Op haar dertigste voelt Julie de grond onder haar voeten wegzakken. Bij de psycholoog ontdekt ze hoe oude herinneringen en overtuigingen zich ongemerkt hebben genesteld in haar leven. Hoelang kun je een rugzak dragen zonder te weten wat er eigenlijk in zit? Welke gedachten zijn écht van jou en welke heb je ongevraagd geërfd? En hoe beïnvloeden die je vriendschappen, relaties en werk?
In Dit is niet voor niets geweest gaat Julie op zoek naar de herkomst van die gedachten en naar manieren om lichter te reizen. Ze schrijft over therapie en terugvallen, maar ook over ongemakkelijke dates, de kracht van vriendschappen, zwemmen in ijskoud water en haar liefde voor parmaham.
Een intiem, herkenbaar en soms pijnlijk eerlijk verhaal over hoe vroeger doorwerkt in het nu - en over de momenten waarop je beseft dat je, midden in de chaos, misschien al dichterbij bent dan je denkt.
Dit boek geeft me een vorm van (h)erkenning die binnenkomt zonder zich op te dringen. Alsof de schrijver naast me aan de oever van mijn stromende leven zit en me zegt dat het oké is.
Julie schrijft ook dat het leven niet rechtlijnig is, maar beweegt als de zee, en dat we daar dan maar beter op mee leren surfen. Door dit boek kunnen we zien dat je kunt leren surfen op golven die je niet hebt gekozen. Julie geeft de lezer hoop. Dankjewel ook om te tonen dat breekbaarheid en kracht geen tegenpolen zijn, maar in dezelfde moedige golvende beweging kunnen bestaan.
Aan de auteur: “Ik hoop dat de zee die jij zo helder en schitterend weergeeft jou, je surfplank en je kleverige wetsuit blijft dragen op dagen dat ze ruwer is dan ze lijkt.”
Prachtig verhaal! Als je na 10 jaar nog eens een boek van meer dan 300 pagina’s kan lezen op een week tijd, dan weet je dat het goed is. Leest als een trein!