικνύει ότι ο πολιτισμός μας είναι απλώς ένα λεπτό επίστρωμα που υποχωρεί μπροστά στη δίψα για λιντσάρισμα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα του απόλυτου τρόμου, ο «Σπασμένος χρόνος» των 343 ημερών λειτούργησε ως καθρέφτης για τις ανθρώπινες σχέσεις, προκαλώντας ένα βίαιο και οδυνηρό ξεκαθάρισμα. Οι μάσκες έπεσαν με πάταγο και οι δήθεν ισχυροί δεσμοί αποδείχθηκαν χάρτινοι, καθώς άνθρωποι που μέχρι χθες ευεργετούνταν ή δήλωναν φίλοι, εξαφανίστηκαν τρομοκρατημένοι από το κοινωνικό στίγμα, κλείνοντας κατάμουτρα τις πόρτες τους. Ίσως, η πιο δύσκολη και απροσδόκητη δοκιμασία σε αυτή την πορεία προήλθε από τον τότε εκδοτικό του οίκο, με τον οποίο επί χρόνια συμπορεύονταν με τεράστια επιτυχία. Η διακοπή της συνεργασίας τους έγινε απότομα, αφήνοντάς τον χωρίς τη στήριξη που είχε ανάγκη, σε μια στιγμή που η συμπαράσταση ήταν κυριολεκτικά ζήτημα επιβίωσης.

Ωστόσο, δίπλα σε αυτή τη θάλασσα υποκρισίας, το βιβλίο υψώνει ένα μνημείο στην αληθινή, ανιδιοτελή φιλία και στην πίστη. Υπήρξαν εκείνοι οι λίγοι, οι πολύτιμοι άνθρωποι, που αρνήθηκαν να ευθυγραμμιστούν με τις κραυγές του όχλου, που έγιναν η ασπίδα του μέσα στο σκοτάδι και κράτησαν την ψυχή του ζωντανή όταν όλα γύρω του κατέρρεαν. Και η απόλυτη κάθαρση, η μεγαλύτερη δικαίωση αυτής της οδύσσειας, ήρθε με την πανηγυρική και αδιαμφισβήτητη αθώωσή του από τα δικαστήρια, μια στιγμή που δεν ξέπλυνε μόνο τη λάσπη, αλλά άνοιξε και τον δρόμο για έναν νέο εκδοτικό οίκο, ο οποίος με θάρρος, ανθρωπιά και σεβασμό του άνοιξε τις πόρτες του, αποδεικνύοντας ότι το φως της αλήθειας μπορεί να καθυστερεί, αλλά τελικά διαλύει και το πιο βαθύ σκοτάδι.

Το έργο αυτό αποτελεί ένα ανεκτίμητο μάθημα ζωής για τη σύγχρονη εποχή, μια κραυγή αγωνίας και αφύπνισης ενάντια στην ευκολία με την οποία γινόμαστε δικαστές από τους καναπέδες και τις οθόνες μας. Μας διδάσκει ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι κάτι που μπορεί να σου στερήσει κανένας όχλος αν εσύ ο ίδιος επιλέξεις να μην την παραδώσεις και ότι η αληθινή δύναμη του ανθρώπου δεν φαίνεται στις εύκολες μέρες, αλλά στο πώς στέκεται όταν βρίσκεται στο απόλυτο μηδέν.

Τελειώνοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης δεν είναι πλέον ο ίδιος καθώς έχει αντικρίσει το τέρας της κοινωνικής υποκρισίας, αλλά έχει πάρει μαζί του και μια βαθιά ελπίδα, βλέποντας ότι η αλήθεια και η ανθρώπινη θέληση μπορούν να νικήσουν ακόμα και την πιο καλά οργανωμένη κόλαση.

Ίσως ένα από τα πιο συγκλονιστικά και καθηλωτικά κομμάτια του βιβλίου βρίσκεται στις τελευταίες του σελίδες, εκεί όπου ο συγγραφέας παραθέτει αυτούσιο ένα ολόκληρο αρχείο της ντροπής, γεμάτο με φωτογραφίες από όλα τα δημοσιεύματα, τις εφημερίδες, τα ενημερωτικά sites, αλλά και τις τηλεοπτικές εκπομπές που με πρωτοφανή αγριότητα τον κατακρεούργησαν και τον δίκασαν δημόσια, αφήνοντας έτσι μια ανεξίτηλη καταγραφή της σύγχρονης κοινωνικής κτηνωδίας.

Αυτό το παράρτημα της ντροπής επισφραγίζει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το απόλυτο μάθημα ζωής που μας προσφέρει αυτή η οδύσσεια αυτού του ανθρώπου, υπενθυμίζοντάς μας ότι πάντα πρέπει να έχουμε πίστη, υπομονή και επιμονή.

Το βιβλίο μας αναγκάζει να συνειδητοποιήσουμε ότι σε αυτόν τον κόσμο οφείλουμε να παλεύουμε καθημερινά, να χτίζουμε και να θωρακίζουμε τον εαυτό μας και να βασιζόμαστε αποκλειστικά και μόνο στις δικές μας, εσωτερικές δυνάμεις. Μέσα σε ένα και μόνο δευτερόλεπτο, η ζωή μπορεί να ανατραπεί ολοκληρωτικά, αποδεικνύοντας πόσο εύθραυστα είναι τα πάντα γύρω μας. Η κόλαση που έζησε ο Βασίλης μας διδάσκει να μην θεωρούμε ποτέ και κανέναν δεδομένο, καθώς οι ισορροπίες αλλάζουν και οι άνθρωποι απομακρύνονται όταν έρθει η καταιγίδα.

Κλείνοντας αυτό το βιβλίο, συνειδητοποιώ ότι ο Γολγοθάς αυτού του ανθρώπου λειτούργησε ως ένα ανεκτίμητο μάθημα ζωής για εμένα την ίδια. Με ανάγκασε να κοιτάξω βαθιά μέσα μου, να επαναπροσδιορίσω τις αντοχές μου και να καταλάβω ότι οφείλουμε να στεκόμαστε όρθιοι με αξιοπρέπεια, όποιο κι αν είναι το τίμημα, χωρίς να επιτρέπουμε σε κανέναν να μας ισοπεδώσει.

Αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσουμε όλοι μας. Μας δείχνει την αλήθεια κατάματα και μας ξυπνάει, αλλά κυρίως μας δίνει το κουράγιο να προχωρήσουμε μπροστά. Μας θυμίζει να έχουμε υπομονή, πείσμα και να στηριζόμαστε πάντα στο δίκιο μας.

[Georg Stamatelopoulos · Rating 5 out of 5]

Συνηθισμένος στα νεανικά και εφηβικά βιβλία του Βασίλη Παπαθεοδώρου θα μπορούσε κανείς να παρεξηγήσει το βιβλίο και να το θεωρήσει το πρώτο μυθιστόρημα για ενήλικες του συγγραφέα. Πολύ γρήγορα, όμως, κατάλαβα ότι, λόγω του έντονου αυτοβιογραφικού χαρακτήρα και της παντελούς ελλείψεως μυθοπλασίας, δεν πρόκειται για μυθιστόρημα. Χρονικό θα το ονόμαζα. Σε χρονικό παραπέμπει και ο τίτλος ¨Σπασμένος Χρόνος¨, που τον θεωρώ πολύ επιτυχημένο.

Περίληψη, με την οποία αποθήκευσα το διαβασμένο βιβλίο στο μυαλό μου:
Χρονικό ενός συλληφθέντος, προφυλακισμένου, διασυρμένου, ημικατεστραμμένου και δικαιωμένου αθώου.

Και με ποιους υποτίτλους:
• απίστευτη ταλαιπωρία ενός αθώου
• η δικαιοσύνη αποδίδεται τελικά
• στις φυλακές διαβιούν άνθρωποι
• αν μπορείς να διαλέξεις αντίπαλο, φρόντισε αυτός ο αντίπαλος να μην είναι το κράτος – και σίγουρα παίζει ρόλο αν πρόκειται για κράτος δικαίου, ή όχι, για οργανωμένο και λειτουργικό κράτος, ή όχι -, αλλά κράτος σημαίνει σε κάθε περίπτωση, όπως μας διδάσκουν τα αρχαία, ισχύς, δύναμη. Τείνουμε συχνά να το ξεχνάμε ...
• η (καλή) φήμη θέλει χρόνια για να φτιαχτεί και δευτερόλεπτα για να διαλυθεί
• ο Βασίλης ξέρει να γράφει – απλές, κατανοητές προτάσεις, συναίσθημα, που γεννιέται αυθόρμητα και δεν μπορεί ούτε δευτερόλεπτο, να παρεξηγηθεί ως ψεύτικο.

Μερικά στοιχεία του βιβλίου, που μου άρεσαν ιδιαίτερα:
• η αναφορά σε όλα τα πρόσωπα – με ελάχιστες εξαιρέσεις Κοντολέων, Μανιτάκης – με τα μικρά ονόματα.
• η αυστηρή δομή του βιβλίου με βάση την χρονολογική ιστορία. Ένα χρονικό, που θα παρεξέκλινε από αυτήν την δομή, θα δοκίμαζε την εμπιστοσύνη του αναγνώστη στην ιστορία.
• το πλούσιο παράρτημα υποστηρίζει την κατάταξη στα «χρονικά», όπως και πολλές από τις θέσεις του συγγραφέα, όπως έχουν διατυπωθεί στο κυρίως μέρος του βιβλίου.
• στα πρώτα κεφάλαια η γραφή μου φαίνεται κάπως άναρχη, ταιριάζει όμως απόλυτα με το σοκ της σύλληψης, της απόδοσης κατηγοριών και της προφυλάκισης. Θα ήταν κοπλιμέντο – στα όρια της κολακείας – στον συγγραφέα, εάν θεωρούσα ότι επίτηδες έχει αποδοθεί λογοτεχνικά με αυτόν τον τρόπο το συγκεκριμένο κομμάτι. Αλλά και υποσυνείδητα να έγινε, είναι δείγμα καλής συγγραφικής πένας.
• οι αντιδράσεις και οι σκέψεις του Βασίλη σε όσα του συμβαίνουν. Μπορώ να φανταστώ μερικές φορές το ψαρωτικό του ύφος μέσα στην φυλακή, πως κέρδισε τον σεβασμό των συγκρατουμένων του, η ενασχόληση του με την ουσία και η αφαίρεση κάθε περιττού από τις καταστάσεις, στις οποίες εμπλέκεται. Σε αρκετές από αυτές τις περιγραφές και σκέψεις ανακαλύπτω τον εαυτό μου. Δεν ξέρω, αν είναι μόνο η τυπική ταύτιση με τον ήρωα ενός βιβλίου. Είναι και μερικές κοινές καταβολές νομίζω: η Γερμανική Σχολή Αθηνών μας ενέπνευσε τάξη και πρόγραμμα, το ΕΜΠ πρακτική σκέψη και γρήγορους συνειρμούς και η Δωρική Λακωνία - όπως και η Δωρική Αρκαδία σε μένα - υπερηφάνεια, ακαταδεξία, αλλά και λίγη πονηριά σε κάποια θέματα.
• το ειλικρινές ενδιαφέρον του Βασίλη για έναν κόσμο, στον οποίο δεν ανήκει, αυτόν των φυλακών. Βεβαίως είναι ειδικές φυλακές αυτές, που γνώρισε. Βαρείς ποινικοί δεν συνωστίζονται στην Τρίπολη. Όμως όλα όσα γράφει, είναι σωστά και για αυτούς σε μία φυλακή της Ευρώπης του Διαφωτισμού.
• ο θετικός ρόλος της εκκλησίας και το ενδιαφέρον της για τους φυλακισμένους.
• η απομυθοποίηση του σιναφιού του βιβλίου. Δεν είναι καλύτερος άνθρωπος ένας περισσότερο, ή λιγότερο ταλαντούχος συγγραφέας, ούτε ένας εκδότης. Η αχαριστία και έλλειψη συμπαράστασης δεν είναι προνόμιο της μάζας, αλλά συναντάται στην ίδια αναλογία και σε πιο εκλεπτυσμένους χώρους. Εν τέλει είναι η αποποίηση κάθε ευθύνης. Είναι δύσκολο σε μία αμφιλεγόμενη κατάσταση – όταν κάποιος είναι προφυλακισμένος και δεν έχει ακόμη δικαστεί, ούτε πρωτόδικα και ενώ ισχύει θεωρητικώς το τεκμήριο της αθωότητας – να αναλάβει κανείς την ευθύνη και να συμπαρασταθεί, να μην διαγράψει, να μην πολτοποιήσει. Αν και το θέμα πολτοποίηση έχει μία πιο αιχμηρή διάσταση. Η μη συμπαράσταση είναι παθητική αποποίηση ευθύνης. Αν δεν κάνω τίποτα, τότε αυτόματα δεν βοηθάω, αλλά και δεν αναλαμβάνω την ευθύνη να κρίνω. Η πολτοποίηση είναι ενεργητική, επιθετική αποποίηση ευθύνης. Λαμβάνω επιδεικτικά θέση μέσα στην αμφολεγόμενη κατάσταση. Το γιατί παραμένει άγνωστο. Φοβάται ένας εκδοτικός οίκος τόσο πολύ την αντίδραση των καταναλωτών/αναγνωστών βιβλίων. Δεν θα αγοράσει κάποιος ένα βιβλίο του ίδιου εκδοτικού οίκου, επειδή ο συγγραφέας του συστεγάζεται εκδοτικά με έναν προφυλακισμένο συγγραφέα; Υπάρχει τόσο μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ εκδοτικών οίκων, ή θεωρούνται οι αναγνώστες τόσο πρόβατα, που δεν θα αγοράσουν ένα βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού, επειδή συστεγάζεται εκδοτικά με τον Βασίλη Παπαθεοδώρου; Πάντως ο ρόλος των εκδοτικών είναι κεντρικός. Εάν αυτοί προχωρούν σε απόσυρση συγγραφέων και πολτοποίηση βιβλίων, πως μπορεί κανείς να κριτικάρει τους βιβλιοπώλες, που ακολουθούν και ούτω καθεξής.
• Βρίσκω πολύ ψύχραιμη την ματιά του Βασίλη στα μίντια, που τον διέσυραν. Πέραν της νομικής οδού, που είναι δύσκολο και κοστοβόρο να ακολουθηθεί, τα μίντια προσφέρουν στο κοινό τους, αυτό που εκείνο θέλει. Δεν φταίνε τα μίντια για αυτήν την κατάντια, αλλά τα ίδια τα μέλη της κοινωνίας, που ζει για να ακούσει και να διαβάσει τέτοιες ειδήσεις.
• Οι δικηγόροι με την συμπεριφορά τους επιβεβαιώνουν όλα τα στερεότυπα, που μπορεί να έχει κανείς για αυτόν τον επαγγελματικό κλάδο. Την μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η άγνοια του νόμου, του συγκεκριμένου νόμου, που οδήγησε στην αθώωση του Βασίλη. Πώς είναι δυνατόν ο πελάτης, να ενημερώνει τον δικηγόρο; Αν ο πελάτης δεν είχε την πνευματική συγκρότηση και την αναλυτική ικανότητα του Βασίλη, θα καταδικαζόταν; Και θα ήταν ευχαριστημένος, που τιμωρήθηκε «μόνον» με πέντε χρόνια φυλάκισης; Μου φαίνεται απίστευτη αυτή η προοπτική.
• Η εισαγγελέας του Εφετείου. Τα δικαστήρια πρέπει να είναι ένας από τους τελευταίους χώρους, που η τεχνητή νοημοσύνη θα αντικαταστήσει τον άνθρωπο. Και εδώ επιτρέπεται το ερώτημα του παραπάνω σημείου: εάν ήταν άλλος ο εισαγγελέας θα καταδικαζόταν ο Βασίλης; Αισθάνομαι τυχερός, που είμαι μηχανικός... Και στην δουλειά μας φυσικοί νόμοι αποφασίζουν, αν ένα μηχάνημα θα δουλέψει, ή όχι...

[Giorgos Fousk · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετική (και απροσμενα χιουμοριστική) ανάλυση μιας σοβαρής περιπέτειας.

[Kostas Kyriakopoulos · Rating 4 out of 5]

https://www.athensvoice.gr/politismos...

Βασίλης Παπαθεοδώρου: Ο συγγραφέας που φυλακίστηκε για 11 μήνες για κατοχή υλικού παιδικής παιδικής πορνογραφίας και αθωώθηκε αμετάκλητα μιλά στην ATHENS VOICE για το βιβλίο του με πρωταγωνιστή τον κρατούμενο εαυτό του, την εμπειρία του, την «καταδίκη» του από τα media αλλά και από μέρος του συγγραφικού χώρου.