Τρεις παράλληλες ζωές, τρεις παράλληλες αγάπες. Μυστικά κρυμμένα μέσα στα σκοτεινά σοκάκια του Λονδίνου, θαμμένα στις ψυχές των πρωταγωνιστών και το παρελθόν. Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, έρχονται αντιμέτωπες με το θυελλώδες συναίσθημα του έρωτα, τις ανασφάλειές τους και το άγνωστο. Μπορεί,όμως, ένας άνθρωπος να σπάσει τα δεσμά των ιδανικών που ο ίδιος έχει θέσει στη ζωή του; Να ξεφύγει από τα ψυχικά του τραύματα και να αφεθεί να ακολουθήσει τους χτύπους της καρδιάς του; Σε αυτά τα ερωτήματα δοκιμάζονται η Πάρο, η Μάια και η Μαίρη, όταν εμφανίζονται στη ζωή τους οι άντρες, που μετατρέπονται σε αντικείμενα του πόθου τους κάτω από ακατάλληλες συνθήκες. Θα αναμετρηθούν με τα όριά τους,σε μια προσπάθεια να επιλέξουν τον δρόμο που θα τους οδηγήσει στην ευτυχία, ως αποτέλεσμα της γαλήνης που βαθιά αποζητούν.
Η Λαμπρινή Αλεξάνδρα Κωνσταντινίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και κατοικεί. Είναι τέκνο ελληνικής και τσεχικής καταγωγής και αριστούχος απόφοιτη του Τμήματος Βιοϊατρικών Επιστημών του ΔΙΠΑΕ. Σήμερα εργάζεται σε κυτταρολογικό εργαστήριο. Ασχολείται με τη συγγραφή από πολύ νεαρή ηλικία,η οποία αποτελεί για εκείνη τρόπο έκφρασης και απόδρασης από την καθημερινότητα.
Μια συναισθηματική ιστορία για 3 ηρώιδες που συναντιούνται οι δρόμοι τους και με τη φιλία που τις ενώνει, βλέπουμε τις πορείες τους. Με δυσκολίες, αναπάντεχες καταστάσεις μα και χαρές. Η ιστορία που με άγγιξε περισσότερο ήταν της Πάρο και του Σίλας όπως και οι αναφορές στην Ινδία δίνοντας μια ξεχωριστή νότα. Για πρώτη συγγραφική απόπειρα ήταν πολύ δυνατή καθώς η συγγραφέας αναφέρθηκε σε πολύ δύσκολα και σοβαρά ζητήματα.
Υπάρχουν έρωτες που δεν τελειώνουν επειδή έσβησαν. Τελειώνουν επειδή κάποιος φοβήθηκε να νιώσει.
Το "Όσα ένιωσα δεν είπα" της είναι ένα βαθιά γυναικείο κοινωνικό-ρομαντικό μυθιστόρημα για όλα εκείνα που μένουν μέσα μας όταν η ζωή μάς μαθαίνει να σωπαίνουμε.
Τρεις γυναίκες. Τρεις διαφορετικές μορφές αγάπης. Τρεις ζωές γεμάτες πληγές, φόβο, απώλεια και δεύτερες ευκαιρίες.
Η Πάρο προσπαθεί να πνίξει έναν έρωτα που τη φοβίζει περισσότερο απ’ όσο θέλει να παραδεχτεί. Η Μάια παλεύει ανάμεσα στις παραδοσιακές αξίες με τις οποίες μεγάλωσε και στην ανάγκη της να αγαπήσει ελεύθερα. Και η Μαίρη… είναι ίσως η πιο σιωπηλά τραγική μορφή του βιβλίου. Μια γυναίκα που βλέπει τη ζωή και τον γάμο της να διαλύονται αργά, χωρίς ποτέ να σταματήσει να αγαπά.
Αυτό που κράτησα περισσότερο από το βιβλίο είναι πως μιλά για γυναίκες που κουβαλούν πόνο χωρίς να γίνονται αδύναμες. Γυναίκες που συνεχίζουν να αγαπούν ακόμα κι όταν η ζωή δεν τις λυπάται καθόλου.
Αν αγαπάτε τα έντονα ψυχογραφήματα χαρακτήρων, τις ιστορίες σχέσεων με κοινωνικό υπόβαθρο και τα βιβλία που εστιάζουν περισσότερο στο συναίσθημα παρά στην “εύκολη” πλοκή, τότε πιστεύω πως αυτό το βιβλίο θα σας αγγίξει.
Η γραφή της συγγραφέα έχει πλούσιο λεξιλόγιο και συναισθηματική ένταση, κάτι που ταιριάζει πολύ με τη φύση της ιστορίας και των ηρώων της.
Το δικό μου αγαπημένο ζευγάρι ήταν ξεκάθαρα η Μάια και ο Ρόμπερτ. Όχι επειδή είχαν την πιο εύκολη ιστορία. Αλλά επειδή και οι δύο προσπάθησαν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι για να μπορέσει να επιβιώσει η αγάπη τους. Και αυτό προσωπικά το βρίσκω πολύ πιο ουσιαστικό από τον “τέλειο” έρωτα.
Στα σημεία που θα ήθελα λίγο περισσότερο βάθος, είναι η ζωή της Μαίρης στο Λονδίνο θεωρώ πως είχε τεράστιο συναισθηματικό ενδιαφέρον και θα ήθελα να τη δω ακόμα πιο αναλυτικά δοσμένη. Επίσης υπήρχαν ορισμένα στοιχεία που μου φάνηκαν κάπως μη ρεαλιστικά σε σχέση με την πραγματικότητα, όμως δεν στάθηκαν ικανά να μου χαλάσουν τον συναισθηματικό πυρήνα της ιστορίας.
📖 Είναι από εκείνα τα βιβλία που δεν βασίζονται στις μεγάλες ανατροπές. Βασίζονται στα συναισθήματα που αφήνουν πίσω τους οι άνθρωποι.
Μερικές φορές τα πιο βαριά λόγια… είναι εκείνα που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Πολύ όμορφο βιβλίο! Εξαιρετικά καλογραμμένο, με Υπέροχο, πλούσιο λεξιλόγιο και εξαιρετικά παραστατικές περιγραφές! Μου θύμισε πολύ Τζέιν Ώστιν! Παρότι είναι τριτοπρόσωπη αφήγηση οι χαρακτήρες είναι πολύ καλά αναπτυγμένοι, οι ιστορίες είναι λίγο στενάχωρες και το τέλος πολύ όμορφο! Κάποια σημεία στην πλοκή δεν μου ταίριαξαν, αλλά συνολικά είναι ένα βιβλίο που αξίζει να υπάρχει στη βιβλιοθήκη σας!!
📖《Οι άνθρωποι σπέρνουν δυστυχία. Εμείς μονάχοι μας τη δημιουργούμε. Σκοτιζόμαστε για πράγματα ασήμαντα, μένουμε εγκλωβισμένοι στους φόβους και την αβεβαιότητα μας, με αποτέλεσμα να παραβλέπουμε την αληθινή ευτυχία όταν αυτή μας δίνεται και να παραγκωνίζουμε ανθρώπους, οι οποίοι μας αγαπούν και μας νοιάζονται. Αισθανόμαστε ασφαλείς μέσα στις ανασφάλειές μας. Πολλές φορές το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να θρέφουμε τον εγωισμό μας, ο οποίος πηγάζει από τις βαθύτερες ανησυχίες μας ή αφοσιωνόμαστε να ικανοποιούμε τους άλλους χωρίς να λογαριάζουμε τον εαυτό μας.》
Πολύ όμορφη ιστορία που διαδραματίζεται στην Αγγλία αλλά έχει ρίζες και αναφορές από την Ινδία! Ιστορίες αγάπης, φιλίας, απώλειας μεταξύ τριών ηρωίδων που σου προκαλούν έντονα συναισθήματα από την περιγραφική συγγραφή! Θίγει βαριά ζητήματα με πολύ όμορφο τρόπο και σου κρατάει το ενδιαφέρον!! Αναμένουμε και άλλες όμορφες ιστορίες!!
Το βιβλίο σου είναι υπέροχο!! Από τις τρεις παράλληλες ιστορίες με άγγιξε πιο πολύ η ιστορία της Πάρο και βρήκα πολύ ρεαλιστική την ιστορία της Μαίρης. Συγχαρητήρια για τον εξαιρετικό τρόπο γραφής σου. Έχει εξαιρετική περιγραφικότητα και εισχωρεί στην ψυχοσύνθεση των ηρώων.