Παπαδιαμάντης (Το Αγγελόκρουσμα, Άγρα 2012), Βιζυηνός (Το Πρώτο Φιλί, Άγρα 2015), Καβάφης (Σκίρτημα Ερωτικόν, Άγρα 2017) και -άρτι αφιχθείς- Οδυσσέας Ανδρούτσος ("Ολίγη Μπέσα Ωρέ Μπράτιμε": Η Τελευταία Ώρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, Άγρα 2019): μικρά αφηγηματικά ενσταντανέ, σπαράγματα από βίους αγίων του νεοελληνικού πανθέου, ένα προσωπικό εικονοστάσι δια χειρός ενός ακάματου φιλολόγου/ερευνητή και συνάμα ταλαντούχου χειριστή και θησαυροφύλακα της ελληνικής γλώσσας!
Ο Κοροβίνης γράφει σε ένα προλογικό κείμενό του για τον Θρακιώτη Βιζυηνό:
"Κάθε προικισμένος και εμπνευσμένος δημιουργός των ελληνικών γραμμάτων μεταφέροντας μέσα απ' το έργο του ένα κομματάκι ρωμαίικης γης που σφράγισε τα μύχια της ψυχής του, μεταφέρει παράλληλα κι ένα κομμάτι ατόφιας ζωής απ' τον πλανήτη μας:
Ο Καβάφης μεταφέρει στον κόσμο την Κωνσταντινούπολη και την Αλεξάνδρειά του.
Ο Παπαδιαμάντης τη Σκιάθο του...
...Ο Βιζυηνός μεταφέρει στον κόσμο την πολυλατρεμένη Βιζύη και τη σπαραγμένη καρδιά της μάνας του, της Μιχαλιέσσας, που βρίσκει τα όμοια και τα αντίστοιχά της σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτής της γης."
Ήρθε η ώρα να διαβάσω και τα μεγάλα του αφηγήματα: '55 και Ο Γύρος του Θανάτου.