Now you see me

by ไม้พาย

ไม่รู้ว่าพอจะเป็นเบาะแสได้มั้ย นี่เป็นต่างหูข้างที่เหลือของผู้ตาย อีกข้างน่าจะหล่นหายตรงที่เกิดเหตุ ...ผมภาวนานะ ภาวนาให้มันหล่นอยู่ตรงไหนสักแห่ง ขอให้พวกคุณเจอมันในเร็ววัน
บอกตามตรง ผมกลัวเหลือเกิน ขออย่าให้เป็นอย่างที่ผมคิดเลยคุณตำรวจ”
เอกนฤนกับพิชิตมองต่างหูทองคำขาวที่ขึ้นเป็นรูปดาวขนาดเล็ก พลอยสีชมพูอ่อนเจียระไนเป็นรูปหยดน้ำห้อยอยู่ด้านล่าง ชายหนุ่มหยิบซองใสขึ้นมาดูใกล้ ๆ โดยมีพิชิตที่จ้องไม่วางตา
เอกนฤนเงยหน้ามองนิติเวชสูงวัยที่กำลังคลุมผ้าขาวให้ร่างของผู้ตายอย่างตั้งใจอีกครั้ง
“คุณหมอกลัวอะไรเหรอครับ”
มือที่ปรากฏร่องรอยเหี่ยวย่นที่โดนกาลเวลาเคี่ยวกรำชะงักนิ่ง
“หลายสิบปีที่ผมผ่าศพและทำงานกับพวกคุณมา ผมเคยเจอฆาตกรที่เก็บของบางอย่างจากศพไปเป็นที่ระลึกอยู่ครั้งนึง กว่าจะจับตัวมันได้ก็พรากชีวิตบริสุทธิ์ไปหลายราย คุณตำรวจน่าจะเดาได้ว่าเดรัจฉานแบบนั้นเรียกว่าอะไร”
นายตำรวจทั้งสองได้ยินก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา จะมีก็สีหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือดทันทีเมื่อนึกได้ว่าคนตรงหน้ากำลังพูดถึงสิ่งใด
ฆาตกรต่อเนื่อง...
คำนี้ไม่ว่าใครก็ไม่อยากได้ยิน

587 pages, ebook

Published April 28, 2026

Reviews

[toogoodatgoodbyes · Rating 5 out of 5]

สนุกกกกกอ่านแบบไม่มีตรงใหนน่าเบื่อเลยมีความต้องการอ่านต่อเรื่อยๆตามหาเบาะแสคนร้าย ไม่เน้นเลิฟไลน์แต่ก็มีน่ารักกรุลกริบ(นิ้ดเดียววว) ตอนอ่านคือปล่อยใจจอยๆไม่ต้องคิดอะไรอ่านไปตามที่นักเขียนเขาชี้นำไปนั่นแหละ มันไม่ค่อยมีอะไรฮิ้นไว้ให้แกะอะ มันก็เฉลยตามที่เขาบอกนั่นแหละให้เราก็เออๆตามนั้นๆ แต่เดาไม่ยากมากนะเล่มนี้พอได้ๆเพราะมีภูมิต้านทานมาจากเล่มพี่เลย์ พอบอกพลอตทวิสมันเลยพอจะเดาได้ แต่มันมีบางอันที่ติดอยู่ในใจที่รู้สึกมันยังติดอยู่ในใจอะ แบบทำไมตัวร้ายมันทำอะไรได้เยอะแยะมากมายฉลาดจัง แล้วบทจะมาพลาดมาพลาดเพราะบัตรปชชหรือบัตรอะไรซักอย่างให้ตามสืบได้เนี่ยนะ กับเรื่องแรงจูงใจก็ยังไม่เคลียร์เท่าไหร่ แล้วตอนบอกมีผมตกในห้องพยบเกือบสิบเส้นคืออะไรใส่มาเฉยๆอ่อ เออแอบคาใจอะขออ่านซ้ำอีกรอบเก็บตกอีกทีจ้า