Gündüz Vassaf (d. 1946, ABD), Türk yazar ve psikolog.
Liseyi İstanbul Robert Koleji'nde tamamladıktan sonra 1968'de George Washington Üniversitesi'nde psikoloji eğitimi gördü. 1977'de Ankara Hacettepe Üniversitesi'nden doktorasını alan Vassaf, uzun bir süre Ankara Üniversitesi Mediko-Sosyal Merkezi'nde öğrencilere psikolojik danışmanlık yaptı. Uluslararası Psikologlar Konseyi yönetim kurulu üyeliğinde bulunan Gündüz Vassaf, 12 Eylül askeri darbesinden sonra öğretim üyeliği yaptığı Boğaziçi Üniversitesi'nden istifa etti.
O tarihten sonra Kassel, Bremen ve Marburg Üniversitelerinde öğretim üyeliği, Kanada'da McGill Üniversitesi Center for Developing Area Studies'te konuk akademisyen, Amsterdam'da Averoes Stichting'de klinik psikolog, Viyana'da Institut für Höhere Studien 'de konuk araştırmacı olarak bulundu.
Yazar, psikoloji alanındaki eserlerinden çok, tarihe farklı bir bakış açısıyla yaklaştığı çalışmalarıyla tanınmaktadır. Halen Radikal gazetesinde köşe yazarlığı yapmaktadır. İnsan, tarih, sosyoloji, popüler kültür konularında her Pazar yayınlanan Gerçek Orada Bir Yerde adlı sohbet programında Murat Belge ve Şerif Mardin ile birlikte yer aldı.
Açıkçası ben pek beğenemedim. Günlük yaşam felsefesi adı altında, hiçbir şeyi beğenmeyen, biraz üstten bakan, durmadan eleştiren huysuz bir adamın dağınık söylemlerini okuduğumu düşünüyorum. Gündüz bey, Duru hanımın sorularına çoğu kez cevap bile vermiyor, kafasından gelişigüzel başka şeyler söylüyor, konu bütünlüğü bile oluşamıyor.
Gündüz Vassaf'ın çok güzel bir yüreği var. Olabildiğine kalıplardan arınmış, doğayı ve kendi doğasını cüretkarca keşfe çıkmış birisi. Bize de sohbet boyunca bunu öğütlüyor. Geride bırakın tüm kalıpları; tutun ananızın babanızın elinden; doğruca devrim yapmaya, sevmeye sevişmeye. Sohbet boyunca zaman zaman aynı argümanlar tekrarlanıyor, konular derinleşmeye imkan bulamıyor, 3-4 boyutlu yazıcılar, şöyle böyle teknolojiler derken biraz bol keseden sallanıyor ama yine de geriye güzel hisler bırakıyor.
Gündüz Vassaf'ı okurken çok keyif alıyorum, bu kitap da öyle oldu. Günlük yaşamı sorgulayan, alışkanlıklardan ve düzenin oyunlarından, tuzaklarından kurtulmayı ve hayata tekrar çocuk merakıyla bakmayı öğütleyen bir yaklaşımı var.
Kitap tamamen sohbet formatında, bu yüzden düzenli bir şey okumak isteyen okuyucuyu sinirlendirebilir:) Sorulan sorulara tam cevap verildiği çok nadir. Tekrar eden argümanlar ve örnekler de var. Biraz kontrolü bırakıp iki insanın sohbetine şahitlik eder gibi okuduğunuzda keyifli.
Üzücü kısımsa ne yazık ki çok fazla yazım hatası olması. Sanki kitap hiç redaksiyon sürecinden geçmemiş gibi. Umarım sonraki baskılarda düzeltilir.
"Kötülüğü devletten bilmeye alıştık. Tüketim patolojimizle kapitalizmi içselleştirdik, kimliklerimizi markalaştırdık... Biz devletle uğraşaduralım şirketlere eylem çok daha kolay,devlete karşı gelmekten. Askeri, polisi yok. Malını boykot et, sanatkarları seferber et. Bizi nasıl aldatıyor, yalan söylüyor, hükümetleri nasıl deviriyorlar, ipliğini pazara çıkar."
"Küçük yalanlarımızdır düzeni, dinleri, devleti, totalitarizmi ayakta tutan."
"Doğayla tekrar bütünleşmemiz, diğer canlıları tanımamızla, kendimiz kadar onları da tanrılaştırmamızla, dillerine duyarlılık göstermemizle olabilir. Cehaletimizden soyunmanın yolu uzun."
"Mesele başkalarını da boğmadan yüzebilmek."
"Düzenin kahrettiği herkes cesur. Çoğumuz, içselleştirdiğimiz isyanımızda günlük hayatımızın siperlerindeyiz."
"Suçluluğunu kabullenmen kimliğini yeniden inşa etme gereğini doğurur."
"Özgürlük fısıltısını yarına taşıyabiliyorsak hepimiz cesuruz. Düzenin gözlerinin içine bakabilmek onurumuz. Yılmak, yaşama ihanetimiz, sorgulamamak afyonumuz."
Çok fazla beğenmeyen ve negatif yorum yapan kişi gördüm. Gündüz Vassaf benim antitezim gibi bu sebeple bana bambaşka bir görüşü çok güzel şekilde ulaştırıyor.
Mesela hayatın olağanlığı, kendini hayata, tesadüflere, ana bırakmak, hayatla akmak. Bana ne kadar da zor, ne kadar da uzak. Ama düşünmek, biraz köşeleri törpülemek ve esnemek en azından düşünsel boyutta.
Kendi mesleğine getirdiği yorumlar, hayata karşı yapıcı eleştirileri, farklı sesi ve görüşü… tüm bunları okumak zihnimin kıvrımlarını zorlayıp, başka bir bakış açısını anlamak ve keşfetmek.
Keyifli, her anı güzel geldi bana Yaz için de ayrıca güzel, kolay okunan bir kitap. Zaten söyleşiler benim gibi zor anlayanlar için iyi, söyleyişiyi yöneten benim gibiler için teyit alarak ilerliyor.
AH BİR DE TÜM TÜRKÇE KİTAPLARIN YAZIM HATALARI OLMASA…
ACELE Mİ, EKONOMİK Mİ, EDİTÖR MÜ YOK
YABANCI DİLLERDE VAR BEN Mİ ANLAMIYORUM ANLAMI BOZUYOR
Gündüz Vassaf okumaktan çok keyif aldığım halde bu kitabı çok zor bitirdim. Bu tarz söyleşi kitaplarında okuyanı üçüncü bir dinleyici olarak o sohbete dahil edebilmek, bu tarz kitapların en büyük becerisi bence; fakat okuyucu olarak sohbete ucundan kıyısından dahi ilişemediğimi hissettim. Farklı konularda peş peşe sıralanan, yeterince derinleştirilmeyen ve çözüm önerisi sunulmayan ve biraz da dili “huysuz” çok eleştiri olduğundan olabilir. Kitapta Pink Floyd’un şarkısı için Queen’in şarkısı olduğunu söylemek gibi basit editöryel hatalar da vardı. Biraz aceleye getirilmiş sanki
G.Vassaf okumanın cidden bir yaşı varmış galiba. Onun malumatfuruş hali nasıl bir yılgınlık verdi anlatamam. Ahkam kesmeyi eğlenceli bulan ben, Vassaf'ın ahkamtıraşlığı karşısında ahkam kesmekten utanır hale geldim. Ahkamtıraşlık belli bir yaşta artık bırakılmalı sanki. Kitabın(söyleşinin) sonlarına doğru konuşma ve yazma orucundan bahsetmiş; harika fikir, hemen başlasın.
Kitaptan kısa bir alıntı. Yorumsuz. Yorulmuş bir halde:
Boğaziçi'nde istifadan önce son dersimde Queen'in "We don't want no education"ını çalmıştım. (Sayfa 287)
Zorla bitirdim. Gündüz Vassaf’ı sevmemek mümkün değil. Ama kitabın formatı düşüncelerini aktarmasına yardımcı olmuyor. Aksine dağınık yapısıyla mesafenlemene sebep oluyor. Vassaf’ı huysuz bir yaşlı konumuna itiyor.
İnkılap’tan çıkan bir kitapta bu kadar çok yazım hatası olması üzücü. Nasıl oluyor da ayrı olması gereken de ve da eklerini ayırmayı bilmeyen bir editör yayınevinde barınabiliyor, bilmiyorum. Kitaba odaklanmakta zorlandım, o kadar fazla hata vardı.
Genel anlamda sevmeme rağmen sohbetin yazıya aktarımında bir kopukluk sezdim sürekli okurken. Belki uzun ve derin sohbetleri kırpıp kitaplaştırmaktansa izlemek ya da dinlemek daha mantıklı gibi geldi.