Ibiza, de jaren tachtig. Mariannes vader zit een gevangenisstraf uit en met haar hippiemoeder heeft ze een moeizaam contact. Als ze op een regenachtige middag motorpech heeft, krijgt ze een lift van twee leden van de gevreesde en gehate Guardia Civil. Marianne is sterk onder de indruk van een van hen. Terwijl haar vaders villa wordt ontmanteld en haar moeder steeds onredelijker wordt, neemt haar fascinatie obsessieve vormen aan. In een waas van alcohol en drugs dreigt ze niet alleen zichzelf, maar ook de mensen in haar omgeving naar de rand van de afgrond te jagen.
Wow wat een ontzettend leuk boek. In de kringloop sprak je kaft en achterflap mij we aan maar in de realiteit was het precies wat ik leuk vind. De hoofdpersoon voelt voor mij als de belichaming van Ibiza: “Wodka, sigaretje. Hetzelfde riedeltje als de afgelopen weken. Ze liep wat ontwenning heen en weer, begroette links en rechts wat bekende gezichten. Plaste in het land. Nam een piepklein glaasje xtc-punch - piepklein omdat Sharon waarschuwde dat jij bijzonder geconcentreerd was.”. Het laat mooi zien hoe een obsessie uit de hand loopt. Ook een aantal passages in het boek zag ik prachtig voor me als een film. Ik heb het boek echt snel uitgelezen. Het was de perfecte combinatie van karakterontwikkeling en spanning. En ook echt leuk dat er wat Spaanse woorden in stonden, ik voelde me helemaal multi lingual (gracias el búho Duo!).
De volgende woorden schreef ik in mijn aantekeningenboekje tijdens het lezen; schoonheid, verbazing, kracht, ontroerd, menselijk, zoveel emotie, eenzaam, hoopvol, prachtig eind. Dat geeft een klein beetje een indruk over mijn leeservaring. Dit boek deed me heel wat!
Op een aantal passages zat ik met dichtgeknepen keel van ontroering te lezen over de emoties die door de hoofdpersoon heen razen tijdens deze zeven maanden van haar leven op Ibiza. Soms wilde ik Marianne bij de hand nemen of omarmen, om haar daarna weer een keer wakker te schudden en tegen haar roepen: 'denk even na!'
Tijdens haar jeugd heeft ze enorm genoten van het leven op de Engelse privéschool; 'Hoewel ze zich te jong voelde om al getroffen te worden door nostalgie, kon ze zich soms nauwelijks voorstellen dat het leven ooit weer zo goed zou zijn als toen.'
Zowel haar vader als haar moeder laten haar in haar ogen alleen. Alleen op het eiland en alleen in haar verdriet. Alleen om op te groeien. Helemaal alleen. 'Hij was een slechte vader, ja. Ik ben het met je eens, mam, maar waarom maakt jou dat zo blij? Waarom maakt jou dat niet verdrietig? Dat begrijp ik dus niet.'
Marianne gaat door een diep dal wanneer ze aangehouden wordt door de Guardia Civil. Ze denkt nu zelfs haar zelfrespect te zullen verliezen. En weer staat ze alleen.
'Een eigen eiland' is een prachtig verhaal, het zit meesterlijk in elkaar en laat een mens zien zoals hij kan zijn wanneer eenzaamheid een grote rol speelt. Ik was geweldig blij met het slot.
Het vooruitexemplaar heb ik enorm graag gelezen en waardeer het met 5/5 sterren.
Mij deed het denken aan Bonjour tristesse van Françoise Sagan en Bret Easton Ellis' Less than zero. Coming-of-age verhaal.
Mooi, goed geschreven, nergens melig of vulgair ... Het was een verrassing, een boek dat ik niet had gelezen als ik het niet als ebook had gehad (via Elly's Choice) en ik ben echt blij dat ik voorbij mijn vooroordelen geraakt ben en er gewoon aan begonnen ben.