TYTUŁ NOMINOWANY DO NAGRODY SZWEDZKIEJ AKADEMII KRYMINAŁU DLA NAJLEPSZEGO KRYMINAŁU ROKU 2025.
Komisarz Asunander, niegdyś doświadczony policjant, dziś cierpiący na reumatyzm starszy pan, mieszka w komfortowym domu opieki dla seniorów w pięknym Visby na Gotlandii, gdzie prowadzi zapiski dotyczące niewyjaśnionego morderstwa czy też zaginięcia, do którego doszło trzydzieści lat temu. Zaskakujące okoliczności – dwa obcięte małe palce u rąk i pewne znalezisko dokonane na gotlandzkiej prowincji – sprawiają, że Asunander powraca do arcydziwnej historii o Harrym Kronie i Marlene Horwath. Co się właściwie wtedy wydarzyło?
Gunnar Barbarotti i Eva Backman, udający się na emeryturę, którą zamierzają spędzać spokojnie na Gotlandii, zostają wbrew sobie wciągnięci do pomocy dawnemu szefowi w próbie wyjaśnieniasprawy sprzed lat. I jak się okazuje, ryzykują bardziej niż kiedykolwiek przedtem.
Sieć o drobnych oczkach to ostatni tom z serii o parze Barbarotti – Backman.
Håkan Nesser is a Swedish author and teacher who has written a number of successful crime fiction novels. He has won Best Swedish Crime Novel Award three times, and his novel Carambole won the Glass Key award in 2000. His books have been translated from Swedish into numerous languages.
Håkan Nesser was born and grew up in Kumla, and has lived most of his adult life in Uppsala. His first novel was published in 1988, but he worked as a teacher until 1998 when he became a full-time author. In August, 2006, Håkan Nesser and his wife Elke moved to Greenwich Village in New York.
Lubię powieści, w których niewyjaśnione sprawy sprzed lat wypływają na powierzchnię, by zburzyć spokój tych, którzy zdążyli już poczuć się bezkarnie. A jeszcze bardziej cenię te, w których śledztwa prowadzą emerytowani policjanci czy agenci wywiadu (jak choćby w cyklu „Czwartkowy Klub Zbrodni” Richarda Osmana czy „Klub Martini” Tess Gerritsen). „Sieć o drobnych oczkach” Håkana Nessera wpisuje się w te założenia idealnie, to kryminał, w którym akcja toczy się spokojnie niczym życie na emeryturze - oczywiście do czasu…
W ostatnim tomie serii z komisarzami Gunnarem Barbarottim i Evą Backman wracamy właśnie do takiej pogrzebanej przed niemal trzydziestu laty sprawy, która wciąż uwiera ich byłego szefa, emerytowanego komendanta pionu kryminalnego. Przebywający w domu spokojnej starości Asunander, niczym Sherlock Holmes, ma swoją Panią Watson. To ona pomaga mu spisywać zawiłą historię sprzed lat, a ich wypełnione błyskotliwymi spostrzeżeniami dialogi są równie zajmujące, co u duetu słynnych detektywów. Również Gunnar i Eva, rozpoczynający emeryturę w wymarzonym domu na Gotlandii, dają się wciągnąć w to śledztwo. Nie da się ukryć, że Asunander potrafi wzbudzić ciekawość i zbudować napięcie, a nasi bohaterowie chyba nie są jeszcze do końca gotowi na całkowity stan spoczynku.
Zmieniające się perspektywy i linie czasowe, sięgające lat dziewięćdziesiątych ubiegłego i dwudziestych obecnego wieku, początkowo wprowadzają do tej historii elementy intrygujące, a nawet szalenie dziwne. Z czasem jednak, gdy z chaosu zaczyna wyłaniać się prawda, robi się coraz bardziej niebezpiecznie. Komu zależy, by niektóre tajemnice pozostały nieodkryte? I dlaczego?
Szkoda rozstawać się z tak świetnie wykreowanymi bohaterami jak Eva i Gunnar, partnerami w pracy i w życiu, ale kiedyś i im należy się zasłużony odpoczynek. Autor zdecydował, że ta część będzie, jak sam pisze, „zapewne ostatnia”. Czy tym samym zostawia sobie mimo wszystko uchyloną furtkę? Przyznaję, że przyjęłabym taką wieść z zachwytem, bo polubiłam tę parę i łączącą ich relację, w której nie brak wzajemnego szacunku i humoru.
Miałam wrażenie, że w tej części mniej było mroku, a więcej światła wynikającego z ciepła relacji i niepozbawionych humorystycznej ironii rozważań o przemijaniu. I to też uczyniło z tego tomu dość sentymentalne, ale i bardzo satysfakcjonujące pożegnanie.
Jeśli nie zaczęliście jeszcze przygody z tym cyklem, to mam dla Was dwie znakomite wiadomości: po pierwsze jest on już dostępny w komplecie, więc unikacie wyczekiwania na kolejne części, a po drugie każdy tom możecie czytać niezależnie, bo dotyczy odrębnej sprawy kryminalnej. Zachęcam jednak do lektury od samego początku, by przyjrzeć się pięknie ewoluującej relacji bohaterów, która daje tyle samo frajdy, co same śledztwa.
Det får bli en svag fyra. Skriven med gott humör. Nesser är duktig på att lyfta fram djupt ensamma människor och som kontrast får en radarparet Gunnar Barbarotti och Eva Backman. Därtill i denna bok mycket av Kallin och Asunander. Och I förbifarten ett Nesserskt lustmord på en nitisk skatteutredare... Därtill lyfter Reine Brynolfssons inläsning boken. “Uppväxt sittande på kanten av en skittunna gäller det att inte hoppa åt fel håll.”
Jag är kluven! En så pass tunn bok borde jag knäckt fort men först hade jag svårt att komma in i den, sen på slutet tyckte jag inte att den fångade mig nog mycket för att jag skulle lyckas hålla mig vaken. Men där emellan så hade den en massa kvaliteter à la Nesser så jag ser fram emot att läsa om den någongång och kanske då få mer ut av den.
Sista delen i serien kring Barbarotti och inte den bästa. Kanske bäst att det är slut med serien. Trots att jag verkligen uppskattar Nessers skrivstil blev det väl lite för mycket humor och bisatser.
En stark fyra! Barbarotti och Eva går i pension på Gotland. Jag blir inte så lite sugen att flytta dit! Där bor även deras tidigare chef Asunander som börjat nysta i ett kallt fall, och drar med sig de nyblivna pensionärerna i utredningen. En välskriven Nesser bok - kanske lite väl kort. Tråkigt nog den sista boken om Barbarotti, och Nesser förklarar varför i sina slutord.
En historia som inte riktigt grep tag i mig på samma sätt som Nessers historier brukar. Inledningen var långsam och plottrig och på slutet gick allt väldigt fort.
Zrobił to – Nesser zakończył serię o Gunnarze Barbarottim. Całkiem zgrabnie i ciekawie. Choć lektura nie wciąga od razu, dalej jest lepiej, a nawet jakby trochę żywiej, niż zazwyczaj u Nessera. A w ogóle - moim zdaniem lepiej, niż poprzednim razem. Ale teraz… chętnie przeczytałbym coś innego, nowego od tego Autora i… mam nieodparte wrażenie, że bohaterowie tej serii… też.
En svag, men trots allt, fyra. En lite rörig start men stigande tempo, ökat Barbarotti/Eva Beckman-fokus, Nessers fantastiska språk och humorkryddade formuleringar stabiliserar betyget. Sista Barbarotti enl egen utsago. Ser fram emot nästa ”figur”.
Som alla Nessers böcker både välskriven och intressant. Människor och miljöer är bra. Lite svårt att frigöra mig från den osympatiske författaren. Annars hade det blivit fem stjärnor
Intelligent, underhållande och väldigt bra! Nesser är unik i sitt sätt att hantera språket. Man känner igen honom efter bara några meningar. Och dialogen i hans böcker är oslagbar! Älskar det!