Στην άλλοτε πανίσχυρη αυτοκρατορία του Αλ Ρασάν, ο βασιλιάς Αλμάλικ της Καρτάδα βρίσκεται στην εξουσία, προσθέτοντας τη μια πόλη μετά την άλλη στο βασίλειό του. Στο πλευρό του έχει πάντα τον διαβόητο Αμάρ Ιμπν Καϊράν - ποιητή, διπλωμάτη, στρατιώτη και δολοφόνο. Η κυριαρχία της Καρτάδα απειλείται μόνο από τους φιλόδοξους Τζαδίτες βασιλιάδες του Βορρά, που ανυπομονούν να ανακτήσουν τη γη που κατείχαν κάποτε. Αλλά η γη των Τζαδιτών είναι διαιρεμένη, ενώ ο επικεφαλής του τζαδίτικου στρατού, ο ξακουστός Ροντρίγκο Μπελμόντε, και η στρατιωτική ομάδα του έχουν εξοριστεί. Έτσι, στην πανέμορφη παραλίμνια πόλη της Ραγκόσα, ο Μπελμόντε και ο Ιμπν Καϊράν συναντώνται και υπηρετούν για ένα διάστημα τον ίδιο μονάρχη. Μάρτυρας σε όσα διαδραματίζονται ανάμεσα στους δύο άντρες γίνεται η όμορφη, ευφυής θεραπεύτρια Τζεϊχάν, που αναδεικνύεται και η ίδια σε ένα κρίσιμο πρόσωπο, καθώς η χερσόνησος παρασύρεται στο χείλος του ιερού πολέμου. . . Μια απολαυστική, επική περιπέτεια, που μιλά για βίαια πάθη, τη διχασμένη πίστη και έναν εμφύλιο πόλεμο.
Guy Gavriel Kay is a Canadian author of fantasy fiction. Many of his novels are set in fictional realms that resemble real places during real historical periods, such as Constantinople during the reign of Justinian I or Spain during the time of El Cid. Those works are published and marketed as historical fantasy, though the author himself has expressed a preference to shy away from genre categorization when possible.
Φυσικά, ενώ είχε γίνει πολύ δυνατό εκατό σελίδες πριν το τέλος, μετά ξανάγινε χλιαρό και κουραστικό, για να ξαναγίνει δυνατό στο φινάλε. Αλλά αυτό δεν κάνει συνέχεια; Πώς μπορεί να είναι τόσο καλός και κακός συγγραφέας ταυτόχρονα; Στο ίδιο βιβλίο; Είναι διπλή προσωπικότητα; Ο επίλογος καλός, ικανοποιητικός (σαν σωστός επίλογος μιας ιστορίας πολλών προσώπων). Σημείωση: το βιβλίο δεν είναι fantasy! Όχι, γιατί εγώ δεν είχα ιδέα, για fantasy το αγόρασα, μετά το εκπληκτικό Tigana περίμενα κάτι τέτοιο, αλλά διαβάζοντας ήρθε ξαφνικά η αποκάλυψη. (Είναι απλά σε έναν φανταστικό κόσμο, με ένα-δυο φανταστικά στοιχεία, αλλά η υπόθεση είναι ρεαλισμός καθαρά). Δεν με πείραξε, βέβαια, αλλά καλό είναι να το πω για όσους μπορεί να μην το θέλουν. Τελικά, το βιβλίο με άφησε αδιάφορη; Δεν είμαι σίγουρη. Ικανοποιημένη πάντως όχι. Με τίποτα. Επίσης, πρέπει να πω ότι έχει πολύ κακή μετάφραση, σε ενοχλητικό βαθμό. Δηλαδή, σε σημεία δεν έβγαζα νόημα (εκτός από τις αμέτρητες φορές που εκνευρίστηκα). Κακή μετάφραση και ανεπαρκής επιμέλεια έκαναν το κείμενο να κολλάει, το μυαλό να χάνει τη συγκέντρωσή του.