Η νουβέλα "Το πρώτο φιλί – Ένα απόγευμα του Γιωργάκη Βιζυηνού στο χαρέμι του Αμπντουλαζίζ" είναι μια ανατολίτικη φαντασία, εμπλουτισμένη με σπαράγματα από την παιδική ζωή και το έργο του συγγραφέα και αναφορές στην θρακική λαογραφία.
Ο δωδεκάχρονος Γιωργάκης, έχοντας το ξεχωριστό προνόμιο, ως επιδέξιο ραφτόπουλο, να φιλοτεχνήσει το επίσημο φόρεμα της ικμπάλ, της πρώτης ευνοούμενης και μέλλουσας συζύγου του σουλτάνου, το τελευταίο απόγευμα της φιλοξενίας του στο σαράι, κρύβεται σε μια απόμερη κώχη του χαρεμιού, από όπου παρακολουθεί έκθαμβος τα δρώμενα. Λίγο πριν σκοτεινιάσει, τον ανακαλύπτει η πανέμορφη και εκμαυλιστική ιμπάλ στην κρυψώνα, όπου θα του δώσει το πρώτο φιλί της ζωής του που θα σφραγίσει και το ερωτικό πεπρωμένο του. Ο μικρός Θρακιώτης, με την φανταστική παρουσία του παππού του και της μάνας του, ανακαλεί στο πρόσωπο του στιβαρού αρχιευνούχου το παιδομάζωμα και στον ξέφρενο χορό των σκανδαλιστικών χανουμισσών τα αναστενάρια και άλλα πατροπαράδοτα έθιμα και θρύλους της παγανιστικής και ορθόδοξης Θράκης.
"Αχ, και πού να 'ξερες πως κάποτε σμίγουνε τα σώματα, κάποτε σμίγουν κι οι ψυχές - κι οι ξένοι, με τον έρωτα, Γιωργάκη μου, καμιά φορά γίνονται πιο δικοί κι απ' τους δικούς μας;"
Παπαδιαμάντης (Το Αγγελόκρουσμα, Άγρα 2012), Βιζυηνός (Το Πρώτο Φιλί, Άγρα 2015), Καβάφης (Σκίρτημα Ερωτικόν, Άγρα 2017) και -άρτι αφιχθείς- Οδυσσέας Ανδρούτσος ("Ολίγη Μπέσα Ωρέ Μπράτιμε": Η Τελευταία Ώρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, Άγρα 2019): μικρά αφηγηματικά ενσταντανέ, σπαράγματα από βίους αγίων του νεοελληνικού πανθέου, ένα προσωπικό εικονοστάσι δια χειρός ενός ακάματου φιλολόγου/ερευνητή και συνάμα ταλαντούχου χειριστή και θησαυροφύλακα της ελληνικής γλώσσας! Ο Κοροβίνης γράφει σε ένα προλογικό κείμενό του για τον Θρακιώτη Βιζυηνό: "Κάθε προικισμένος και εμπνευσμένος δημιουργός των ελληνικών γραμμάτων μεταφέροντας μέσα απ' το έργο του ένα κομματάκι ρωμαίικης γης που σφράγισε τα μύχια της ψυχής του, μεταφέρει παράλληλα κι ένα κομμάτι ατόφιας ζωής απ' τον πλανήτη μας: Ο Καβάφης μεταφέρει στον κόσμο την Κωνσταντινούπολη και την Αλεξάνδρειά του. Ο Παπαδιαμάντης τη Σκιάθο του... ...Ο Βιζυηνός μεταφέρει στον κόσμο την πολυλατρεμένη Βιζύη και τη σπαραγμένη καρδιά της μάνας του, της Μιχαλιέσσας, που βρίσκει τα όμοια και τα αντίστοιχά της σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτής της γης." Ήρθε η ώρα να διαβάσω και τα μεγάλα του αφηγήματα: '55 και Ο Γύρος του Θανάτου.
Καλό φαν-φίξιον, στο ύφος του Βιζυηνού, που κάνει σπόιλερ στον εαυτό του.
Στα θετικά του βιβλίου η καλή, μάλλον, απεικόνιση του οθωμανικού χαρεμιού, τα στοιχεία του τότε κόσμου και η ιδιαίτερη γλώσσα.
Αρνητική η απεικόνιση του 12χρονου Βιζυηνού, για τον οποίο μαθαίνουμε λιγότερα απ' ό,τι για τον 12χρονο Χριστό. Ένα άβουλο στατικό πλάσμα, ένας ανώνυμος Γιωργάκης απ' τη Βιζύη, που θα έκανε λογοτεχνικά ακριβώς την ίδια δουλειά με κάποιον Νικόλα απ' την Αθήνα ή κάποιον Σπυράκο απ' την Κέρκυρα.