Czerwone tarcze

Jarosław Iwaszkiewicz - DZIEŁA

by Jarosław Iwaszkiewicz, Ryszard Matuszewski (Afterword)

Czerwone tarcze

Genres: Historical Fiction

422 pages, Hardcover

First published January 1, 1934

About the author

Iwaszkiewicz was born in Kalnik (now in Vinnytsia Oblast, Ukraine). After the death of his father (an accountant), he and his mother lived in Warsaw between 1902–1904, and then moved back to Ukraine in 1904–1912. He graduated from a secondary school in Kiev in 1912 and enrolled at the Law Faculty of Kiev University. After World War I, in October 1918 he returned to Warsaw. There, he joined a group of local artists who had started Pro Arte et Studio arts magazine. Iwaszkiewicz with Julian Tuwim and Antoni Słonimski co-founded the Skamander group of experimental poets in 1919.

In 1922 he married Anna Lilpop, a daughter of a wealthy entrepreneur, and the couple settled in Podkowa Leśna in the suburb of Warsaw. In 1928 they moved to a newly built house that Iwaszkiewicz named Stawisko. Maciej Rataj, the Speaker of the Lower Chamber of the Polish Parliament (Sejm) appointed him to be his secretary. Iwaszkiewicz worked for a magazine called "Wiadomości Literackie" and also published his works in numerous periodicals like "Gazeta Polska" (1934–1938) and "Ateneum" (1938–1939). Later he was a secretary to the Society for the Encouragement of Fine Arts (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych), and a member of the Polish PEN Club. The Foreign Ministry first appointed him the head of the art promotion section and later sent him as a secretary to Copenhagen (1932-1925) and Brussels (1935–1936). He was a member of Związek Zawodowy Literatów Polskich (ZZLP, The Trade Union of Polish Writers) and in 1939 voted its vice-president.

As a novelist he wrote Sława i Chwała (Glory and Vainglory) - a saga depicting a panorama of the life of Polish intelligentsia in years 1914-1947 and a few other novels but is most highly regarded for his short stories. He was awarded the Lenin Peace Prize.

Reviews

[Sever · Rating 3 out of 5]

3,5

[monini · Rating 5 out of 5]

„jaka to szkoda, że ludzie nie widzą piękności świata, zajęci swoimi sprawami”

[Inge · Rating 5 out of 5]

Absolutnie zachwycające. Przede wszystkim językowo, dawno nie czytałem czegoś, gdzie same słowa są upajające.

No i co jeszcze. Trochę opowieść o tym, że ciężko jest się trzymać tego, w co się samemu wierzy, kiedy nie umie się zamemu tego wyartykułować, co się uważa za słuszne, a ze wszystkich stron wszyscy mają swoje własne poglądy na to, w co my powinniśmy wierzyć i czego chcieć. Więc trochę takie zachowywanie godności. Nawet jeśli tylko gdzieś w głębi siebie i wśród wątpliwości.

I trochę o tym, że dobrze jest być przegrywem. W pewien sposób ma ten tekst chyba anarchizujące skłonności i wątpi we władzę ogólnie i w jej słuszność. "Porażka" jako władca może być wynikiem tej świadomości i może być zwyczajnie lepsza. Przegraj tron, zachowaj duszę czy coś w tym stylu. Jakiś wyraz protestu. + Bardzo ciekawe, że we wstępie do mojego nowiutkiego wydania jest wypowiedź Iwaszkiewicza z jakoś lat 40 czy 50, że trochę sam nie jest fanem tej książki i nie jest pewien, po co ją napisał - a biorąc pod uwagę, że pierwsze wydanie było w 1934 i jaki był kontekst polski i europejski w tym czasie, to interpretacja nasuwa się dość łatwo, czemu Iwaszkiewicz mógł czuć, że powinien coś takiego napisać. Różnorodność jest źródłem "siły" i "bogactwa", nie jednolitość i kontrola.

[Paweł Kocur · Rating 4 out of 5]

Gdy młodzieniec o świetlanej przyszłości, staje się ekscentrycznym starcem.

Gdy czas zaczyna płynąć gdzieś obok, a nasze życie oddala się od rzeczywistości.

Gdy dociera do nas gorzka prawda - że nie możemy stać się postacią, którą wyhodowaliśmy we własnych wyobrażeniach.

Iwaszkiewicz owija fundamentalne dylematy w piękną opowieść opartą na wielkiej historii i legendzie. Maluje przy tym smutne portrety - wszystkie sceny, nawet chwile euforii, są jakby ulepione z cichej rozpaczy.

Ostatecznie jednak "Czerwone tarcze" oferują nam coś zdecydowanie więcej niż poczucie beznadziei i fatalizmu. Tego po prostu trzeba doświadczyć.

Styl narracji na pierwszych kartach książki może nie odpowiadać każdemu czytelnikowi, ale proszę się nie zrażać. Na ostatnich 150 stronach pojawia się niezrównany kunszt Iwaszkiewicza.

[pablo · Rating 5 out of 5]

cieszę się, że ktoś tchnął w te postacie historyczne życie. henryk, główny bohater, jest napisany cudownie, przyjemnie jest wyczytywać między wierszami sugestie o jego homoseksualizmie, inni są równie żywi i wyraziści. stylizacja językowa i samo zabarwienie literackie również nienaganne, jak to u iwaszkiewicza. fabuła miejscami może zanudzać - gdyby nie napisał tego iwaszkiewicz w stylu tak kunsztownym pewnie zabiła by tą książkę, ale ostatecznie wyszło wspaniale.

[Dovile · Rating 3 out of 5]

Labai talentingai parašyta ir gerai skaitosi, atrodo, aplankai aprašomas vietas ir veikėjai kaip gyvi, nors kiek nervina, kad per visą romaną beveik nieko ir neįvyksta - pagrindinis veikėjas ne visai žino, ko nori ir ko jam reikia, kad būtų laimingas, dar mažiau žino, kodėl jam to reikia, ir jau visai nežino, kaip to pasiekti. Nepaisant šito, knygoje aprašomų veikėjų gyvenimai ir buitis įdomi ir paprasta, gyvenimiška. Įdomus ir pats aprašomų įvykių laikotarpis - dar iki Lenkijos suvienijimo iš atskirų kunigaikštysčių į vieną valstybę ir su dar pusiau pagoniškais jos pakraščiais.

[Fantine525 · Rating 2 out of 5]

Uważam, że to książka zdecydowanie zbyt długa i rozwlekła, a autor nigdy jasno nie wyraża, jaki jest jego zamysł z tą historią związany, jaki miał być przekaz. Ale Iwaszkiewicz zawsze był bardziej znany ze swoich krótszych form, więc dam drugą szansę jego opowiadaniom.

[ray moon · Rating 2 out of 5]

DNF ok. 60% ale uznaję za przeczytane
panie boże czemu tyle kobiet w życiu księcia, który żony nie miał i mieć nie chciał