Wij vinden dat fijn

by Stéphanie Hoogenberk

Wanneer Stéphanie Hoogenberk net zwanger is van haar eerste kind, hoort ze dat haar moeder ongeneeslijk ziek is. Wat volgt zijn maanden die tegelijk zwaar, intiem en onverwacht grappig zijn. Tussen ziekenhuisafspraken en echo’s, tussen Sittard en Amsterdam, probeert Stéphanie zich staande te houden in een wereld die plots kleiner én voller is geworden. Met haar kenmerkende humor en scherpe observaties schrijft Stéphanie Hoogenberk over de sullige huisarts die op huisbezoek komt, de goedbedoelde, maar soms hinderlijke betrokkenheid van anderen, de dynamiek binnen haar familie – en over de Airbnb-huurders van haar moeders onderbuurvrouw, die net iets te luidruchtig van het leven genieten. Wij vinden dat fijn is een boek over afscheid nemen en nieuw leven, over de liefde tussen moeder en dochter, en over hoe absurd het bestaan kan zijn – zelfs (of juist) wanneer alles op het spel staat.

Genres: Nonfiction

320 pages, Paperback

Published April 24, 2026

About the author

Stéphanie Hoogenberk (1985) is schrijver en journalist. Met Janneke van der Horst heeft ze de populaire podcast De Shitshow. In 2023 debuteerde ze met het succesvolle We hebben het over je gehad, dat tot het NPO Radio 1 Non-Fictie Boek van het Jaar werd uitgeroepen.

Reviews

[Nienke Maat]

Hardop gelachen, zachtjes gehuild.

[Eva]

Dit is echt weer eens een boek waarvoor je al je plannen af wilt zeggen, waar ik tijdens het tandenpoetsen in doorlas.

Eerlijk, scherp en lief portret van de band met haar moeder en de mensen daaromheen. Haar scherpe pen werkt zo goed omdat Stéphanie zichzelf zeker niet spaart. Pijnlijk maar daarom ook troostend.

[Mies]

hartverscheurend ❤️‍🩹 allermooiste boek dat ik ooit heb gelezen

[Julia]

Gelachen en gehuild tegelijkertijd.

[Saar Steverlinck]

De dood en het leven en hoe die in al hun gewonigheid en in al hun bijzonderheid echt zo dicht bij elkaar liggen. Een boek dat dit loodzware thema niet zwaarder maakt dan het is (al zwaar genoeg). Er is ruimte voor humor (zit ingebakken in de schrijfstijl en volgens mijn mening ook gewoon in Nederlanders) en de mensen in het verhaal zijn zo levensecht omdat ze levensechte mensen zíjn die proberen deze situatie die het leven hen voor de voeten werpt zo goed mogelijk te pakken.

Lang leve mensen die niet met een boog om het leven (of de dood) heen lopen.

[Ilse K.]

Och. Wat een prachtig boek. Ik hou zo van Stephanie's observatievermogen (en die van haar moeder), de humor en de eerlijkheid. En ik snap mensen die een afwasmachine hebben maar toch met de hand willen afwassen echt niet.

[Marijn Sikken]

Altijd interessant, de vraag of iets een verhaal is of gewoon het leven, iets dat gebeurt. Een moeder sterft, een dochter wordt geboren. Ja, dat is het leven, maar tegelijkertijd is het zoveel meer: hoe verhoud je je tot die twee elkaar overlappende enormiteiten? Hoe vertrouw je op je lichaam als het je al eens teleurstelde? En wat is afscheid nemen nu eigenlijk? Hoogenberk heeft een enorme stap gezet tov haar hilarische, ironische debuut: de humor is gebleven, de kwetsbaarheid heeft aan kracht gewonnen. Hartverscheurend is het beeld van een dochter die telkens voelt dat ze niet dichtbij genoeg komt. Dit boek is een ode aan moeder-dochterverhalen en laat zien hoe broos zo’n band zelfs kan zijn als er altijd goede verstandhouding is geweest. Absoluut een aanrader.

[Loes]

Ik neem hier vooral uit mee dat ik duidelijk (gelukkig) (nog) niet weet hoe het voelt je moeder te verliezen.
Bijvangst is dat ik door dit boek nog eens extra hyperbewust ben gemaakt of ik wel de juiste dingen zeg, in welke situatie dan ook.

[Merel van Riel]

Hard gelachen, heel hard gehuild. Wat een boek ❤️

[Hinke]

Als ervaringsdeskundige op dit gebied heb ik het boek met aandacht gelezen. Ik hoopte op herkenning en dat was zo op zekere hoogte, ‘zo gaat dat inderdaad’, heb ik regelmatig gedacht. Richting het einde begon mijn sympathie voor de hoofdpersoon verder af te nemen. Met als dieptepunt: ‘Dat is het, smerig en kwetsbaar’ om de pijn van haar moeder te beschrijven. Het verhaal blijft wat mij betreft fragmentarisch en mist daardoor diepgang.
Tijdens het lezen heb ik meer bewondering gekregen mijn eigen moeder die dit achteraf gezien met veel kracht en oog voor haar medemens heeft moeten ondergaan. Daarom een ster voor dit inzicht en een ster voor de schrijfster voor het durven opschrijven van dit persoonlijke verhaal.

[Katelijn]

Ongekend. Hardop gelachen, stukken voorgelezen, keihard gehuild. Stuitend hoe herkenbaar op dit exacte moment. Troostend ook, hoe ontredderd dit proces maakt en dat daar leven en liefde doorheen blijft schijnen.

[Leesdame]

De schrijfstijl van Stéphanie Hoogenberk is helder, beetje rauw en bij vlagen ook humoristisch. Ze refereert af en toe terug naar haar debuut, dat vond ik een leuk extraatje, want ik heb toentertijd genoten van ‘We hebben het over je gehad’. Het thema vriendschap en communicatie tussen vrouwen komt in dit boek ook weer terug.

Lees verder op mijn blog

[Hes Canister]

De schrijfster heeft een vlotte schrijfstijl, maar ik vond de verhalen oppervlakkig en vluchtig. Ik heb me gestoord aan de frequentie waarmee mensen ten tonele werden gevoerd voor koffie-/lunch-/ en dinerafspraken en kreeg de indruk dat het beschreven leven vooral draait om films en tv kijken en consumeren. Daarnaast vond ik het invoelend vermogen van de schrijfster in haar moeders situatie erg beperkt en vond ik de wijze waarop de taken van het mantelzorgen werden beschreven erg beperkt. Ik luister haar podcast graag, maar heb door het beeld vanuit dit boek het idee gekregen dat de schrijfster een verwende vrouw is met een beperkte frustratietolerantie. Het hardop lachen of huilen is bij mij uitgebleven in tegenstelling tot wat ik bij veel anderen lees.

[Anouk]

Dat leven en dood zo dicht bij elkaar liggen, wordt in Wij vinden dat fijn maar al te duidelijk. Want zodra Stéphanie ontdekt dat ze zwanger is, blijkt haar moeder ongeneeslijk ziek te zijn. Helaas zijn er geen boeken of protocollen die voorschrijven hoe met zo’n bizarre situatie om te gaan. Kunnen vreugde en verdriet naast elkaar bestaan? Hoe vier je het ene leven als je van het andere afscheid aan het nemen bent? En welke rol neem je aan: die van (aanstaand) moeder of die van mantelzorger? Op deze vragen probeert de auteur antwoord te geven. Maar dat blijkt lang niet altijd makkelijk. Logisch, want niet alles valt uit te leggen of te rationaliseren. Er komt héél veel emotie bij kijken. En hoe Hoogenberk dit alles beschrijft en ons meeneemt in haar verhaal, is werkelijk fenomenaal. Alle woorden zijn raak, de humor is vlijmscherp en perfect getimed en geen gevoel of gedachte wordt overgeslagen. Vijf sterren dus.

[Eline]

❤️‍🩹

[Sonja Lont]

Eerste boek pakte me niet zo maar wij vinden dit boek zo fijn! #sittard4life

[Clarinde Prins-Oussoren]

Prachtig boek dat ik telkens weer heel graag pakte en waar ik meermaals een traantje bij heb gelaten en veel bij heb gelachen. Heel herkenbare elementen voor mij. Het overlijden van een moeder, de enorm intensieve maanden daaraan voorafgaand met het zorgen en de lange reistijden.

Ik had het geluk dat mijn moeder mijn zoontje nog anderhalf jaar kon leren kennen. Maar ook dan geldt wat Stephanie zo precies goed omschrijft: de omvang van de ramp.

Wat me vooral bij blijft, is die scherpe observatie dat het irritant kan zijn als iemand zegt: ik zou mijn moeder niet kunnen missen.
Als het je overkomt, heb je het ermee te doen.

[Esselyn]

Ik vind dit ‘lees ik door het tanden poetsen door boek’. Je blijft lezen, en in mijn geval ook hardop lachen en een traantje weggepinkt.

[Esther Augustinus]

Zo’n boek waar je mee wakker wordt en mee naar bed gaat en het liefst elk moment daartussen in door leest.

[Stefan Heinink]

Dit boek is niet alleen goed en grappig, maar ook belangrijk. Het neemt je mee in iets waarvan we allemaal weten dat het komt. Waar we ‘s nachts in bed of op onbewaakte momenten stilletjes over nadenken, maar wat we vluchtig weer wegdrukken: ‘Dat komt, maar niet nu.’ Maar wat als nu vandaag is?

Dat is wat Hoogenberk zo goed en met humor beschrijft. Dat is waar ze je in meeneemt en wat ze je doet voelen. Ook jij denkt bij het lezen: misschien valt het mee, heeft ze nog heel lang. Ook bij jou gaat door het hoofd: wanneer gaat het gebeuren? Ook jij voelt: huh, ook dat nog? Je leeft in alles mee. Je lacht en je huilt, je voelt hoop en wanhoop.

Een must-read.

[Mari Janssen]

intiem, en ik voel nu heel veel genegenheid voor iedereen

[Sofie]

Gegrinnikt en gehuild

[David Rozema]

Ik heb geen moeite met een mij onsympathieke hoofdpersoon. En dat Hoogenberk kan schrijven weten we sinds haar debuut, en de rapportages waarmee ze doorbrak. Waar het hier wringt, is dat haar scherpe observatievermogen te dichtbij staat afgesteld. Doordat dit boek zo persoonlijk is, worden de ervaringen wel erg particulier. Het leest als een uitgewerkt dagboek, er is weinig extra mee gedaan. De literaire verdichting van haar debuut ontbreekt. Eerlijk is het wel.

[Charlot]

Brb moet ff m’n moeder knuffelen 😭

[Ysanne]

In 1 dag uit gelezen, vond het heel moeilijk weg te leggen door de fijne luchtige schrijfstijl. Een verhaal over de band tussen moeder en dochter en wat daarmee gebeurt als haar moeder komt te overlijden - tranentrekker. Verfrissend om zo’n eerlijk en ongepolijst verhaal te lezen met toch een goede portie humor, ondanks de schrijnende situatie.

[Inge van der Poel]

Wat kan deze vrouw schrijven!
Scherp, eerlijk en grappig. En helaas iets te herkenbaar nu mijn schoonmoeder ziek is.
Stéphanie weet de alledaagsheid van zo’n intens verdrietige tijd goed vat te vatten. Ook als je moeder doodgaat, moet de kledingkast gewoon opgeruimd worden. De manier waarop Stéphanie zichzelf niet spaart, vind ik bewonderenswaardig en doet me denken aan Édouard Louis. Eén van mijn favoriete schrijvers, en Stéphanie is dat nu ook.

[Lieke Polak]

Oh to have a Fransje in je leven. 🥹 Een extreem intiem boek en tegelijkertijd haast ridicuul om te lezen hoe woedend iemand kan worden van het afwassen van een paar borden. Bonuspunten voor hoe vaak en hard en werd gelachen (zowel door de personages als door mij).

[moon]

Huilen lachen janken

[Mathilde Rosa]

Lekker zitten huilen in de trein 🥲

[Jona]

Oh Stef met een scherpe pen!!! En verdrietig