Ρίζες

by Ματίνα Αποστόλου

Με αφορμή το θάνατο του πατέρα, οι τέσσερις γυναίκες της οικογένειας συναντιούνται για να προετοιμάσουν την κηδεία του. Μάνα, κόρη, θεία, αδερφή. Καθεμιά κουβαλάει το δικό της μερίδιο αυτής της απώλειας, τη δική της εκδοχή της ιστορίας.

Μέσα στα φορτισμένα δωμάτια του πατρικού σπιτιού οι αναμνήσεις τους θα ζωντανέψουν, θα μπλεχτούν μα και θα συγκρουστούν αναδεικνύοντας το χάσμα μεταξύ μνήμης και αλήθειας.

Η επώδυνη ενηλικίωση που φέρνει ο γονεϊκός θάνατος, ο χρόνος που χαράζει σώματα και σχέσεις και οι αθέατες ρίζες που μας καθορίζουν γίνονται το κέντρο μιας πολύπτυχης αφήγησης για όσα κληρονομούμε και όσα επιλέγουμε ν’ αφήσουμε πίσω.

Ένα τρυφερό μα και σκληρό μυθιστόρημα που διερευνά την έννοια της επιστροφής, τη δυσκολία του αποχαιρετισμού, το πένθος και τη συγχώρεση αλλά και τη στερεότητα της μνήμης ως δομικό υλικό της ζωής.

152 pages, Paperback

First published May 4, 2026

About the author

Η Ματίνα Αποστόλου γεννήθηκε στην Άρτα το 1980. Εμφανίστηκε στα social media το 2019 μιλώντας για τα βιβλία με το ιδιαίτερο ύφος της. Σπούδασε χημικός μηχανικός, παρέδωσε τη μεταπτυχιακή της εργασία για τα αιωρούμενα σωματίδια αποφασισμένη να μην ασχοληθεί ξανά μαζί τους, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι το πρώτο της βιβλίο έχει τον τίτλο Σωματίδια.

Reviews

[Dimitrouela · Rating 5 out of 5]

Τόσο αληθινό, τόσο οικείο, τόσο συγκινητικό.

[Katapliktika_ · Rating 5 out of 5]

«Και βάζω τα κλάματα, εκεί, πάνω απ’ τη λεκάνη, γιατί άλλη μια μέρα ξύπνησα σ’ έναν κόσμο που εκείνος λείπει»

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Καθένας μας διαχειρίζεται το πένθος και την απώλεια διαφορετικά. Ακόμη και μέσα στην ίδια την οικογένεια δεν υπάρχουν οι ίδιες αντιδράσεις. Κι οι αναμνήσεις μοιάζουν διαφορετικές γιατί καθένας μας έχει τη δική του οπτική.

Στις Ρίζες η συγγραφέας με κέρδισε περισσότερο από τα Σωματίδια. Δεν νομίζω ότι είχε μόνο να κάνει με το θέμα, μα και τον τρόπο που θέλησε να μιλήσει για αυτό, μέσα από τις γυναίκες της οικογένειας. Σκέψεις που έχουν κάνει, λόγια που δεν έχουν ειπωθεί, μα και αστείες στιγμές που ενδεχομένως να κρύβουν βαθιά θλίψη.




«Ξαφνιάζονται οι άνθρωποι με το θάνατο, δεν το λένε για να μην το γρουσουζέψουν, όμως έχουν την ελπίδα πως η δική τους ζωή στο τέλος κερδίζει γιατί είναι ξεχωριστή, ότι ο θάνατος συμβαίνει στους άλλους και κάτι θα γίνει τελευταία στιγμή στην περίπτωση τους, μια παραχώρηση, θα βρεθεί παραθυράκι.»

[Milt Theo · Rating 5 out of 5]

Υπέροχη γραφή και ευφυές στήσιμο της πλοκής. Έχεις την αίσθηση ότι η συγγραφέας εξερευνά ταυτόχρονα πολλά στοιχεία της ελληνικής πραγματικότητας τα οποία συνήθως διατηρούνται χωριστά - αλλά εξαιτίας του θανάτου του πατέρα υποχρεωτικά τα διαφορετικά επίπεδα καταρρέουν το ένα στο άλλο, αποκαλύπτοντας βαθιά κρυμμένες πτυχές της ανθρώπινης κατάστασης εν γένει. Το πένθος και η δυσκολία του γίνονται εναύσματα για μια ψυχολογική εξέταση του θανάτου ως άρρηκτου μέρους της ζωής. Μέσα από τα γήινα γυναικεία μάτια (όλη τη μεταφυσική σε αυτό το βιβλίο την κάνουν οι άντρες: θετουν υποθετικά ερωτήματα που δεν παίρνουν απάντηση, μιλούν σαν να αρνούνται την πραγματικότητα, είναι ελλειματικά παρόντες μέσα στον κόσμο των γυναικών, της φύσης, σαν αερικά ή πνεύματα χωρίς κορμί, κι εκείνες το ξέρουν) ξεδιπλώνονται τέσσερις ιστορίες που διεκπεραιώνουν βουβά τη γιγάντια απώλεια του πατέρα, αδερφού και συζύγου, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ή φόβο απέναντι σε ό,τι απαντά έξω από το συμβατικό-τελετουργικό κάδρο της επαρχίας και της εσωτερίκευσής της στη γυναικεία ψυχή που βιώνει το ανακάτεμα της τράπουλας εκ νέου - ή, πιο ελληνικά, της νέας (ή ακόμα μιας) παρτίδας τάβλι με την οποία κλείνει το βιβλίο. Αυτή η υποψία μιας αέναης επιστροφής και ενός επίπλαστου νόστου ίσως αποτελεί το πιο γυναικείο στοιχείο στην ιστορία, απέναντι στην οποία η ανδρική φύση πάντα αντιστέκεται. (Συγχωρήστε με για τον επαρχιώτικο σεξισμό μου• αναπαράγω χωρίς κακή πρόθεση δομικά γνωρίσματα της οπτικής γωνίας του βιβλίου.)

[Το γράμμα Ι The letter.i · Rating 4 out of 5]

Πως γίνεται να γράφει σαν είναι φίλη μου; Ή σαν να το είχα γράψει εγώ; Πόσο ευχαρίστηση να πάρεις από ένα βιβλίο να νιώθεις ότι ακούγεσαι να νιώθεις ότι διαβάζεις για έναν άνθρωπο που σου μοιάζει;

Με τσάκισε η ιστορία.

[Lina Alsagient · Rating 4 out of 5]

3,5 ⭐️

[Varvara Nikolaidou · Rating 5 out of 5]

Με διέλυσε ακόμα μια φορά η γραφή της Ματίνας Αποστόλου με τον πιο ήσυχο και αληθινό τρόπο. Θάνατος, πένθος, οικογένεια, μνήμες, είναι όλα εκεί και, χωρίς υπερβολές ή μελοδραματισμούς, ριζώνουν στην ψυχή σου καθώς διαβάζεις.

[Chitoula Papazoglou · Rating 4 out of 5]

Μια εξαιρετική πρώτη επαφή με τη γραφή της Ματίνας Αποστόλου. Το «Ρίζες» είναι ένα βιβλίο με γρήγορη ροή, που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή, παρά τη βαριά θεματική του γύρω από την απώλεια, το πένθος και την επιστροφή. Αυτό που ξεχώρισα ιδιαίτερα είναι η δομή του: τα μικρά, κοφτά κεφάλαια δίνουν έναν πολύ ζωντανό ρυθμό, ενώ οι αναφορές σε άλλους Έλληνες δημιουργούς στην αρχή κάθε κεφαλαίου λειτουργούν υποδειγματικά. Είναι σαν μικρές πνευματικές «ρίζες» που σε προετοιμάζουν συναισθηματικά για όσα ακολουθούν, συνδέοντας το προσωπικό βίωμα με μια συλλογική μνήμη. Ένα πολύ προσεγμένο, συγκινητικό και ατμοσφαιρικό βιβλίο για όσα κουβαλάμε και όσα επιλέγουμε να αφήσουμε πίσω.

το αληθινό κατόρθωμα είναι να συγχωρείς όταν δεν μπορείς να ξεχνάς

[Georgina · Rating 4 out of 5]

Η απώλεια έρχεται αναπάντεχα.
Δεν την ενδιαφέρει τι κάνεις, πρέπει να επιτελέσει τον σκοπό της. Δεν έχει σημασία πόσο νομίζεις ότι έχεις προετοιμαστεί για την εμφάνιση της, το σοκ της συνειδητοποίησης θα σε γραπώνει κάθε φορά απ’ το λαιμό για να κατευθυνθεί στην καρδιά, τους πνεύμονες, τα χέρια, τα μάτια.

Κι όταν η απώλεια έχει να κάνει με το χαμό μιας ζωής, αυτόματα αποκτάει μια κοσμική απολυτότητα. Το μόνο που μπορείς να ελπίζεις και να γραπωθείς από αυτό, είναι οι αναμνήσεις του αγαπημένου σου προσώπου, η μυρωδιά του, ο ήχος της φωνής του, ο τρόπος με τον οποίο στεκόταν στο δωμάτιο, ο τρόπος που σε κοιτούσε όταν έλεγες ότι είσαι νηστική. Μπορεί να είναι μητέρα, σύντροφος, φίλος ή συγγενής, εδώ είναι πατέρας, αδελφός, θείος .

Οι τέσσερεις γυναίκες της ζωής του θα βρεθούν στον ίδιο χώρο, στο ίδιο μέρος, προσπαθώντας να θυμηθούν τον τρόπο που έζησε και να ξεχάσουν τον τρόπο που έφυγε.
Αυτό που κάνει εδώ η Ματίνα είναι να δείχνει πώς ένας άνθρωπος αποτελεί μια διαφορετική εκδοχή στο νου του καθενός μας, φτιαγμένος από διαφορετικά κομμάτια συναισθημάτων και αναμνήσεων, είναι αλήθεια, κατοικούμε ο ένας μέσα στον άλλο με ένα εκατομμύριο τρόπους και διαχειριζόμαστε το κενό της απώλειας έπειτα με άλλους τόσους.

Κάθε απώλεια είναι μια κρίση ταυτότητας, ειδικά όταν είσαι κόρη. Σταματάς να είσαι κατά μια έννοια εκείνη η μικρή εκδοχή του εαυτού σου, ενηλικιώνεσαι για δεύτερη φορά. Το τμήμα του εγκεφάλου σου που ταξινομεί κι αποθηκεύει τις αναμνήσεις δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τις φανταστικές απ’ τις πραγματικές στιγμές που υπήρξαν, αδιαφορεί.

Η Ματίνα σκάβει το χώμα κι αγγίζει τις ρίζες των γυναικών, μεταφέροντας με τον δικό της μοναδικό τρόπο, με απόλυτο ρεαλισμό κι έντονη τρυφερότητα, τον πόνο του αποχαιρετισμού και τη σημασία της μνήμης στη ζωή μετέπειτα.

[Zoe · Rating 5 out of 5]

Κεντάει με τις λέξεις της. Τα κείμενά της είναι για πολλούς λόγους βαθιά οικεία, αλλά παράλληλα με τον τρόπο που τοποθετεί τις λέξεις της στις προτάσεις της είναι σαν να σε κρατάει σε μια απόσταση. Να μην ταυτιστείς απόλυτα με τους ήρωές της, να μπορείς να τους παρατηρείς από μια απόσταση. Και δεν ξέρω πολλούς που να μπορούν να το κάνουν αυτό. Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω, αλλά θα τη διαβάζω ακόμα κι αν γράψει βιβλίο μαγειρικής.

[Thalia Geladaki · Rating 4 out of 5]

4 εκδοχές της ίδιας απώλειας. Πολύ αληθινό αλλά και σε στιγμές μεταφυσικό βιβλίο.

[Maria · Rating 3 out of 5]

Καλή ελληνική λογοτεχνία, κάπως φλύαρο για τα γούστα μου. Σα να προσπαθούσε να χωρέσει πολλά πράγματα σε μία πρόταση / περιγραφή.

[Maria Antonia · Rating 5 out of 5]

Βαθιά συναισθηματικό, βαθιά αληθινό. Με άγγιξε οσο δεν πάει. Και η γραφή της όμορφη και με ροή. Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ο !

[Daphne Kalts · Rating 5 out of 5]

«Αν ήξερα πως ήταν η τελευταία φορά, δε θα του έλεγα κάτι σημαντικότερο, κάτι βαθύτερο, ούτε αντίο, ούτε αγάπες. Μόνο πως τον καταλαβαίνω, ότι είχε δίκιο να θυμώνει» ❤️‍🩹

[MARINA ATHYROU · Rating 5 out of 5]

Εκπληκτικό ψυχογράφημα της Ελληνικής επαρχίας

[Effie Rose · Rating 5 out of 5]

Άκρως συγκινητικό, ευαίσθητο κι αληθινό!!!