What do you think?
Rate this book
Θάλασσα σώσε με
-Τη σκότωσες;
-Ναι.
-Πού;
-Μέσα στο αμάξι της.
-Εκεί όπου τη βρήκαμε; Στην παραλία έξω από το Τολό;
-Ναι.
-Γιατί;
-Από αγάπη.
-Ποιος μπορεί να το πιστέψει αυτό;
-Δύο μπορούν.
Ναύπλιο. Παραμονή Χριστουγέννων. Με αφορμή τη δολοφονία μιας δικηγόρου, ο Χάρης Κόκκινος έρχεται αντιμέτωπος με μια υπόθεση που δεν μοιάζει με καμία από όσες έχει χειριστεί. Οι απαντήσεις που αναζητά δεν κρύβονται σε κάποιο μεμονωμένο στοιχείο, αλλά στις σιωπές των ανθρώπων, στις σχέσεις τους που φθείρονται και στις οριακές τους επιλογές. Κι αν η υπόθεση τον οδηγεί στον τόπο του εγκλήματος, η αλήθεια αυτή τη φορά τον σπρώχνει κάπου πιο σκοτεινά: μέσα του.
Ένα σύγχρονο κοινωνικό ψυχογράφημα για το αθέατο και παράλογο αυτής της γωνιάς της Μεσογείου, για τις ζωές που διαμορφώνονται στη σιωπή και για τους δεσμούς που μας δοκιμάζουν αποδεικνύοντας ότι ο πιο επικίνδυνος τόπος είναι εκεί όπου αγαπάμε.
-Ναι.
-Πού;
-Μέσα στο αμάξι της.
-Εκεί όπου τη βρήκαμε; Στην παραλία έξω από το Τολό;
-Ναι.
-Γιατί;
-Από αγάπη.
-Ποιος μπορεί να το πιστέψει αυτό;
-Δύο μπορούν.
Ναύπλιο. Παραμονή Χριστουγέννων. Με αφορμή τη δολοφονία μιας δικηγόρου, ο Χάρης Κόκκινος έρχεται αντιμέτωπος με μια υπόθεση που δεν μοιάζει με καμία από όσες έχει χειριστεί. Οι απαντήσεις που αναζητά δεν κρύβονται σε κάποιο μεμονωμένο στοιχείο, αλλά στις σιωπές των ανθρώπων, στις σχέσεις τους που φθείρονται και στις οριακές τους επιλογές. Κι αν η υπόθεση τον οδηγεί στον τόπο του εγκλήματος, η αλήθεια αυτή τη φορά τον σπρώχνει κάπου πιο σκοτεινά: μέσα του.
Ένα σύγχρονο κοινωνικό ψυχογράφημα για το αθέατο και παράλογο αυτής της γωνιάς της Μεσογείου, για τις ζωές που διαμορφώνονται στη σιωπή και για τους δεσμούς που μας δοκιμάζουν αποδεικνύοντας ότι ο πιο επικίνδυνος τόπος είναι εκεί όπου αγαπάμε.
344 pages, Paperback
First published May 4, 2026
About the author
Ευτυχία Γιαννάκη
20 books194 followersΗ Ευτυχία Γιαννάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε πληροφορική, μουσική τεχνολογία, επικοινωνία και εργάστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια διδάσκει σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής.
Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί η σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο.
Η τριλογία της Αθήνας:
#1 Στο πίσω κάθισμα (2016)
#2 Αλκυονίδες μέρες (2017)
#3 Πόλη στο φως (2018)
Η τριλογία του βυθού:
#4 Η νόσος του μικρού θεού (2020)
#5 Στη φωλιά του ιππόκαμπου (2021)
#6 Οι ναυαγοί του Αυγούστου (2022)
Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί και η σειρά μυστηρίου για παιδιά "Πιτσιμπουίνοι: Τα πρώτα μου μυστήρια":
- Μυστήριο στη Λίμνη Λαμπίκο
- Εξαφάνιση στο Πίτσι Πίτσου
- Το μεγάλο Πιτς Πάρτι
- Έκρηξη στο Πιτσιτούμπο
- Κάτι βρομάει στου Πίτσου
- Το Πειρατικό Πιτς Radio
Στο παρελθόν κυκλοφόρησε με ψευδώνυμο το μυθιστόρημα "Χάρντκορ" (εκδόσεις Ωκεανίδα) που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, ενώ υπέγραψε και το σενάριο της αστυνομικής τηλεοπτικής σειράς "Ο Σκαραβαίος" (Alpha TV).
Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί η σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο.
Η τριλογία της Αθήνας:
#1 Στο πίσω κάθισμα (2016)
#2 Αλκυονίδες μέρες (2017)
#3 Πόλη στο φως (2018)
Η τριλογία του βυθού:
#4 Η νόσος του μικρού θεού (2020)
#5 Στη φωλιά του ιππόκαμπου (2021)
#6 Οι ναυαγοί του Αυγούστου (2022)
Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί και η σειρά μυστηρίου για παιδιά "Πιτσιμπουίνοι: Τα πρώτα μου μυστήρια":
- Μυστήριο στη Λίμνη Λαμπίκο
- Εξαφάνιση στο Πίτσι Πίτσου
- Το μεγάλο Πιτς Πάρτι
- Έκρηξη στο Πιτσιτούμπο
- Κάτι βρομάει στου Πίτσου
- Το Πειρατικό Πιτς Radio
Στο παρελθόν κυκλοφόρησε με ψευδώνυμο το μυθιστόρημα "Χάρντκορ" (εκδόσεις Ωκεανίδα) που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, ενώ υπέγραψε και το σενάριο της αστυνομικής τηλεοπτικής σειράς "Ο Σκαραβαίος" (Alpha TV).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
July 18, 2026
Με το «Θάλασσα σώσε με», η Ευτυχία Γιαννάκη με έκανε για άλλη μια φορά να συνειδητοποιήσω γιατί θεωρώ πως η σειρά έργων της με βασικό ήρωα τον Χάρη Κόκκινο ξεπερνά τα όρια της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ο φόνος μιας επιτυχημένης δικηγόρου στο Τολό, εν διαστάση συζύγου του Εισαγγελέα του Ναυπλίου, τον οποίο η θανούσα παρακολουθούσε εμμονικά στη νέα του ζωή με τη νυν συντροφό του, είναι μόνο η αφορμή για την εκτύλιξη μιας σύνθετης ιστορίας. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι αυτό που πραγματικά με περίμενε δεν ήταν ένα ακόμη μυστήριο προς επίλυση, αλλά ένα μυθιστόρημα για τη μοναξιά, την αγάπη, την εξουσία και τα τραύματα που κουβαλάμε, είτε είναι προσωπικά είτε συλλογικά.
Ο Χάρης Κόκκινος επιστρέφει ίσως πιο ανθρώπινος από ποτέ. Εκτός από την πίεση της εξιχνίασης μιας υπόθεσης που αγγίζει πρόσωπα της εξουσίας, βρίσκεται αντιμέτωπος με τη δική του εσωτερική κατάρρευση, καθώς η αιφνίδια εξαφάνιση της Ελεονόρας, της συντρόφου του και πρώην υπαλλήλου της ΕΥΠ, τον αναγκάζει να συγκρουστεί με όσα απέφευγε να αισθανθεί. Αυτό που πάντα με γοητεύει στον συγκεκριμένο ήρωα είναι πως δεν παρουσιάζεται ποτέ ως αλάνθαστος. Είναι ένας άνθρωπος κουρασμένος, πληγωμένος, γεμάτος ενοχές, που συνεχίζει να προχωρά επειδή δεν γνωρίζει άλλο τρόπο. Νομίζω πως σε αυτό το βιβλίο η συγγραφέας τον φέρνει πιο κοντά από ποτέ στον αναγνώστη.
Αυτό που με κέρδισε είναι πως η αναζήτηση του δολοφόνου δεν αποτελεί το πραγματικό διακύβευμα της ιστορίας. Από πολύ νωρίς η Γιαννάκη μεταφέρει το ενδιαφέρον από το «ποιος» στο «γιατί». Η φράση «από αγάπη», που εμφανίζεται ήδη στις πρώτες σελίδες, λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης που αναγκάζει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν "αγαπά", όταν χάνει ή όταν νιώθει πως δεν έχει άλλη διέξοδο γιατί ο πόνος καταλύει την ύπαρξή του.
Παράλληλα, η συγγραφέας εμπνέεται από την επικαιρότητα και ενσωματώνει στις σελίδες του βιβλίου γεγονότα όπως το Qatargate, ελαφρώς παραλλαγμένα, ενώ στα τελευταία κεφάλαια ανοίγει ένα δύσκολο αλλά σημαντικό κεφάλαιο της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Οι κλεμμένες εβραϊκές περιουσίες στην περίοδο της Γερμανικής Κατοχής (και δη στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Θεσσαλονίκη), η διαπλοκή, οι μυστικές υπηρεσίες, η πολιτική εξουσία και η διαφθορά δεν λειτουργούν απλώς ως στοιχεία της πλοκής. Έχουν ουσιαστικό ρόλο και δείχνουν πως όσα δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ πραγματικά συνεχίζουν να καθορίζουν το σήμερα. Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο όλα αυτά ενσωματώνονται οργανικά στην ιστορία, χωρίς να μοιάζουν διδακτικά ή επιτηδευμένα.
Ξεχωριστή θέση κατέχει, φυσικά, η θάλασσα. Δεν είναι απλώς το σκηνικό του βιβλίου. Είναι σύμβολο λύτρωσης, καθαρμού, φόβου αλλά και επιστροφής στην αρχή. Όταν ο Κόκκινος ή κάποιος αλλος από τους ήρωες βυθίζεται στα νερά της, ο αναγνώστης νιώθει πως ο ήρωας προσπαθεί να ξεπλύνει όχι μόνο όσα έχει ζήσει, αλλά και όσα δεν μπορεί να συγχωρήσει στον εαυτό του. Είναι από τις πιο δυνατές συμβολικές παρουσίες που συναντά κανείς στα βιβλία της Γιαννάκη.
Η γραφή της παραμένει ένα από τα σημαντικότερα προτερήματα των έργων της. Είναι ποιητική χωρίς υπερβολές, λιτή αλλά γεμάτη εικόνες και συναισθήματα. Δεν εντυπωσιάζει με λεκτικά στολίδια· εντυπωσιάζει γιατί κάθε πρόταση μοιάζει να έχει λόγο ύπαρξης. Οι περιγραφές του Ναυπλίου, της χειμωνιάτικης θάλασσας και των εσωτερικών διαδρομών των ηρώων δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που δύσκολα εγκαταλείπει τον αναγνώστη.
Οι χαρακτήρες είναι, στην πλειονότητά τους, από τους πιο ολοκληρωμένους που έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα η συγγραφέας, παρότι ένας δυο θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί περισσότερο. Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις στα διλήμματα που τους ταλανίζουν, ούτε απόλυτοα καλοί και κακοί. Όλοι κουβαλούν πληγές, ενοχές, φιλοδοξίες, ματαιώσεις και προσωπικές ήττες. Ίσως τελικά αυτό που κυριαρχεί περισσότερο στο βιβλίο είναι η μοναξιά. Εκείνη η βαθιά μοναξιά των ανθρώπων που συνυπάρχουν αλλά αδυνατούν να επικοινωνήσουν πραγματικά.
Το τέλος ήταν ακριβώς όπως το περίμενα από τη Γιαννάκη και ταυτόχρονα εντελώς διαφορετικό. Ανατρεπτικό, συγκινητικό και γεμάτο πικρή αλήθεια. Όταν έκλεισα το βιβλίο δεν ένιωσα ότι είχε τελειώσει η ιστορία. Αντίθετα, έμεινα να σκέφτομαι τους ανθρώπους του, τις επιλογές τους και όλα όσα δεν διορθώνονται, ακόμη κι αν αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Το «Θάλασσα σώσε με» δεν είναι απλώς ένα από τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστόρηματα της χρονιάς. Είναι ένα βιβλίο που χρησιμοποιεί το έγκλημα ως όχημα για να μιλήσει για την ανθρώπινη φύση, για τη μνήμη, για την εξουσία και, πάνω απ' όλα, για τη μοναξιά. Η Ευτυχία Γιαννάκη αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι το ελληνικό νουάρ μπορεί να είναι λογοτεχνία υψηλού επιπέδου. Και προσωπικά, θεωρώ πως αυτό είναι ένα από τα πιο ώριμα, πιο συναισθηματικά και πιο ολοκληρωμένα βιβλία της σειράς με τον Χάρη Κόκκινο.
Ο Χάρης Κόκκινος επιστρέφει ίσως πιο ανθρώπινος από ποτέ. Εκτός από την πίεση της εξιχνίασης μιας υπόθεσης που αγγίζει πρόσωπα της εξουσίας, βρίσκεται αντιμέτωπος με τη δική του εσωτερική κατάρρευση, καθώς η αιφνίδια εξαφάνιση της Ελεονόρας, της συντρόφου του και πρώην υπαλλήλου της ΕΥΠ, τον αναγκάζει να συγκρουστεί με όσα απέφευγε να αισθανθεί. Αυτό που πάντα με γοητεύει στον συγκεκριμένο ήρωα είναι πως δεν παρουσιάζεται ποτέ ως αλάνθαστος. Είναι ένας άνθρωπος κουρασμένος, πληγωμένος, γεμάτος ενοχές, που συνεχίζει να προχωρά επειδή δεν γνωρίζει άλλο τρόπο. Νομίζω πως σε αυτό το βιβλίο η συγγραφέας τον φέρνει πιο κοντά από ποτέ στον αναγνώστη.
Αυτό που με κέρδισε είναι πως η αναζήτηση του δολοφόνου δεν αποτελεί το πραγματικό διακύβευμα της ιστορίας. Από πολύ νωρίς η Γιαννάκη μεταφέρει το ενδιαφέρον από το «ποιος» στο «γιατί». Η φράση «από αγάπη», που εμφανίζεται ήδη στις πρώτες σελίδες, λειτουργεί σαν ένας καθρέφτης που αναγκάζει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν "αγαπά", όταν χάνει ή όταν νιώθει πως δεν έχει άλλη διέξοδο γιατί ο πόνος καταλύει την ύπαρξή του.
Παράλληλα, η συγγραφέας εμπνέεται από την επικαιρότητα και ενσωματώνει στις σελίδες του βιβλίου γεγονότα όπως το Qatargate, ελαφρώς παραλλαγμένα, ενώ στα τελευταία κεφάλαια ανοίγει ένα δύσκολο αλλά σημαντικό κεφάλαιο της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Οι κλεμμένες εβραϊκές περιουσίες στην περίοδο της Γερμανικής Κατοχής (και δη στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Θεσσαλονίκη), η διαπλοκή, οι μυστικές υπηρεσίες, η πολιτική εξουσία και η διαφθορά δεν λειτουργούν απλώς ως στοιχεία της πλοκής. Έχουν ουσιαστικό ρόλο και δείχνουν πως όσα δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ πραγματικά συνεχίζουν να καθορίζουν το σήμερα. Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο όλα αυτά ενσωματώνονται οργανικά στην ιστορία, χωρίς να μοιάζουν διδακτικά ή επιτηδευμένα.
Ξεχωριστή θέση κατέχει, φυσικά, η θάλασσα. Δεν είναι απλώς το σκηνικό του βιβλίου. Είναι σύμβολο λύτρωσης, καθαρμού, φόβου αλλά και επιστροφής στην αρχή. Όταν ο Κόκκινος ή κάποιος αλλος από τους ήρωες βυθίζεται στα νερά της, ο αναγνώστης νιώθει πως ο ήρωας προσπαθεί να ξεπλύνει όχι μόνο όσα έχει ζήσει, αλλά και όσα δεν μπορεί να συγχωρήσει στον εαυτό του. Είναι από τις πιο δυνατές συμβολικές παρουσίες που συναντά κανείς στα βιβλία της Γιαννάκη.
Η γραφή της παραμένει ένα από τα σημαντικότερα προτερήματα των έργων της. Είναι ποιητική χωρίς υπερβολές, λιτή αλλά γεμάτη εικόνες και συναισθήματα. Δεν εντυπωσιάζει με λεκτικά στολίδια· εντυπωσιάζει γιατί κάθε πρόταση μοιάζει να έχει λόγο ύπαρξης. Οι περιγραφές του Ναυπλίου, της χειμωνιάτικης θάλασσας και των εσωτερικών διαδρομών των ηρώων δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που δύσκολα εγκαταλείπει τον αναγνώστη.
Οι χαρακτήρες είναι, στην πλειονότητά τους, από τους πιο ολοκληρωμένους που έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα η συγγραφέας, παρότι ένας δυο θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί περισσότερο. Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις στα διλήμματα που τους ταλανίζουν, ούτε απόλυτοα καλοί και κακοί. Όλοι κουβαλούν πληγές, ενοχές, φιλοδοξίες, ματαιώσεις και προσωπικές ήττες. Ίσως τελικά αυτό που κυριαρχεί περισσότερο στο βιβλίο είναι η μοναξιά. Εκείνη η βαθιά μοναξιά των ανθρώπων που συνυπάρχουν αλλά αδυνατούν να επικοινωνήσουν πραγματικά.
Το τέλος ήταν ακριβώς όπως το περίμενα από τη Γιαννάκη και ταυτόχρονα εντελώς διαφορετικό. Ανατρεπτικό, συγκινητικό και γεμάτο πικρή αλήθεια. Όταν έκλεισα το βιβλίο δεν ένιωσα ότι είχε τελειώσει η ιστορία. Αντίθετα, έμεινα να σκέφτομαι τους ανθρώπους του, τις επιλογές τους και όλα όσα δεν διορθώνονται, ακόμη κι αν αποκαλυφθεί η αλήθεια.
Το «Θάλασσα σώσε με» δεν είναι απλώς ένα από τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστόρηματα της χρονιάς. Είναι ένα βιβλίο που χρησιμοποιεί το έγκλημα ως όχημα για να μιλήσει για την ανθρώπινη φύση, για τη μνήμη, για την εξουσία και, πάνω απ' όλα, για τη μοναξιά. Η Ευτυχία Γιαννάκη αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι το ελληνικό νουάρ μπορεί να είναι λογοτεχνία υψηλού επιπέδου. Και προσωπικά, θεωρώ πως αυτό είναι ένα από τα πιο ώριμα, πιο συναισθηματικά και πιο ολοκληρωμένα βιβλία της σειράς με τον Χάρη Κόκκινο.
Read
June 13, 2026Ο Χάρης Κόκκινος επιστρέφει χωρίς και ο ίδιος να το θέλει πολύ σε μια υπόθεση όπου όσο απλή φαίνεται, τόσο απίστευτη είναι (αλλά βασίζεται σε αντίστοιχη πραγματική). Η έρευνα της υπόθεσης, όμως, αποκαλύπτει και πολλές σκοτεινές διασυνδέσεις, οι οποίες καταφέρνουν με τη γνωστή διεισδυτική ματιά της συγγραφέως να μεταφέρουν τις παθογένειες μιας ολόκληρης κοινωνίας και όλα αυτά που (προσωπικά τουλάχιστον) προκαλούν αηδία για τον τρόπο που λειτουργούμε. Παράλληλα ο αστυνόμος είναι σαφώς πιο βαρύς και το προσωπικό κόστος που έχει και για αυτόν η υπόθεση τον κάνουν να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά.
Για μια ακόμη φορά η συγγραφέας μας δίνει ένα καλό και ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα ενώ χωρίς κανένα διδακτισμό μας δείχνει την εικόνα της κοινωνίας που δεν θέλουμε να βλέπουμε.
Δείτε περισσότερα στο Ex Libris.
Για μια ακόμη φορά η συγγραφέας μας δίνει ένα καλό και ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα ενώ χωρίς κανένα διδακτισμό μας δείχνει την εικόνα της κοινωνίας που δεν θέλουμε να βλέπουμε.
Δείτε περισσότερα στο Ex Libris.
July 21, 2026
4,5*
Η θάλασσα δεν ξεπλένει τα πάντα
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο σε ένα έγκλημα δεν είναι η στιγμή που συμβαίνει. Είναι όλα όσα έχουν προηγηθεί. Οι μικρές μετατοπίσεις, οι σιωπές, οι ρωγμές που περνούν απαρατήρητες μέχρι την ώρα που όλα οδηγούν σε μια πράξη χωρίς επιστροφή. Σε αυτόν τον χώρο, ανάμεσα στο έγκλημα και στη διαδρομή που το γέννησε, κινείται η Ευτυχία Γιαννάκη στο νέο της μυθιστόρημα “Θάλασσα σώσε με”, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίκαρος.
Παραμονές Χριστουγέννων ένα έγκλημα αναστατώνει την πόλη του Ναυπλίου και οδηγεί τον αστυνόμο Χάρη Κόκκινο σε μια έρευνα όπου τίποτα δεν είναι απλό όπως φαίνεται. Τόσο οι μαρτυρίες όσο και οι σιωπές και οι σχέσεις των ανθρώπων που εμπλέκονται στην υπόθεση κρύβουν ιστορίες που αποδεικνύουν πως η αλήθεια δεν κρύβεται απαραίτητα εκεί όπου την αναζητά κάποιος.
Όπως προείπα, είναι σαφές ότι η συγγραφέας ενδιαφέρεται κυρίως για τη διαδρομή που προηγείται της αποκάλυψης του ενόχου. Στο βιβλίο το έγκλημα είναι η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από την επιφάνεια υπάρχει ένα πλέγμα σχέσεων, φόβων, επιθυμιών και ενοχών που σταδιακά βγαίνουν στην επιφάνεια. Αυτό είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του βιβλίου για μένα.
Κάτι άλλο που παρατήρησα με ενδιαφέρον είναι ότι η Ευτυχία επέλεξε να κρατήσει τους ήρωές της σε μια γκρίζα περιοχή και να μην τους χωρίσει σε θύτες και θύματα. Τους αφήνει να κινηθούν ελεύθερα, εκεί όπου η αγάπη μπορεί να συνυπάρξει με την προδοσία και η ανάγκη για προστασία μπορεί να οδηγήσει σε πράξεις που δεν δικαιολογούνται εύκολα. Πόσο πιο ειλικρινά ανθρώπινο μπορεί να γίνει αυτό;
Θέλω εδώ να μιλήσω για τον άξονα της θάλασσας, γιατί εδώ θεωρώ πως βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα συμβολική διάσταση του βιβλίου.
Καταρχάς, ο ίδιος ο τίτλος “Θάλασσα σώσε με” κρύβει μια αντίφαση. Η θάλασσα είναι καταφύγιο και απειλή ταυτόχρονα. Είναι ο χώρος όπου κάποιος μπορεί να αναζητήσει λύτρωση αλλά και ο τόπος όπου μπορούν να χαθούν πράγματα και άνθρωποι για πάντα. Στο μυθιστόρημα της Ευτυχίας λειτουργεί σαν διαρκής υπενθύμιση πως τίποτα δεν εξαφανίζεται πραγματικά. Απλά μετακινείται κάτω από την επιφάνεια, ανακατεύεται με το κύμα και περιμένει τη στιγμή που θα επιστρέψει.
Η συγγραφέας αξιοποιεί το θαλασσινό τοπίο όχι ως όμορφο σκηνικό για την πλοκή, αλλά ως προέκταση της ίδιας της ιστορίας. Η ηρεμία της επιφάνειας δεν σημαίνει απουσία αναταράξεων, όπως συμβαίνει και με τους ήρωες του βιβλίου.
Η ίδια ακριβώς ιδέα αποτυπώνεται και στο εξώφυλλο. Οι ανθρώπινες φιγούρες που εικονίζονται μοιάζουν να είναι φτιαγμένες από θάλασσα και γη, σαν να τα κουβαλούν μέσα τους και όχι απλώς να στέκονται απέναντί τους. Τα κενά στα πρόσωπα αφήνουν χώρο για όσα παραμένουν κρυμμένα κάτω από την επιφάνεια. Ένα εξώφυλλο που δεν λειτουργεί απλώς ως εικόνα, αλλά συνομιλεί με τον πυρήνα της ιστορίας.
Μετά από επτά περιπέτειες, στο “Θάλασσα σώσε με” συναντάμε την όγδοη και πιο ώριμη εκδοχή του αστυνόμου Χάρη Κόκκινου. Ένας ήρωας που δεν έχει παραμείνει στατικός μέσα στον χρόνο, αλλά έχει διαμορφωθεί από τις υποθέσεις που κλήθηκε να αντιμετωπίσει και κυρίως από τους ανθρώπους που συνάντησε στην πορεία του.
Σε αυτήν την περιπέτεια βλέπουμε έναν Κόκκινο περισσότερο εσωτερικό και λιγότερο βέβαιο. Έναν ερευνητή που συνεχίζει να αναζητά την αλήθεια, αλλά έχει συνειδητοποιήσει πως η αλήθεια δεν είναι πάντα μια καθαρή γραμμή που χωρίζει το σωστό από το λάθος. Συχνά είναι μια περιοχή γεμάτη αποχρώσεις, όπου ο ρόλος του παρατηρητή γίνεται εξίσου δύσκολος με εκείνον του κριτή. Αν τον αγαπούσα μία φορά, τώρα τον αγαπώ δέκα!
Αν σου αφήνει ένα ερώτημα τελειώνοντάς το “Θάλασσα σώσε με” σίγουρα δεν είναι «ποιος ήταν ο δολοφόνος», αλλά «τι είναι αυτό από το οποίο προσπαθεί πραγματικά να σωθεί κάθε άνθρωπος – από τις πράξεις του, από τις μνήμες του ή μήπως από όσα δεν τόλμησε ποτέ να αντιμετωπίσει;»
Η Ευτυχία Γιαννάκη παραδίδει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα όπου η έρευνα μιας υπόθεσης γίνεται αφορμή για μια βαθύτερη παρατήρηση πάνω στις σχέσεις, στις ενοχές και στις αλήθειες που επιμένουν να επιστρέφουν.
Και μια τελευταία σκέψη… η θάλασσα μπορεί να μη σώζει πάντα. Μπορεί ο ρόλος της να είναι να μας επιστρέφει όσα προσπαθήσαμε να αφήσουμε πίσω μας.
Να το διαβάσετε.
www.yiotavasileiou.gr
Η θάλασσα δεν ξεπλένει τα πάντα
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο σε ένα έγκλημα δεν είναι η στιγμή που συμβαίνει. Είναι όλα όσα έχουν προηγηθεί. Οι μικρές μετατοπίσεις, οι σιωπές, οι ρωγμές που περνούν απαρατήρητες μέχρι την ώρα που όλα οδηγούν σε μια πράξη χωρίς επιστροφή. Σε αυτόν τον χώρο, ανάμεσα στο έγκλημα και στη διαδρομή που το γέννησε, κινείται η Ευτυχία Γιαννάκη στο νέο της μυθιστόρημα “Θάλασσα σώσε με”, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ίκαρος.
Παραμονές Χριστουγέννων ένα έγκλημα αναστατώνει την πόλη του Ναυπλίου και οδηγεί τον αστυνόμο Χάρη Κόκκινο σε μια έρευνα όπου τίποτα δεν είναι απλό όπως φαίνεται. Τόσο οι μαρτυρίες όσο και οι σιωπές και οι σχέσεις των ανθρώπων που εμπλέκονται στην υπόθεση κρύβουν ιστορίες που αποδεικνύουν πως η αλήθεια δεν κρύβεται απαραίτητα εκεί όπου την αναζητά κάποιος.
Όπως προείπα, είναι σαφές ότι η συγγραφέας ενδιαφέρεται κυρίως για τη διαδρομή που προηγείται της αποκάλυψης του ενόχου. Στο βιβλίο το έγκλημα είναι η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από την επιφάνεια υπάρχει ένα πλέγμα σχέσεων, φόβων, επιθυμιών και ενοχών που σταδιακά βγαίνουν στην επιφάνεια. Αυτό είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του βιβλίου για μένα.
Κάτι άλλο που παρατήρησα με ενδιαφέρον είναι ότι η Ευτυχία επέλεξε να κρατήσει τους ήρωές της σε μια γκρίζα περιοχή και να μην τους χωρίσει σε θύτες και θύματα. Τους αφήνει να κινηθούν ελεύθερα, εκεί όπου η αγάπη μπορεί να συνυπάρξει με την προδοσία και η ανάγκη για προστασία μπορεί να οδηγήσει σε πράξεις που δεν δικαιολογούνται εύκολα. Πόσο πιο ειλικρινά ανθρώπινο μπορεί να γίνει αυτό;
Θέλω εδώ να μιλήσω για τον άξονα της θάλασσας, γιατί εδώ θεωρώ πως βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα συμβολική διάσταση του βιβλίου.
Καταρχάς, ο ίδιος ο τίτλος “Θάλασσα σώσε με” κρύβει μια αντίφαση. Η θάλασσα είναι καταφύγιο και απειλή ταυτόχρονα. Είναι ο χώρος όπου κάποιος μπορεί να αναζητήσει λύτρωση αλλά και ο τόπος όπου μπορούν να χαθούν πράγματα και άνθρωποι για πάντα. Στο μυθιστόρημα της Ευτυχίας λειτουργεί σαν διαρκής υπενθύμιση πως τίποτα δεν εξαφανίζεται πραγματικά. Απλά μετακινείται κάτω από την επιφάνεια, ανακατεύεται με το κύμα και περιμένει τη στιγμή που θα επιστρέψει.
Η συγγραφέας αξιοποιεί το θαλασσινό τοπίο όχι ως όμορφο σκηνικό για την πλοκή, αλλά ως προέκταση της ίδιας της ιστορίας. Η ηρεμία της επιφάνειας δεν σημαίνει απουσία αναταράξεων, όπως συμβαίνει και με τους ήρωες του βιβλίου.
Η ίδια ακριβώς ιδέα αποτυπώνεται και στο εξώφυλλο. Οι ανθρώπινες φιγούρες που εικονίζονται μοιάζουν να είναι φτιαγμένες από θάλασσα και γη, σαν να τα κουβαλούν μέσα τους και όχι απλώς να στέκονται απέναντί τους. Τα κενά στα πρόσωπα αφήνουν χώρο για όσα παραμένουν κρυμμένα κάτω από την επιφάνεια. Ένα εξώφυλλο που δεν λειτουργεί απλώς ως εικόνα, αλλά συνομιλεί με τον πυρήνα της ιστορίας.
Μετά από επτά περιπέτειες, στο “Θάλασσα σώσε με” συναντάμε την όγδοη και πιο ώριμη εκδοχή του αστυνόμου Χάρη Κόκκινου. Ένας ήρωας που δεν έχει παραμείνει στατικός μέσα στον χρόνο, αλλά έχει διαμορφωθεί από τις υποθέσεις που κλήθηκε να αντιμετωπίσει και κυρίως από τους ανθρώπους που συνάντησε στην πορεία του.
Σε αυτήν την περιπέτεια βλέπουμε έναν Κόκκινο περισσότερο εσωτερικό και λιγότερο βέβαιο. Έναν ερευνητή που συνεχίζει να αναζητά την αλήθεια, αλλά έχει συνειδητοποιήσει πως η αλήθεια δεν είναι πάντα μια καθαρή γραμμή που χωρίζει το σωστό από το λάθος. Συχνά είναι μια περιοχή γεμάτη αποχρώσεις, όπου ο ρόλος του παρατηρητή γίνεται εξίσου δύσκολος με εκείνον του κριτή. Αν τον αγαπούσα μία φορά, τώρα τον αγαπώ δέκα!
Αν σου αφήνει ένα ερώτημα τελειώνοντάς το “Θάλασσα σώσε με” σίγουρα δεν είναι «ποιος ήταν ο δολοφόνος», αλλά «τι είναι αυτό από το οποίο προσπαθεί πραγματικά να σωθεί κάθε άνθρωπος – από τις πράξεις του, από τις μνήμες του ή μήπως από όσα δεν τόλμησε ποτέ να αντιμετωπίσει;»
Η Ευτυχία Γιαννάκη παραδίδει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα όπου η έρευνα μιας υπόθεσης γίνεται αφορμή για μια βαθύτερη παρατήρηση πάνω στις σχέσεις, στις ενοχές και στις αλήθειες που επιμένουν να επιστρέφουν.
Και μια τελευταία σκέψη… η θάλασσα μπορεί να μη σώζει πάντα. Μπορεί ο ρόλος της να είναι να μας επιστρέφει όσα προσπαθήσαμε να αφήσουμε πίσω μας.
Να το διαβάσετε.
www.yiotavasileiou.gr
May 30, 2026
Ένα αστυνομικό που μένει μέσα σου. Σκοτεινό, αιχμηρό, βαθιά συγκινητικό. Το Θάλασσα, σώσε με δεν διαβάζεται απλώς για να μάθεις ποιος σκότωσε, αλλά για να δεις πόσο επικίνδυνα γίνονται όσα αγαπήσαμε.
Read
August 16, 2026Έχει αρχίσει και βάζει υπερβολική προσπάθεια η συγγραφέας στο γράψιμο και την πλοκή των βιβλίων του Κόκκινου. Πλέον περιφέρει το βασανισμένο κορμί του σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας (σύντομα και του εξωτερικού) για να μας δείξει πόσο "καμένος" και κατεστραμενος είναι ψυχολογικά και νοητικά και αυτό άρχισε να με κουράζει. Πήρε ως βάση την υπόθεση Μονσελα (την αναφέρει και η ίδια στο κείμενο) και στο τέλος σαν από μηχανής θεός βγήκαν οι ιστορίες με τον Μαξ Μερτεν, το χρυσό των Εβραίων και ροή γνωστή καραμέλα των διεφθαρμενων κυβερνήσεων και πολιτικών.
Θα το σκεφτώ πολύ να αγοράσω το επόμενο βιβλίο της, αλλά ίσως εχει κάποιο ενδιαφέρον μιας και κατευθύνει τκν ήρωα να γίνει ιδιωτικός ντετέκτιβ μετά την παραίτηση του από την αστυνομία.
Η κα Γιαννάκη γράφει πολύ ωραία αλλά παίρνει τρομερά πολλές ιδέες από άλλους : σε προηγούμενα βιβλία της έβαλε τον εαυτό της στην πλοκή (δανεισμενο από τον λατρεμένο μου Anthony Horowitz), τώρα αποσύρει τον ήρωα της από το πλαίσιο που τον γνωρίζαμε μέχρι τώρα και θα δούμε που θα τον στείλει (δανεισμενο από τον M. J. Arlidge?), τα εγκλήματα που φαίνεται να διερευνά ο Κόκκινος έρχονται απευθείας από τις υποθέσεις που συγκλόνισαν την Ελλάδα. Θα ήθελα περισσότερη πρωτοτυπία.
Ελπίζω να ξαναβρει την έμπνευση που έκανε την πρώτη τριλογία διαμαντάκια.
Θα το σκεφτώ πολύ να αγοράσω το επόμενο βιβλίο της, αλλά ίσως εχει κάποιο ενδιαφέρον μιας και κατευθύνει τκν ήρωα να γίνει ιδιωτικός ντετέκτιβ μετά την παραίτηση του από την αστυνομία.
Η κα Γιαννάκη γράφει πολύ ωραία αλλά παίρνει τρομερά πολλές ιδέες από άλλους : σε προηγούμενα βιβλία της έβαλε τον εαυτό της στην πλοκή (δανεισμενο από τον λατρεμένο μου Anthony Horowitz), τώρα αποσύρει τον ήρωα της από το πλαίσιο που τον γνωρίζαμε μέχρι τώρα και θα δούμε που θα τον στείλει (δανεισμενο από τον M. J. Arlidge?), τα εγκλήματα που φαίνεται να διερευνά ο Κόκκινος έρχονται απευθείας από τις υποθέσεις που συγκλόνισαν την Ελλάδα. Θα ήθελα περισσότερη πρωτοτυπία.
Ελπίζω να ξαναβρει την έμπνευση που έκανε την πρώτη τριλογία διαμαντάκια.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 20, 2026
not great, not terrible.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews